အခန်း ၄၆

အခန်း - (၄၆) အခွန်ဘဏ္ဍာ

“မန္နာစွမ်းအင်က စိမ်းပြာအဆီအနှစ်အဖြစ် စုစည်းဖွဲ့တည်သွားခဲ့ပြီ”

လီထုံယာသည် လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းကာ လရောင်ကဲ့သို့ အဖြူဖျော့ဖျော့လင်းလက်နေသော စိမ်းပြာအဆီအနှစ် စွမ်းအင်များကို ပယ်ဖျက်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲဝယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လှိုင်းလုံးပမာ ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။

စိမ်းပြာအဆီအနှစ်ချက္ကရာသည် သိသာထင်ရှားသော မှတ်တိုင်တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်၏ စတုတ္ထမြောက်ချက္ကရာကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။ လွန်ခဲ့သောခြောက်လအတွင်း သူ၏မန္နာစွမ်းအင်ကို ချောမွေ့စွာ စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်မှုသည် သူ့ကို အလွန်ကျေနပ်စေခဲ့သည်။

“ဒီစိမ်းပြာအဆီအနှစ် မန္နာစွမ်းအင်က တော်တော်လေး ထူးဆန်းပုံရတယ်။ သူ့ရဲ့ကြီးထွားမှုက အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ်။ စိမ်းပြာအဆီအနှစ်မရီဒန်အားဖြည့်ကျင့်စဉ်မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ချက္ကရာအဆင့်နဲ့တောင် ဆင်တူလုနီးပါးပဲ။ ငါ့တို့မိသားစုရဲ့ အထွဋ်အထိပ်ယင် မရီဒန်အားဖြည့်ကျင့်စဉ်က တကယ်ပဲထူးခြားတာပဲ”

လီထုန်ယာသည် ထက်ရှသော ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်မြှောက်ရင်း အဖြူရောင်အဝတ်စတစ်စဖြင့် ဂရုတစိုက် သုတ်လိုက်သည်။ ကုလီလမ်းဒေသတွင် လူများသည် အဓိကအားဖြင့် ဆေဘာများနှင့် လှံများကို အသုံးပြုကြသည်။

သူသည် သူ့ဇနီး၏ မိသားစုဖြစ်သော ကျင်းယန်ရွာမှ ဤတန်ဖိုးရှိသောဓားကို မရရှိမီ ရွာလေးရွာတိုင်တိုင် ရှာဖွေခဲ့ရသည်။

သူတို့သည် လီထုန်ယာက ဓားတစ်ချောင်း ရှာဖွေနေကြောင်း သိရှိသောအခါ ၎င်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပြီး လျိုရို့ရွှမ်း၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်ဟု အတင်းတိုက်တွန်းကာ သူ့ထံမှ ငွေပေးချေမှုကို ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။

“ခြောက်လလောက် ကျင့်ကြံပြီးတဲ့နောက် နောက်ဆုံးတော့ တိုးတက်မှုရခဲ့ပြီ။ အခုတော့ နက်ရှိုင်းဒီရေဓားသိုင်းအရှိန်အဝါကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ ဆုပ်ကိုင်နိုင်သွားပြီ”

လီထုန်ယာက ဓားသွားတစ်လျှောက် သူ၏လက်ချောင်းများကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်ရင်း သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်ရာ ၎င်းသည် မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့ ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပုစဉ်းတစ်ကောင်၏ တောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသော်လည်း ဓားသွားကို ထက်ရှမှုအငွေ့အသက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေသည်။

သူသည် ခြံဝင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး တောင်များတွင် တစ်ယောက်တည်း ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ရန် လျှို့ဝှက်သောနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

“ဟ”

သူသည် ဓားကွက်များကို ချောမွေ့စွာ ကစားလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဓားကိုမြှောက်ကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် လျှင်မြန်သောလှုပ်ရှားမှုဖြင့် ကြီးမားသော ညောင်မုတ်ဆိတ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို လှီးဖြတ်လိုက်ရာ ၎င်းသည် ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီး မြေပြင်မှ ဖုန်မှုန့်များ တထောင်းထောင်း ထသွားစေခဲ့သည်။

“မယုံနိုင်လောက်အောင် ထက်ရှတာပဲ”

လီထုန်ယာက သူ၏ရှေ့မှ သပ်ရပ်စွာ ဖြတ်တောက်ထားသော သစ်ငုတ်တိုကိုကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူ၏ဓားက ထိုကြီးမားသောသစ်ပင်ကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ လှီးဖြတ်သွားမှုကြောင့် အထင်ကြီးသွားမိခဲ့သည်။

