အခန်း ၄၄

အခန်း - (၄၄) နှစ်သစ်ကူး

မြူနှင်းများသည် တောတောင်ရေမြေကို သုံးရက်ကြာ ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့ပြီး ငွေရောင်နှင်းပွင့်များသည် လေထဲတွင် ဆက်လက်ကာ ဝေ့ဝဲနေခဲ့သည်။ မိသားစုများသည် သူတို့၏အိမ်တံခါးများကို တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားပြီး အရိုးကွဲမတတ် ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်နေကြသည်။

လီထုန်ယာသည် လီကျင်းရွာ၏ ခြံဝင်းငယ်လေးကို စောင့်ရှောက်ရန် လီချုံယန်ထံတွင် အပ်နှံထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လျိုရို့ရွှမ်းနှင့်အတူ လီကျင်းတောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့ကြသည်။

ဖြူဖျော့သော မီးခိုးရောင်သားမွေးကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော လျိုရို့ရွှမ်းသည် နက်ရှိုင်းသော နှင်းများကြားထဲမှ လျှောက်သွားရင်း လီထုန်ယာ၏လက်ကို ကိုင်ထားကာ တောက်ပစွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။

သူမက ပေါ့ပါးကြည်လင်ပြီး ရွှင်လန်းမြူးတူးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုထုန်ယာ၊ လာမယ့်နွေဦးမှာ လက်ထပ်ကြရအောင်”

“ကောင်းပြီ”

လီထုန်ယာက သူမ၏ပခုံးပေါ်မှ နှင်းများကို နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် ဖယ်ရှားပေးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူကိုင်ထားသောထီးကို အနည်းငယ်စောင်းလိုက်ပြီး ကျဆင်းနေသော နှင်းများထံမှ လျိုရို့ရွှမ်းကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

လီကျင်းတောင်သို့ တက်ရာလမ်းသည် မတ်စောက်ခြင်းမရှိပေ။ မကြာမီပင် သူတို့သည် တောင်ခြေရင်းရှိ မြူနှင်းများကြားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြံဝင်းသို့ဦးတည်သွားသော နှင်းဖုံးနေသည့် ကျောက်လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သောအခါ သူတို့သည် မီးဖိုဘေးတွင် သက်သောင့်သက်သာထိုင်နေသော ထျန်းယွင်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။ သူမ၏ပါးပြင်များသည် ပူနွေးမှုကြောင့် နီရဲနေခဲ့သည်။

“ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ဒုတိယယောင်းမ”

သူမက ပြုံးရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လီထုန်ယာသည် သူမကို ပြုံးရင်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီး လျိုရို့ရွှမ်းကမူ သူမထက် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ခန့်ကြီးသော ထျန်းယွင်နှင့်အတူ မီးဖိုဘေးတွင် တိုးတိုးလေး စကားပြောဆိုရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပူးပေါင်းလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင်သည် နံနက်ခင်းတွင် ဝိညာဉ်စပါးပင်များကို ဝိညာဉ်မိုး ရွာသွန်းပေးပြီးနောက် ယခုအခါ အိမ်နောက်ဘက်တွင် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

လီထုန်ယာသည် သူ၏အပေါ်ရုံအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ ဘေးတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အဝတ်အစားများ ချုပ်လုပ်နေသော ရန်ဖျင်အာကိုကြည့်ရင်း သူက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“အဖေဘယ်မှာလဲ”

“အခန်းထဲမှာ အိပ်နေတုန်းပဲ။ ဆောင်းတွင်းမှာ အချိန်တော်တော်များများ အိပ်နေတတ်တယ်”

သူမက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ရင်း ထျန်းယွင်က သူမအား လက်လှမ်းပြနေသည်ကို သတိပြုမိကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူမသည် ချုပ်လက်စ အဝတ်အစားများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုဘေးရှိ မိန်းကလေးနှစ်ဦးထံသို့ သွားရောက်ကာ လျိုရို့ရွှမ်းနှင့် စကားဖောင်ဖွဲ့ ပြောဆိုလေတော့သည်။

လီမုထျန်းသည် ယမန်နေ့ညက အိမ်ခေါင်မိုးပြတင်းပေါက်ကို ချဲ့ထွင်နေခဲ့သောကြောင့် ညဉ့်နက်မှ အိပ်ခဲ့ရပြီး ယခုအချိန်ထိ အခန်းထဲတွင် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။

လီထုန်ယာသည် နှင်းဖုံးနေသောတောင်ကို ငေးကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောမိသည်။

