အခန်း ၄၂

အခန်း - (၄၂) အကူအညီ

“အဲဒီခြေနှစ်ချောင်းသားရဲဘုရင်တွေရဲ့ အသွေးနဲ့အသားက အရမ်းအရသာရှိတယ်။ ငါ သူတို့ကို လွတ်မြောက်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။”

နတ်ဆိုးသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာရှိ ထိတ်လန့်တကြား စုဝေးနေသော ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲများက တောက်လောင်နေသော မီးတုတ်များကို သူ့ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားသည်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“သူတို့ရဲ့အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားအောင် အရင်လုပ်ရမယ်။ အဲဒီခြေနှစ်ချောင်းသားရဲတွေ

ထိတ်လန့်တကြား ပြန့်ကျဲသွားတဲ့အချိန်ကျရင် ငါတိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ဘုရင်တွေကို ဝါးမျိုပစ်မယ်။”

သူသည် နှင်းဖုံးနေသော တောအုပ်ကိုဖြတ်၍ လျှင်မြန်စွာ သတိထားကာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ခြေနှစ်ချောင်းသားရဲများ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်ကို ကြည့်ရှုရခြင်းက သူ့ကို အလွန်ကျေနပ်အားရမှု ရရှိစေခဲ့သည်။

သူ၏စိတ်သည် ဒဏ်ရာရနေသော သမင်ဖြူတစ်ကောင်ကို စားသုံးပြီးကတည်းက မှုန်မှိုင်းမှု လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ ဤကြည်လင်မှုက သူ့ကို အမှတ်အသားတစ်မျိုးရှိသော ခြေနှစ်ချောင်းသားရဲများ၏ လိုက်လံရှာဖွေမှုများစွာကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို သူ၏အုပ်စုကိုစွန့်ခွာ၍ ဤနေရာတွင် ခိုလှုံရန် ဦးတည်စေခဲ့သည်။

သူသည် ဤခြေနှစ်ချောင်းသားရဲများ၏ နည်းဗျူဟာများနှင့် မစိမ်းသက်လှပေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ ပါးစပ်များမှ မီးခိုးနက်များ ထုတ်လွှတ်ပြီး အစိမ်းရင့်ရောင်အရိုးဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သားရဲဘုရင်များပင်။

အလွန်အကျွံရန်လိုမှုသည် ထိခိုက်မှုကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။

သားရဲသည် တွက်ချက်ပြီး ချဉ်းကပ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ထိုခြေနှစ်ချောင်းသားရဲများ၏ ကာကွယ်ရေးကို တဖြည်းဖြည်း အားကုန်ခမ်းသွားစေရန် ရံဖန်ရံခါ တိုက်ခိုက်တတ်သည်။

“ဒီခြေနှစ်ချောင်းသားရဲတွေက သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အမှတ်အသားတွေ မရှိဘူး။ သူတို့က ဘာမျိုးစိတ်များ ဖြစ်နိုင်မလဲ။”

သူသည် ဝေ့ယမ်းနေသော လှံတံတစ်ခုကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ခုန်ကျော်လိုက်ပြီး ပျံသန်းလာသော မြားတစ်စင်းကို ငုံ့ရှောင်လိုက်ကာ ခြေနှစ်ချောင်းသားရဲတစ်ကောင်၏ လက်မောင်းကို ချိုးဖဲ့လိုက်သည်။

“အဲ့ဒခြေနှစ်ချောင်းသားရဲက ငါ့ကလေးတွေကို မသတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါလည်း ဒီလောက် အောက်တန်းကျစရာမလိုဘူး။”

သူသည် လက်မောင်းကို ကြိတ်ဝါးရင်း စိတ်ထဲမှ ခက်ထန်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။

ထိုသတ္တဝါသည် သူ၏အသက်ချီကို ထိခိုက်စေကာ မန္နာစွမ်းအင် ဆုံးရှုံးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော ထိုအမှတ်အသားရှိ ခြေနှစ်ချောင်းသားရဲ၏ တောင်ခုနစ်လုံးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အလွန်ဆိုးဆိုးရွားရွား လိုက်ဖမ်းခံရသည်ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်ရာ သူ၏ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးများသည် တိုးပွားလာသော ကြမ်းကြုတ်မှုဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည်။

