အခန်း ၅၆

အခန်း - (၅၆) စူးစမ်းခြင်း

လီထုန်ယာသည် အဆက်မပြတ် အော်မြည်နေသော သိုးဖြူငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီရင်း အလျှင်အမြန် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ မေချယ်တောင်ကို အမှောင်ထုက လွှမ်းခြုံသွားသည်နှင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လီထုန်ယာသည် သိုးငယ်လေးကို ဂူအဝင်ဝဆီသို့ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

“ပဲ… ပဲ ပဲ”

သိုးငယ်လေးသည် ဂူအပြင်ဘက်ဆီသို့ ထွက်လာရန် တုန်ယင်စွာဖြင့် အားယူကြိုးပမ်းရင်း အော်မြည်နေသောအသံများသည် ဂူတစ်ခုလုံးတွင် ခပ်သဲ့သဲ့ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

“ဝင်သွားစမ်း”

လီရှန်းဖျင်က ၎င်း၏ခေါင်းကို ပြန်လှည့်ပေးလိုက်ပြီး တင်ပါးကို သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ သိုးငယ်လေးသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်မြည်ရင်း ဂူထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

လီညီအစ်ကိုများသည် သိုးငယ်လေး၏ ခပ်ဝေးဝေးဆီမှ အော်မြည်သံများကို စောင့်ဆိုင်းကာ နားထောင်ပြီးမှ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဂူထဲသို့ သတိထားကြီးစွာထားကာ ဝင်ရောက်လိုက်ကြသည်။

ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းသည် လူနှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းပေသည်။ လေထုသည် အမှန်တကယ် မှုန်မှိုင်းညစ်ထေးခြင်းမရှိသော်လည်း အထဲတွင်တော့ အတော်လေး မှောင်မိုက်နေခဲ့သည်။ သူတို့ ဂူထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် လေထုထဲတွင် ဝိညာဉ်ချီများ သိသိသာသာ ပိုမိုသိပ်သည်းလာခဲ့သည်။

ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ သူတို့ကို ကျယ်ပြန့်သော ခန်းမဆောင်တစ်ခုက ကြိုဆိုနေခဲ့သည်။ ၎င်း၏နံရံများကို သေသပ်စွာ ဖြတ်တောက်ထားသော အပြာရောင်ကျောက်တုံးများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားပြီး ခန်းမဆောင်သည် ကျောက်ဆောင်မျက်နှာကြက်မှ ချိတ်ဆွဲထားသော ညလင်းပုလဲများ၏ ခပ်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေမှုကြောင့် လင်းလက်နေကာ သူတို့ကို အခန်း၏အခြေအနေကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စေခဲ့သည်။

လေထုသည် ဝိညာဉ်ချီဖြင့် ပြည့်ဝနေခဲ့ပြီး ထူထဲပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အံ့ဩဖွယ်ရာကောင်းမှုများသည် သူတို့ကို ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ကျင့်ကြံရန် နှိုးဆော်ပေးခဲ့သည်။

ဂူ၏ကြမ်းပြင်သည် မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင်အစီအရင် မှော်သင်္ကေတစာလုံးများဖြင့် ထွင်းထုထားပြီး အလယ်ရှိ သေးငယ်သော အပေါက်တစ်ခုတွင် စုစည်းနေကာ ထိုနေရာမှ ဝိညာဉ်ချီများ ညင်သာစွာ ဖြာထွက်နေခဲ့သည်။ ထိုနေရာနှင့်ကပ်လျှက်တွင် ဖုန်တက်ကာ ဗလာကျင်းနေသာ ကျောက်တုံးစင်များဘေးတွင် နေရာချထားသော အခင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

လီရှန်းဖျင်သည် အခန်းကို ဖြန့်ကျက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဗလာကျင်းနေသော ကျောက်စိမ်းထိုင်ခုံအများအပြား ခြံရံထားသော ကျောက်တုံးစားပွဲတစ်ခုပေါ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းက သူ့စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပျက်မှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။

“ဒီနေရာက လုယက်ခံထားရသလိုမျိုး အကုန်လုံးကို ရှင်းလင်းနေတာပဲ”

ခန်းမဆောင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်နံရံထဲတွင် ကျောက်တံခါးသုံးချပ်ကို ထွင်းထုထားသည်။ သိုးငယ်လေး၏ ညင်သာစွာ တွန်းတိုက်မှုကြောင့် ထိုတံခါးများထဲမှ တံခါးတစ်ချပ် ပွင့်သွားခဲ့သည်။ လီထုန်ယာသည် သိုးငယ်လေးကို အရင်ဆုံးဖြတ်သန်းသွားစေပြီးနောက် လီရှန်းဖျင်နှင့်အတူ ပထမအခန်းထဲသို့ သတိထားကာ ဝင်ရောက်လိုက်ကြသည်။