“အစ်ကိုကြီးသာ ရှိနေသေးရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ…”

xxxxxxxxxx

ဆောင်းရာသီ ကုန်လွန်၍ နွေဦးသို့ ကူးပြောင်းလာသော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်နှစ်၏ ကောင်းမွန်မျှတသော ရာသီဥတုအခြေအနေများက ဆက်လက် လွှမ်းမိုးနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ နွေဦးကာလတွင် မိုးရေချိန် လုံလောက်စွာ ရရှိခဲ့ပြီး မိုးခေါင်ခြင်းဘေးမှ ကင်းဝေးခဲ့သလို ဆောင်းဦးတွင်လည်း ရာသီဥတု ခြောက်သွေ့မျှတပြီး ရေကြီးရေလျှံမှု ဘေးဒဏ်နှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ရချေ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံးတွင်လည်း မိုးသီးကြွေခြင်းနှင့် ကျိုင်းကောင်များ ကျရောက်သည့် ကပ်ဘေးများမှ ကင်းဝေးခဲ့လေရာ ကောက်ပဲသီးနှံများ ဖြစ်ထွန်းအောင်မြင်သော ရိတ်သိမ်းချိန်ရာသီတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

ထို့အပြင် လယ်ယာမြေအခွန်မှာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းမျှသာဖြစ်ပြီး ယခင်နှစ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သက်သာလွန်းသော နှုန်းထားတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းအရင်းများကြောင့် မိသားစုများတွင် အစာအာဟာရများ ပိုလျှံစွာရှိစေခဲ့ပြီး ဆောင်းတွင်းတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အအေးဒဏ်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်း မရှိစေခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်က လီကျင်းရွာတွင် စိုက်ပျိုးထားခဲ့သော ဝိညာဉ်စပါးများ၏ ဒုတိယအသုတ်သည်လည်း ရင့်မှည့်နေပြီဖြစ်သည်။ ရိတ်သိမ်းမှုသည် ဝိညာဉ်ဆန် ကျင်း ၁၇၀ နှင့် ဝိညာဉ်ဆန်ဖွဲနု ကျင်း ၅၀ ထွက်ရှိခဲ့သည်။

ယခင်နှစ်က ရိတ်သိမ်းမှုနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် လီကျင်းရွာသည် စုစုပေါင်းဝိညာဉ်ဆန် ကျင်း ၂၉၀ နှင့် ဝိညာဉ်ဆန်ဖွဲနု ကျင်း ၉၀ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ဆန်ခွဲတမ်း ကျင်း ၂၀၀ ထက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုပေသည်။

လီချုံယန်နှင့် လျိုရို့ရွှမ်းတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို သိသိသာသာလျှော့ချပေးခဲ့ပြီး များပြားသော ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းများအား စောင့်ရှောက်ရခြင်းကို အသစ်ရောက်လာသူများထံသို့ လွှဲအပ်နိုင်စေခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အချိန်နှင့်အာရုံစိုက်မှုများ ပိုမိုပေးနိုင်ခဲ့ကြသည်။

အဖြူရောင်အဆီအနှစ်သစ်သီးအပင်သည် ပန်းပွင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အဖြူရောင်ပန်းပွင့်များသည် သစ်သီးရင့်မှည့်ရန် နီးကပ်လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြသနေခဲ့သည်။

သစ်သီးများသည် လအနည်းငယ်အတွင်း စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းမှ သံတမန်က အခွန်ဘဏ္ဍာများ လာရောက်ကောက်ခံခြင်းမတိုင်မီ ရိတ်သိမ်းရန် အသင့်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လီထုန်ယာက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

လီထုန်ယာသည် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းများကို ဝိညာဉ်မိုးဖြင့် သွန်းလောင်းပြီးနောက် ဝမ့်ထျန်းချောင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်အမူအရာဖြင့် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မနေ့ညက ကျီတုန်းချီက ကျုပ်တို့နယ်နိမိတ်တွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ သူတို့က ကျုပ်တို့ရဲ့ ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း အားလုံးနီးပါးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး သေမျိုးအများအပြားကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ သူတို့က ဟွာချန်တောင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့တောင် နီးနီးလေးပဲကျန်တော့တယ်”

ဝမ့်ထျန်းချောင်က ပြောပြလိုက်သည်။

“ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျုပ်တို့မိသားစုခေါင်းဆောင်က ပြင်ဆင်ထားခဲ့တယ်။ သူက ဝိညာဉ်ဆန်တွေ ရင့်မှည့်ချိန်ကာလအတွင်းမှာ နိုးနိုးကြားကြားနေခဲ့ပြီး အစီအရင်ကို အချိန်မီအသက်သွင်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျီတုန်းချီရဲ့တပ်ဖွဲ့တွေက ငါတို့ကို တစ်ညလုံး ဝိုင်းရံထားခဲ့ပြီး အာရုဏ်တက်ချိန် ရောက်မှသာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့တယ်”

သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

လီထုန်ယာသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ သူ၏အမူအရာတွင် အံ့ဩခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

“ခင်ဗျားတို့မိသားစုရဲ့ အစီအရင်က ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို တစ်ညလုံး ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်အောင် တကယ်ပဲ အထင်ကြီးစရာကောင်းရမယ်”

ဝမ့်ထျန်းချောင်သည် ပယ်ချလိုက်သောအမူအရာဖြင့် ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်ရာက ကျုပ်တို့မိသားစုရဲ့ အစီအရင်ပညာရှင်တစ်ယောက်က ဟွာချန်တောင်ပေါ်က ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဒီမဟာအစီအရင်ကြီးကို တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ စမ်းရေတွင်း စီးဆင်းနေသမျှကာလပတ်လုံး အစီအရင်က သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို အဆက်မပြတ် ပြန်ဖြည့်တင်းနိုင်တယ်”

“ဒါက တကယ်ပဲ အထင်ကြီးစရာကောင်းတာပဲ”

လီထုန်ယာသည် ချီးမွမ်းစကား ဆိုလိုက်ပြီး စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်မိသည်။

“ငါတို့လီကျင်းတောင်ပေါ်က အစီအရင်ကတော့ အဲဒါနဲ့ တကယ်ပဲ ယှဉ်လို့မရဘူး။ ရှောင်ယွမ်စစ်က တစ်ခါပြောဖူးတယ်။ ငါတို့သာ သာလွန်တဲ့အစီအရင်တစ်ခုခု ရှာတွေ့ခဲ့ရင် တူညီတဲ့ အစီအရင်အလံတွေနဲ့ သာလွန်တဲ့အစီအရင်တစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ခြေ ရှိတယ်တဲ့။ ဝမ်းနည်းစရာကတော့ ငါတို့မိသားစုမှာ အစီအရင်ပညာရပ်တွေမှာ အမွေအနှစ်မရှိတာပဲ…”

ဝမ့်ထျန်းချောင်သည် လီထုန်ယာ၏ စဉ်းစားတွေးတောနေသောအကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ကံမကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီအစီအရင်ပညာရှင်က ရည်မှန်းချက် အရမ်းကြီးမားခဲ့တယ်။ သူက ဟွာချန်တောင်ပေါ်မှာ အခြေတည်အဆင့်ကို ကျော်လွှားဖို့ကြိုးစားရင်း သေဆုံးသွားခဲ့တယ်”

“အခြေတည်အဆင့်တဲ့လား။ ဒါဆို နောက်ဆုံးမှာ သူက အထွဋ်အထိပ်ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့တာပေါ့”

လီထုန်ယာက နှမျောတသသော လေသံဖြင့် တည်ကြည်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဝမ့်ထျန်းချောင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှည်လျားစွာချလိုက်ပြီး သူ၏လေသံထဲတွင် တမ်းတခြင်းနှင့် နောင်တတို့ရောနှောကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါက ဝမ့်မိသားစုရဲ့ ရွှေခေတ်ပဲ။ ကျုပ်တို့မှာ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၅ ယောက်ရှိခဲ့တယ်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်လောက်က အဲဒီဘိုးဘေး သေဆုံးပြီးနောက်မှာ ကျုပ်တို့မိသားစုက စစ်ပွဲမှာ တောင်ထိပ်သုံးခုကို ဆက်တိုက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၄ ယောက်နဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံ ၁၀ ယောက်ပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ဂိုဏ်းထဲမှာ ဩဇာရှိတဲ့ အဆက်အသွယ်တချို့သာမရှိခဲ့ရင် ငါတို့မိသားစု လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်”

“အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ငါတို့အကြီးအကဲတွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားကြတယ်။ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းထဲက တစ်ယောက်ကလည်း ဝမ့်မိသားစုရဲ့မျိုးဆက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ ဂရုစိုက်ပြီး တခြားဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး မျိုးဆက်တစ်ဆက်ချင်းစီက ရှေ့ကမျိုးဆက်တွေရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို လိုက်မီဖို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ အနည်းဆုံးတော့ ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်ကျော်လောက်ကမှ ကျုပ်တို့ရဲ့ လက်ရှိမိသားစုခေါင်းဆောင်က ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာ။ ဒါက သူ့ကို ကျုပ်တို့ဘိုးဘေးတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ သိုလှောင်အိတ်တွေကို အသုံးပြုနိုင်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဲဒီထဲမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနည်းနည်းလောက်နဲ့ အဆောင်နည်းနည်းလေးပဲ ရှိနေတာ”