သူသည် ဓား၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ခဏတာ ဆက်လက်လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ၎င်းကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် လီကျင်းရွာရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးသို့ ပြန်မသွားမီ သူ၏မန္နာစွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ကျင့်ကြံနေလိုက်သည်။

ခြံဝင်းငယ်လေးရှိ အဖြူရောင်အဆီအနှစ်သစ်သီးများသည် ရင့်မှည့်နေပြီဖြစ်ပြီး အဝါဖျော့ဖျော့ရောင်အညှာများမှ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ တွဲလောင်းကျနေခဲ့သည်။

ဤသစ်သီးများသည် လုပ်အားပိုမိုလိုအပ်သော ဝိညာဉ်စပါးပင်များနှင့်မတူဘဲ မန္နာစွမ်းအင်ဖြင့် အလွယ်တကူရိတ်သိမ်းနိုင်ပြီး ကျောက်စိမ်းသေတ္တာများတွင် သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။ လီထုန်ယာသည် ဝမ့်ထျန်းချောင်ထံမှ ထိုကဲ့သို့သော သေတ္တာနှစ်လုံးကို ငှားရမ်းခဲ့ပြီး သူခူးဆွတ်ခဲ့သော အဖြူရောင်အဆီအနှစ်သစ်သီး ၁၅ လုံးကို ထည့်ရန်လုံလောက်ပေသည်။

“ညီအစ်ကိုထျန်းချောင်၊ အခွန်ဘဏ္ဍာတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့…”

လီထုန်ယာ၏ အခွန်ဘဏ္ဍာများအကြောင်း မေးမြန်းမှုကို ကြားသောအခါ ဝမ့်ထျန်းချောင်က ချက်ချင်းပင် အကျယ်တဝင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ကုလီလမ်းတစ်လျှောက် အရှေ့ဘက်က ရှောင်မိသားစုရဲ့ တိမ်သရဖူတောင်ထွဋ်အထိရောက်အောင် သွားရုံပါပဲ။ လီရှစီရင်စုက မိသားစုတွေက အဲဒီမှာ သူတို့ရဲ့အခွန်ဘဏ္ဍာတွေ ပေးဆောင်ဖို့ စုရုံးကြပြီး ပိုလျှံနေတဲ့ကုန်ပစ္စည်းတွေကို တောင်ခြေရင်းမှာ ကုန်သွယ်ဖို့အတွက် ယူဆောင်လာကြတယ်”

“တောင်ခြေရင်းကဈေးကို ရှောင်မိသားစုက ကြီးကြပ်တယ်။ ဈေးထဲမှာ လုယက်မှုတွေနဲ့ လူသတ်မှုတွေက ရှားပါးပေမယ့် အရောင်းအဝယ်အားလုံးက နောက်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဆိုင်တွေကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ ပြန်ပြောင်းလို့ မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကုန်သွယ်မှုရဲ့အောင်မြင်မှုက ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းအပေါ်မှာ မူတည်တယ်”

သူက သတိပေးလိုက်သည်။

“သဘောပေါက်ပါပြီ”

လီထုန်ယာသည် လီရှန်းဖျင်နှင့် လီမုထျန်းတို့နှင့်အတူ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း လေးနက်စွာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဝမ့်မိသားစုက ပေးအပ်သော ထင်းရှူးယွဲ့သစ်သီးနှင့်အတူ ကျင့်စဉ်များနှင့် မန္တန်အချို့ကို စုဆောင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဝိညာဉ်ဆန်နှင့် အဖြူရောင်အဆီအနှစ်သစ်သီးများကို စေ့စေ့စပ်စပ်ထုပ်ပိုးပြီး ဝမ့်မိသားစု၏နယ်မြေဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဝမ့်မိသားစု၏ရထားသည် ကုလီလမ်းဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်ထားသည်။ သူတို့သည် ကျီမိသားစုက သတိထားမိသွားပြီး ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်မည့် အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားရန် စိမ်းပြာအဆီအနှစ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဝမ့်ယွမ်ခိုင်နှင့် ရထားမောင်းသမားတစ်ဦးကိုသာ လီထုန်ယာနှင့် သတ်မှတ်ထားသောနေရာတွင် တွေ့ဆုံရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

လီထုန်ယာသည် ဝိညာဉ်ဆန်နှင့် အဖြူရောင်အဆီအနှစ်သစ်သီးများအပါအဝင် သူ၏ပစ္စည်းများကို ရထားပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

