အခန်း ၅၂
Vol. 6 Ch. 52
အခန်း - (၅၂) တုန်းချုံကျိ
လီရှန်းဖျင်သည် မနေ့ညက စိမ်းပြာအဆီအနှစ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူ၏အစ်ကိုကြီး လီထုန်ယာကဲ့သို့ပင် ယခုအခါ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်၏ စတုတ္ထမြောက်ချက္ကရာကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုနေ့အတွက် အိမ်အလုပ်များ ပြီးစီးသောအခါ ခြံဝင်းထဲတွင် နေရာယူလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းဒီရေဓားသိုင်းကျင့်စဉ်ကို စတင်လေ့လာလိုက်သည်။ သူသည် ဓားသိုင်းကျင့်စဉ်တွင် လုံးဝဥဿုံ နှစ်မြုပ်ထားသော်လည်း ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ဆီမှ လျှောက်လှမ်းလာသောခြေသံကို ကြားသောအခါမှသာ အာရုံပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။
“အစ်ကိုကြီးလား”
သူ မေးလိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လီထုန်ယာက ခြံဝင်းထဲသို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏အဝတ်အစားများသည် နံနက်ခင်းနှင်းရေများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး သူ၏ဖိနပ်များတွင်လည်း ရွှံ့များ ကပ်ငြိနေခဲ့သည်။ သူသည် အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ချလိုက်ပြီး လီရှန်းဖျင်ကို မြင်သည်နှင့် အားရပါးရ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
လီရှန်းဖျင်က စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးတော့ အစ်ကိုကြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီ။ အစ်ကိုကြီး အပြင်မှာရှိနေတုန်းက အဖေက ညတိုင်း အိပ်မပျော် ဖြစ်နေတာ”
“ဟားဟားဟား၊ ငါ ဒီခရီးကနေ တော်တော်လေးရခဲ့တယ်”
လီထုန်ယာ၏ ရယ်မောသံသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရင်ဘတ်အိတ်ထဲမှ ငွေရောင်သေတ္တာတစ်လုံးကို ဂရုတစိုက်ထုတ်ယူလိုက်ကာ ၎င်း၏အတွင်းမှ အရာများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အတွင်းမှ ဝူကျားပိုးကောင်များ မည်မျှအားနည်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သက်ပြင်းကို တိုးတိုးလေး ချလိုက်မိသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏မျက်နှာက ဝင်းပသွားခဲ့ပြီး ကျောတွင် သယ်ဆောင်လာသော အနက်ရောင်လေးရှည်ကို လီရှန်းဖျင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“စမ်းကြည့်လိုက်”
သူ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
လီရှန်းဖျင် လေးကြိုးကိုစမ်းသပ်ပြီး လေးကို ဂရုတစိုက်ပွတ်သပ်နေရာမှ အံ့ဩတကြီးဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ လေးသည် မန္နာစွမ်းအင် စီးဆင်းသွားသောအခါ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး တောက်ပလာခဲ့သည်။
“ဒါ… ဒါက ဓမ္မလက်နက်တစ်ခုလား”
သူက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
“ငါ ဒါကို ဈေးမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးခွဲနဲ့ဝယ်ခဲ့တာ”
လီထုန်ယာက ပြုံးစစဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထိုဈေးနှုန်းကိုကြားသောအခါ လီရှန်းဖျင်၏ နှလုံးသားသည် နာကျင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုဘက်သို့ သံသယဖြင့်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒါကဈေးကြီးတယ်။ လိုအပ်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ဘယ်ကရခဲ့တာလဲ”
လီထုန်ယာသည် သူ၏ တိမ်သရဖူတောင်ထွဋ်ဆီသို့ ခရီးစဉ်အသေးစိတ်ကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ အဆုံးတွင် လီရှန်းဖျင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကျင်းအာက တကယ်ပဲ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီပဲ”
လီထုန်ယာ ပြန်ရောက်လာသည့်သတင်းသည် မကြာမီပင် လီရွှမ်ရွှမ်နှင့် လီချုံယန်တို့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် သူ့ကိုနှုတ်ဆက်ရန် တောင်ပေါ်သို့ အလျှင်အမြန်တက်လာခဲ့ကြသည်။
လီထုန်ယာသည် ဝူကျားပိုးကောင်သေတ္တာနှင့် ၎င်း၏အသေးစိတ်လက်စွဲစာအုပ်ကို လျိုရို့ရွှမ်းထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။ သူက အလွန်အမင်းလေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ဝူကျားပိုးကောင်တွေ မွေးမြူဖို့ ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြိုးပမ်းမှုပဲ။ လက်စွဲစာအုပ်ကို ဂရုတစိုက်ဖတ်ပြီးတော့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ပိုးမွေးမြူသူတွေကိုရှာဖွေပြီး ခြံဝင်းထဲမှာ သီးသန့်နေရာတစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်ပါ။ လိုအပ်တဲ့ ဝိညာဉ်စပါးပင်တွေရဲ့ အရွက်တွေနဲ့ပင်စည်တွေကို နောက်ပိုင်း လီယဲ့ရှန့်ကို လွှတ်ပြီး ပို့ပေးခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒီဝိညာဉ်ပိုးကောင်တွေက ခရီးပမ်းနေကြပြီးတော့ အခု အခြေအနေမကောင်းဘူး”
