အခန်း ၄၇
Vol. 5 Ch. 47
အခန်း - (၄၇) အရှေ့ဘက်ဂိတ်
နွေဦးအစ၏ စိမ့်စိမ့်အေးသောလေထဲတွင် အဘိုးဝူသည် ဝါဂွမ်းအပေါ်ရုံအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ဝါညိုရောင် သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က အေးစက်သောလေထဲတွင် ဂုဏ်ယူစွာ လွင့်မျောခဲ့သော စားသောက်ဆိုင်၏အလံသည် ယခုအခါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ငါးရှဉ့်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွဲကျနေခဲ့သည်။
“ဒီနေ့တော့ စီးပွားရေးကောင်းလိမ့်ထင်တယ်”
တောင်ဘက်တွင်တည်ရှိသော ယွဲ့ပြည်နယ်သည် ပူအိုက်စွတ်စိုသော ရာသီဥတုရှိသည်။ ဆောင်းတွင်းတွင် နှင်းကျခြင်းသည် ရှားပါးသောအဖြစ်အပျက်ဖြစ်ပြီး မနှစ်က ဖြစ်ခဲ့သော ပြင်းထန်သော နှင်းကျဆင်းမှုသည် အလွန်ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ထူထဲသောနှင်းများသည် ကုလီလမ်းတစ်ခုလုံးကို ရထားများနှင့်မြင်းများ သွားလာ၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး အဘိုးဝူကို ဆောင်းတွင်းတစ်လျှောက်လုံး ဧည့်သည်သုံးစုသာ ရရှိစေခဲ့သည်။ ယခုအခါ နွေဦးက ကျန်ရှိနေသေးသော အအေးဒဏ်ကို ယူဆောင်လာသည်ဖြစ်ရာ အရက်သောက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးရာသီဥတု ဖြစ်နေပေသည်။
အဘိုးဝူသည် အက်သံများ မြည်နေသော သစ်သားကုလားထိုင်ကို ပျင်းရိစွာမှီရင်း ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အပြင်သို့ မျက်စိစွေကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှလမ်းပေါ်တွင် ဝါရွှေရောင် ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဝဆီသို့ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လျှောက်သွားရင်း အားရှိပါးရှိ အော်လိုက်တော့သည်။
“ဝိုင်၊ သိုးသား၊ အသား တွေရမယ်”
သူ၏ဆိုင်ရှေ့တွင် မြင်းရထားတစ်စီး ရပ်တန့်သွားသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း သူက အလျှင်အမြန်ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ဆိုင်က အပြင်းစားဝိုင်နဲ့ ချဉ်ငံစပ် ဟင်းလျာအမျိုးမျိုးကို ရနိုင်ပါတယ်…”
ရထားလိုက်ကာ ပွင့်သွားသည်နှင့် သားမွေးအပေါ်ရုံအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားနှစ်ယောက် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
ပထမဆုံး ဆင်းသက်လာသူသည် အသက် ၁၇ နှစ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ သူ၏ နုပျိုချောမောသည့် မျက်နှာသွင်ပြင်များတွင် တောက်ပမှုတစ်ခုရှိနေပြီး ဆေဘာရှည်တစ်လက်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ သူသည် စားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
သူ၏အဖော်မှာ အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်ရှိပုံရပြီး သူ၏ခါးတွင် တန်ဖိုးကြီးသော ဓားတစ်ချောင်းကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူသည် ရုပ်ရည် အတန်ငယ်ချောမောသူဖြစ်ပြီး အဘိုးဝူကို စူးရှသည့် မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် သတိထားကာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
“သူက သူခေါ်ဆောင်လာတဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ အစောင့်အရှောက်ပဲဖြစ်ရမယ်။ သူက တော်တော်လေး အတွေ့အကြုံရှိပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း အတော်လေး သတိထားနေပုံပဲ။ သူသယ်ဆောင်လာတဲ့ဓားကို ကြည့်ပြီးဆုံးဖြတ်ရရင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ချမ်းသာတဲ့ ကလန်တွေကပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါ ငွေအများကြီး ရှာနိုင်မယ့်ပုံပဲ။”
အခွင့်အရေးကိုအာရုံခံမိသော အဘိုးဝူသည် သူတို့ကို အတွင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်သွားရင်း ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်လေးတို့၊ အထဲကိုကြွပါ။ ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့အထင်ကရ နှင်းပွင့်ဝိုင်က ဒီဒေသတွေမှာ ကျော်ကြားတဲ့ အရသာတစ်ခုပါ”
