အခန်း ၃၀

အခန်း - (၃၀) ဆွေးနွေးခြင်း

လီရှန်းဖျင်သည် ဝမ့်ယွမ်ခိုင်ထံမှ သူရနိုင်သမျှ သတင်းအချက်အလက်များ အားလုံးကို စုဆောင်းပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသော ဧည့်သည်ကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ဆွဲခဲ့သော ပုံကြမ်းကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လီယဲ့ရှန့်နှင့်အတူ လီကျင်းရွာဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

လီမိသားစုသည် လယ်ယာမြေအခွန်များမှ ရရှိသော ပုံမှန်ဝင်ငွေများကြောင့် လက်သမားများကို ပိုမိုငှားရမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဤလက်သမားများသည် အဓိကအားဖြင့် တောင်နောက်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းငယ်ကို တည်ဆောက်ကြပြီး သူတို့တွင် အချိန်ပိုရှိပါက လီကျင်းရွာရှိ ပြုပြင်မှုများကိုလည်း ဂရုစိုက်လုပ်ဆောင်ပေးကြသည်။

လီကျင်းရွာသည် ကုန်လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်းတွင် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ တောက်ပြောင်နေသော ကျောက်ပြားများကို လီအိမ်တော်ရှေ့မှ ရွာအဝင်ဝအထိ ခင်းကျင်းထားပြီး လီမိသားစု၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ကိုယ်စားပြုသော ပင်မလမ်းမကြီးအဖြစ် တည်ရှိနေတော့သည်။

ရွာရှိ ချမ်းသာသော မိသားစုများသည်လည်း လီမိသားစုကို အတုယူကြသည်။ သူတို့၏ ရွှံ့နှင့်ဓနိမိုးအိမ်များကို လီမိသားစု၏ အုတ်အိမ်ကို အတုယူ၍ အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့ကြသည်။

လျိုလင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် လီမိသားစုတွင် အသုံးပြုထားသော အပြာရောင်ကျောက်တုံးအုတ်များအစား အရည်အသွေးနိမ့်သော အဖြူရောင်အုတ်များကို ရွေးချယ်အသုံးပြုခဲ့ကြပြီး နံရံများ၏အစပ်များကို သတ်မှတ်ရန် အင်္ဂတေကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

ဤအုတ်ဖြူအိမ်များသည် အဖြူရောင်အနားသတ်များ ပါရှိသည့် အပြာရောင်ကျောက်အုတ်များ၏ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုးကို မပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ရွာကလေး၏ ရှုခင်းကိုမူ သိသိသာသာ ပိုမိုတင့်တယ်လှပ လာစေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် ရွာ၏ အဖြူရောင် အုတ်ခြံဝင်းအသစ်များသည် အလယ်ဗဟိုရှိ လီမိသားစု၏ အပြာရောင်ကျောက်တုံးအုတ်နှင့် မီးခိုးရောင်အမိုးပြား အိမ်တော်ပတ်လည်တွင် စုဝေးနေကြပြီး အထူးသဖြင့် မြူနှင်းများကြားတွင် မြို့ငယ်လေးတစ်ခု၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

လီရှန်းဖျင်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီမုထျန်းက လီရွှမ်ရွှမ်နှင့်အတူ အနားယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လီမုထျန်းသည် ယခုအခါတွင် ပိုမိုတက်ကြွနေပုံရပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်လာခဲ့သည်။

လီမုထျန်းသည် လက်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကိုကိုင်ကာ စားပွဲတွင် သက်သောင့်သက်သာထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်အေးလက်အေး အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လွန်ခဲ့သောနှစ်များက သားဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်း၏ ပူဆွေးသောကဒဏ်မှ သက်သာလာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေပေသည်။

လီမုထျန်းသည် မိသားစုကိစ္စရပ်များတွင် များစွာ မပါဝင်တော့သော်လည်း သူ၏တည်ရှိကပင် လူတိုင်းထံမှ လေးစားမှုကို ရရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် သေမျိုးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း လီယဲ့ရှန့်နှင့် ကျန်သူများ၏ သူ့အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုသည် လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့အပေါ် ကြောက်ရွံ့သည်ထက်ပင် ပိုပေသည်။

“ရွှမ်အာ”

လီရှန်းဖျင်က လီရွှမ်ရွှမ်ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာပြေးလာသော ကလေးကို ကောက်ချီလိုက်သည်။