“နားလည်ပါပြီ”
လျိုရို့ရွှမ်းသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် လပေါင်းများစွာ ခွဲခွာနေရပြီးနောက် အတူတကွအချိန်ကုန်ဆုံးရန် စိတ်အားထက်သန်နေသော်လည်း ထိုတာဝန်၏အရေးကြီးမှုကို သိရှိသည်ဖြစ်ရာ ငွေရောင်သေတ္တာကို ဂရုတစိုက်ယူလိုက်ကာ လိုအပ်သောအစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ရန် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။
လီချုံယန်သည် သစ်သားကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာထိုင်နေရင်း လီထုန်ယာကို တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ကလန်ဦးလေး၊ စိမ်းပြာရေကန်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက တကယ်ပဲထူးခြားတာပဲ”
လီချုံယန်သည် ယခုအခါ အသက် ၁၁ နှစ်၊ ၁၂ နှစ် အရွယ်ခန့်ရှိပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဝိညာဉ်စပါးများ ထုတ်လုပ်မှုကို ကြီးကြပ်သည့် အရေးပါသောတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် များသောအားဖြင့် ရွာအတွင်းတွင် နှိမ့်ချစွာနေလေ့ရှိသည်။
ကံကောင်းစွာပင် သူ၏ဖခင် လီချန်ဖူသည်လည်း တွေးခေါ်တတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ညီအစ်ကိုများကို လယ်ယာလုပ်ငန်းနှင့် ခြံဝင်းများ တည်ဆောက်ခြင်းတို့ကိုသာ အာရုံစိုက်စေခဲ့ပြီး အရှက်ရဖွယ်အပြုအမူများ သို့မဟုတ် အခြားသူများကိုအနိုင်ကျင့်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေနိုင်သော မည်သည့်လုပ်ရပ်မျိုးကိုမဆို ရှောင်ရှားစေခဲ့သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့။ ဂိုဏ်းတမန်တော်က အာရုဏ်ဦးတိမ်လွှာယာဉ်ပျံနဲ့ ရောက်ရှိလာခဲ့တာ။ ကောင်းကင်မှာ အဲဒါနဲ့အတူပါလာတဲ့ တောက်ပတဲ့အလင်းတန်းက တော်တော်လေးကို ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပဲ”
လီထုန်ယာက အံ့ဩမှုနှင့် လေးစားမှုတို့ရောနှောသောအသံဖြင့် ပြောကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
xxxxxxxxxx
“ဒါက တကယ်ပဲ အထင်ကြီးစရာကောင်းတာပဲ”
လီချယ်ကျင်းက အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူသည် ခါးရှိ ဓားရိုးပေါ်သို့ ဘယ်ဘက်လက်ကို တင်လိုက်သော်လည်း ၎င်းကိုဆွဲထုတ်လိုစိတ်ကို ချိုးနှိမ်ထားခဲ့သည်။
“ငါက နှစ်ပေါင်းများစွာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့တာ။ ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ကို တပည့်အသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာတာ မသိလိုက်တဲ့ပုံပဲ”
လီချယ်ကျင်း၏ရှေ့မှလူငယ်က လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်ပုလဲတစ်လုံးကို ကစားရင်း တွေးတောမိသည်။
သူ၏မျက်လုံးများ၏ ထူးခြားစွာနီးကပ်မှုသည် သူ၏ ပုံမှန် ချောမောသော မျက်နှာသွင်ပြင်များကို အနည်းငယ် နှောင့်ယှက်နေခဲ့သည်။ သူသည် မြေခွေးသားမွေးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ကျက်သရေရှိသော သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံးကို ထင်ပေါ်စွာ ပြသထားကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြာထွက်နေခဲ့သည်။
လူငယ်နှင့်သူ၏အဖွဲ့သည် လီချယ်ကျင်းထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို ကျဉ်းမြောင်းသောလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ထောင့်တစ်နေရာဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းပို့လိုက်သည်။
“ဒီလောက်မကြောက်ပါနဲ့ ညီငယ်လေး။ ငါတို့က မင်းရဲ့သတ္တိကို စမ်းသပ်ရုံ သက်သက်ပါပဲ”
လူငယ်က ပြောလိုက်သည်။
လီချယ်ကျင်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏နောက်ကျောသည် အနောက်ရှိ အေးစက်စက် ကျောက်တုံးနံရံနှင့် ဖိကပ်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် လူငယ်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကိုကြည့်ရှုရင်း ဓားရိုးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ။ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားနိုးထခြင်း ချက္ကရာအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတဲ့တစ်ယောက်ယောက်ကို ဒီလို အုပ်စုဖွဲ့အနိုင်ကျင့်ရတာ မရှက်ဘူးလား”
