အခန်း ၄၈
Vol. 5 Ch. 48
အခန်း - (၄၈) ရှောင်ယုံလင်
လူလတ်ပိုင်းတာဝန်ခံ၏စိတ်သည် ဗလာကျင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ နုံချာသောစားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် ရိုးရှင်းသည့် သားမွေးအပေါ်ရုံအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားနှစ်ယောက် အတူတကွ စားသောက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းစွာပင် ပုံမှန်ဆိုလျှင် မာနကြီးပြီးလွှမ်းမိုးတတ်သော သူ၏ ကလန်ညီအစ်ကိုသည် ရိုသေစွာဖြင့် ဘေးတွင်ရပ်နေခဲ့သည်။
“ခင်ဗျားက အမြင်စူးရှတာပဲ တာအိုရောင်းရင်း”
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်က နွေးထွေးသောအပြုံးဖြင့် အော်ပြောလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူသောက်ပါလား”
“ဒါဆိုတော့ ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ”
ခမ်းနားစွာ ဝတ်စားထားသောလူငယ်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ယိုင်နဲ့နေသော သစ်သားထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေရာယူလိုက်သည်။ ထိုင်ခုံသည် သူ၏ကိုယ်အလေးချိန်အောက်တွင် ကျွီခနဲမြည်သွားပြီး ပြိုလဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေရာ လူလတ်ပိုင်းတာဝန်ခံကို တောင့်တင်းသွားစေခဲ့သည်။
“နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ် တာအိုရောင်းရင်းတို့။ ကျွန်တော်က စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်က လီရှခရိုင် ရှောင်မိသားစုက ရှောင်ယုံလင်ပါ”
လူငယ်က လီထုန်ယာထံမှ ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ကျေးဇူးတင်စွာ လက်ခံယူရင်း ယဉ်ကျေးသောအပြုံးဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ကရော”
“စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းရဲ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်က ဟွာချန်တောင် ဝမ့်မိသားစုက ဝမ့်ယွမ်ခိုင်ပါ”
“စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းရဲ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်က လီကျင်းရွာ လီမိသားစုက လီထုန်ယာပါ”
ရှောင်ယုံလင်၏ ဖော်ရွေမှုကို မြင်သောအခါ အမျိုးသားနှစ်ယောက်သည် ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်က သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သောအခါ ရှောင်ယုံလင်၏ အမူအရာက မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူက ဟွာချန်တောင်က ဝမ့်မိသားစုအကြောင်း ကြားဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီကျင်းရွာမှ လီမိသားစုအကြောင်း ကြားသောအခါ သူသည် အမှန်တကယ် အံ့ဩသွားပုံရသည်။
“ဒါက လရှုစားကန်ဘေးမှာတည်ရှိတဲ့ လီကျင်းရွာက လီမိသားစုလား”
သူက မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော့် မိသားစုက အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ကို မကြာသေးမီကမှ စတင်လျှောက်လှမ်းခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နုံချာတဲ့မျိုးရိုးစဉ်ဆက်က ခင်ဗျားတို့လို ထင်ရှားတဲ့မိသားစုတစ်စုရဲ့ နားထဲကို ရောက်ရှိခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်”
လီထုန်ယာက သူ၏အံ့ဩမှုကို တည်ငြိမ်သောအမူအရာ နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဤမမျှော်လင့်ထားသော ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှုကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း သူသည် ရှောင်ယွမ်စစ်အကြောင်း တွေးတောလိုက်မိသည်။
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်သည် အနည်းငယ်အနေရခက်စွာဖြင့် စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိသည်။
“အစွမ်းထက်တဲ့ ရှောင်မိသားစုက ငါ့ရဲ့ဝမ့်မိသားစုကို လျစ်လျူရှုတာက နားလည်နိုင်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့အင်မော်တယ်ခရီးကို မကြာသေးမီကမှ စတင်လျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့ လီမိသားစုက ရှောင်မိသားစုရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိပြီးဖြစ်နေတာကတော့ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ”
