အခန်း ၅၅

အခန်း - (၅၅) အစီအရင်ကို ချိုးဖျက်ခြင်း

လုကျန်းရှန်းသည် ဂမ္ဘီရပုလဲယဇ်ပူဇော်ခြင်းဝိညာဉ်ပညာရပ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး လီထုန်ယာ၏ ဝိညာဉ်အာရုံထဲသို့ သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ထည့်သွင်းရန် လက်ဟန်များ ဆက်တိုက်ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဂမ္ဘီရပုလဲအဆောင်မျိုးစေ့ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

လီထုန်ယာနှင့် အခြားသူများသည် ရုတ်တရက် သူတို့၏ ချီဟိုင်အပ်စိုက်မှတ်အတွင်းရှိ ဂမ္ဘီရပုလဲအဆောင်မျိုးစေ့များတွင် သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သွေးသားဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ သူတို့၏ရှေ့မှ ကြေးမုံနှင့် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ဆက်နွယ်မှုတစ်မျိုးကို အာရုံခံမိလိုက်ကြသည်။

ခြံဝင်းငယ်လေးထဲတွင် မျက်လုံးများမှိတ်ထားပြီး တရားထိုင်နေသော လီရွှမ်ရွှမ်ပင်လျှင် ဤဆက်သွယ်မှုကို ခံစားမိပြီး သူ၏မျက်လုံးများကိုဖွင့်ကာ တောင်ထိပ်ဘက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လီထုန်ယာက ကြေးမုံကို ငေးကြည့်နေစဉ် လက်ခံရယူခြင်းနည်းလမ်းကို တောင်းခံရန် စာသားသည် သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက အလျှင်အမြန် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

“လီမိသားစုမှ တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျွန်ုပ် လီထုန်ယာသည် မကောင်းမှုကို အနိုင်ယူရန်၊ မသန့်စင်မှုများကို ရှင်းလင်းရန်နှင့် နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းရန် အထွဋ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းကို ချီးမြှင့်ပေးပါရန် ဂမ္ဘီရအလင်းကို ရိုသေစွာတောင်းခံအပ်ပါသည်”

ဤနောက်တွင် လုကျန်းရှန်းသည် အထွဋ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းအပေါ် သူ၏ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို အနည်းငယ် ဖြေလျှော့ပေးလိုက်သည်။ လီထုန်ယာ၏အမြင်သည် ခဏတာမျှ ဝေဝါးသွားခဲ့ပြီး ကျောက်တုံးစင်မြင့်နှင့် ကြေးမုံ၏ အဖြူရောင်ချီစွမ်းအင်ကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် အမြင့်တွင်ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လီကျင်းရွာက သူ၏အောက်တွင် ပြန့်ကျဲနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အောက်မှ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ဘဝများနှင့် လူနှင့် တိရစ္ဆာန်အသံများ၏ ဆူညံသံအားလုံးက ရှင်းလင်းပြတ်သားနေခဲ့သည်။ သူသည် အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် တောက်ပသော အထွဋ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းကို တောင်ခြေရင်းရှိ မည်သည့်နေရာသို့မဆို တိုက်ခိုက်ရန် ညွှန်ကြားနိုင်ပေသည်။

“မှော်ဆန်လိုက်တာ”

သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံသည် ယခုအခါ အလွန်ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်လမ်းများတစ်လျှောက် သူ့ကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခြံဝင်းများနှင့် ကျောက်လမ်းများကို ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းသွားပြီး မကြာမီပင် ရွာကို နောက်တွင်ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးသည် ဝေဝါးသွားပြီး သူ့ကို အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာစေခဲ့သည်။

“ဟူး…”

နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အိပ်မက်မက်နေရာမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ သူ၏ရှေ့မှ အရာအားလုံးသည် သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။ သူ့ကို လီရှန်းဖျင်နှင့် လီမုထျန်းတို့၏ စိုးရိမ်နေသောမျက်နှာများက ကြိုဆိုနေခဲ့သည်။ သူသည် ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် ခဏတာ အချိန်ယူပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒီကြေးမုံက သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အခု ကျွန်တော်တို့မိသားစုကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အထွတ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းကို အသုံးပြုခွင့်ပေးလိုက်ပြီ”

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါကိုအသုံးချဖို့ အခုသုံးခဲ့တဲ့ တောင်းခံခြင်းနည်းအတိုင်း လိုက်နာရုံပဲ။ အထွတ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းကို ၁၂ ရက်ကြာမှ တစ်ခါသုံးလို့ရမယ်။ အသက်သွင်းဖို့အတွက် ကြေးမုံရဲ့ဘောင်ပတ်ပတ်လည်က မှော်သင်္ကတစာလုံး ၁၂ လုံးစလုံး လင်းနေရမယ်။ ဂမ္ဘီရအလင်းကို အသုံးချပြီးရင် ကျေးဇူးတင်ခြင်းအထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ဝိညာဉ်ဆန်နဲ့ တိရစ္ဆာန်အသားတွေနဲ့ ပူဇော်ရမယ်။”

“အကောင်းဆုံးပဲပေါ့။ အခုဆို ကျွန်တော်တို့ စိန်ခေါ်မှု တော်တော်များများကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ မေချယ်တောင်ပေါ်က အစီအရင်တွေကို ချိုးဖျက်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်ပြီး ဝမ့်မိသားစုရဲ့ အစီအရင်အမွေအနှစ်ကိုလည်း ရယူနိုင်ပြီ။ အခုရရှိထားတဲ့စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့မိသားစုက အစွမ်းထက်တဲ့ပြိုင်ဘက်တွေကို ခုခံဖို့ အရေးပါတဲ့ ကာကွယ်ရေးယန္တရားတစ်ခုကို ရရှိသွားပြီ”

လီရှန်းဖျင်က သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ လက်ခုပ်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့လူစုက ပူဇော်သက္ကာရပစ္စည်းများအကြောင်း အသေးစိတ်ဆွေးနွေးနေကြစဉ် လုကျန်းရှန်းသည် စိတ်ထဲမှ ပြန်လည်သုံးသပ်နေခဲ့သည်။

“လက်ရှိ ပူဇော်ပွဲက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါက ကြေးမုံရဲ့ နတ်ဘုရားဆန်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ငါကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်ကြားဝင်စွက်ဖက်ရမှာကိုလည်း လျှော့ချပေးတယ်။ ဒါ့အပြင် လီမိသားစုက ကြေးမုံကိုအသုံးပြုဖို့ အချိန်နဲ့ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနှစ်ခုလုံးကို ထမ်းဆောင်ရမယ်။ ဒီအစီအစဉ်အရဆို သူတို့က မလိုအပ်ဘဲ ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ဒါ့အပြင် လီထုန်ယာနဲ့ လီရှန်းဖျင်တို့က ကြေးမုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ဇာစ်မြစ်ကြောင့် သတိထားနေကြတုန်းပဲ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့ ကြေးမုံက လီမိသားစုအတွက် ကြည်ညိုလေးစားရတဲ့ ဘိုးဘေးပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီး မိသားစုထဲမှာ ကြေးမုံရဲ့ မြင့်မြတ်မှုနဲ့ ကြည်ညိုလေးစားမှု နှစ်ခုလုံးကို ရရှိစေလိမ့်မယ်။”

လုကျန်းရှန်း၏ နတ်ဘုရားအာရုံသည် လကြည့်ရေကန်အနီးမှလာသော ပြင်းထန်သောဆွဲအားကို ခံစားလိုက်ရရာ ကောင်းကင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏နှလုံးသားသည် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တုန်ခါနေသည်။

“ငါတို့ ဒီတစ်ခါ ဘာများ ရှာဖွေတွေ့ရှိလေမလဲ”

ခြံဝင်းထဲတွင် ပြင်ဆင်မှုများ လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ လီထုန်ယာနှင့် ကျန်သူများက ပူဇော်ပွဲအတွက် ဝိညာဉ်ဆန်နှင့် သစ်သီးများကို စီစဉ်ပြီးနောက် လီရှန်းဖျင်သည် မေချယ်တောင်ပေါ်မှ အစီအရင်အကြောင်းကို သူ့အားအသေးစိတ်ရှင်းပြလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သားသည် တိတ်တဆိတ် သူတို့၏ အစီအစဉ်များကို ပိုမိုခိုင်မာစေရန် ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။

လီထုန်ယာသည် ကြေးမုံပေါ်မှ အဖြူဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသော မှော်သင်္ကေတစာလုံး ၁၂ လုံးကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

“အထွဋ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းကို တောင်းခံပြီးပြီဖြစ်ပေမယ့် အခုထိ အသုံးမပြုရသေးတော့ မေချယ်တောင်ပေါ်က အစီအရင်ပေါ်မှာ စမ်းသပ်ကြည့်လို့ ရနိုင်တယ်။”

သူတို့နှစ်ယောက်သည် သေသေချာချာစဉ်းစားပြီးနောက် ကြေးမုံနှင့်အတူ ရိုသေစွာခွင့်တောင်းထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး မေချယ်တောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။ မေချယ်တောင်နှင့် လီကျင်းတောင်တို့သည် အနှစ်သာရအားဖြင့် တောင်တစ်တောင်တည်း၏ တောင်ထွဋ်နှစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ သီးခြားစီ စီမံခန့်ခွဲခြင်းခံခဲ့ရသည်။ မေချယ်တောင်သည် ကျင်းယန်ရွာ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ကျရောက်ပြီး လီကျင်းတောင်မှာမူ လီကျင်းရွာ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ရွာများသည် ၎င်းတို့ကို သီးခြားတောင်များအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။

လီရှန်းဖျင်နှင့် လီထုန်ယာတို့သည် သူတို့၏ ခြေထောက်များပေါ်သို့ နတ်ဘုရားရွေ့လျားခြင်းမန္တန်ကိုအသုံးပြု၍ တစ်နာရီအတွင်း မေချယ်တောင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး လီရှန်းဖျင် အဝေးမှ လက်ညှိုးထိုးပြသော တောင်ကုန်းလေးကို ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

လီယဲ့ရှန့်သည် ကိစ္စရပ်များကို ထိထိရောက်ရောက် ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ညအတွင်းတွင်ပင် သစ်သားများနှင့် ကျောက်တုံးများကို တောင်စောင်းပေါ်တွင် နေရာချထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် အုတ်မြစ်များကို အမှတ်အသားပြုပြီး မြေသြဇာကောင်းသော မြေကွက်များကို ခြံခတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

လီထုန်ယာသည် သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံကို ကြေးမုံထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ကြေးမုံသည် ပျံဝဲတက်လာခဲ့ပြီး အမှောင်ထုကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို တောင်စောင်းပေါ်သို့ တိကျစွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

လုကျန်းရှန်းသည် အထွဋ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းက ဗလာနတ္ထိထဲမှ ပါးလွှာသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ထိမှန်သွားသည်ကို ခံစားမိသည်။ ယခင်က နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့စဉ်ကနှင့်မတူဘဲ အထွဋ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းကို တားအဆီးမှ အနည်းငယ်ခုခံနေသည်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒီအစီအရင်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အားကောင်းပေမယ့် အရည်အသွေးမှာတော့ အားနည်းတယ်”

စင်ကြယ်သော အဖြူရောင် အထွဋ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းသည် တောင်စောင်းပေါ်မှ အတားအဆီးကို အဆက်မပြတ် တွန်းကန်နေခဲ့သည်။ လှိုင်းဂယက်များသည် ဗလာနတ္ထိမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး ခဏအကြာတွင် ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ အစီအရင်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အစီအရင်၏ထောင့်များမှ ရုတ်တရက် လျှံကျလာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤရွှေရောင်အလင်းအမျှင်များသည် အထွဋ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ နေရောင်အောက်မှ နှင်းများကဲ့သို့ ပျော်ဝင်သွားပုံရပြီး မည်သည့် သိသာထင်ရှားသော ကာကွယ်မှုကိုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အစီအရင်သည် လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားအောက်တွင် ခဏတာမျှ တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး လုံးဝပျက်စီးသွားတော့သည်။

“ဝုန်း…”

တောင်ကုန်းသည် တုန်ခါသွားပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံနေသော ကျောက်ဂူတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် အမျိုးမျိုးသောပစ္စည်းများ၏ အရိပ်များကို ဝိုးတဝါး မြင်နိုင်ပေသည်။ ကြွယ်ဝသော ဝိညာဉ်ချီလှိုင်းလုံးတစ်ခုသည် ဂူထဲမှထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့ကို အားဖြည့်ပေးလိုက်သဖြင့် သူတို့၏မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လင်းလက်လာခဲ့သည်။

ပျံဝဲနေသောကြေးမုံမှ အဖြူရောင်အလင်းသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ဘောင်ပတ်လည်ရှိ မှော်သင်္ကေတစာလုံး ၁၂ လုံးသည်လည်း တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး မှေးမှိန်သွားကာ ကြေးမုံသည် လီထုန်ယာ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

လီထုန်ယာသည် ဂူအဝင်ဝ ပတ်ပတ်လည်ကို သတိထားကာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး လီရှန်းဖျင်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ကြေးမုံကို အရင်ပြန်ပို့လိုက်မယ်။ ပြီးမှ နောက်ထပ်အစီအစဉ် ဆွဲကြတာပေါ့”

“ကောင်းပြီ”

လီရှန်းဖျင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလျှင်အမြန်ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ သိုးငယ်တစ်ကောင်ယူလာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”

လီထုန်ယာသည် သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားရွေ့လျားခြင်းမန္တန်ကို အသက်သွင်းကာ တောင်အောက်သို့ လျှင်မြန်စွာ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ တစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့သော လီရှန်းဖျင်သည် အသစ်တွေ့ရှိထားသော ဂူအဝင်ဝပေါ်သို့ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးနက်စွာဖြင့် ထိုင်နေခဲ့သည်။

xxxxxxxxxx

မိုင်ပေါင်းများစွာအကွာ၊ အာရုဏ်ဦးတိမ်လွှာယာဉ်ပျံပေါ်တွင် လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏ ချီဟိုင်အပ်စိုက်မှတ်အတွင်းမှ ဂမ္ဘီရပုလဲအဆောင်မျိုးစေ့ လှုပ်ရှားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ဒုတိယအစ်ကို လီထုန်ယာက မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး ကျောက်တုံးစင်မြင့်တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ဒုတိယအစ်ကိုက ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ”

သူက ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး အာရုဏ်ဦးတိမ်လွှာယာဉ်ပျံ၏ ကြည်လင်သောအတွင်းပိုင်းမှတစ်ဆင့် အဝေးရှိ တိမ်များဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော တလီတောင်ကို ညင်သာသောအပြုံးဖြင့် ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။

လီချယ်ကျင်းသည် သူမထွက်ခွာမီ စီနီယာအစ်ကိုကြီးထံမှ တောင်းဆိုထားခဲ့သော ချီကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ကိုင်ထားကာ ပုလင်း၏ လည်ပင်းတွင် အနီရောင်ကြိုးတစ်မျှင်ဖြင့် မြဲမြံအောင် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ခါးတွင် ချည်လိုက်သည်။

ထိုသို့သော ဓမ္မပစ္စည်းမျိုးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် မထားရှိနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ကိုယ်တိုင်ပင် သယ်ဆောင်ရပေသည်။

“ကျင်းအာ၊ ငါတို့ မှိုတောလွင်ပြင်ကိုရောက်ရင် ငါ့ကလန်က အစ်ကိုတွေ၊ မောင်တွေကို

လီတောင်ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်ပေးမယ်။ အာရုဏ်ဦးတိမ်လွှာယာဉ်ပျံက အခွန်ဘဏ္ဍာတွေ

ကောက်ခံဖို့ မှိုတောလွင်ပြင်မှာ သုံးရက်ကြာ ဆိုက်ကပ်ထားမှာ။ အဲဒီအချိန်အတွင်း

ရောက်အောင်ပြန်လာခဲ့”

ယွမ်ထွမ်းက ပြုံးရင်း တိုးညင်းစွာပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အချိန်မှီပြန်လာပါ့မယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်မကြီး”

လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်သော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။