သူ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
လူငယ်သည် ခပ်ယဲ့ယဲ့အပြုံးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲရှိ ပုလဲလုံးသည် ရုတ်တရက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး လီချယ်ကျင်းထံသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
လီချယ်ကျင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ လျှင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသော ရွှေရောင်ပုလဲလုံးကို တန်ပြန်ရန် သူ၏ရှေ့တွင် စိမ်းပြာရောင် ဝိညာဉ်ပိုက်ကွန်တစ်ခုကို အလျှင်အမြန် ခေါ်ယူလိုက်သည်။
“ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်က တပည့်တွေက ဓားသိုင်းပညာကလွဲပြီး အရာရာကို သိကြတာပဲ”
လူငယ်က လီချယ်ကျင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို မြင်သောအခါ သူ၏လေးစားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်သော်လည်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လျှင်မြန်တဲ့တုံ့ပြန်မှုအတွက်တော့ ငါ မင်းကိုချီးကျူးရမယ်”
လီချယ်ကျင်းသည် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဓားအိမ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ရွှေရောင်ပုလဲလုံးကို ဝိညာဉ်ပိုက်ကွန်ဖြင့် ခုခံရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည့်ဒဏ်ကြောင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းများမှ သွေးများ ယိုစီးကျလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ရှေ့သို့ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး သူနှင့်လူငယ်ကြားရှိ အကွာအဝေးကို လျှော့ချလိုက်သည်။
လူငယ်သည် အမှတ်မထင်အငိုက်မိသွားခဲ့ပြီး သူ၏ဓမ္မလက်နက်ကို ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ပြန်လည်ခေါ်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းသည် ယခုအခါ စိမ်းပြာရောင်ပိုက်ကွန်ထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ သူ၏ဝိညာဉ်ပုလဲလုံးသည် အသက်ဝင်လာခဲ့ပြီး ပိုက်ကွန်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သော်လည်း ပိုက်ကွန်၏ ချုပ်နှောင်ထားမှုက ၎င်း၏လွတ်မြောက်မှုကို နှောင့်နှေးသွားစေခဲ့သည်။
လီချယ်ကျင်းသည် အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဓားရှည်ကို ရန်သူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဘယ်မှညာသို့ တောက်ပသော လခြမ်းကွေးသဏ္ဌာန် အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားလေသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး”
လူငယ်က အသက်ရှူမှားသွားသလို သူ၏အရေပြားသည်လည်း ထိတ်လန့်တကြား တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်သည် တန်ပြန်မန္တန်တစ်ခုကို အသည်းအသန်စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏လည်ပင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသောအဆောင်သည် အသက်ဝင်လာခဲ့ပြီး ရွှေရောင်အလင်းဒိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဓား၏ သေစေနိုင်သောလမ်းကြောင်းကို အချိန်မီ တိမ်းစောင်းသွားစေခဲ့သည်။
သို့သော် ထိတွေ့ရာမှ ဒဏ်ချက်က အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် လူငယ်သည် ယိုင်နဲ့သွားကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအများအပြား ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။
“အို မကောင်းတော့ဘူး”
လူငယ်သည် ဤအချိန်တွင် သူ၏ချီဟိုင်ရှိ မညီညွတ်မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် လီချယ်ကျင်း၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းနေသော ရွှေရောင်ပုလဲလုံးကို အလျှင်အမြန် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရန် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် လီချယ်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
အဝေးမှဓမ္မလက်နက်တစ်ခုကို စေစားနိုင်စွမ်းရှိသော ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် များသောအားဖြင့် ဓားသမားများကို အရေးနိမ့်သွားစေနိုင်သည်။ သို့သော် လီချယ်ကျင်း၏ နက်ရှိုင်းဒီရေဓားသိုင်းဖြင့် ရဲရဲတင်းတင်း တိုးဝင်လာခြင်းက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့သည်။
လူငယ်သည် ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်မှလူများကို အမြဲတမ်း မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် အစပိုင်းတွင် ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ပေါ်မှ တပည့်အသစ်ကို နောက်ပြောင်လှည့်စားမှုတစ်ခုဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ အနိုင်ယူခြင်းကိုသာ ခံလိုက်ရသည်။
“မင်းနိုင်သွားပြီ”
လူငယ်က စိတ်ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် ဝန်ခံလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် ဓားကိုင်ထားသော လီချယ်ကျင်းကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
လီချယ်ကျင်း၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားခဲ့ပြီး ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်းရဲ့ ညှာတာမှုအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါက ဓားကိုသုံးပြီး ပထမဆုံး တကယ်တိုက်ခိုက်ဖူးတာပဲ။ ကျွန်တော့်အင်အားကို မထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ဘူး”
လူငယ်က ပိုးထည်အိတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ဆီမွှေးပုလင်း အများအပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ လီချယ်ကျင်းရှေ့တွင် တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်လူတစ်ယောက်က ခင်ဗျားကို မတော်တဆ ထိခိုက်စေခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် တာအိုရောင်းရင်း။ ကျွန်တော်က ယွမ်ဝူတောင်ထိပ်က တုန်းချုံကျိပါ။ တရားဝင်တောင်းပန်စကားပြောဖို့ မကြာခင် ခင်ဗျားရဲ့နေရာကို လာလည်မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်”
တုန်းချုံကျိသည် လီချယ်ကျင်း၏ ဖြူဖျော့နေသောမျက်နှာကို သတိပြုမိသောအခါ သူ့လူနှစ်ယောက်ကို ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ဆီသို့ လိုက်ပို့ပေးရန် အလျှင်အမြန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အခင်းဖြစ်ပွားရာမှ ထွက်ပြေးနေသကဲ့သို့ သူ၏ကျန်လူတစ်ယောက်နှင့်အတူ အလျှင်အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
တုန်းချုံကျိသည် အကွာအဝေးအနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးနောက် ခါးသီးသောအမူအရာဖြင့် နောက်သို့လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်လိုက်များထဲမှ တစ်ဦးကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။
“မင်း၊ မနက်ဖြန် ငါနဲ့အတူ ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ကို တောင်းပန်ဖို့လိုက်ခဲ့”
ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသောလူသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက သူ့ကိုစိန်ခေါ်ခဲ့တာလေ…”
သူမမျှော်လင့်ထားသည်မှာ တုန်းချုံကျိက သူ့လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မြေပြင်မှ မတင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တုန်းချုံကျိက စိတ်ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီကောင် ငါ့အပေါ် ရန်ငြိုးထားမယ်လို့ မင်းထင်လား”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး သခင်လေး။ သခင်လေးက သူ့ကို ဆီမွှေးတွေတောင် ပေးခဲ့သေးတာပဲ။ သူ ဒါကို မေ့သွားမှာ သေချာပါတယ်…”
တုန်းချုံကျိ၏ ရုတ်တရက် လုပ်ရပ်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသောထိုလူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ရန်အတွက် တုန်းချုံကျိကို အာမခံလိုက်သည်။
တုန်းချုံကျိသည် ထိုလူ၏စကားကို ခဏတာ နားထောင်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ထိုလူကို တည်ကြည်စွာငေးကြည့်ရင်း သူ၏ပါးစပ်မှ စကားလုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။
“... ပြီးတော့ မင်း ငါ့အပေါ် ရန်ငြိုးထားမှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”
ထိုလူ၏နှလုံးသားသည် အလွန်အမင်း တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး သူ၏ခြေထောက်များသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေကာ ထစ်ငေါ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မ… မထားပါဘူး…”
“ကောင်းတယ်”
တုန်းချုံကျိက ထိုလူကို ပြန်လည်ချပေးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ခဏရပ်နေပြီး အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေကာ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်က လီချယ်ကျင်း…”