အခန်း ၃၆

အခန်း - (၃၆) ဘာလို့ ကိစ္စတွေကို ရှုပ်ထွေးအောင်လုပ်မှာလဲ

လျိုမြောင်ထူသည် တောင်ပေါ်တွင် တစ်နေ့နှင့်တစ်ညလုံး လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။ သူသည် ယုန်တစ်ကောင်ကိုမျှပင် မတွေ့ခဲ့ရဘဲ အင်မော်တယ်ရတနာဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သူသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အလုပ်မရှိဘဲ အားလပ်နေသော ရွာသားများဘက်သို့ သူ၏ဒေါသကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဟွန်း၊ အဲဒီခွေးမိုက်တွေက ဒီတောင်ပေါ်မှာ ရတနာရှိတယ်လို့ ပြောတုန်းက လိမ်နေကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

တောင်ပေါ်တွင် မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်နှင့် လျိုမြောင်ထူသည် တုန်ယင်လာခဲ့ကာ သူ့စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။

“တောင်ပေါ်က သားရဲတွေကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက မောင်းထုတ်ခဲ့ပေမယ့် အားလုံးဖမ်းမိခဲ့တယ်လို့ ဘယ်သူ သေချာပြောနိုင်မလဲ။ ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြူနှင်းကလည်း မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တွေ ခံစားနေရတယ်။ ငါ အခုပဲဆင်းသွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်…”

သူက ထရပ်လိုက်ပြီး တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း နှစ်နာရီနီးပါး လျှောက်ဆင်းလာခဲ့သော်လည်း ထူထဲပြီး အမြင်အာရုံ ဖုံးကွယ်ထားသော မြူထုကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေခဲ့သည်။

“သောက်ကျိုးနည်းကွာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တောင်ခြေကို မရောက်သေးရတာလဲ”

သူ၏ရှေ့မှ ကျောက်တုံးကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လျိုမြောင်ထူ၏ ကျောရိုးထဲတွင် အေးစိမ့်သွားခဲ့သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

သူ အသက်ရှူမှားသွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူ အရင်ကထိုင်ခဲ့သော ကျောက်တုံးကြီးပင်ဖြစ်သည်။ သူ နှစ်နာရီကြာ လမ်းလျှောက်လာခြင်းက တူညီသောနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေသည်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

လျိုမြောင်ထူသည် ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ သူသည် အသက်ရှူ၍ မဝတော့သည်အထိ ပြေးလွှားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ် ထိုနေရာတွင် ကျောက်တုံးကြီးသည် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေဆဲပင်။

“သေစမ်းကွာ… ငါတော့ ပိတ်မိနေပြီ”

ညရောက်လာသည်နှင့် ပါးလွှာစွာသာ ဝတ်ဆင်ထားသော လျိုမြောင်ထူသည် အေးစက်သော လေဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

သူနိုးထလာသောအခါ အရုဏ်တက်နေပြီဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပူနေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် အော်ဟစ်သံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်ဟုထင်မိပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ အနီးနားတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် အော်ဟစ်လိုက်သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

တွေဝေပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော လျိုမြောင်ထူသည် ခြေထောက်များသည် အားပျော့သွားခဲ့ပြီး ထိုလူစိမ်း၏ရှေ့တွင်ပင် လဲကျသွားခဲ့သည်။

လျိုလင်ဖုန်းသည် သူ၏ရှေ့မှလူ၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့ကို မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ တိုးပွားလာပြီး သူ၏မျက်နှာ နီရဲသွားကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“မင်း ဒီမှာ ဘာတွေ လာလုပ်နေတာလဲကွ”

လျိုမြောင်ထူသည် သူ၏အသံကြောင့် ချက်ချင်းပင် လန့်နိုးသွားခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်… ထင်းလာခွေတာပါ”

သူက ကြောက်ရွံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ”

လျိုလင်ဖုန်းသည် ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး လျိုမြောင်ထူကို စွပ်စွဲသည့်အနေဖြင့် လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“မိသားစုရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မင်း ဒီကို လာရဲတယ်ပေါ့။ ဒီနေရာက မင်းလိုလူစားမျိုးတွေအတွက်လို့ ထင်နေတာလား”

လျိုလင်ဖုန်းသည် ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ပြင်းထန်သော စကားလုံးများကြောင့် လန့်နိုးသွားခဲ့သည်။ အေးစက်တုန်ခါမှုတစ်ခုသည် သူ၏ကျောရိုးအောက်ခြေမှ လည်ပင်းရင်းအထိ ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

သူက မှုန်ကုပ်စွာ တွေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ လျိုမိသားစုမှာ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေရတာလဲ။ ဒါက မကောင်းဘူး။ ငါ့တူက ရက်စက်ပြီး သံသယများတယ်။ သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့လုပ်ရပ်တွေက ငါတို့မိသားစုကို ဒုက္ခမပေးပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မယ်”