ထို့နောက် သူက ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဧည့်သည်တွေလာတယ်”
အမျိုးသားနှစ်ယောက်က စားပွဲတစ်လုံးတွင် နေရာယူလိုက်သည်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် လှေကားပေါ်မှ အလျှင်အမြန်ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး အဘိုးဝူ၏နောက်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
“နှင်းပွင့်ဝိုင်တစ်ပုလင်းနဲ့ အရံဟင်းလျာတွေချ”
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်က သူ၏ဆေဘာရှည်ကို ဘေးဘက်တွင်ထားရင်း မှာလိုက်သည်။
သူသည် အဘိုးကြီးက ဝန်ထမ်းများကို ချက်ချင်းညွှန်ကြားသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း လီထုန်ယာဘက်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လှည့်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒီနှင်းပွင့်ဝိုင်က အကောင်းဆုံးဝိုင်ထဲမှာ ပါးပါးလှီးထားတဲ့ သိုးသားကို နူးအိသွားတဲ့အထိပြုတ်ပြီး လုပ်ထားတာ။ ပြီးရင် အသားကို ချောမွေ့တဲ့အနှစ်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ထားတယ်။ အနံ့၊အရသာ ပိုကောင်းအောင် သိုးသားအရိုးတွင်းခြင်ဆီနဲ့ ကျောက်ကပ်အဆီကို အိုးထဲမှာအရည်ကျိုပြီး အသားအနှစ်နဲ့ ရောထားတယ်။ အဲဒါကို နွေးထွေးတဲ့ ဝိုင်ထဲမှာစိမ်ပြီး အရသာရှိတဲ့ သောက်စရာဖြစ်အောင် လုပ်ထားတာ”
သူက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး ဖွင့်ဟပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒါကို လွန်ခဲ့တဲ့ငါးနှစ်က ကျွန်တော့်ကလန်က တခြားညီအစ်ကိုတစ်ယောက်နဲ့ ဒီမှာ ပထမဆုံး သောက်ခဲ့ဖူးပြီး ဒီအရသာကို ဘယ်တော့မှ မေ့လို့မရနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဟင်းလျာတွေ မြည်းစမ်းခဲ့ပေမယ့် ဘယ်ဟာမှ ဒါနဲ့မယှဉ်နိုင်ဘူး”
လီထုန်ယာသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးသွားရခြင်းနှင့် ခြောက်သွေ့သောအစာများကို ရေအေးနှင့်သာ မျှောချနေရခြင်းတို့ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဖြစ်ရာ ထိုပြောပြချက်ကြောင့် သူ၏စားချင်စိတ်များ နိုးကြားလာခဲ့ပြီး ဟင်းပွဲကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်နေလိုက်သည်။
သူတို့ စကားစမြည်ပြောဆိုနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခုက သူတို့ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ဝါဂွမ်းထည်များ ဝတ်ဆင်ထားသော ယောက်ျားတစ်စုသည် ယိုင်နဲ့စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး နေရာယူရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အဘိုးကြီးဝူ၊ ဝိုင်ယူလာခဲ့”
“အာ၊ ခင်ဗျားတို့ရောက်လာပြီပဲ။ ကြိုဆိုပါတယ်”
အဘိုးဝူသည် ပြုံးရင်း သူတို့ထံ အလျှင်အမြန်ချဉ်းကပ်သွားပြီး ဖော်ရွေစွာ ဆက်ဆံလိုက်သည်။
“ဒီနွေဦးရဲ့အအေးဒဏ်က နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးဟေ့။ ငါတို့ တစ်ညလုံး အရှေ့ဘက်ဂိတ်မှာ ကင်းစောင့်နေခဲ့တာ။ ငါတို့ဥတွေတောင် အေးခဲသွားတော့မလို့ပဲ။ တာဝန်ပြောင်းချိန်ရောက်တာနဲ့ ဝိုင်နွေးနွေးလေး သောက်ဖို့အတွက် ဒီကို အပြေးအလွှားလာခဲ့ကြတာ”
ထိုလူအုပ်၏ ထွားကျိုင်းသောခေါင်းဆောင်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လမ်းကို စီရင်စုထဲက ကလန်တွေက လွှတ်လိုက်တဲ့လူတွေ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ သစ်ပင်ပေါ်က ငှက်တွေတောင် အသံတမထွက်ရဲကြဘူး”
စားပွဲမှ အခြားယောက်ျားတစ်ယောက်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“အို၊ အဲဒါနဲ့ အသားကျအောင်နေလိုက်ပါ ကျားကြီးရာ။ ဒါက နှစ်အနည်းငယ်ဆို တစ်ကြိမ်ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ စောင့်လိုက်ပါ၊ မကြာခင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ အဲဒီ စီရင်စုထဲက ထင်ရှားတဲ့ကလန်တွေက သူတို့ရဲ့ချုပ်ကိုင်မှုကို အခါအားလျော်စွာ တင်းကျပ်ရတာကို ကြိုက်ကြတယ်”
