အခန်း ၃၂
Vol. 4 Ch. 32
အခန်း - (၃၂) ဧည့်သည်
ဝမ့်ထျန်းချောင်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့ပြီး သူက ကျီမိသားစု၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ဝမ့်မိသားစု၏ ဆိုးရွားသောအခြေအနေများကို ပြန်လည်ပြောပြရင်း ဝမ့်နှင့်လီ မိသားစုနှစ်စုကြား အပြန်အလှန်မှီခိုနေမှုကို အလေးပေးပြောကြားခဲ့သည်။
အာရုံစိုက်နားထောင်နေသော လီယဲ့ရှန့်သည် ထိုဇာတ်လမ်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လီမုထျန်းသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို အတွေးနက်စွာ သောက်သုံးပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“ဝမ့်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ဆိုးရွားသွားပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဝမ့်ထျန်းချောင်က လီမုထျန်းကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူသည် သေချာမှုမရှိဘဲ ကတိပေးမည်မဟုတ်သည့် လိမ္မာပါးနပ်သူတစ်ဦးနှင့် ဆက်ဆံနေရကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ အံကြိတ်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက် သူက ရင်ဘတ်အိတ်ထဲမှ သားရေကျမ်းစာလိပ်တစ်လိပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ကျွန်တော် ထွက်ခွာမလာခင်မှာ မိသားစုက ဘယ်အကူအညီမျိုးအတွက်မဆို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်။ လီမိသားစုရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော် ဒီအစီအရင်ကျမ်းစာလိပ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပါတယ်”
လီမုထျန်းက လက်ပြလိုက်သောအခါ လီထုန်ယာက ရှေ့သို့တိုးလာကာ ကျမ်းစာလိပ်ကို လက်ခံယူလိုက်သည်။
ဝမ့်ထျန်းချောင်က ရှင်းပြသည်။
“ဒါက မြူနှင်းအတားအဆီး အစီအရင်ပါ။ ကျွန်တော့်အဘိုးက ရာစုနှစ်တစ်ခုလောက်က ဈေးကနေ ဝယ်လာခဲ့တာပါ။ ဒါကို အသက်သွင်းဖို့ အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့အလံတွေ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဘိုးက ဒီပညာရပ်ကို အထူးသဖြင့် နှစ်သက်ခဲ့ပါတယ်။ သူက တောင်တွေပေါ်မှာ အစီအရင်တွေအားလုံးကိုတောင် တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူကွယ်လွန်ပြီးကတည်းက ကျွန်တော်တို့မိသားစုထဲမှာ အစီအရင်ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ပါဘူး”
ဝမ့်ထျန်းချောင်သည် သက်ပြင်း တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ကျမ်းစာလိပ်ကို လီထုန်ယာထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။
လီထုန်ယာက ဖခင်ဖြစ်သူကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်နှင့် လီမုထျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ရက်ရောစွာ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
“ငါတို့အားလုံးက စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်က လူတွေပဲလေ။ ငါတို့အချင်းချင်း ကူညီကြတာက သဘာဝကျပါတယ်။ ဝမ့်မိသားစုက ဒုက္ခရောက်နေမှတော့ လီမိသားစုက အခွင့်အရေးယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့က ရိတ်သိမ်းမှုရဲ့ ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းကိုပဲ ငါတို့ရဲ့ဝေစုအဖြစ် ယူမယ်”
ဝမ့်ထျန်းချောင်သည် မတတ်သာဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ရင်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ”
လီမုထျန်းက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သောအခါ လီထုန်ယာသည် ဝမ့်ထျန်းချောင်နှင့် လီယဲ့ရှန့်တို့ကို အပြင်သို့ လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။
ဝမ့်ထျန်းချောင်သည် အပြင်သို့ရောက်သည်နှင့် လီထုန်ယာဘက်သို့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီဝိညာဉ်လယ်ကွင်းက ဘယ်နေရာမှာ တည်ရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိခွင့်ရှိမလား။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အဲဒီကိုခေါ်သွားပြီး ကြည့်ရှုခွင့်ပေးနိုင်မလား”
“ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ်”