လျိုမြောင်ထူက သူ၏ရှေ့တွင် အသည်းအသန် ဒူးထောက်ကာ ဦးချနေသည်ကိုကြည့်ရင်း အတွေးတစ်ခုသည် လျိုလင်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏အမူအရာသည် အေးစက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့”

လျိုမြောင်ထူသည် သူ့နောက်သို့ အလျှင်အမြန် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ လျိုလင်ဖုန်းသည် ထူထဲသော လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် လျိုမြောင်ထူ၏ လက်များကို ကျောနောက်တွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျားဘာ…”

လျိုမြောင်ထူ၏အသံသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“မင်း ခွင့်လွှတ်မှုတောင်းခံပြီး မင်းရဲ့စိတ်ရင်းအမှန်ကို ပြသနိုင်အောင် မင်းကို ခေါ်သွားပေးမှာ”

လျိုလင်ဖုန်းက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဓားတစ်ချောင်းကို သူ၏ခါးတွင် လျှင်မြန်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။

“သွားကြစို့”

သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်…ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ”

မကြာမီပင် သူတို့သည် ခြံဝင်း၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ လျိုလင်ဖုန်းသည် လမ်းဘေးရှိရွှံ့မြေကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီမှာဒူးထောက်နေ”

သူသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့ကို ခေါ်ယူရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

လျိုလင်ဖုန်းသည် ခြံဝင်းထဲသို့ဝင်ရောက်ပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို မြင်သည်နှင့် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သိသိသာသာ နောင်တရဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လျိုမိသားစုက စည်းကမ်း ပျက်ကွက်ခဲ့မိပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”

ထိုမြင်ကွင်းသည် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး သူတို့သည် လျိုလင်ဖုန်းကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် အလျှင်အမြန် ကူညီပေးလိုက်ကြသည်။

လီထုန်ယာက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီးထပါ။ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

လျိုလင်ဖုန်းက လျိုမြောင်ထူ၏ မကောင်းမှုများကို ခါးသီးသောအမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောပြပြီးသောအခါ လီရှန်းဖျင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဦးလေးပဲ ဒီကိစ္စကို ဦးလေးဘာသာ ကိုင်တွယ်လို့ ရပါတယ်။ ဒီလိုထုံးစံတွေ မလိုအပ်ပါဘူး”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်နဲ့လိုက်ခဲ့ပါ”

လျိုလင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လျိုမြောင်ထူ ဒူးထောက်နေသောနေရာဆီသို့ သူတို့ကို ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

လျိုမြောင်ထူသည် သူတို့သုံးယောက်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လျိုလင်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လျိုမြောင်ထူ၏ လည်ချောင်းကို ဓားဖြင့် လျှင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

လျိုမြောင်ထူ၏ အော်ဟစ်သံများသည် သွေးများ သူ၏လည်ပင်းမှ ရေပန်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာပြီးနောက် တိုတောင်းစွာပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးပြီး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။

“ဦးလေးကတော့ အမြဲတမ်း စေ့စပ်တာပါပဲ”

လီရှန်းဖျင်သည် လျိုမြောင်ထူ ပြိုလဲသွားသည်ကိုကြည့်ရင်း လက်ခုပ်တီး အားပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လီထုန်ယာဘက်သို့လှည့်ပြီး ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သူက ကျွန်တော်တို့စံအိမ်ရဲ့ ကျောက်ခင်းလမ်းကို မစွန်းထင်းစေဖို့အတွက် ရွှံ့ကွင်းကိုတောင် ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ”

လီထုန်ယာသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး လျိုလင်ဖုန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဦးလေးပဲ ကျန်တာတွေကို ဖြေရှင်းလိုက်ပါ”

“ဟုတ်တာပေါ့”

လျိုလင်ဖုန်းက ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်ပြီး အလောင်းကို တောအုပ်ထဲသို့ ဆွဲယူသွားခဲ့သည်။

သူထွက်ခွာသွားသောအခါ လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ လီထုန်ယာသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာကို ဆောင်ထားသော်လည်း လီရှန်းဖျင်က သူ၏ပခုံးကိုပုတ်ရင်း တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူလုပ်လို့ သူခံရတာပဲ”

လီထုန်ယာသည် ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ညီကို အကြည့်ချင်းဆုံကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ငါက သူ့ကို သနားနေတာမဟုတ်ဘူး။ ငါက ပြန်စဉ်းစားနေတာပဲ။ လီမိသားစုမှာ မင်းရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ခေါင်းဆောင်မှုကြောင့်ပဲ အဖေက စိတ်ချလက်ချ နောက်ဆုတ်သွားနိုင်ခဲ့တာ။ ငါတို့ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ဒီလောက် မရက်စက်ကြဘူးလေ”