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်သည် ထိုလူများ ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုနေသည်ကို ခဏတာ နားထောင်ပြီးနောက် လီထုန်ယာဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ တိမ်သရဖူတောင်ထိပ်နဲ့ နီးနေပြီ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီလူတွေက ရှောင်မိသားစုရဲ့ အမှုထမ်းတွေလို့ ငါထင်တယ်”
လီထုန်ယာက အတွေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရှောင်ယွမ်စစ်၏မျက်နှာသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး သူသည် ဤဒေသခံယောက်ျားများအပေါ် အကောင်းမြင်စိတ် ရှိနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် စားပွဲထိုးတစ်ယောက်သည် ပူနွေးသော ဝိုင်တစ်ပုလင်း၊ အရံဟင်းလျာအချို့နှင့် နှင်းကဲ့သို့ဖြူဖွေးနေသော သိုးသားအနှစ်တစ်ခွက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဇွန်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အနှစ်အချို့ကို ခွက်ထဲသို့ ခပ်ထည့်ကာ ပူနွေးသောဝိုင်ကို အပေါ်မှလောင်းချလိုက်သည်။ သိုးသား၏ မွှေးကြိုင်သောရနံ့သည် လေထုထဲတွင် ချက်ချင်းပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ထွားကျိုင်းသော ကျားကြီးဆိုသူသည် ထိုအနံ့ကို အငမ်းမရ ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းလင်းလက်လာခဲ့ပြီး သူက အော်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီအနံ့က အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒါက ကျော်ကြားတဲ့ နှင်းပွင့်ဝိုင်ပဲဖြစ်ရမယ်”
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်သည် ကျားကြီး၏ မှတ်ချက်ချသံကို လျစ်လျူရှုရင်း ပါးစပ်အပြည့် တစ်လုပ်မြည်းစမ်းလိုက်ပြီး လီထုန်ယာကို မြည်းကြည့်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
လီထုန်ယာသည် ဒေသခံယောက်ျားများကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြရင်း သူ၏ခွက်ကို ဖြည့်လိုက်ပြီး ဇွန်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ဝိုင်နှင့် သိုးသားအရသာတို့ ရောနှောမှုသည် သူ၏အာခံတွင်းထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမသိလိုက်မီမှာပင် သူ၏ခွက်သည် ပြောင်စင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ဒါက တကယ်ပဲ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာပဲ”
သူက ရယ်မောရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော ကျားကြီးသည် အနေရခက်စွာ နှုတ်ခမ်းကိုကွေးလိုက်ပြီး ညည်းညူလိုက်သည်။
“ဖြုန်းဖို့ပိုက်ဆံရှိတာ ကောင်းတာပေါ့…”
သူ၏ မနာလိုသောအကြည့်သည် ဘေးစားပွဲ၏ ဟင်းလျာပေါ်တွင် ကျရောက်နေပြီး သူသည် သူ၏အဖော်များနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုရန် မလိုလားစွာဖြင့် ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်သည် နှင်းပွင့်ဝိုင်ကို အနည်းငယ်မျှသာ သောက်သုံးရသေးစဉ် အဝင်ဝမှ ဆူညံသံတစ်ခုက သူ၏အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။
ခမ်းနားသော ပိုးထည်နှင့်သားမွေး ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ယောက်သည် လူတစ်စု ဝန်းရံကာ တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“ကလန်ညီအစ်ကို၊ ဒီစားသောက်ဆိုင်ကို သူ့ရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့အသွင်အပြင်နဲ့ မဆုံးဖြတ်လိုက်ပါနဲ့။ ဒါက ဒီလမ်းပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး နှင်းပွင့်ဝိုင်ကို တည်ခင်းပေးတယ်။ ဒီတောင်တန်းအစွန်အဖျားတွေရဲ့ အေးစက်တဲ့ အထီးကျန်မှုကို ထောက်ရှုလိုက်ရင် ဒါက ငါတို့ကို သက်သာရာရမှု နည်းနည်းလောက်ပေးတဲ့ တစ်ခုတည်းသောနေရာပဲ”
