အခန်း ၅၃
Vol. 6 Ch. 53
အခန်း - (၅၃) မေချယ်တောင်ပေါ်မှ အစီအရင်
လီချယ်ကျင်းသည် အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ လင်းနေသောအခန်းထဲတွင် လူးလွန့်ကာ နိုးထလာခဲ့သည်။ သူ့အောက်ရှိ အိစက်ညက်ညောသော အိပ်ရာ၏ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ခံစားနေရပြီး သူ၏စီနီယာအစ်မယွမ်ထွမ်းက သူ၏ ကျောပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများပေါ်သို့ ဆီမွှေးများကို ညင်ညင်သာသာ လိမ်းပေးနေလေသည်။ ထိုခံစားချက်သည် အလွန်ပင်သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ဆီမွှေး၏အေးမြမှုက နာကျင်မှုများစွာကို သက်သာစေခဲ့သည်။
လီချယ်ကျင်းသည် ခေါင်းကိုမော့ရန် အားစိုက်လိုက်ပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အခန်းထဲမှ ဆေးအိုးများ၊ ဆေးလုံးများနှင့် စာအုပ်များက သူ့စီနီယာအစ်ကိုကြီး ရှောင်ယွမ်စစ်၏အဆောင်တွင် ရှိနေကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေခဲ့သည်။
“အာ… စီနီယာအစ်ကိုကြီးဘယ်မှာလဲ”
သူက မူးနောက်နေသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“သူ ယွမ်ဝူတောင်ထွဋ်ကို သွားတယ်”
ယွမ်ထွမ်းက ညင်သာစွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ၏ဆံပင်များသည် အနက်ရောင်ရေတံခွန်ကဲ့သို့ လျှောကျလာကာ သူ၏လည်ပင်းကို ထိခတ်သွားခဲ့သည်။
“နင်က ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်၊ အစွမ်းထက်တဲ့ ကုသရေးဆေးလုံးတွေသုံးဖို့အတွက် အရမ်းအားနည်းလွန်းတယ်။ ငါ နင့်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို မန္တန်တစ်ခုနဲ့ ကုသပေးထားတယ်။ ဒီဆီမွှေးရဲ့အကူအညီနဲ့ဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ကောင်းသွားမှာပါ”
သူမက နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော် လီချယ်ကျင်း၏အတွေးများသည် ရှောင်ယွမ်စစ်အပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
“အစ်ကိုကြီးက ယွမ်ဝူတောင်ထွဋ်ကို တစ်ယောက်တည်းသွားတာလား”
“ဆရာပါ သူနဲ့အတူရှိတယ်”
ယွမ်ထွမ်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
တုန်းချုံကျိက ထင်ရှားတဲ့ကလန်က ဖြစ်ရင်တောင် သူက ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ကလူတွေကို ဒီအတိုင်း အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူး”
လီချယ်ကျင်းသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မကြည်လင်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“အဲဒီလူက တစ်ခုခုတော့ မူမမှန်ဘူး”
“တုန်းမိသားစုက အမြဲတမ်းပဲ သူတို့ရဲ့ မတည်ငြိမ်တဲ့အပြုအမူတွေကြောင့် လူသိများတယ်။ သူ့အကြောင်း အရမ်းမတွေးတာက အကောင်းဆုံးပဲ”
ယွမ်ထွမ်းက သပ်ရပ်အောင် ရှင်းလင်းရင်း အကြံပေးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ကျင့်စဉ်ဖြစ်တဲ့ လရောင်နှင်းခဲချီက အခုအချိန်မှာ မတွေ့ရှိနိုင်တော့တဲ့ ချီအမျိုးအစားတစ်ခုကို သုံးတယ်။ ဒါ့ကြောင့် အဲဒီကျင့်စဉ်ကို တုန်းမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့ကြတယ်။ အခု ရာစုနှစ်တစ်ခုအကြာမှာတော့ ဒါကို လေ့ကျင့်နိုင်တဲ့အတိုင်းအတာအထိ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့စိတ်ကို ထိခိုက်စေတယ်။ ဒါကို လေ့ကျင့်တဲ့သူတွေမှာ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ သဘာဝတစ်ခုရှိပြီး အရာရာကို သူတို့ရဲ့စိတ်သဘောအတိုင်း လုပ်ဆောင်တတ်ကြတယ်”
လီချယ်ကျင်းသည် သူမကို အံ့အားသင့်စွာမော့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“တုန်းမိသားစုရဲ့ကျင့်စဉ်က သူတို့ အဲဒီလောက်အထိ လေ့ကျင့်ဖို့ ကြိုးစားရလောက်အောင် ဘယ်အဆင့်မို့လို့လဲ”
“အဲဒါက အဆင့်ငါး ကျင့်စဉ်တစ်ခုပဲ”
ယွမ်ထွမ်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လီချယ်ကျင်း၏ အံ့ဩနေသောအမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမက ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် သိရတုန်းက အရမ်းအံ့ဩခဲ့တာပဲ။ အထက်ဂိုဏ်းက လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်အပြင် စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းရဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ကြည်လင်အဆီအနှစ်မိုးထိန်းချုပ်ခြင်းကျင့်စဉ်တောင်မှ အဆင့်လေးပဲရှိတာ။ ဂိုဏ်းရဲ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်က မိသားစုတစ်ခုက ဒီလောက်အဆင့်မြင့်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တာ အံ့ဩစရာပဲ”
ယွမ်ထွမ်းက ဆီမွှေးကို စင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်ရင်း ဆက်လက်ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ငါကြားဖူးတာကတော့ သူတို့မိသားစုရဲ့ ကျင့်စဉ်က အထက်ဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ လရောင်ဇာစ်မြစ်စံအိမ်တော်ကနေ ဆင်းသက်လာတယ်တဲ့။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက လရောင်အင်မော်တယ်စံအိမ်တော်က ဒီလရောင်နှင်းခဲချီကျင့်စဉ် လက်စွဲစာအုပ်ကို မကြာခဏ ဖြန့်ဝေခဲ့တယ်။ ငါတို့ စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းမှာ လရေကန်ဆောင်းဦးရောင်ပြန်ကျင့်စဉ်လို့ အမည်ရတဲ့ အလားတူ အဆင့်ငါးကျင့်စဉ်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်တယ်။ ဒါကလည်း အင်မော်တယ်စံအိမ်တော် ဒီကမ္ဘာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးကတည်းက မတွေ့ရှိနိုင်တော့တဲ့ ချီအမျိုးအစားတစ်ခုကို သုံးတယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ အဲဒါကို မလေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ကြဘူး”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအကြောင်း ကြားဖူးတယ်”
လီချယ်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုကြီး ပြောဖူးတာက ကျင့်စဉ်ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ချီက အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်လို့ လူသိများတယ်တဲ့။ လရေကန်တောင်ထွဋ်က တစ်ယောက်ယောက်က ကံကောင်းစွာနဲ့ အဲဒါကို တစ်ခါက ရရှိခဲ့တယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ကြားဖူးတယ်”
“အဲဒါက လကြည့်ရေကန်မှာပဲ”
ယွမ်ထွမ်းက အားကျသောလေသံဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဂိုဏ်း ၃ ဂိုဏ်းနဲ့ ဂိတ် ၇ က ငါးကြိမ်လုံးလုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်တွေဟာ လကြည့်ရေကန်ကနေပဲလာတာ။ သူတို့ကို ရှေးဟောင်းဆရာကြီးတွေရဲ့ရုပ်ကြွင်းတွေ၊ ဂူတွေထဲက အစီအရင်တွေရဲ့အကြွင်းအကျန်တွေ ဒါမှမဟုတ် အမွေဆက်ခံထားတဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေထဲမှာ တွေ့ရှိခဲ့ကြတာ…”
သူမက ပြောလိုက်သည်။
လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏ရှေ့မှ ခေါင်းအုံးကို တွေဝေစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုကို အသံထွက်ပြောလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏စကားလုံးများကို အလျှင်အမြန် ပြန်မျိုချလိုက်သည်။
“စီနီယာ အစ်မကြီး၊ ကျွန်တော် အိမ်ကို အလည်ပြန်ချင်တယ်”
“ဟင်”
“ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးတွေ စာထဲမှာ ရေးထားတာ ကျွန်တော်တို့အဖေရဲ့ ကျန်းမာရေးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဆုတ်ယုတ်လာနေတယ်တဲ့။ ကျွန်တော်… သူနဲ့အတူ အချိန်နည်းနည်းလောက် ကုန်ဆုံးချင်တယ်”
ယွမ်ထွမ်းက ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“လနည်းနည်းလောက်ကြာရင် ငါက မှိုတောလွင်ပြင်မှာ အခွန်ဘဏ္ဍာတွေကောက်ခံဖို့ သွားရမှာ။ တလီတောင်က အဲဒီနေရာရဲ့ အနောက်ဘက်လေးတင်ပဲ။ ဒါကြောင့် နင် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်မကြီး”
လီချယ်ကျင်းက ကျေးဇူးတင်သောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အတွေးများထဲ နစ်မြောသွားခဲ့သည်။
xxxxxxxxxx
တစ်ညတာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် လီရွှမ်ရွှမ်သည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းများကို ဝိညာဉ်မိုးဖြင့် ရေလောင်းပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
သူက ကျောက်လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားစဉ် ပေါက်ပြားများ သယ်ဆောင်လာသော ရွာသားများသည် သူ့ကို “အင်မော်တယ် ဆရာလေး” ဟု ချစ်ခင်စွာခေါ်ဝေါ်ရင်း နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
လီမိသားစုက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကြေးမုံကို ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်ပြီး ဤအချိန်အတွင်း ရွာတွင် မျိုးဆက်သစ်တစ်ခု အရွယ်ရောက်ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ လူအများသည် လီမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်မှုနှင့် တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာခဲ့ကြသည်။
ရွာသားများသည် လီရှန်းဖျင်ကို ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်လေးစားမှုတို့ ရောနှောကာ ကြည့်ရှုကြပြီး လီထုန်ယာကို လေးစားကာ ကလေးဘဝကတည်းက သူတို့၏ဘဝများတွင် အမြဲတမ်းရှိနေခဲ့သော လီရွှမ်ရွှမ်နှင့်မူ ရင်းနှီးမှုကို ခံစားရကြသည်။
တောင်များတွင် တစ်ယောက်တည်းနေနေသော လီမုထျန်းသည် မျိုးဆက်သစ်များအတွက် အမေ့လျော့ခံပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်သို့ ရံဖန်ရံခါသတင်းပို့သော အကြီးအကဲအနည်းငယ်နှင့် သူတို့၏ အိမ်တံစက်မြိတ်အောက်တွင် အမှတ်တရများကို ပြန်လည်ပြောပြတတ်သော အဘိုးအိုများကသာ ဤစစ်သည်အိုကြီးကို သတိရကြသည်။
လီရွှမ်ရွှမ်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ အထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏အရပ်တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ဆေးသုတ်ထားသော သစ်သားစင်မြင့်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကြီးမားသော အိပ်ရာတစ်ခုနှင့်တူပြီး ကောက်ရိုးများ၊ ခြောက်သွေ့နေသည့်အရွက်များနှင့် ပါးပါးလှီးထားသော သစ်သားအမှုန့်များဖြင့် ပြန့်ကျဲနေကာ သေးငယ်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသောအသိုက်များကို ဖွဲ့စည်းနေသည်။
သူသည် လျိုရို့ရွှမ်းကို ပြုံးရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဒေါ်လေး၊ ကျွန်တော် ဦးလေးတွေကို မတွေ့ဘူး။ သူတို့ ဘယ်မှာများရှိနိုင်မလဲ”
“မင်းရဲ့ဒုတိယဦးလေးက သူရခဲ့တဲ့ တောက်ပဝိညာဉ်အမှုန့်နဲ့ အိမ်ကရတဲ့ မြွေအဆီအနှစ်ဆေးလုံးရဲ့အကူအညီနဲ့ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အဆင့်ကို အဆင့်တက်ဖို့ တံခါးပိတ် ကျင့်စဉ်ဝင်နေခဲ့တာ။ သူ မကြာခင် ထွက်လာလိမ့်မယ်”
လျိုရို့ရွှမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူမသည် လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်စပါးရွက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လီရွှမ်ရွှမ်၏ခေါင်းကိုပုတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းရဲ့တတိယဦးလေးက ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းတွေ ထပ်ရှာဖို့ မေချယ်တောင်ကို သွားတယ်”
“သဘောပေါက်ပြီ”
လီရွှမ်ရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက တခြားတစ်ခုခု မေးတော့မည်အပြုတွင် ခြံဝင်းတံခါးကို ညင်သာစွာခေါက်သံက သူတို့ကို နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။
“ကလန်ညီအစ်ကို၊ မင်း ခြံဝင်းထဲမှာလား။ ခေါင်းဆောင်ငယ်က မင်းအတွက် ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးလိုက်ပါတယ်”
တံခါး၏အခြားတစ်ဖက်မှအသံက ပြောလိုက်သည်။
လီရွှမ်ရွှမ်သည် တံခါးကို အလျှင်အမြန်ဖွင့်လိုက်ရာ လီချုံယန်နှင့် လီယဲ့ရှန့်တို့ကို အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
သူက မေးလိုက်သည်။
“ငါတို့ သွားရင်းနဲ့ လမ်းမှာ ပြောကြတာပေါ့”
လီချုံယန်က သူ၏လက်ကို ဆွဲကာပြောလိုက်သည်။ လီရွှမ်ရွှမ်သည် ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်ခွာသွားရသည့်အတွက် လျိုရို့ရွှမ်းကို တောင်းပန်ပြီးနောက် လီယဲ့ရှန့်နောက်သို့လိုက်ကာ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
“ခေါင်းဆောင်ငယ်က မေချယ်တောင်ပေါ်မှာ ထူးခြားတာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဦးလေးယဲ့ရှန့်ကို ငါတို့ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီတောင်ပေါ်မှာ အစီအရင်တစ်ခုရှိတယ်လို့ကြားတယ်”
သူတို့ တောင်ပေါ်သို့ အလျှင်အမြန်တက်သွားနေစဉ် လီချုံယန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“မေချယ်တောင်ပေါ်မှာ အစီအရင်တစ်ခုလား”
လီရွှမ်ရွှမ်က အံ့ဩသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီတောင်က အမြဲတမ်း လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့တာ။ အဲဒီအစီအရင်က ရာစုနှစ်အနည်းငယ်လောက် သက်တမ်းရှိပြီ ဖြစ်ရမယ်”
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
လီချုံယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းသောလေသံဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“ငါတို့ အသုံးဝင်တဲ့ပစ္စည်းတွေပြည့်နေတဲ့ အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ ဂူတစ်ခုကို မတော်တဆတွေ့ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ”
လီရွှမ်ရွှမ်သည် ၈ နှစ်၊ ၉ နှစ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးသောကြောင့် အကြီးနှစ်ယောက်ကို အမီလိုက်ရန် အတော်လေး ရုန်းကန်နေခဲ့ရသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း လက်ဟန်တစ်ခုပြုလုပ်လိုက်ပြီး နတ်ဘုရားရွေ့လျားခြင်းမန္တန်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏လက်ဖဝါးမှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းကို သူ၏ပေါင်နှင့် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်နှင့် သူသည် အခြားသူများ၏အရှိန်ကို အလွယ်တကူ လိုက်မီနိုင်သွားခဲ့သည်။
“ငါတို့ ထောင်ချောက်တွေကို သတိထားရမယ်။ ဆရာဟန်က အလကားရတဲ့ နေ့လည်စာဆိုတာ မရှိဘူးလို့ အမြဲပြောတယ်”
သူက သတိပေးလိုက်သည်။
နှစ်နာရီခန့် တက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် တရားထိုင်နေသော လီရှန်းဖျင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကြည့်လိုက်ကြ”
သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ကျောတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အနက်ရောင်လေးရှည်ကို ကျက်သရေရှိစွာ ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူသည်
ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် ခြေတစ်ဖက်ကို မြဲမြံစွာ နင်းထားလျှက် တဖိတ်ဖိတ်တောက်နေသော ဖြူဖွေးနေသည့် လေးကြိုးပေါ်တွင် မြားတစ်စင်းကို တင်လိုက်ပြီးနောက် အာရုံစူးစိုက်မှုအပြည့်ဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးကြည့်ကာ မနီးမဝေးရှိ စောင်းနေသော တောင်ကုန်းတစ်ခုဆီသို့ အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။
ဝှစ်
လီရှန်းဖျင်သည် လျှင်မြန်သောလှုပ်ရှားမှုဖြင့် မြားကို လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မယုံနိုင်လောက်သောမြန်နှုန်းဖြင့် လေထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းက တောင်စောင်းကို ထိမှန်တော့မည်အပြုတွင် မမျှော်လင့်သောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
လေသည် လှုပ်ခတ်နေသောရေကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားပြီး မြားသည် မမြင်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
“မြန်လိုက်တဲ့မြား”
လီချုံယန်က ချီးကျူးလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်ကို တောင်စောင်းပေါ်တွင် စူးစိုက်ကာ စတင်စဉ်းစားနေခဲ့သည်။
“ဒါက ငါ့ရဲ့ဓမ္မလက်နက်ပဲ။ ဒါကို ရင်းတိုက်လေးလို့ခေါ်တယ်”
လီရှန်းဖျင်က ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီတောင်ကုန်းရဲ့ခြေရင်းမှာ စိတ်အာရုံလွှဲမှားခြင်းအစီအရင် ဒါမှမဟုတ် ကာကွယ်ရေးဝိညာဉ်အစီအရင် အမျိုးအစားတစ်ခုခု ရှိနိုင်တယ်”
သူက အတွေးနက်စွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။