လီထုန်ယာက ခေါင်းညိတ်ရင်း သဘောတူလိုက်သည်။
သူတို့သည် သေသပ်စွာခင်းထားသော ကျောက်လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားရင်း လီထုန်ယာက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ လီမိသားစုက ကုလီလမ်းတစ်လျှောက်က ရွာနှစ်ရွာကို ကြီးကြပ်ပါတယ်။ တစ်ရွာက ခင်ဗျားရောက်လာတဲ့ လီတောက်ခိုရွာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ရွာကတော့ လရှုစားကန် ကမ်းစပ်မှာတည်ရှိတဲ့ လီချွမ်းခိုရွာပါ”
“ကျွန်တော်တို့ ငှားရမ်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းက လီချွမ်းခိုရွာမှာ ရှိပါတယ်။ အဲဒီမှာ ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခု ဆောက်ထားပေမယ့် လယ်ကွင်းကတော့ ဘာမှမလုပ်ရသေးပါဘူး။ သူ့ရဲ့ နှစ်စဉ်အထွက်နှုန်းက ကျင်းခုနစ်ဆယ်လောက် ရှိပါတယ်”
ဝမ့်ထျန်းချောင်သည် နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လီကျင်းရွာ၏ရှုခင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“ဒီလမ်းက ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားတာပဲ။ ခြေကျင် သွားလာနေကြပေမယ့် ထူးထူးခြားခြား သန့်ရှင်းပြီး စည်းကမ်းရှိတယ်။ တော်တော် အထင်ကြီးစရာကောင်းပါတယ်”
“မြှောက်ပင့်နေပြန်ပြီ ညီအစ်ကိုထျန်းချောင်”
လီထုန်ယာက ကျိုးနွံစွာ ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အနီးနားက အင်မော်တယ်ဈေးတွေအကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါမျိုးတွေက ကျွန်တော်တို့အတွက် တော်တော်လေး အသစ်အဆန်းဖြစ်နေတော့ ကျွန်တော်တို့မိသားစုက သူတို့နဲ့ သိပ်မရင်းနှီးပါဘူး”
“ညီအစ်ကိုထုန်ယာကတော့ အမြဲတမ်း သတင်းအချက်အလက်တွေ ပိုလိုချင်နေတာပဲနော် မဟုတ်ဘူးလား”
ဝမ့်ထျန်းချောင်က ရယ်မောရင်း သူ့ကို နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာကိုပဲ စုစည်းဖွဲ့တည်ရသေးပြီး ဒီဈေးတွေကို ကိုယ်တိုင် မသွားဖူးပေမယ့် ကျွန်တော့်ကလန်ညီအစ်ကိုနဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်ကတော့ သွားဖူးကြပါတယ်။ သူတို့က အဲဒီအကြောင်း တော်တော်များများ ပြောပြဖူးတယ်”
သူက ပြောသည်။
“ဈေးက လရှုစားကန်ထဲက ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုပေါ်မှာရှိပြီး ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီးတဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဖွင့်ထားတာ။ လပြည့်နေ့တွေမှာ ကမ်းစပ်နဲ့ကျွန်းအကြား လှေကြီးတွေ ကူးခတ်ပြီး တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့လို မိသားစုငယ်လေးတွေက အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံသူတွေကို ဈေးဆီကို သယ်ဆောင်ပေးတယ်”
သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့အဆိုအရ အဲဒီကို မသွားခင်မှာ စိတ်ချရအောင် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ချက္ကရာကို ရောက်ရှိအောင် လုပ်ထားဖို့ပြောတယ်”
သူက လီမိသားစု ကြုံတွေ့နိုင်သော အန္တရာယ်များနှင့် လီမိသားစုဝင်များ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့လျှင် ဝမ့်မိသားစုအတွက် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော အကျိုးဆက်များကို သတိထားရင်း အလျှင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ”
လီထုံယာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ဝမ့်ထျန်းချောင်ထံမှ ရရှိခဲ့သည့် အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များကို စိတ်ထဲ၌ သေချာစွာ မှတ်သားထားလိုက်ကာ သူနှင့်အတူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ဆက်လက်ပြောဆိုနေလိုက်သည်။
မကြာမီပင် သူတို့ လီချွမ်းခိုရွာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ချန်အားနျိုသည် လီထုန်ယာက အခြားမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာကြောင်း သိရှိလိုက်သောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ပြီး အထင်ကြီးမှုရရှိစေရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သူ၏လူများနှင့်အတူ နှုတ်ဆက်ရန် အပြေးအလွှားအရောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် လီထုန်ယာ၏နောက်တွင် ဂရုတစိုက်လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး လီယဲ့ရှန့်နှင့် တီးတိုးတီးတိုး ဆွေးနွေးနေလိုက်သည်။
