အခန်း ၆၁
Vol. 7 Ch. 61
အခန်း - (၆၁) အဆီအနှစ်ပြောင်းလဲခြင်း ကျင့်စဉ်
“အိမ်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းရဲ့တတိယအစ်ကိုနဲ့ ငါက အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပါတယ်”
လီထုန်ယာက လီချယ်ကျင်းကို ပြုံးကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
သူသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံးကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်ကာ တိုးညင်းစွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ မင်းရဲ့စီနီယာအစ်ကိုကြီး ရှောင်ယွမ်စစ်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံး အကြွေးတင်နေတုန်းပဲ။ မင်း ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ကို ကိုယ်တိုင် သွားပို့ပေးနိုင်မလား။ ဒါက တခြားသူတွေကနေတစ်ဆင့် ပေးတာထက် ပိုတိုက်ရိုက်ကျတာပေါ့”
လီချယ်ကျင်းသည် ထိုသတိပေးစကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အာ၊ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရဲ့အကြွေးကို ကျွန်တော် လုံးဝမေ့နေတာပဲ”
ညီအစ်ကိုသုံးယောက်သည် ဈေးရှိ တဖြည်းဖြည်းနည်းပါးလာသော ဆိုင်များကိုဖြတ်၍ လျှောက်သွားကာ အေးအေးလူလူ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဈေးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လှေကြီးကိုစီးကာ လရှုစားကန်၏အစွန်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် သူတို့သည် လီကျင်းတောင်ဆီသို့ ဦးတည်၍ ခရီးဆက်ခဲ့ကြလေသည်။
xxxxxxxxxx
လုကျန်းရှန်း မိန်းမောနေစဉ်အတွင်း ဆူညံလှသော အသံဗလံမျိုးစုံနှင့် ခဏတာမျှသာ ရိပ်ခနဲ ပေါ်လာတတ်သော စကားပြောသံအပိုင်းအစများသည် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ အပြင်းအထန် တိုးဝင်ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအရာအားလုံးသည် သူ၏ လက်ချောင်းကြားမှ သဲပွင့်များကဲ့သို့ပင် ဖမ်းဆုပ်၍မရနိုင်ဘဲ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
“အစ်ကိုကျန်းချွင်၊ ဒီအထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်က တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူး။ ဒါက ကျွန်မတို့ဂိတ်ရဲ့ နှင်းခဲအကြွင်းမဲ့ဓားမှာ တစ်ခုတည်းသော လိုအပ်နေတဲ့ မိုးနဲ့မြေရဲ့ဝိညာဉ်ချီပဲ။ စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိတ်က ရှင့်ရဲ့ ဒီနေ့လက်ဆောင်အတွက် အရမ်းပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှင်သာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အကူအညီကိုလိုခဲ့ရင် စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်ရုံနဲ့ ကျွန်မတို့ဂိတ်က ကူညီဖို့ တွန့်ဆုတ်နေမှာမဟုတ်ပါဘူး”
သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီး၏အသံက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လုကျန်းရှန်းသည် ရှုပ်ထွေးမှုများအလယ်တွင် မျက်နှာတစ်ခုကို လှစ်ခနဲမြင်လိုက်ရသည်ဟု ထင်မိသော်လည်း မည်သည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်ကိုမျှ မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။
“စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိတ်တဲ့လား။ ငါက စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းလို့ ထင်နေတာ”
သူသည် သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်လန့်နိုးလာခဲ့ကာ သူရှိနေသော အခန်းငယ်လေးကို မျက်လုံးများဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ကျောက်တုံးစင်မြင့်ဘေးရှိ အမွှေးတိုင်သည် အချိန်အတန်ကြာ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အဖြူလွလွ မီးခိုးငွေ့များသည် အထက်သို့ ဝေ့ဝဲကာ ပျံ့လွင့်နေခဲ့သည်။ သူ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော လီမုထျန်းသည် အိပ်မောကျနေခဲ့ပေပြီ။ လရောင်သည် လုကျန်းရှန်း၏ ညိုပြာရောင် ကိုယ်ထည်ပေါ်သို့ အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်သော အလင်းရောင်ကို ဖြာကျနေပြီး ၎င်း၏ ခန့်ညားထည်ဝါ ဆန်းကြယ်မှုကို ပိုမို၍ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေစေတော့သည်။