လီရွှမ်ရွှမ်သည် ယခုအခါ စာပေသင်ယူရမည့်အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ ဟန်ဝမ်ရွှီထံတွင် သင်ယူနေပေသည်။ ထိုကလေးသည် ဉာဏ်အလွန်ကောင်းပြီး လျှင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်။

“ဒီနေ့ ကျွန်တော် ရှဲ့ဝမ်နဲ့အတူ ကျူတောဘက်ကို သွားခဲ့တယ်။ သူကပြောတယ်။ ဦးလေးယဲ့ရှန့်က ကလေးဘဝတုန်းက အဲ့ဒီမှာ ဘဲတွေကျောင်းခဲ့ဖူးတယ်တဲ့”

လီရွှမ်ရွှမ်က လီရှန်းဖျင်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ တစ်နေ့တာအကြောင်းများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြလိုက်သည်။

လီမိသားစုသည် လီယဲ့ရှန့်အတွက် အိမ်ထောင်ရေးကို စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး ထိုပေါင်းစည်းမှုမှ လီယဲ့ရှန့်၏ကလေးဖြစ်သော လီရှဲ့ဝမ် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ သူသည် အသက်နှစ်နှစ်ကျော်သာ ရှိသေးသည်။ ကလေးပီပီ တက်ကြွဖျတ်လတ်လွန်းလှသော လီရှဲ့ဝမ်သည် သူ၏ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူ လီရွှမ်ရွှမ်နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေတတ်သည်။

“အမှန်ပဲ။ ငါဘဲကျောင်းခဲ့ဖူးတယ်”

လီယဲ့ရှန့်က သူတို့၏နောက်တွင် ရပ်နေရင်း ပြုံးကာ ထိုဇာတ်လမ်းကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင်က ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဒုတိယအစ်ကိုကို ဒီကိုခေါ်ပေးနိုင်မလား”

လီယဲ့ရှန့်က သူ၏အမိန့်ကို နာခံပြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် သူ၏အာရုံစိုက်မှုကို လီရွှမ်ရွှမ်ထံသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

“အရင်တုန်းက မင်းရဲ့ တတိယဦးလေးက အဲဒီမှာ ငါးတွေဖမ်းခဲ့တယ်။ တကယ့်ကိုကြီးပြီး တောက်ပတဲ့ အစိမ်းရောင်အကြေးခွံတွေနဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တော်တော်လေးလည်း ချောကျိကျိနိုင်တယ်”

သူက အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီရှန်းဖျင်သည် လီရွှမ်ရွှမ်ကို ချပေးလိုက်ပြီး သူ၏ပါးကို ချစ်ခင်စွာဆွဲညှစ်ကာ အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသကဲ့သို့ အဝေးသို့ ငေးမောနေခဲ့သည်။

“ဒါက ငါစားဖူးသမျှ ငါးတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးငါးပဲ။ နတ်ဘုရားငါးတစ်ကောင်လို၊ ငါးတွေထဲက နတ်သမီးတစ်ပါးလိုပဲ…”

လီမုထျန်းသည် လီရှန်းဖျင်ကိုကြည့်လိုက်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ သတိရလွမ်းဆွတ်မှု အခိုက်အတန့်လေးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။

“ဝမ့်မိသားစုအကြောင်းရော”

လီရှန်းဖျင်သည် လီရွှမ်ရွှမ်ကို သူ့ဘာသာသူ သွားကစားရန် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုမော့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သူတို့က ခိုင်မာတဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် အမွေအနှစ်တွေရှိပြီး ကျွန်တော်တို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီးအားကောင်းကြတယ်။ သူတို့မိသားစုခေါင်းဆောင်က ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သလို သူတို့ဆီမှာ စိမ်းပြာအဆီအနှစ်အဆင့်ကို အသက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ တက်လှမ်းနိုင်ထားတဲ့ ဝမ့်ယွမ်ခိုင်လည်း ရှိသေးတယ်”

သူစကားပြောနေစဉ်အတွင်း လီထုန်ယာသည် တင်းမာနေသာ အမူအရာဖြင့် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် နေရာတစ်နေရာ ရှာဖွေကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး လီရှန်းဖျင်၏ ဝမ့်ယွမ်ခိုင်နှင့် ပြောဆိုခဲ့သည်များကို အသေးစိတ်ကို အာရုံစိုက်နားထောင်နေခဲ့သည်။