ဝမ့်ထျန်းချောင်သည် လယ်ကွင်း၏ အရွယ်အစားကို စူးစမ်းလေ့လာပြီးနောက် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်နှင့် မြေဆီလွှာအရည်အသွေး နှစ်ခုလုံးကို အကဲဖြတ်ခဲ့သည်။ ကျေနပ်သွားသောအခါ သူက လီထုန်ယာကို သဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
လီထုန်ယာက ဖော်ရွေသောအပြုံးဖြင့် ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။
“ညီအစ်ကိုဝမ့်၊ ခင်ဗျားလည်း ခရီးပန်းလာမှာပဲ။ ကျွန်တော့်မှာလည်း မိသားစုကိစ္စလေးတွေရှိသေးလို့ အခုလောလောဆယ်တော့ နှုတ်ဆက်ရပါတော့မယ်”
ထိုသို့ဖြင့် သူသည် အစီအစဉ်များကို ကြီးကြပ်ရန် လီယဲ့ရှန့်နှင့် ချန်အားနျိုတို့ကို လွှဲအပ်လိုက်ပြီး လီကျင်းရွာဆီသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
xxxxxxxxxx
ယခုအခါ ဒေသခံများက “လီကျင်းတောင်” ဟု အမည်ပေးထားသော လီကျင်းရွာ၏ အနောက်ဘက်တောင်သည် မကြာသေးမီက ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်ရှိ စိမ်းလန်းစိုပြေသော တောအုပ်များကြားတွင် အပြာရောင် ကျောက်တုံးအုတ်များဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်ငယ်လေးများ စုစည်းတည်ရှိနေပြီး သူတို့၏ခေါင်မိုးများကို မီးခိုးရောင် အမိုးပြားများဖြင့် အလှဆင်ထားကာ သာယာလှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ခြယ်မှုန်းနေခဲ့သည်။
ကျောက်ခင်းလမ်းတစ်ခုသည် တောင်ခြေရင်းမှ တောင်ထိပ်သို့ ကွေ့ကောက်တက်သွားသည်။ တောင်ခြေရင်းရှိ ကင်းစခန်းတစ်ခု၌ တာဝန်ကျနေသော ရွာသားများသည် လီထုန်ယာ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
“ကြိုဆိုပါတယ် အင်မော်တယ်ဆရာ”
လီထုန်ယာသည် သူတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကျောက်ခင်းလမ်းအတိုင်း ဆက်လက်တက်သွားခဲ့သည်။ ခဏမျှတက်ပြီးနောက် ထူးခြားသော ခြံဝင်းတစ်ခုက မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဤနေရာတွင် ဟန်ဝမ်ရွှီက စာပေသင်ကြားပို့ချနေချိန်ဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းသည် ကျောင်းသားငယ်လေးများ အယောက် ၅၀မှ ၆၀ ခန့်၏ အာရုံစူးစိုက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီသည် သစ်ပင်အောက်တွင် အာရုံစိုက်ပြီး ထိုင်နေကြကာ သင်ကြားပို့ချချက်များကို ခံယူနေကြသည်။
ဤကျောင်းသားများသည် လီကျင်းနှင့် ကျင်းယန်ရွာများမှသာမက ပိုမိုဝေးလံသော လီတောက်ခိုနှင့် လီချွမ်းခိုရွာများမှလည်း ပါဝင်ပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စုဆောင်းငွေအချို့ရှိသော မိသားစုများသာလျှင် သူတို့၏ ကလေးတစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်ခန့်ကို လီကျင်းရွာတွင် ပညာသင်ကြားရန် စေလွှတ်နိုင်ကြသည်။
လီထုန်ယာသည် စာဖတ်ရာ၌ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြောနေသော လီရွှမ်ရွှမ်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး အတွေးတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
“နောက်လနည်းနည်းလောက်ဆိုရင် ရွှမ်အာက အသက် ၆နှစ်၊ ၇နှစ်လောက်ရှိပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်လည်း အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးလာလောက်ပြီ။ ငါတို့ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်အပေါက်ကို စစ်ဆေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ကြေးမုံထဲမှာ ဂမ္ဘီရပုလဲအဆောင်မျိုးစေ့ သုံးခုရှိနေသေးတယ်။ ဒီတော့ ရွှမ်အာမှာ ဝိညာဉ်အပေါက်မရှိရင်တောင် အဆင်ပြေပါတယ်။
အခုစဉ်းစားကြည့်မှပဲ ထျန်းယွင်ကလည်း လနည်းနည်းလောက်ဆို မီးဖွားတော့မှာပဲ။”
အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လျိုရို့ရွှမ်း၏ မျက်နှာလေးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး ထိုအတွေးကိုဖယ်ရှားရန် သူ၏ခေါင်းကို အလျှင်အမြန် ခါယမ်းလိုက်သည်။ ခဏတာမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်ကာ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။