ဖော်ရွေစွာ ပြောဆိုနေသောသူသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်ကျော်ခန့်ရှိကာ ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားထားသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ သိသာထင်ရှားသော အသက်ကွာခြားမှုကို ထောက်ရှုလျှင် လူငယ်ကို ပြောဆိုနေပုံက အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းနေပေသည်။
လူငယ်သည် တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် မထူးခြားသော အင်းလိုက်သံတစ်ချက်သာ ပြုလိုက်သည်။ သန့်ရှင်းဖြူစင်သော အဖြူရောင်မြေခွေးသားမွေး ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ခါးတွင် ရွှေရောင်အိတ်တစ်လုံး ချည်နှောင်ထားကာ ခမ်းနားစွာ ဝတ်စားထားသည့် လူငယ်လေးတွင် သူ၏ယဉ်ကျေးသော မျက်နှာသွင်ပြင်များကို ပေါ်လွင်စေသည့် စူးရှသော မျက်လုံးများရှိသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျားကြီးသည် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။
“အား မကောင်းတော့ဘူး။ ပင်မမိသားစုရဲ့ တာဝန်ခံက ဒီကို ဘာလို့ရောက်နေရတာလဲ”
သူသည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော အခြားယောက်ျားများနှင့်အတူ သူ၏ခေါင်းကို အလျှင်အမြန်ငုံ့လိုက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ သတိမထားမိအောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲခဲ့ပေ။
“အဲဒီ ခမ်းခမ်းနားနားဝတ်စားထားတဲ့လူက ဂိုဏ်းထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပဲဖြစ်ရမယ်။ မာနကြီးတဲ့ တာဝန်ခံတောင်မှ သူ့ရှေ့မှာ နာခံတတ်တဲ့ခွေးတစ်ကောင်လို ပြုမူနေတယ်”
ကျားကြီးက တိုးတိုးလေး ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
သူသည် အရှေ့ဘက်ဂိတ်တွင် တာဝန်ကျနေသော အသစ်ရောက်လာသူများကို ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ထဲက နှစ်ယောက်ကို ရှောင်မိသားစု စစ်သည်များကြားတွင် ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် မှတ်မိလိုက်သည်။ သူတို့သည် တာဝန်ခံ၏နောက်တွင် ရိုသေစွာရပ်နေကြပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောရဲခဲ့ကြပေ။
ခမ်းနားစွာ ဝတ်စားထားသောလူငယ်သည် စားသောက်ဆိုင်၏ နုံချာသောအနေအထားကို အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရာ လူလတ်ပိုင်းတာဝန်ခံကို တိတ်ဆိတ်မှုဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားစေခဲ့သည်။
တာဝန်ခံသည် အခြေအနေကိုဖြေရှင်းရန် မှန်ကန်သော စကားလုံးများကို စီစဉ်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ရှေ့မှလူငယ်က မမျှော်လင့်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားမိသည်။
ဤရုတ်တရက်အမူအရာပြောင်းလဲမှုသည် တာဝန်ခံကို ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားစေပြီး သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။
“ဒီလူက ဝိညာဉ်အပေါက် ပိုင်ဆိုင်ပြီး အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ကို စတင်လျှောက်လှမ်းနေတာ။ သူက သူ့ရဲ့မာနကြီးမှုနဲ့ လွှမ်းမိုးတတ်တဲ့သဘာဝကြောင့် လူသိများတယ်။ အရှေ့ဘက်ဂိတ်ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ ဆယ်ရက်ကျော်ကာလအတွင်းမှာ သူပြုံးတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူ့ရဲ့ရယ်မောသံက ဝမ်းမြောက်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒေါသကြောင့်ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။”
ခမ်းနားစွာ ဝတ်စားထားသောလူငယ်သည် ယင်းအစား ရိုသေစွာ လက်သီးဆုပ်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ဖော်ရွေသောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလိုချောင်ကျတဲ့နေရာက စားသောက်ဆိုင်မှာ တာအိုရောင်းရင်းတွေကို တွေ့ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်လဲ”