ရှောင်ယုံလင်သည် တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်က ရှောင်ယွမ်စစ်က ကျွန်တော့်ဦးလေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုနှစ်စုလုံးက ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့အချင်းချင်း ကြားဖူးကြတာက သဘာဝကျပါတယ်”
“သြော် ဒါကြောင့်ကိုး”
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်က ပြောလိုက်သည်။ လီမိသားစုတွင် စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းထဲ၌ ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးရှိသည်ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်ပြီး
သူ၏နှလုံးနှုန်းတစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း သူက ရှောင်ယုံလင်ဘက်သို့လှည့်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားလို ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်မှာ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့တာက တော်တော်လေး ထူးခြားပါပေတယ် တာအိုရောင်းရင်း”
ရှောင်ယုံလင်သည် အနေရခက်စွာဖြင့် စကားထစ်အသွားခဲ့ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က နက်ရှိုင်းမြင်ကွင်း ချက္ကရာအဆင့်မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ရှောင်မိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တစ်ဦးအနေနဲ့ ကျွန်တော့်အဆင့်အတန်းက တခြားသူတွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ချက္ကရာရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့တာပါ”
“မှားယွင်းယူဆမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်က အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သွားပြီး လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရှောင်ယုံလင်သည် တောင်းပန်စကားကို လက်ဝေ့ယမ်းကာ ပယ်ချလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးက အခွန်ဘဏ္ဍာတွေဆက်သဖို့ သွားနေကြတာထင်တယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်”
လီထုန်ယာနှင့် ဝမ့်ယွမ်ခိုင်တို့သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ရှောင်ယုံလင်၏ စကားဖောင်ဖွဲ့နေသော အမူအရာကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရွှင်မြူးသွားကြကာ ရှောင်ယုံလင်ပြောပြမည့် အကြောင်းအရာများကို နားထောင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်ကြလေသည်။
“လရှုစားကန်ကနေ လီရှခရိုင်အထိ ဧရိယာတစ်ခုလုံးက လရေကန်တောင်ထွဋ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ကျရောက်တယ်။ လက်ရှိမှာ လရေကန်တောင်ထွဋ်မှာ တပည့်လေးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အခွန်ဘဏ္ဍာတွေကောက်ခံဖို့ သံတမန်အဖြစ် ဘယ်သူတာဝန်ကျလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့သိကြလား”
“ကျွန်တော်တို့ သေချာမသိပါဘူး…”
“အဲဒါက ဆောင်းဦးရေကန်ရဲ့ နတ်မိမယ် နင်ဝမ်ပဲ”
ရှောင်ယုံလင်က ပြောလိုက်သည်။
အမျိုသားနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ရှုပ်ထွေးမှုကို သတိပြုမိသောအခါ သူက အကျယ်တဝင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“နင်ဝမ်က ထင်းရှူးတောလေကို ချီစွမ်းအင်အဖြစ် သန့်စင်ခဲ့ပြီး အစီအရင်ပညာရပ်တွေမှာ ထူးချွန်တယ်။ အသက် ၂၄ နှစ်မှာပဲ သူမက ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရဲ့ အဋ္ဌမအဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့ပြီးပြီ။ သူမက ထူးထူးခြားခြားလှပပြီး များသောအားဖြင့် တစ်ယောက်တည်းနေတတ်တယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။ တောင်ထွဋ်ပေါ်က တခြားတပည့်တွေ အလုပ်များနေတာမဟုတ်ရင် သူမက ဒီလိုတာဝန်မျိုးတွေယူတာ ရှားပါးတယ်”
ရှောင်ယုံလင်သည် ရှင်းပြချက်များကို ဆက်လက်ပြောဆိုနေသော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ဝမ့်ယွမ်ခိုင်ကို သံသယဖြင့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အစီအရင်ပညာရပ်တွေအကြောင်းပြောရရင် ခင်ဗျားတို့ ဝမ့်မိသားစုမှာ ဒီနယ်ပယ်မှာ အမွေအနှစ်တစ်ခုခုရှိလား။ ဟွာချန်က ဝမ့်မိသားစုဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက် ရင်းနှီးနေသလိုပဲ”