“ဝမ်မိသားစုကသာ တကယ်ပဲ အတွင်းရောအပြင်ရော ရုန်းကန်နေရတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အကူအညီပေးရလိမ့်မယ်။ အနီးအနားက ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကျီမိသားစုက ဝမ်မိသားစု ကျရှုံးသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်မှတ်ထားလာနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က နှုတ်ခမ်းနဲ့ သွားတွေလိုပဲ၊ အပြန်အလှန် မှီခိုနေကြရတာ”

လီရှန်းဖျင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး တစ်ကျိုက်တည်းမော့ချရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီထုန်ယာသည် လီရှန်းဖျင်၏စကားလုံးတိုင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ရင်း ပုံကြမ်းကို အနီးကပ် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

လီမုထျန်းသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကို အတွေးနက်စွာဖြင့် ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ်မိသားစုကို ငါတို့ တကယ်ပဲ ကယ်တင်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါတို့ကို အကျိုးအရှိဆုံးဖြစ်စေမယ့် နည်းလမ်းနဲ့ လုပ်ဆောင်ရမယ်။ နားထောင် ရှန်းဖျင်…”

“ဝမ်မိသားစုက ကျီမိသားစုဟာ သူတို့ရဲ့ဝိညာဉ်စပါးတွေကို ခိုးယူနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါတို့မှာ ပိုလျှံနေတဲ့ လယ်ကွင်းတွေရှိပေမယ့် လူအင်အား မလုံလောက်ဘူးလို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်ကြမယ်။ လယ်ကွင်းတွေကို စိုက်ပျိုးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဒီကိုလွှတ်ခိုင်းလိုက်။ ပြီးတော့ ရိတ်သိမ်းမှုရဲ့ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ငါတို့ တောင်းဆိုမယ်။ သူတို့က အလုပ်သမားတွေကို လွှတ်ဖို့ သဘောတူခဲ့ရင် ဒါက ကျီမိသားစုနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့အခြေအနေကို အတည်ပြုလိုက်တာပဲ”

လီရှန်းဖျင်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အမှန်ပဲ။ ကျီမိသားစုက ဝမ့်မိသားစုရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေအကြောင်း သိနေတာကို ထောက်ရှုရင် သူတို့အထဲမှာ သူလျှိုတွေ ရှိနေမှာပဲ။ ဝမ့်ယွမ်ခိုင်က ဒီကိစ္စကို သတိထားကိုင်တွယ်ဖို့ သေချာအောင်လုပ်ရမယ်။ ကျွန်တော်တို့မိသားစုက ကျီမိသားစုကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်မဖြစ်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဝမ့်မိသားစုကို နောက်ကွယ်ကနေ လျှို့ဝှက် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်”

“ဟုတ်တယ်”

လီမုထျန်းသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

“ကျီနဲ့ဝမ့် မိသားစုနှစ်ခုလုံးက ငါတို့ထက် ပိုအားကောင်းကြတယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ ငါတို့က အချိန်ကိုစောင့်ပြီး ငါတို့အင်အားကို တည်ဆောက်ရမယ်။ ကျီမိသားစုရဲ့ရန်လိုမှုက ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုပဲ။ ဝမ့်မိသားစုကတော့ ငါတို့လိုပဲ စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာရှိပေမယ့် သူတို့နဲ့ နီးကပ်နေတာဆိုတော့ ငါတို့ သတိထားမှရမယ်”

လီထုန်ယာက ပုံကြမ်းကို ခဏတာမျှ စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒီမြေပုံပေါ်မှာ ကျီမိသားစုရဲ့နယ်မြေက ငါတို့နဲ့ ကပ်လျှက်ရှိတာလား”

“ဟုတ်တယ်”

လီရှန်းဖျင်က မြေပုံပေါ်မှ လီတောက်ခိုရွာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

“ကုလီလမ်းက ဒီမှာ လမ်းခွဲသွားတယ်။ လမ်းကြောင်းတစ်ကြောင်းက မြောက်ဘက် ကျီမိသားစုရဲ့နယ်မြေထဲကို ဦးတည်သွားပြီး တခြားလမ်းကြောင်းတစ်ကြောင်းက အရှေ့ဘက် ဝမ့်မိသားစုရဲ့နယ်မြေဆီကို ဦးတည်သွားတယ်”