ဤအမှတ်အသားမဲ့ ခြေနှစ်ချောင်းသားရဲများသည် အများကြီး အားနည်းပုံရသည်။ သူတို့ထုတ်လွှတ်သော ရွှေရောင်အလင်းသည် မပြင်းထန်သော်လည်း ဇွဲရှိရှိတိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ရာကောင်းသည်။

xxxxxxxxxxx

တောအုပ်သည် ဆောင်းညများတွင် ထူးခြားစွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် စုပုံနေသော နှင်းပွင့်များ၏ ညင်သာသော တရှဲရှဲမြည်သံကို အဆက်မပြတ် ကြားနေရသည်။ ထိုအဆက်မပြတ်မြည်သံများကို အသစ်စုပုံလာသောနှင်းများ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအောက်တွင် ညည်းညူနေသော သစ်ကိုင်းများ၏ ရံဖန်ရံခါ ကျွီခနဲမြည်သံကသာ ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။

“ရွှီး…”

လီရှန်းဖျင်သည် တောက်ပနေသော ရွှေရောင်မြားတစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဝံပုလွေက ထိုမြားကို ရှောင်တိမ်းကာ သူ၏ကြမ်းကြုတ်သောစွယ်များကို ရွာသားတစ်ဦး၏ လက်မောင်းထဲသို့ စိုက်သွင်းလိုက်သည်ကိုသာ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

သူက မတုန်လှုပ်သွားဘဲ နောက်ထပ်မြားတစ်စင်းကို လျှင်မြန်စွာတင်ပြီး ပစ်လွှတ်လိုက်ကာ အခြားရွာသားတစ်ဦးကို ခုန်အုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ဧရာမဝံပုလွေကို တွန်းလှန်လိုက်သည်။

ရွာသားတစ်ဦးက သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံဖြင့် နှင်းများပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားပြီး အဖြူရောင်ပေါ်တွင် ပူနွေးသော သွေးနီရောင်တစ်ချက် ခြယ်မှုန်းသွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသောအခါ အခြားအစောင့်များသည် အလိုအလျောက် တုန်ယင်သွားကြသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုက သူတို့ကိုလွှမ်းမိုးသွားပြီး လှံရှည်များပေါ်မှ သူတို့၏လက်များ အနည်းငယ်လျော့ရဲသွားကာ သူတို့၏လက်နက်များကို အားနည်းစွာ ဝှေ့ယမ်းနေကြသည်။

ချန်အားနျိုသည် မှုန်ကုပ်သောအမူအရာဖြင့် ဒဏ်ရာရအစောင့်ကို အဝတ်စတစ်စဖြင့် အလျှင်အမြန် ပတ်တီးစည်းပေးပြီးနောက် ပခုံးပေါ်သို့ အလျှင်အမြန်ထမ်းတင်ကာ လူအုပ်ကြီးနှင့် ပြန်လည်ပူးပေါင်းလိုက်သည်။

“လီကျင်းတောင်အထိ ဘယ်လောက်ဝေးသေးလဲ”

လီရှန်းဖျင်က မညီမညာသော နှင်းများကြားထဲမှ လျှောက်သွားရင်း ချန်အားနျိုကို မေးလိုက်သည်။

ချန်အားနျိုသည် ဒဏ်ရာရနေသောအစောင့်ကို အခြားရွာသားတစ်ဦးထံ ပေးလိုက်ရင်း မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“တစ်နာရီရဲ့လေးပုံတစ်ပုံပါ”

သူတို့ လီကျင်းတောင်နှင့် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သောအခါ သက်သာရာရသွားသော လှိုင်းလုံးတစ်ခုက ရွာသားများအပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် နတ်ဆိုးကို ရင်ဆိုင်ရန် စိတ်ကိုတင်းထားကြပြီး ၎င်း၏နောက်ထပ်သားကောင် မဖြစ်စေရန် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေကြသည်။

လီရှန်းဖျင်သည် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှသွေးကို သုတ်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူ၏ဒန်တျန်ရှိ မန္နာစွမ်းအင်သည် နည်းပါးနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ထိတ်လန့်နေသော ရွာသားများကိုကြည့်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဒီနတ်ဆိုးကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နိုင်ဖို့ တောင်ပေါ်ကို ဆွဲဆောင်မှရမယ်။ ဒီနေ့ ဒီကောင့်ကို ငါတို့မသတ်နိုင်ခဲ့ရင် ငါတို့မိသားစုတွေကို စားဖို့ ပြန်လာလိမ့်မယ်”

ထိုစကားများဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရသော ရွာသားများသည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသောအကြည့်များ ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အင်အားကို စုစည်းရင်း ခဲဖြင့်အလေးဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံနေသော လက်မောင်းများကို မြှောက်လိုက်ပြီး မီးတုတ်များနှင့် လှံရှည်များကို နတ်ဆိုးရှိရာဘက်ဆီသို့ ပြတ်သားစွာ တစ်ဖန် ပြန်လည်ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