အခန်းအတွင်းပိုင်းသည် ကျယ်ဝန်းပြီး မျက်နှာကြက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ညလင်းပုလဲများကြောင့် လင်းလက်နေခဲ့သည်။ ကျောက်တုံးစင်များသည် နံရံများတစ်လျှောက် စီတန်းနေသော်လည်း ဖုန်ထုများနှင့် မမှတ်မိနိုင်အောင် ယိုယွင်းနေသည့် ပြာပုံများမှလွဲ၍ ဗလာကျင်းနေခဲ့သည်။

လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့သည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး ပြောစရာမလိုဘဲ နောက်ထပ်ကျောက်တံခါးဆီသို့ ဆက်သွားရန် သဘောတူညီလိုက်ကြသည်။

“ဒီဂူက တကယ့်ကို ဗလာကျင်းနေတာပဲ။ ပိုင်ရှင်က စွန့်ပစ်သွားခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

လီထုန်ယာက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူတို့ ဒုတိယတံခါးထံသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ်

လီရှန်းဖျင်က လေးနက်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမှန်ပဲ။ အဲဒီကျင့်ကြံသူသာ ဒီဂူအပြင်ဘက်မှာ သေဆုံးခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် ပစ္စည်းတချို့တော့ ကျန်နေသင့်တယ်။ ဒါကို ဒီလောက်ဂရုတစိုက် လုံးဝပြောင်ရှင်းနေအောင် ရှင်းလင်းထားတာက မူလပိုင်ရှင်က ထွက်ခွာသွားဖို့ တမင်တကာ စီစဉ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ပစ္စည်းတွေဖြစ်တဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားတွေနဲ့ ဆေးလုံးတွေကို သူတို့နဲ့အတူ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ ထည့်သွားခဲ့လောက်တယ်”

ဒုတိယကျောက်တံခါးနောက်ကွယ်တွင် ကျောက်တုံးစင်မြင့် ၇ ခု၊ ၈ ခုခန့် ရှိသောအခန်းတစ်ခု တည်ရှိနေပြီး စင်မြင့်တစ်ခုချင်းစီတွင် ကျောက်စိမ်းဖြူပုလင်း အနည်းငယ်စီ ရှိနေကြသည်။ လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့သည် ပုလင်းတစ်လုံးချင်းစီကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုပုလင်းများသည် ဝိညာဉ်ချီ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သော ဆေးလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်း သို့မဟုတ် လုံးဝဗလာကျင်းနေသည်ကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့ကြရသည်။

ကျောက်တုံးစင်မြင့်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်ပြာပုံအများအပြား၏ အကြွင်းအကျန်များရှိနေပြီး သူတို့၏မူလပုံစံကို သိရှိနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။ ၎င်း၏အလယ်တွင် အဆောင်မှော်သင်္ကေတစာလုံးများဖြင့် ရှုပ်ထွေးစွာ ထွင်းထုထားသော ဆဋ္ဌဂံပုံစံကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ကွဲကြေနေပြီးဖြစ်ကာ ၎င်း၏အပိုင်းအစများက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေခဲ့သည်။ လီရှန်းဖျင်သည် အပိုင်းအစတစ်စကို ကောက်ယူလိုက်သောအခါ ၎င်းက နွေးနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့သည် အတွင်းတွင် မည်သည့် အသုံးဝင်သည့်အရာမျှ မရှိကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ ရယ်ရမလို၊ ငိုရမလို ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

“ဒါက ဝမ့်ယွမ်ခိုင် ငါ့ကို အရင်ကပြောပြခဲ့တဲ့ အစီအရင်ပြားနဲ့တူတယ်”

လီထုန်ယာက ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင်၏ စူးစမ်းလိုသောအကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူက အကျယ်တဝင့်ပြောလိုက်သည်။