ည၏ ဖုံးကွယ်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် အရှေ့ဘက်ဆီသို့ သူတို့၏ခရီးကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

xxxxxxxxxx

“ရေကန်ထဲက ရွှေရောင်ဆောင်းဦးကို ရဖို့ဆိုရင် ကမ်းခြေဆီကို ကီလိုမီတာ ၁၅၀၀ ခရီးနှင်ရမယ်။ အဲဒီနေရာရဲ့ ကြည်လင်တဲ့ကောင်းကင်နဲ့ ဝင်းပပညဉ့်ယံအောက်မှာ ဆောင်းဦးအလှဟာ ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ့ရှိတယ်။ အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံရင် တစ်ညကို ဆောင်းဦးချီ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ရမှာဖြစ်ပြီး ၈၁ ည ပြည့်ရင်တော့ ‘ရေကန်ထဲက ရွှေရောင်ဆောင်းဦး’ တစ်မျှင်ကို ရရှိလိမ့်မယ်။ ဒီလိုမျိုးနဲ့ ၁၀ မျှင် စုမိဖို့ ဆယ်နှစ် အချိန်ယူရမှာဖြစ်လို့ ချီ ၁၀ မျှင်ကို တစ်ပိုင်းလို့ သတ်မှတ်ပြီး တစ်ခါတလေမှာတော့ ဒါကို ‘ဆယ်နှစ်စာ ဆောင်းဦးရေကန်ချီ’ လို့လည်း ခေါ်ကြတယ်။”

လီချယ်ကျင်းသည် စာအုပ်ထဲတွင် နစ်မြောနေပြီး ၎င်းထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မှတ်သားနေခဲ့သည်။

“ငါ့ဆရာပေးတဲ့ သတ္တမမြောက်လ ချီကျင့်ကြံခြင်း အစစ်အမှန်ကျင့်စဉ်က ထူးထူးခြားခြား ပြည့်စုံတာပဲ။ အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်ကို သန့်စင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုများ ပါမလားမသိဘူး။”

သူသည် စာအုပ်ကို ဂရုတစိုက်လေ့လာရင်း သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်နေသည်။

“အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်… အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်… တွေ့ပြီ”

“အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်သည် နှင်းခဲကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး ရေကဲ့သို့ဖြစ်ကာ လပြည့်သောအခါ တောက်ပစွာထွန်းလင်းပြီး လဆုတ်သောအခါ မှေးမှိန်သွားသည်”

သူဖတ်လိုက်သည်။

လီချယ်ကျင်းသည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်စွာဖြင့် စာမျက်နှာအနည်းငယ် ထပ်လှန်လိုက်သော်လည်း စိတ်ပျက်စွာဖြင့် မယုံကြည်နိုင်သလို ရေရွတ်မိသည်။

“ဒါပဲလား”

သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

မကြာသေးမီက ဝိညာဉ်သန္ဓေသားနိုးထခြင်း ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်ပြီးဖြစ်သော လီချယ်ကျင်းသည် ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအခွင့်အရေးကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်၏ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ကျင့်စဉ်အချို့ကို စတင်လေ့လာခဲ့သည်။

“ငါသာ အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်အကြောင်း သဲလွန်စတွေ မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ရင် ကြည်လင်အဆီအနှစ်မိုးထိန်းချုပ်ခြင်းကျင့်စဉ်နဲ့ပဲ ကျေနပ်ရတော့မယ်”

လီချယ်ကျင်း မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ တာဝန်ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်တွင် စာရင်းပြုစုထားသော တာဝန်တစ်ခု မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အဆောင်အပြင်ဘက်တွင် သုံးရက်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှသာ လီရှစီရင်စုမှ အခွန်ဘဏ္ဍာများ ကောက်ခံသည့်တာဝန်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံယူခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အဆောင်တံခါးပွင့်လာပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လွန်းပျံယာဉ်ပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသောသူကို မြင်သောအခါ သူက အလျှင်အမြန်အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“တာအိုရောင်းရင်း”

ထိုသူသည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့”

ထိုအခါမှသာ လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏ရှေ့မှလူမှာ ဖြူဖျော့သော အပြာရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားကာ သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်များရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူက အနေရခက်သောအပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား လီရှစီရင်စုမှာ အခွန်ဘဏ္ဍာတွေကောက်ခံဖို့ တာဝန်ကို လက်ခံခဲ့တာလား”

“ဟုတ်ကဲ့၊ လက်ခံခဲ့ပါတယ်”