လီရှန်းဖျင်u ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“လီထုန်ယာဆိုတဲ့ မင်းဆိုရင်လည်း သတ်မှာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရွာသားတွေကို သက်သေအဖြစ်ခေါ်ယူပြီးတော့ ပြစ်ဒဏ်ကျခံရသူရဲ့ ကြီးလေးတဲ့အပြစ်ရှစ်ခုကို စာရင်းပြုစုပြီး စီရင်ချက်ကို အခမ်းအနားနဲ့အညီ အကောင်အထည်ဖော်လိမ့်မယ်။ ဒါတွေအားလုံးက မင်းရဲ့ကိုယ်ကိုကိုယ် အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဖြေလျှော့ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာ သူ့ကိုသတ်မှာက အတူတူပဲကို ဘာလို့ ကိစ္စတွေကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေရမှာလဲ”

xxxxxxxxxxx

လီထုန်ယာသည် တောင်ခြေရင်းရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း လီရှန်းဖျင်၏ စကားလုံးများကို တွေးတောနေခဲ့သည်။

“ငါ သူ့ကိုမသတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ လီမိသားစုက သစ္စာဖောက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဝမ်မိသားစုလိုမျိုး ကံကြမ္မာနဲ့ ရင်ဆိုင်သွားရနိုင်တယ်။”

လီထုန်ယာသည် ထိုအတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် လျိုရို့ရွှမ်းက တင်ပုလ္လင်ခွေထိုင်နေပြီး ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို ရှူရှိုက်ရင်း ဇွဲရှိရှိကျင့်ကြံနေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒီစိမ်းပြာအဆီအနှစ်မရီဒန်အားဖြည့်ကျင့်စဉ်က ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို ရှူရှိုက်ပြီး ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်ဖို့ အာရုံစိုက်ထားတယ်။ ဒါက နှေးကွေးပြီး သိပ်ပြီးအကျိုးမရှိတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုပဲ။ လျိုရို့ရွှမ်းက နှစ်နှစ်နီးပါးကြာတာတောင် သိသာထင်ရှားတဲ့ တိုးတက်မှုမရှိတာ အံ့ဩစရာမဟုတ်တော့ဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ လီချုံယန်က မြွေနဂါးသစ်သီးရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုနဲ့ လျှင်လျှင်မြန်မြန် တိုးတက်နေပြီး ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာကို မကြာခင် စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကြားမိတယ်။”

လျိုရို့ရွှမ်း၏ ပုံမှန် တောက်ပသောအမူအရာသည် ယခုအခါ တည်ကြည်သော လေးနက်မှုဖြင့် အစားထိုးနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လီထုန်ယာအတွက် ရှားပါးသောမြင်ကွင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သူမအပေါ် အကြိမ်အနည်းငယ် ပို၍မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ မျက်တောင်များသည် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသော်လည်း သူမ၏အသက်ရှူနှုန်းမှာမူ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် တရားထိုင်ခြင်းကို အဆုံးသတ်ရန် နီးကပ်နေပုံရသောကြောင့် သူ၏အကြည့်များကို အလျှင်အမြန်လွှဲလိုက်ရသည်။

လျိုရို့ရွှမ်း၏မျက်လုံးများသည် တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်သွားကာ ပွင့်လာပြီး လီထုန်ယာကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုယာ”

“အင်း”

လီထုန်ယာသည် အစောပိုင်းက စိုက်ကြည့်မိသည့်အတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

လျိုရို့ရွှမ်းသည် သူ၏မျက်နှာ ဘေးဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ညှိုးငယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မအသက် ၁၇ နှစ်ရှိပြီ။ အခုအရွယ်ဆို ရွာက လူအများစုက အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးတွေနဲ့ ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဒီမှာ အဖော်တစ်ယောက်တောင်မရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်းပဲ”

လီထုန်ယာသည် သူမ၏စကားများကြောင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ကို စတင်လျှောက်လှမ်းလိုက်တာနဲ့ ဒီလိုလောကီရေးရာတွေက အရေးမကြီးတော့ဘူး။ မင်းက သူတို့နဲ့မတူဘူး။ မင်းရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းကို အာရုံစိုက်ပြီး ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်တာက မင်းရဲ့အဓိကဦးစားပေး ဖြစ်သင့်တယ်”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဇွဲရှိပါတယ်။ ကျွန်မ တစ်နေ့ကို ၁၆ နာရီ ကျင့်ကြံပါတယ်”

လျိုရို့ရွှမ်းက နှုတ်ခမ်းစူပြီး အလျှင်အမြန် ခုခံကာကွယ်လိုက်ကာ လီထုန်ယာကို နောက်တစ်ကြိမ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုယာ၊ ရှင်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းကြောင့် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာလား”

လီထုန်ယာသည် တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လျိုရို့ရွှမ်း၏ ပါးပြင်များသည် အနီဖျော့ဖျော့အရောင်ဖြင့် လှုပ်ခတ်နေပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်သောအသက်ရှူသံဖြင့် သူမက မေးသည်။

“အစ်ကိုထုန်ယာ…ရှင်… ကျွန်မလိုလူမျိုးကို စဉ်းစားပေးနိုင်မလား”