“ဟုတ်ကဲ့”
မျှဝေရန်အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ဝမ့်ယွမ်ခိုင်သည် ထိုအခွင့်အရေးကြောင့် မျက်နှာဝင်းလက်လာခဲ့ပြီး ဂုဏ်ယူစွာရှင်းပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ဝမ်မိ့သားစုမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ရာကျော်က ကျော်ကြားတဲ့ အစီအရင်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဝမ့်ဟွာချန် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ တကယ်တော့ ဟွာချန်တောင်က သူ့ကိုဂုဏ်ပြုပြီး အမည်ပေးခဲ့တာပါ”
“သဘောပေါက်ပြီ…”
ရှောင်ယုံလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းသမိုင်းမှာ ဝမ့်ဟွာချန်အကြောင်း ဖတ်ဖူးတာကို သတိရမိတယ်။ စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုအပြီးမှာ ကျဆုံးသွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီက အမွေအနှစ်တွေကို သူဆက်ခံခဲ့တယ်လို့ ခန့်မှန်းချက်တွေရှိတယ်”
လီထုန်ယာသည် စကားလမ်းကြောင်းကို နင်ဝမ်၏ဆွဲဆောင်မှုဆီသို့ ပြန်မသွားစေရန် အလျှင်အမြန်ပင် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ကို ဒီစစ်ပွဲကြီးအကြောင်း ပိုပြောပြပေးနိုင်မလား”
ရှောင်ယုံလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ကလန်က မှတ်တမ်းတွေမှာ အဲဒီတိုက်ပွဲအကြောင်း အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေ သိပ်မရှိဘူး။ လရောင်ဇာစ်မြစ်စံအိမ်တော်လို့ခေါ်တဲ့ အထက်ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ နာမည်အောက်က တစ်ယောက်ယောက်က ဂိုဏ်း ၃ ဂိုဏ်းနဲ့ ဂိတ် ၁၀ ခုလုံးကို လက်နက်ချအရှုံးပေးစေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်လို့ဆိုတယ်။ ဒါက ဂိုဏ်း ၃ ဂိုဏ်းရဲ့အမျက်ဒေါသကို နှိုးဆော်ခဲ့ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ပဋိပက္ခတစ်ခုဆီကို ဦးတည်စေခဲ့တယ်။ အဲဒီမောက်မာတဲ့သူက လရှုစားကန်မှာ သူ့ရဲ့အဆုံးသတ်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်”
“ဘာတွေ ဒီလောက်သတ္တိရှိနေတာလဲ”
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်က ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ရဲရင့်မှုကို သိသိသာသာ အထင်ကြီးစွာဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“အဲဒီတိုက်ပွဲက ကပ်ဘေးတစ်ခုပဲ။ အဲဒါက မြစ်တွေရဲ့လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီး မြေကမ္ဘာသွေးကြောတွေကို ပျက်စီးစေခဲ့တယ်။ ဂိုဏ်း ၃ ဂိုဏ်းက အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၁၅ ယောက်နဲ့ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က မရေမတွက်နိုင်တဲ့သူတွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ခရမ်းရောင်စံအိမ်တော်အဆင့် မြင့်မြတ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်လည်း သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ အဆုံးမှာတော့ ဂိတ် ၁၀ ခုထဲက ၇ ခုပဲ ကျန်တော့တယ်”
ရှောင်ယုံလင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
လီထုန်ယာသည် လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်သုံးခုက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးပုံဖော်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ခရမ်းရောင်စံအိမ်တော်အဆင့်က လူတွေမှာ ရာစုနှစ်ငါးခု သက်တမ်းရှိကြတယ်။ အဲဒီအဆင့်ကိုရောက်ဖို့ အရမ်းကြီးမားတဲ့ အားထုတ်မှုနဲ့မြှုပ်နှံမှုတွေ လိုအပ်ခဲ့မှာပဲ။ ဘာလို့ သူတို့က ခက်ခက်ခဲခဲရရှိထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ သက်တမ်းရှည်တွေကို ပျော်မွေ့မယ့်အစား သေစေနိုင်တဲ့ တိုက်ပွဲတွေမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ကြတာလဲ”
“ဟားဟားဟား၊ ငါတို့လို နုံချာတဲ့ကျင့်ကြံသူတွေက အဲဒီလို မြင့်မြတ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ဘဝတွေကို ဘယ်တော့မှ နားလည်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က ငါတို့တစ်သက်မှာ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်နိုင်တယ်”
ရှောင်ယုံလင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး နှင်းပွင့်ဝိုင်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ သူသည် တူတစ်စုံကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အရံဟင်းလျာများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ အနေရခက်စွာဖြင့် ၎င်းတို့ကို ပြန်ချလိုက်သည်။
“ဒီနေရာမှာ တည်ခင်းထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကောင်းမွန်တဲ့အရာက ဝိုင်ပဲဖြစ်ပုံရတယ်”
သူ့စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
လီထုန်ယာသည် သူ့မိသားစု၏ အကန့်အသတ်ရှိသော အချက်အလက်များကို သိရှိပြီး အချက်အလက်များ ပိုမိုရယူရန် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ညီအစ်ကိုရှောင်၊ ထင်းရှူးတောလေဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ အလင်းပြပေးနိုင်မလား”
သူက ရှောင်ယုံလင် ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးသောစကားထဲမှ အကြောင်းအရာကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်ကနေ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ဆိုရင် မိုးနဲ့မြေရဲ့ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တစ်လုပ်ကို ရှူသွင်းရမယ်။ ထင်းရှူးတောလေက အဲဒီထဲကတစ်ခုပဲ။ နှင်းကျတဲ့နေ့တွေမှာ ထင်းရှူးတောတွေထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုနဲ့ စုဆောင်းရတာ။ ခြောက်လအတွင်း တစ်မျှင် စုဆောင်းနိုင်ပြီး နှင်းဖုံးနေတဲ့ တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ လုံလောက်အောင် စုဆောင်းဖို့ ငါးနှစ်ကြာတယ်။ တစ်နှစ်တစ်ခါ နှင်းကျတာကိုစောင့်ရင် လုပ်ငန်းစဉ်က ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာနိုင်တယ်”
ရှောင်ယွမ်ခိုင်က ပြုံးရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
“သဘောပေါက်ပြီ”
နောက်ထပ် စကားစမြည် အနည်းငယ်ပြောဆိုမှုအပြီးတွင် ရှောင်ယုံလင်က လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“နောက်ကျနေပြီ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် တိမ်သရဖူတောင်ထွဋ်ကို သွားရာလမ်းမှာ ဆက်ပြီးမနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ ဒီမှာပဲ လမ်းခွဲကြရအောင်။ အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျားတို့ လီရှခရိုင်ကိုရောက်ခဲ့ရင် သေချာပေါက် လာလည်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်သောက်ရင်း ဇာတ်လမ်းတွေ ပြောကြတာပေါ့”
“သေချာတာပေါ့”
လီထုန်ယာနှင့် ဝမ့်ခိုင်တို့က နွေးထွေးစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။
ရှောင်ယုံလင်သည် ဖော်ရွေသောအပြုံးဖြင့် အမျိုးသားနှစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ စားသောက်ဆိုင်မှထွက်ခွာပြီး အရှေ့ဘက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ရှောင်ယုံလင်သည် အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေပုံရသည်။ လူလတ်ပိုင်းတာဝန်ခံသည် အနည်းငယ်ဦးညွတ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်မှလိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုလူငယ်ကို မနှောက်ယှက်ဝံ့ပေ။
တာဝန်ခံက ရှောင်ယုံလင်ကို အနောက်မှ တိတ်တဆိတ်ကြည့်ရှုနေစဉ် သူ၏အနောက်မှ တီးတိုးပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“သခင်လေးက သူ့ရဲ့မာနကြီးမှုနဲ့ လူသိများတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သူက ဒီနေ့ အဲဒီနှစ်ယောက်ကို ဒီလောက်ကျိုးနွံပြီး ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ။ တော်တော် အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ”
လူလတ်ပိုင်းတာဝန်ခံသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုသူ၏ နောက်စေ့ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူ၏နားဘေးတွင် ဟစ်အော်လိုက်သည်။
“မင်းက ငါတို့လိုသေမျိုးတွေကို သခင်လေးက တန်းတူညီတူ မြင်တယ်လို့ထင်နေတာလား။ ခွေးတစ်ကောင်ကို ယဉ်ကျေးတဲ့ စကားလုံးတွေပြောပြီး ဖြုန်းတီးမယ့်သူ ဘယ်သူမှမရှိဘူး”