နတ်ဆိုးသည် သူ၏ ငွေမီးခိုးရောင်လက်သည်းများမှ သွေးကိုရက်ရင်း သူ့ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားသော မီးတုတ်များနှင့် လှံရှည်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“အာဝူးဝူးဝူးဝူးဝူးဝူးဝူးဝူးဝူး”

၎င်းသည် စိတ်မရှည်တော့သည့်အလား မြေပြင်ကို ခြေထောက်များဖြင့် ဆောင့်လိုက်ပြီးနောက် လျှပ်စီးပမာ လျှင်မြန်လှသော ခုန်အုပ်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ နောက်ထပ် ရွာသားများကို ရက်ရက်စက်စက် လိုက်လံကိုက်ခဲပစ်တော့သည်။

“ဖြောင်း”

ရုတ်တရက် ကြာပွတ်သံတစ်ချက်သည် လေထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားပြီး နတ်ဆိုးကို အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ အငိုက်မိသွားသော သားရဲသည် နောက်သို့ယိုင်လဲသွားပြီး သူ၏နံဘေးတွင် သွေးစွန်းနေသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

“အာဝူးဝူးဝူးဝူးဝူးဝူးဝူးဝူးဝူးဝူးဝူး”

နတ်ဆိုးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အလျှင်အမြန်ပင် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပိုးထည်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြာပွတ်ကို ကိုင်ထားသော ယောက်ျားအပေါ်သို့ သူ၏မျက်လုံးများကို ကြမ်းကြုတ်စွာ စူးစိုက်ထားလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ”

ထိုကြာပွတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ

ဝမ့်ထျန်းချောင်၏ စိတ်သက်သာရာရမှုသည် သိသာထင်ရှားနေခဲ့သည်။ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ကျဆင်းသွားပုံရပြီး သူ၏မျက်နှာသည် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လင်းလက်လာခဲ့သည်။

ဝမ့်ရှောင်ဟွာသည် ထိုးနှက်ချက်ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ခဏတာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ သူသည် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေပြီး အသက်ရှူရန် ခဏတာမျှ အချိန်ယူလိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် သွေးရောင်ပြန်ရလာသည်နှင့် စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရှောင်ဟွာသည် ဝမ့်ထျန်းချောင်ထံမှ အရေးပေါ်စာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဝမ့်အိမ်တော်မှ လီချွမ်းခိုရွာဆီသို့ အလျှင်အမြန်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူသည် နတ်ဘုရားရွေ့လျားခြင်းမန္တန်များကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် အသုံးပြုခြင်းဖြင့် နတ်ဆိုးသတ္တဝါကို သူ၏ဓမ္မလက်နက်ဖြင့် တွန်းလှန်ရန် အချိန်မီရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့သည်။

အထွဋ်အထိပ်ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့်ပင် ဤအားထုတ်မှုသည် သူ့ကို အနည်းငယ် အသက်ရှူမဝ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး အသက်ရှူရန်နှင့် စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိရန် ခဏတာအချိန်ယူရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။

“ဒီနတ်ဆိုးက တော်တော်ခံနိုင်ရည်ရှိတာပဲ”

သူက သတ္တဝါ၏ကျောပေါ်မှ ဒဏ်ရာတိမ်တိမ်လေးကို ကြည့်ရှုရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူက ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မှုန်ကုပ်သောအမူအရာဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“သေမျိုးတွေကို အရင်ဆုံးဆုတ်ခွာခိုင်းလိုက်”

ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ဓမ္မလက်နက်ဖြစ်သော ကြိမ်ကြာပွတ်သည် သူ၏လက်ရှိ အထွဋ်အထိပ်ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အဆင့်နှင့် အသုံးပြုနိုင်ရန် အတော်လေး အားထုတ်မှုလိုအပ်သည်။

၎င်းသည် ကျောက်တုံးများကို ပိုင်းဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း နတ်ဆိုး၏ မာကျောသောအရေပြားပေါ်တွင်မူ ခြစ်ရာတစ်ခုမျှသာ ချန်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

လီရှန်းဖျင်က လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချန်အားနျိုသည် ဒဏ်ရာရသူများကို သယ်ဆောင်ပြီး လီကျင်းရွာအနောက်ဘက်ဆီသို့ ဆုတ်ခွာရန် ရွာသားများကို ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဝမ့်ရှောင်ဟွာနှင့် နတ်ဆိုးတို့ နှင်းဖုံးနေသော ကွင်းပြင်တွင် ရင်ဆိုင်နေကြစဉ် လီရှန်းဖျင်က အော်ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲဝမ့်၊ ဒီနတ်ဆိုးကိုအနိုင်ယူဖို့ အရမ်းခက်ခဲတယ်ဆိုရင် အနောက်တောင်ဘက်ကို ဦးတည်သွားလိုက်ပါ။ လီကျင်းတောင်ပေါ်မှာ အကာအကွယ်အစီအရင်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါက အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို လွတ်မြောက်လမ်းတစ်ခု ပေးနိုင်လိမ့်မယ်”