“အစီအရင်အလံတွေနဲ့ အစီအရင်ပြားတွေကို အစီအရင်တွေ တည်ဆောက်ဖို့ အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်။ အစီအရင်အလံတွေက ကျင့်ကြံသူရဲ့ အစီအရင်အသိပညာနဲ့ ပုံကြမ်းတွေအပေါ်မှာ မှီခိုနေပေမယ့် အစီအရင်ပြားတွေကတော့ အဲဒီအပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ အစီအရင်ပုံကြမ်းက ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ အစီအရင်အမျိုးအစား တစ်ခုတည်းကိုပဲ တည်ဆောက်ဖို့ ကန့်သတ်ထားတယ်။ သူတို့က ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်မရှိပေမယ့် အသုံးပြုရလွယ်ကူပြီး အစီအရင်အသိပညာ အများကြီးရှိစရာ မလိုဘူး။ လူတစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ဝိညာဉ်ချီကို အဲဒီအထဲကို ဘယ်လိုပို့လွှတ်ရမလဲဆိုတာသိသရွေ့ ဒီအစီအရင်ကို အသုံးပြုနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစီအရင် ပြိုကွဲသွားတာနဲ့ အစီအရင်ပြားလည်း ပြိုကွဲသွားပြီး အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ အစီအရင်အလံတွေက မပျက်မစီး ထိန်းသိမ်းထားသမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့ကို အစီအရင်တွေ ပြန်ပြီးတည်ဆောက်ဖို့ အသုံးပြုနိုင်သေးတယ်”

“သဘောပေါက်ပြီ။ ဒီအစီအရင်ပြားက ဒီဂူရဲ့ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ အထွဋ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းကို အသုံးပြုလိုက်တာက ဂူရဲ့ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ဒီအစီအရင်ပြားကို အပိုင်းအစတွေအဖြစ် ကွဲကြေသွားစေခဲ့တာပဲ”

လီရှန်းဖျင်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ပြန်သွားလိုက်ကြသည်။ လီထုန်ယာသည် သိုးငယ်လေးကို သူတို့၏ရှေ့ရှိ တတိယကျောက်တုံးအခန်းဆီသို့ သတိထားကာ ဝင်ရောက်စေလိုက်သည်။

အတွင်းတွင် သူတို့သည် ယိုယွင်းနေသော အခင်းတစ်ခုနှင့် ခေါင်းရင်းတွင် သေးငယ်သော ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံး ရှိနေသော ယိုယွင်းနေသည့် ကျောက်တုံးခုတင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လီရှန်းဖျင်သည် အဖုံးကို ဂရုတစိုက်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း အတွင်းတွင် တစ်ချိန်ကရှိခဲ့ဖူးသော ဆေးလုံး၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့အနံ့မှလွဲ၍ တခြားဘာမှမရှိတော့ပေ။

သို့သော် လီထုန်ယာ၏ စူးရှသောမျက်လုံးများက အိပ်ရာပေါ်ရှိ သေးငယ်သောစာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အဖြူရောင်အဝတ်စတစ်စနှင့် သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံးကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ဤရှာဖွေတွေ့ရှိမှုက သူတို့ကို အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားစေခဲ့သည်။

“အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခုရှာတွေ့ခဲ့တာပေါ့”

လီရှန်းဖျင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက အားလုံးမဟုတ်သေးဘူး”

လီထုန်ယာက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဂူရဲ့ ပင်မအစီအရင်နဲ့ ဝိညာဉ်ချီ ဖြာထွက်နေတဲ့ အပေါက်ငယ်လေးက အရေးပါတဲ့ တွေ့ရှိမှုတွေပဲ။ ငါတို့တွေ ထောင်ချောက်နဲ့ ကြုံရတာ ဒါမှမဟုတ် ထိခိုက်တာမျိုးမရှိဘဲ အပြင်လောကထက် ဝိညာဉ်ချီ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး ပိုများတဲ့ ဂူတစ်လုံးကို ရခဲ့တယ်။ အဲဒါကကို ကျေနပ်စရာတစ်ခုပဲ”

လီရှန်းဖျင်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အာရုံစိုက်မှုကို လီထုန်ယာ၏လက်ထဲမှ အဖြူရောင်အဝတ်စနှင့် သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

လီထုန်ယာသည် အဝတ်စကို ဂရုတစိုက် ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး အသံထွက်ကာ ဖတ်လိုက်သည်။