အမျိုးသမီးသည် လီချယ်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူသည် ၁၆ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်သာဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ သူမ၏အမူအရာက ချက်ချင်းပင် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

“ရှင့်မိသားစုက လီရှစီရင်စုမှာလား”

သူမက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်က ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်က လီချယ်ကျင်းပါ။ ခင်ဗျားနာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား”

“ကျွန်မက လရေကန်တောင်ထွဋ်က နင်ဝမ်ပါ”

သူမက သူမကိုယ်သူမ မိတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဆက်လက်ပြောဆိုရန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လီချယ်ကျင်းသည် လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး လေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား လီရှစီရင်စုကို အခွန်ဘဏ္ဍာတွေကောက်ခံဖို့ သွားနေတာဆိုတော့ အဲဒီမှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်မိသားစုကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ရင် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်မှာပါ။ ကျွန်တော်က လရှုစားကန်နားမှာတည်ရှိတဲ့ လီကျင်းရွာ လီမိသားစုကပါ”

“ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ်။ ဂိုဏ်းတူတပည့်တွေအချင်းချင်း ကူညီကြတာက သဘာဝကျပါတယ်”

နင်ဝမ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ့ကို နားမလည်နိုင်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ရှင်က လရှုစားကန်ကဆိုရင် လရေကန်တောင်ထွဋ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိတာပဲ။ ဘာလို့ လရေကန်တောင်ထွဋ်ကို မဝင်ခဲ့တာလဲ”

လီချယ်ကျင်းက ပြုံးပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဆရာစစ်ယွမ်ပိုင်က တလီတောင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေတုန်း ကျွန်တော့်ကို မတော်တဆ တွေ့ခဲ့တာပါ။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ ဂိုဏ်းကိုပြန်ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရတာပါ”

နင်ဝမ်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ညည်းညူလိုက်သည်။

“စစ်ယွမ်ပိုင်က သူ့မှိုတောလွင်ပြင်မှာ ဘယ်တော့မှမနေဘူး။ သူက ငါ့ရဲ့ လရှုစားကန်ကလူတွေကို အမြဲတမ်း ခိုးယူနေတော့တာပဲ။ ဘယ်လောက်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလိုက်လဲ”

လီချယ်ကျင်းသည် သူမ၏မှတ်ချက်ကို မတုံ့ပြန်ရန်ရွေးချယ်ရင်း အနေရခက်စွာ ရယ်မောရုံသာ ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

နင်ဝမ်သည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ မင်း ငါ့ကို ပေးလိုက်ချင်တာ တစ်ခုခုရှိလား”

လီချယ်ကျင်းသည် ကနဦးတွင် တောင်းဆိုမှုကို မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးက အရင်ဆုံး ကမ်းလှမ်းသည်ကို ကြားရသောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ လီချယ်ကျင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ရှိပါတယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် နတ်မိမယ်”

ထို့နောက် သူသည် သူမထံသို့ အိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ပေးအပ်လိုက်သည်။ နင်ဝမ်သည် ၎င်းကို သူမ၏လက်ထဲတွင် ချိန်ဆလိုက်ရာ လေး၊ ငါးတုံးခန့်ရှိပုံရသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၏ ဂလင်ဂလင်မြည်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဂိုဏ်းမှာ ကျင့်ကြံနေတုန်း မင်းအိမ်ကနေ အထောက်အပံ့ပစ္စည်းတွေ တစ်ခါမှမရဖူးဘဲ အိမ်ကို ပစ္စည်းတွေ ပြန်ပို့နေတာလား။ ဘာလို့လဲ”

သူမက အနည်းငယ်နားမလည်နိုင်ဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီချယ်ကျင်းသည် အလျှင်အမြန်ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်မိသားစုက ကျွန်တော့်ကို အရင်က ဆေးလုံးတချို့ ပို့ပေးဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော် လိုအပ်တာအားလုံးက တောင်ထွဋ်ပေါ်မှာ ရနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို သုံးစရာမလိုဘူး။ ဒါ့အပြင် သူတို့ကို ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်သုံးတာက ဖြုန်းတီးနေတာပါပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ အိမ်ပြန်ပို့တာက ပိုကောင်းတယ်လို့ထင်တယ်”

“သဘောပေါက်ပြီ။ မင်းက အရမ်းစဉ်းစားတတ်တာပဲ”

နင်ဝမ်က လေးစားမှုရောစွက်သော လေသံဖြင့် နွေးထွေးစွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဒီပစ္စည်းတွေ အဲဒီကိုရောက်အောင် ငါသေချာလုပ်ပေးပါ့မယ်”