ဝမ့်ရှောင်ဟွာသည် လီရှန်းဖျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သိပြီ”

သူသည် သူ၏ကြာပွတ်ကို နောက်တစ်ကြိမ်မြှောက်လိုက်ပြီး နတ်ဆိုး၏နံဘေးဘက်သို့ လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

“အာဝူးဝူး”

နတ်ဆိုးသည် ကျွမ်းကျင်စွာ လိမ်ဖယ်ကာ ကြာပွတ်ကို ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူနှင့်ဝမ်ရှောင်ဟွာကြားက အကွာအဝေးကို ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းတည်းဖြင့် နီးကပ်သွားစေပြီး ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။

ဝမ်ရှောင်ဟွာသည် ခြိမ်းခြောက်မှုက ရောက်ရှိလာသော်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သေးငယ်သော ကျောက်စိမ်းဖြူဒိုင်းတစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖန်ဆင်းလိုက်သည်။ ၎င်းသည် နတ်ဆိုး၏ရိုက်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် ကြေမွသွားသော်လည်း နောက်ထပ်ထိခိုက်မှုမှ ရှောင်ရှားရန် သူ့အတွက် လုံလောက်သော အကွာအဝေးကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးသည် ဝမ့်ရှောင်ဟွာကို ချိန်ရွယ်ရင်း နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို အာရုံခံမိသော ဝမ့်ရှောင်ဟွာ၏မျက်လုံးများ လင်းလက်လာခဲ့သည်။

“အာဟ”

သူ၏ကြာပွတ်သည် ဝံပုလွေ၏နံဘေးဘက်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ရင်း တောက်ပစွာ လင်းလက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သားရဲသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းကိုရှောင်တိမ်းရန် မည်သည့်ကြိုးပမ်းမှုကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

ကောက်ကျစ်မှုသည် ၎င်း၏မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ဝမ့်ရှောင်ဟွာ၏ မျက်နှာတည့်တည့်ဆီသို့ မည်းနက်သောအရာတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“သေသင့်တဲ့သားရဲ၊ မင်းက အရမ်းကောက်ကျစ်တာပဲ”

ဝမ့်ရှောင်ဟွာသည် သူ၏ကြာပွတ်ကို လွှတ်ချပြီး နောက်ဆုတ်ရန်မှလွဲ၍ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ရာ ကျိန်ဆဲရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

နတ်ဆိုးသည် ကြာပွတ်ကြောင့် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်မှုကို သည်းခံရင်း ကြမ်းကြုတ်စွာ အော်မြည်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မြေပေါ်မှ စွန့်ပစ်ထားသောကြာပွတ်ကို ခြေသည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်လိုက်ပြီး နင်းခြေလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ရင်း သူ၏ အစိမ်းရောင်တောက်နေသော မျက်လုံးများက အေးစက်ပြီး တွက်ချက်နေသလို ဝမ့်ရှောင်ဟွာကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

“ကောက်ကျစ်လိုက်တဲ့နတ်ဆိုး…”

ဝမ့်ရှောင်ဟွာသည် ခါးသီးသောအပြုံးတစ်ချက် ပြုံးရင်း ငွေမီးခိုးရောင် ဧရာမဝံပုလွေကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူ့မိသားစု၏မြေများသည် တလီတောင်နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်မနေသောကြောင့် နတ်ဆိုးများ၊ အထူးသဖြင့် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အဆင့်ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်နတ်ဆိုးများနှင့် တွေ့ဆုံရန် သူ့အတွက်ရှားပါးသည်။

နတ်ဆိုးသည် သူ၏နောက်ခြေဖဝါးကိုအသုံးပြု၍ ကြာပွတ်ကို နှင်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံလိုက်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် ဝမ့်ရှောင်ဟွာဆီသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ဝမ့်ရှောင်ဟွာက အလျှင်အမြန် လက်ဟန်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ပြီး မန္တန်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် သေးငယ်သော အဖြူရောင်ဒိုင်းတစ်ခု သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးက ခြေတစ်လှမ်းသာနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ခြေဖဝါးများမှ အနက်ရောင်ချီစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်ရင်း လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားပြီး အားစိုက်ထုတ်စရာပင်မလိုဘဲ နုနယ်သောဒိုင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဝံပုလွေ၏မေးရိုးများသည် ဝမ့်ရှောင်ဟွာ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။