“ချင်ဝေထံမှ နှုတ်ခွန်းဆက်သပါ၏။ ပစ်မှတ်သည် လကြည့်ရေကန်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းက လွှတ်လိုက်သောကျင့်ကြံသူများသည် ထိုဧရိယာကို ဝိုင်းရံထားပြီးဖြစ်ပါသည်။ ကျေးဇူးပြုပြီး လျှင်မြန်စွာလုပ်ဆောင်ပါ။ တောင်းဆိုထားသော နေထွက်မီးတောက်ကျင့်စဉ်လက်စွဲစာအုပ်ကို ခင်ဗျားထံသို့ ပေးပို့ပြီးဖြစ်ပါသည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းနှင့် မီးကျောက်သလင်းများကို ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ခင်ဗျား၏ဂူဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးပါလိမ့်မည်။ ပစ်မှတ်ကို သတိထားပါ။ သူတို့က စွမ်းအားကြီးကြသည်။ ခင်ဗျား သူတို့နှင့် မပြင်ဆင်ရသေးခင် ကြုံတွေ့ခဲ့လျှင် စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းဘက်သို့ ဆုတ်ခွာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ချက်ချင်းအသိပေးပါ”

အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရခက်လှသော သတင်းစကားကြောင့် သူတို့သည် နားလည်နိုင်သည်ထက် မနားမလည်နိုင်မှုများက ပိုများလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အဝတ်စကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူတို့၏အာရုံကို သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းထံသို့ ပြောင်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ပုလင်းကို လှုပ်ခါကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းထံမှ နွေးထွေးသောအငွေ့အသက်နှင့် ဗလာကျင်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လီရှန်းဖျင်က အဖုံးကို ဂရုတစိုက် ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ အမှန်တကယ်ပင် အတွင်းတွင် မည်သည်မှ မရှိခဲ့ပေ။

လီထုန်ယာသည် ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ ပုလင်းကို စူးစမ်းလေ့လာရင်း အံ့ဩစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ဓမ္မပစ္စည်းတစ်ခုပဲ”

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ခဏတာမျှ စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက် မသေချာမရေရာစွာဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဒါက ပြင်းထန်တဲ့ မီးလိုမျိုး ဝိညာဉ်ချီကို သိုလှောင်ထားတဲ့ အထူးပြုသိုလှောင်ရေးပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်”

“ဒါကြောင့် ကျွန်တော် လောင်းချကြည့်တော့ ဘာမှမရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ”

လီရှန်းဖျင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်ကို ကျော်လွှားဖို့အသုံးပြုတဲ့ မိုးနဲ့မြေရဲ့ ဝိညာဉ်ချီတွေ ပါဝင်နိုင်မလား”

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ငါတို့အတွက် အခုအသုံးမဝင်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့ အရင်ဆုံး သိမ်းထားကြမယ်”

လီထုန်ယာသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ရင်ဘတ်အိတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ ဂူထဲရှိ ထောင့်နေရာတိုင်းနှင့် အပေါက်တိုင်းကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသားသည် သိုးငယ်လေးကို အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြတော့သည်။

လီယဲ့ရှန့်သည် တောင်စောင်း၏အုတ်မြစ်ကို ပြင်ဆင်ရာတွင် ကျင်းယန်ရွာမှ ရွာသားများကို ဦးဆောင်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဂူအဝင်ဝနှင့် ဝေးဝေးနေကြပြီး လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီယဲ့ရှန့်၏မျက်နှာသည် စိတ်သက်သာရာရမှုဖြင့် ဝင်းလက်လာခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် ဒီဂူကို အာရုဏ်တက်ချိန်မှာတွေ့ခဲ့ပြီး အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်ကို လီကျင်းတောင်ကနေခေါ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်တာ။ အစ်ကိုတို့ ကျွန်တော့်ကို အမီလိုက်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး”

သူက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင်သည် သိုးငယ်လေးကို လီယဲ့ရှန့်ထံသို့ ပေးအပ်ကာ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ခြံဝင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်အတွက် ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးလိုက်သည်။ သူတို့၏ ပြောဆိုမှုများအပြီးတွင် သူနှင့်လီထုန်ယာတို့သည် လီကျင်းတောင်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

“ဂူထဲမှာ ပြည့်လျှံနေတဲ့ ဝိညာဉ်ချီတွေက လီကျင်းတောင်ထက် သာလွန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်ကြပ်ခိုင်းထားသင့်တယ်”

လီရှန်းဖျင်က လမ်းလျှောက်နေရင်း တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းပြောတာ အမှန်ပဲ”

လီထုန်ယာက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အကြံပြုလိုက်သည်။

“လီချုံယန်ကို ခေါ်ခဲ့ကြမယ်။ ရွှမ်ရွှမ်နဲ့ငါက မေချယ်တောင်ကို ကြီးကြပ်မယ်။ ဒီနေရာက သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အထောက်အကူပြုတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အနာဂတ်မှာ သူ့ကို ပိုမြင့်မားတဲ့အဆင့်ကို ရောက်ရှိအောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်”