လီထုန်ယာသည် စာသင်ကျောင်းကို ကျော်လွန်ကာ အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသော ဂိတ်တစ်ခုဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော စင်မြင့်တစ်ခုဆီသို့ မရောက်မီ လှေကားထစ်ပေါင်း ၁၂၆ ထစ် တက်ခဲ့ရသည်။ ထိုနေရာတွင် ဆံပင်ဖြူနေသော အသက်ကြီးပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေခဲ့သည်။
“ဦးလေးထျန်း”
လီထုန်ယာက ထျန်းရှို့ရွှေ၏ လက်ထဲတွင် တူငယ်တစ်လက်ဖြင့် သစ်သားမြင်းတစ်ကောင်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြုလုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း နွေးထွေးစွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ထုန်ယာ၊ မင်းပြန်လာပြီပဲ”
ထျန်းရှို့ရွှေသည် သူ့ကို နွေးထွေးသောအပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သောအမူအရာဖြင့် သစ်သားမြင်းဘက်သို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
“ယွင်အာရဲ့ကလေးက မကြာခင်မွေးတော့မှာ။ ငါ ဒီကလေးလေးအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်လို့လေ”
အဘိုးကြီးသည် ငယ်ရွယ်စဉ်က အခက်အခဲများစွာကို ခံစားခဲ့ရပြီး သူနှင့် အရွယ်တူများထက် ပိုမိုလျှင်မြန်စွာ အိုမင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် လီမုထျန်းနှင့် အသက်အရွယ် အလွန်အမင်းမကွာခြားသော်လည်း ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ပို၍ အသက်ကြီးနေပုံရသည်။
“ဖြည်းဖြည်းချင်းလုပ်ပါ ဦးလေး”
လီထုန်ယာက ဖခင်ကဲ့သို့ လေးစားရိုသေရသော ထိုလူကြီးအပေါ် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ လေးစားသမှုဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့လိုက်သည်။
အတွင်းသို့ရောက်လာသောအခါ လီရှန်းဖျင်က တရားထိုင်ရာမှ ထလာပြီး ရှည်လျားစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီထုန်ယာကို မြင်သောအခါ လီရှန်းဖျင်က မေးလိုက်သည်။
“ဒုတိယအစ်ကို မန္နာစွမ်းအင်သံသရာ ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်ပြီးပြီလား”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါလုပ်ပြီးပြီ”
လီထုန်ယာက ပြုံးရင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော်က ခြေတစ်လှမ်းနောက်ကျနေတုန်းပဲကိုး”
လီရှန်းဖျင်က နှုတ်ခမ်းစူပြီး စိတ်ပျက်ဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း မကြာမီပင် သူ၏မျက်နှာတွင် ရိုးသားသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ထရပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ လီထုန်ယာသည်
ဝမ့်ထျန်းချောင်၏ လာရောက်လည်ပတ်မှုအကြောင်း ဆွေးနွေးပြီးနောက် အစီအရင်ကျမ်းစာလိပ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ဂရုတစိုက်တင်လိုက်ကာ စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အေးအေးလူလူကောက်ယူပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
လီရှန်းဖျင်က အတွေးနက်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဝမ့်ထျန်းချောင်က ဝမ့်ယွမ်ခိုင်ထက် ကိုင်တွယ်ရတာ အများကြီးပိုခက်တယ်”
လီရှန်းဖျင်က တည်ကြည်လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် မော့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လီထုန်ယာက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေတော့မည်အပြုတွင် ထျန်းရှို့ရွှေ၏အသံကြောင့် ရပ်တန့်သွားရသည်။
“လင်ဖုန်းရောက်လာတယ်”
လျိုလင်ဖုန်းက ခြံဝင်းထဲသို့ လျှင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏နဖူးမှ ချွေးများကိုသုတ်နေစဉ် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သောအကြည့်ဖြင့် အကြည့်ခြင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူက သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသိပေးလိုက်သည်။
“ချင်စွေ့တောင်ထိပ်က အင်မော်တယ်ဆရာတစ်ယောက် အခုပဲ တောင်ပေါ်ကဆင်းလာတယ်”