“သဘောပေါက်ပြီ”

လီထုန်ယာက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဝမ့်ထျန်းချောင်၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြန်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုလူ မည်မျှစိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက နှစ်သိမ့်စကားအချို့ကို ပြောလိုက်သည်။

ဝမ့်ထျန်းချောင်သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်စွာဖြင့် စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ကျုပ် ကျီမိသားစုကိုမုန်းတယ်။ ကျုပ်တို့တွေ မြောက်ဘက်က ယွီမိသားစုနဲ့ အဆက်မပြတ် စစ်ဖြစ်နေတုန်းက ကျီမိသားစုဆိုတာ သာမန်ကလန်ငယ်လေးတစ်ခုပဲ။ သူတို့မှာ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင် မရှိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ သူတို့က အရမ်းအားကောင်းလာပြီး ကျုပ်မိသားစုကို လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားလုနီးပါးဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။”

သူသည် လီထုန်ယာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့မိသားစုက အကြီးအကဲကရော”

လီထုန်ယာသည် ဝမ့်ထျန်းချောင်က လီမုထျန်းကို ရည်ညွှန်းနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ သတိထား၍ တုန့်ပြန်လိုက်သည်။ သူတို့ညီနှစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ထိုကဲ့သို့သော စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများအတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။

သူသည် သူ၏လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်အဖေက သူ ငယ်ငယ်တုန်းက အိမ်ကထွက်သွားပြီး ကုလီလမ်းမှာ တပ်ထဲဝင်ခဲ့တယ်။ သူက ယွဲ့တောင်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့စစ်ပွဲမှာ စစ်သူကြီးယန်လက်အောက်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တယ်”

“ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်း နည်းနည်းကြားဖူးပါတယ်။ အခြေတည်အဆင့်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ယန်ထျန်းယာက ယွဲ့တောင်ရဲ့ အရှေ့ဘက်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့စစ်ပွဲတစ်ခု ဦးဆောင်ဆင်နွဲခဲ့တယ်။ သိသာထင်ရှားတဲ့ အသေအပျောက်တွေရှိခဲ့တယ်”

ဝမ့်ထျန်းချောင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာအယာဝှေ့ယမ်းရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယဖြစ်နေသောအမူအရာဖြင့် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားအဖေက အဲဒီစစ်ပွဲကနေ ပြန်လာတုန်းက သေမျိုးတစ်ယောက်ပဲလို့ ကျွန်တော်ကြားဖူးတယ်…”

လီထုန်ယာက ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်အဖေက အိမ်မှာ အင်မော်တယ်တစ်ပါးဆီက လမ်းညွှန်မှုရရှိခဲ့ပြီး ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်အတွင်းမှာ အခြေတည်အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆွေးနွေးလို့ရတဲ့အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး”

ဝမ့်ထျန်းချောင်သည် သူစည်းကျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ အလျှင်အမြန် လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ စည်းကျော်သွားမိပါတယ်”

“သူရဲ့ အခြေတည်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့အောင်မြင်မှုက အစွမ်းထက်တဲ့ ကလန်တစ်ခုက တစ်ယောက်ယောက်ကို မတော်တဆ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား။ အဲဒီ အစွမ်းထက်တဲ့ ကလန်တွေရဲ့ တပည့်တွေကပဲ လက်တုံ့ပြန်မှာကို မကြောက်ဘဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို သာမန်သေမျိုးအဖြစ် လျှော့ချတဲ့လုပ်ရပ်မှာ ပျော်မွေ့ကြတာ။”

သူသည် ထိုအတွေးများကြားမှ နှမြောတသမှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာပဲ”

ဝမ့်ထျန်းချောင်သည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်လက်ပြောဆိုရန် လီထုန်ယာက တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခြင်းမပြုမီ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“ကျုပ် မင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ့မယ် ညီအစ်ကိုလီ။ ကျုပ် ဒီနေ့ လာရောက်ရတာက ကျုပ်တို့ကလန်ရဲ့ အစီအရင်အမွေအနှစ်ကို ကျီတုန်းချီကို သတ်နိုင်မယ့် အထွဋ်အထိပ်ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ဒါမှမဟုတ် အခြေတည်အဆင့်က အဆောင်တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ပါ”

ထိုအခါမှသာ လီထုန်ယာ၏စိတ်ထဲတွင် နားလည်သဘောပေါက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒါကြောင့် ဝမ့်ထျန်းချောင်က ဒီကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတာကိုး။ သူက တစ်ခုခုကို လိုချင်နေတာပဲ။”