သူက ခဏမျှငြိမ်သက်သွားပြီး လီထုန်ယာ၏ အတွေးနက်နေသောမျက်နှာကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ့်ယွမ်ခိုင်ရဲ့အဆိုအရ ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်လောက်က နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နဲ့ သူ့နောက်လိုက်တွေက ကျီမိသားစုရဲ့နယ်မြေဆီ သွားတဲ့လမ်းပေါ်မှာ ဂူတစ်ဂူကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ခဲ့တယ်။ ကျီမိသားစုက အဲဒီမြေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်ဆိုပေမယ့် နာမည်ခံအနေနဲ့တော့ သူတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ”

လီထုန်ယာ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အို၊ ငါသဘောပေါက်ပြီ။ နတ်ဆိုးရှိနေရင် ဝမ့်မိသားစု တည်ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး ကျီမိသားစုကို ငါတို့ စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဘူး”

လီရှန်းဖျင်က သဘောတူလိုက်သည်။

“အဲဒီနတ်ဆိုးက စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းနဲ့ ရွှေရောင်ထန်ဂိတ်ကြားက နေရာတစ်ခုကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်ထားတယ်။ သူက သူ့ဂူထဲမှာပဲနေပြီး ကျင့်ကြံလေ့ရှိတယ်။ ဘယ်တော့မှ ပြဿနာမရှာဘူး”

ထို့နောက် သူက လီမုထျန်းဘက်သို့လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ၊ တစ်ခါက ယွဲ့တောင်က နေထိုင်သူတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား။ သူတို့အပေါ်မှာ ဘယ်လိုအမြင်ရှိလဲ”

လီမုထျန်းက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့က အသွင်အပြင်အားဖြင့်တော့ တော်တော်လေး ကွဲပြားတယ်။ တမူထူးခြားတဲ့ ဆံပင်ပုံစံတွေ၊ ထိုးကွင်းမှင်ကြောင်တွေနဲ့ ဘာသာစကားတွေ ရှိကြတယ်။ သူတို့က သန်မာပြီး သိုင်းပညာမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်။ သူတို့မျိုးနွယ်စုမှာ ကျိန်စာတွေနဲ့ သားရဲတွေကို ထိန်းချုပ်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ နတ်ဆရာတွေလည်း ရှိတယ်။ သူတို့က ရင်ဆိုင်ဖို့လွယ်တဲ့ အုပ်စုတစ်စုတော့ မဟုတ်ဘူး”

“မင်းရဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းခြင်းမန္တန်က ဘယ်လောက်ထိရောက်လဲဆိုတာ မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နဲ့ယှဉ်ရင် မင်းရဲ့အောင်မြင်မှုက သူတို့ရဲ့ကျိန်စာတွေကို တန်ပြန်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်အပေါ်မှာ မူတည်လိမ့်မယ်။ မင်း အဲဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်ရွေ့၊ ပြီးတော့ ရွာအစောင့်တွေက သူတို့လောက် သန်မာသရွေ့တော့ သူတို့ကိုရင်ဆိုင်တာက ဖြစ်နိုင်ချေရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ အလျင်လိုစရာမလိုဘူး”

လီထုန်ယာသည် သူ၏လက်ချောင်းကို မြေပုံပေါ်မှ လီမိသားစု၏ နယ်မြေပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်ရင်း ပြောသည်။

“ဝမ့်မိသားစုက ကျီမိသားစုဆီကနေ ကျူးကျော်မှုနဲ့ ဖိအားတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ စစ်ယွမ်ပိုင်က ကျွန်တော်တို့မိသားစုကို ခွဲဝေပေးခဲ့တဲ့မြေက တော်တော်လေး ကျယ်ပြန့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့နယ်မြေက အခု ဝမ့်မိသားစုထက်တောင် ပိုကျယ်သေးတယ်”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နယ်မြေက ကျယ်ပြန့်ပေမယ့် လူဦးရေက နည်းပါးတယ်။ ပြီးတော့ မိသားစုတစ်စုအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အင်အားကလည်း အစွမ်းမထက်သေးဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပစ်မှတ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွဲ့တောင်က ပြဿနာ လာမရှာသေးသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို မစိန်ခေါ်သင့်ဘူး။ ဝမ့်မိသားစုက ကြားခံအနေနဲ့ ရှိနေတော့ ကျွန်တော်တို့က နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခိုင်မာလာအောင်လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်။ နောက်ထပ် တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ မစဉ်းစားခင် ဒီနယ်မြေတွေကို အပြည့်အဝစုစည်းပြီး ထိန်းချုပ်ထားဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ”