အခန်း ၄၉

အခန်း - (၄၉) ကြီးမားသော လှေပျံ

တလီတောင်၏ မြောက်ဘက်ခြေရင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာနေခဲ့ပြီး ဤပြန်လည်နိုးထမှုနှင့်အတူ နတ်ဆိုးများသည်လည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။ လီထုန်ယာ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ နှစ်လသာရှိသေးစဉ် ဝက်ဝံနတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် လီတောက်ခိုရွာတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပင် နတ်ဆိုးသည် ဆန်းကြယ်အသွင်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။ စိမ်းပြာအဆီအနှစ်အဆင့်သို့ အဆင့်တက်လုနီးပါးဖြစ်နေသော လီရှန်းဖျင်သည် အခြေအနေကို ကောင်းစွာထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ရွာရှိယောက်ျားများကို စုစည်းပြီး သူ၏လေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရွှေရောင်မြားများစွာကို ပစ်ခတ်ခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးကို လျှင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် လီရှန်းဖျင်သည် နတ်ဆိုး၏ ရုပ်ကြွင်းများကို ဝမ့်မိသားစုထံသို့ သယ်ဆောင်ပြီး ဝမ့်ရှောင်ဟွာထံသို့ ရောင်းချရန် စီစဉ်ခဲ့ရသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် သူသည် နတ်ဆိုး၏သောင်းကျန်းမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားသောလမ်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် စီစဉ်ရသည့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသည်။ ဤအချက်များက သူ့ကို အလွန်အလုပ်ရှုပ်စေခဲ့ပြီး သူသည် လီကျင်းတောင်သို့ ရက်ပေါင်းများစွာ မပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ၏မိခင်နှင့် ထျန်းယွင်တို့သည် ရန်ဖျင်အာနှင့်အတူ ပင်မခြံဝင်းတွင် ရွှမ်ဖုန်းနှင့် ကျင်းထျန်းတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

မကြာသေးမီက ဆန်းကြယ်အသွင်ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်ခဲ့သော လီရွှမ်ရွှမ်သည် သူ၏တတိယဦးလေးနှင့်အတူ နတ်ဆိုးနှင့်ရင်ဆိုင်ရန် တောင်အောက်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး လီမုထျန်းကို အိမ်အနောက်ခြံဝင်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

အငြိမ်ထိုင်မနေနိုင်သော လီမုထျန်းသည် ပရိဘောဂတစ်စုံကို ပြုလုပ်ရင်း သူ့ဘာသာသူ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းကို ကျောက်တုံးစင်မြင့်ကို နေရာချထားသော အိမ်၏အပြင်ဘက်တွင် ထားရှိပြီး သူ၏နေ့ရက်များကို ခြံဝင်းထဲတွင် ကခုန်နေသော နွေဦးလေပြေကို ကြည့်ရှုရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

ယခုအခါ အသက် ၇၀နီးပါးရှိပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ငယ်စဉ်က ဒဏ်ရာများသည် သူတို့၏တည်ရှိနေမှုကို ရံဖန်ရံခါ သတိပေးနေတတ်သည်။ လယ်သမားဘဝ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသည် သူ့ကို လျှင်မြန်စွာပင် အိုမင်းရင့်ရော်စေခဲ့သည်။ သူ၏ဆံပင်များသည် ဖြူဖွေးလာခဲ့ပြီး သူ၏ခွန်အားမှာလည်း ယခင်ကကဲ့သို့ မသန်မာတော့ပေ။

သူသည် ခြံဝင်းထဲတွင် နေရာယူလိုက်ပြီး သူ၏အတွေးများသည် အိမ်မှ အဝေးသို့ရောက်နေသော သူ၏ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် အိမ်တွင်းရေးရာများဆီသို့ မကြာခဏ လွင့်မျောသွားခဲ့သည်။

“ရှန်းဖျင်နဲ့ထုန်ယာအတွက်တော့ စိတ်မပူဘူး။ သူတို့က ငါတို့လီမိသားစုကို ကြီးပွားတိုးတက်အောင် ယူဆောင်လာနိုင်တဲ့ အလားအလာရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျင်းအာကတော့ အိမ်နဲ့အရမ်းဝေးနေတယ်။ သူ့ကိုကူညီမယ့်သူ တစ်ယောက်မှမရှိတဲ့ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းရဲ့ မသိနိုင်တဲ့နေရာမှာပေါ့။ အခု သူဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး”

အဘိုးကြီးသည် သူ၏ ဖြူဖွေးနေသောမုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျောက်တုံးစင်မြင့်ပေါ်မှ ကြေးမုံကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာသူ တွေးတောမိသည်။

“တစ်ယောက်ရဲ့ အောင်မြင်မှုက လူတိုင်းရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေပဲ။ တစ်ယောက်ရဲ့ ကျရှုံးမှုကိုတော့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက ထမ်းဆောင်ရတာပဲ”

xxxxxxxxxx

ရှောင်မိသားစု၏ တိမ်သရဖူတောင်ထွဋ်ပေါ်ရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးများသည် တိမ်နှင့်မြူနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန်သိပ်သည်းသောကြောင့် ဝိညာဉ်အာရုံပင် မထိုးဖောက်နိုင်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လီထုန်ယာနှင့် ဝမ့်ယွမ်ခိုင်တို့သည် ရှောင်မိသားစု၏ အစေခံများနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် တောင်၏ ပြန့်ပြူးနေသောတောင်ထွဋ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

“ငါတို့ခြေလှမ်းတွေကို ရေတွက်ကြည့်ရတာ တိမ်သရဖူတောင်ထွဋ်က လီကျင်းတောင်ထက် သိပ်မမြင့်ဘူးထင်တယ်။”

လီထုန်ယာက တိတ်တဆိတ် တွေးတောမိသည်။

တောင်ထိပ်သို့ရောက်သောအခါ သူတို့သည် လူ ၃၀ မှ ၄၀ ခန့်ဖြင့် စည်ကားနေသော ခြံဝင်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားထားကြပြီး အုပ်စုငယ်များဖွဲ့ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

သူတို့အားလုံး၏အလယ်တွင် အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာထိုင်နေပြီး သူ၏အကြည့်က လက်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေခဲ့သည်။

“အဲဒီအဘိုးကြီးက ရှောင်ချူထင်ပဲ။ အခြေတည်အဆင့်ကိုရောက်နေတဲ့ ရှောင်မိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ပဲ”

ဝမ့်ယွမ်ခိုင်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ရာ လီထုန်ယာသည် ထိုသို့သော အစွမ်းထက်သောပုဂ္ဂိုလ်ကို မရည်ရွယ်ဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန်အတွက် သတိထားကာ သူ၏အကြည့်ကို အလျှင်အမြန်လွှဲလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲရှောင်ကတော့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလိုပါပဲ။ ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်လောက်က ရှောင်မိသားစုဟာ ခရိုင်ထဲမှာ မပြောပလောက်ခဲ့ဘူး။ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာရှိခဲ့တဲ့ သူတို့ရဲ့အကြီးအကဲရဲ့ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ သေဆုံးမှုအပြီးနောက်မှာ အကြီးအကဲရှောင်က မိသားစုရဲ့ကျဆုံးမှုကို သူရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဆေးလုံးသန့်စင်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ တားဆီးခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက် မကြာခင်မှာပဲ အခြေတည်အဆင့်ကို သူရောက်ရှိခဲ့ပြီး ရှောင်မိသားစုကို သူတို့ရဲ့ လက်ရှိ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားတဲ့ ကလန်အဆင့်အတန်းအထိ မြှင့်တင်ပေးခဲ့တယ်”

ဝမ့်ယွမ်ခိုင်က ခြံဝင်းထဲကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း ဆက်လက်ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏မျက်လုံးများ လင်းလက်လာပြီး ရှေ့သို့တိုးကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုလု။ မတွေ့ရတာ ကြာပါပြီ။ ဘယ်လိုများနေပါသလဲ”

ထိုလူတွင် ကျယ်ပြန့်သောနဖူးရှိပြီး သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် အပြာရောင်ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံထားကာ သာမန်မျက်နှာအသွင်အပြင်ကြားမှ သဘာဝအတိုင်း မာနကြီးသောအငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြာထွက်နေခဲ့သည်။

သူက မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်အေးစက်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အာ၊ ညီအစ်ကိုယွမ်ခိုင်၊ တကယ်ပဲ မတွေ့ရတာ အချိန်အတော်ကြာပြီပဲ”

ဝမ့်ယွမ်ခိုင်သည် ထိုသူ့ထံမှ ပြန်လာသော အေးစက်သောနှုတ်ဆက်စကားကြောင့် အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုလူ၏ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးခိုးရောင်အိတ်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

“လုမိသားစုက အခု ချမ်းသာနေပြီကိုး။ သူက သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံး ပေးအပ်ခံရတာဆိုတော့ ဒါက...ဆိုလိုတာက။”

“ခင်ဗျား… ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီလား တာအိုရောင်းရင်း”

“ဟုတ်တယ်။ အိမ်မှာသိမ်းထားတဲ့ သေးငယ်တဲ့စင်ကြယ်ဝိညာဉ်ချီ အကြွင်းအကျန် နည်းနည်းကြောင့်ပါ”

ထိုလူက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ အခြားသူများ၏ မနာလိုသောအကြည့်များကို သတိပြုမိသောအခါ သူ၏မေးစေ့ကို မာနကြီးစွာမော့ရင်း အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဝမ့်ယွမ်ခိုင်၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ်ဖြူဖျော့သွားပြီး သူက ထိုလူကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ကလန်မှာ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက် ရှိသွားပြီပေါ့”

ဝမ့်ယွမ်ခိုင်သည် လုကလန်မှကျင့်ကြံသူနှင့် နောက်ထပ် စကားအနည်းငယ်ပြောဆိုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထိုလူ့ထံမှ အေးစက်သောတုံ့ပြန်မှုများက သူ့ကိုလက်လျှော့သွားစေပြီး လီထုန်ယာထံသို့ တည်ကြည်သောအမူအရာဖြင့် ပြန်လာစေခဲ့သည်။

လီထုန်ယာသည် ဝမ့်မိသားစု၏နယ်မြေနှင့် ကပ်လျက်ရှိသော လုမိသားစုကို သိရှိပေသည်။ လုမိသားစုတွင် ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရှိသည်ဟု ဝမ့်ယွမ်ခိုင်ပြောခဲ့စဉ်က

သူ၏လေအသံထဲတွင် မမှားနိုင်သော မနာလိုမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

“လုမိသားစုက ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နောက်ထပ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ရခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် လုဖျင်ယွမ်က တစ်ခါတုန်းက ကျွန်တော်တို့မိသားစုကို လာလည်ပြီး ကျီမိသားစုကိုဆန့်ကျင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူက ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပြီ”

“ဒီသေးငယ်တဲ့စင်ကြယ်ဝိညာဉ်ချီက… ကြားရတာ ခမ်းနားတယ်ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ တောင်တွေပေါ်က သာမန်ဝိညာဉ်ချီကိုသုံးပြီး သန့်စင်ထားတာပဲ။ အားထုတ်မှုနည်းနည်းနဲ့ဆိုရင်တောင် ဘယ်သူမဆို အောင်မြင်နိုင်တယ်။ တကယ်တော့ ကျင့်ကြံသူအများစုက သေးငယ်တဲ့စင်ကြယ်ဝိညာဉ်ချီကိုပဲ အားကိုးကြတာ”

ဝမ့်ယွမ်ခိုင်သည် အစောပိုင်းက အေးစက်စွာဆက်ဆံခံရခြင်းမှ စိတ်ပျက်မှုကို ထုတ်ဖော်ရန် ကြိုးစားသကဲ့သို့ မထီမဲ့မြင်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအထင်သေးသော စကားလုံးများကို ပြောဆိုနေသော်လည်း သူ၏အမူအရာအရ လုမိသားစုကို နက်ရှိုင်းစွာ မနာလိုဖြစ်နေကြောင်း ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။

သူတို့ တိုးတိုးလေး စကားစမြည်ပြောဆိုနေစဉ် ခမ်းနားသောအလင်းတန်းတစ်ခုသည် အရှေ့ဘက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ထိုးတက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့အချင်းချင်းကြားတွင် နောက်တစ်ကြိမ် တီးတိုးပြောဆိုသံများ ထွက်လာခဲ့သည်။

“တော်တော်ခမ်းနားတဲ့ ဝင်ရောက်မှုပဲ”

“ဒါဆို အဲဒါက အာရုဏ်ဦးတိမ်လွှာယာဉ်ပျံလား”

အရှေ့ဘက်ဆီမှ နတ်ဘုရားဆန်သောအလင်းသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ စစ်မှန်သောပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော ခမ်းနားသော တိမ်ပျံသင်္ဘောတစ်စင်းပင်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ၎င်းကို မြူနှင်းတောင်ပံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး တိမ်နှင့်မြူနှင်းအလွှာများကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သင်္ဘောပျံသည် တောင်ထွဋ်ပေါ်သို့ ကျက်သရေရှိစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

“ကြိုဆိုပါတယ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကတမန်တော်”

ရှောင်ချူထင်အပါအဝင် စုဝေးနေသော ကျင့်ကြံသူများအားလုံး လေးစားစွာ ဦးညွတ်လိုက်ကြသည်။

အာရုဏ်ဦးတိမ်လွှာယာဉ်ပျံမှ အစိမ်းရောင်အလင်းစီးကြောင်းများစွာ ကျက်သရေရှိစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ အလင်းတန်းတစ်ခုက တောင်ထွဋ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်နှင့် ပြာဖျော့ဖျော့အရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် မျက်နှာကာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့် မည်သူမျှ သူမ၏ စစ်မှန်သောအသွင်အပြင်ကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမနှင့်အတူ အပြာရောင်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှ အစေခံများစွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ရှောင်ချူထင်သည် နွေးထွေးသောအပြုံးဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ် တမန်တော်”

“ထုံးစံတွေ မလိုအပ်ပါဘူး အကြီးအကဲ”

နတ်မိမယ်၏အသံသည် ကြည်လင်ပြီး ညင်သာကာ သူမကို မြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေသည်။

“ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် တိုတိုပဲပြောပါ့မယ်။ ဒါတွေက ဒီနှစ် ရှောင်မိသားစုရဲ့ အခွန်ဘဏ္ဍာတွေပါ”

ရှောင်ချူထင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှောင်မိသားစုဝင်များကို လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ သူတို့သည် အထင်ကြီးလေးစားဖွယ်ကောင်းသော အခွန်ဘဏ္ဍာများကို ရှေ့ခြံဝင်းဆီမှ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် စုစုပေါင်း ကျင်းထောင်ပေါင်းများစွာရှိသော ဝိညာဉ်ဆန်အိတ်များကို ထမ်းပိုးလိုက်ကြသည်။ ထို့အပြင် စစ်ဆေးရန် အသင့်ဖွင့်ထားသော ဝိညာဉ်ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော သေတ္တာတစ်ဒါဇင်ကျော်လည်း ရှိနေခဲ့သည်။

“ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆန် ကျင်းငါးထောင်နဲ့ တခြားဝိညာဉ်ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးက ပုံမှန်ဝေစုအတိုင်းပါပဲ။ အားလုံးကို စစ်ဆေးနိုင်ပါတယ် နတ်မိမယ်”

နင်ဝမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“မလိုအပ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ရှောင်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ယုံကြည်ပါတယ်”

ရှောင်ချူထင်သည် သူ၏မိသားစုဝင်များက ဝိညာဉ်ကုန်ပစ္စည်းများနှင့် ဝိညာဉ်ဆန်များကို အာရုဏ်ဦးတိမ်လွှာယာဉ်ပေါ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းနေစဉ် ရိုသေစွာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ များပြားလှသောပမာဏဖြစ်သော ဝိညာဉ်ကုန်စည် ကျင်း ငါးထောင်၊ ခြောက်ထောင်ကို သာမန်သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုထဲတွင် မသိုလှောင်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် အာရုဏ်ဦးတိမ်လွှာယာဉ်ပျံကို လိုအပ်ပေသည်။

ထို့နောက်တွင် အခြားမိသားစုများ အလျှင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးလာကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီက သူတို့၏အမည်များကို ကြေညာကာ သူတို့၏မိသားစုများ၏ အခွန်ဘဏ္ဍာများကို ဆက်သလိုက်ကြသည်။

“စီရင်စုတောင်ပိုင်းက ဝူမိသားစု”

“ထျောင်ယွင်တောင်က လုမိသားစု”

xxxxxxxxxx

“ဟွာချန်တောင်က ဝမ်မိသားစု”

“လီကျင်းရွာက လီမိသားစု”

ဝမ့်ယွမ်ခိုင်နှင့် လီထုန်ယာတို့သည် အတူတကွ ချဉ်းကပ်လာကြပြီး သူတို့၏အခွန်ဘဏ္ဍာများကို အစေခံများထံသို့ ဆက်သလိုက်ကြသည်။ လီမိသားစု၏ ယခုနှစ်အခွန်ဘဏ္ဍာများသည် အဖြူရောင်အဆီအနှစ်သစ်သီး ဆယ်လုံးနှင့် ဝိညာဉ်ဆန် ကျင်းနှစ်ရာ ဖြစ်သည်။

လီထုန်ယာ၏နှလုံးသားသည် ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ဆန် ကျင်းကိုးဆယ်နှင့် အဖြူရောင်အဆီအနှစ်သစ်သီး ငါးလုံးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နာကျင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏အာရုံစိုက်မှုကို နင်ဝမ်၏အသံက ရုတ်တရက် ဖမ်းစားလိုက်သည်။

“ဒါဆို ရှင်က လီကျင်းရွာ လီမိသားစုကလား”