သူသည် အတွေးနက်စွာ ငြိမ်သက်ပြီးနောက် သူ့အိပ်မက် အသေးစိတ်အချက်အလက်များသည် ကျင့်စဉ်တစ်ခု၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။
“အဆီအနှစ်ပြောင်းလဲခြင်းကျင့်စဉ်”
ဤကျင့်စဉ်သည် ဂမ္ဘီရပုလဲ ယဇ်ပူဇော်ဝိညာဉ်ပညာရပ်ကဲ့သို့ပင် ၎င်းကိုအသက်သွင်းရန် ကြေးမုံကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုရန်လိုအပ်သည်။ ၎င်းသည် အမွှေးတိုင်၊ ဝိညာဉ်၊ သွေးအဆီအနှစ် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ရောနှောပြီး အဆောင်ချီအဖြစ်သို့ သန့်စင်ပေးနိုင်သည်။
ကျင့်စဉ်စာအုပ်အရ အဆောင်ချီသည် လူတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း၊ အာရုံခြောက်ပါးကို ထက်မြက်စေခြင်း၊ အရိုးများကို ခိုင်မာစေခြင်း၊ မွေးရာပါစွမ်းရည်များကို တိုးတက်စေခြင်းနှင့် အမျိုးမျိုးသော ချို့တဲ့မှုများကို ကုစားခြင်းအပါအဝင် အံ့ဩဖွယ်အကျိုးသက်ရောက်မှု များစွာပေရှိသည်။
“ဒီလို အံ့ဩဖွယ်အကျိုးသက်ရောက်မှုအားလုံး ရှိနေပေမယ့် ဘယ်တစ်ခုကမှ ကြေးမုံကို ပြန်လည်မပြုပြင်ပေးနိုင်ဘူး။ ငါ ဒါကိုပြုပြင်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ ဆက်ရှာဖွေရဦးမယ်ထင်တယ်”
လုကျန်းရှန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံသည် လောကကြီးထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော အဆောင်မျိုးစေ့များထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး လီချယ်ကျင်းနှင့် သူ၏အစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ဈေးမှထွက်ခွာလာကာ လီကျင်းတောင်ဆီသို့ ပြန်လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
“ဆိုးတာပဲ။ ဈေးကနေ အာရုံခံမိခဲ့တဲ့ဆွဲငင်အားကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ နောက်တစ်ကြိမ်ကိုပဲ စောင့်ရတော့မယ်ထင်တယ်။”
သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို တစ်ချက်မျှ စေစားလိုက်ရုံဖြင့် ညိုပြာရောင်ကြေးမုံသည် ကျောက်စင်မြင့်ထက်မှတစ်ဆင့် လေထုထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် လွင့်မျောလာခဲ့ပြီး လရောင်ကို စုပ်ယူကာ အေးမြသော အလင်းတန်းအောက်ဝယ် ငြိမ်းချမ်းစွာ ကိန်းအောင်းနေလေတော့သည်။
xxxxxxxxxx
လီကျင်းတောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏အစ်ကိုများအား အဆောင်ရေးဆွဲခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အသိပညာအချို့ကို မျှဝေရန် အခွင့်အရေးကို ယူလိုက်သည်။
“အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်လုံးက အခုမှစပြီး အဆောင်ရေးဆွဲကြမှာဆိုတော့ လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အဆောင်စက္ကူနဲ့မင်ကို ဖြုန်းတီးစရာမလိုဘူး။ အမှားတွေက ကုန်ကျစရိတ် များလိမ့်မယ်”
ထို့နောက် သူသည် အဆောင်မင်တစ်စက်ကို သရုပ်ပြသည့်အနဖြင့် ရေတစ်ခွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် အနီညိုဖျော့ဖျော့အရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူသည် ကျောက်တုံးစားပွဲတစ်ခုပေါ်တွင် အဝတ်စတစ်စကို ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး အစွန်းများကို ကျောက်တုံးများဖြင့်ဖိထားကာ အပြာရောင် ကျောက်စိမ်းအဆောင်စုတ်တံကို မင်ရောထားသော ရေထဲတွင် စိမ်လိုက်သည်။
“ဒါက လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် လုံလောက်ပါတယ်”
သူက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် လျှင်မြန်သော စုတ်ချက်များဖြင့် အဝတ်စပေါ်တွင် ရေးဆွဲလိုက်ပြီး အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းစာကြာသည့်အချိန်တွင် အဆောင်တစ်ခု ပြီးမြောက်သွားခဲ့သည်။ အဝတ်စပေါ်ရှိ အနီဖျော့ဖျော့အရောင် မှော်သင်္ကေတစာလုံးသည် မှိန်ဖျော့စွာ တောက်ပနေခဲ့သည်။
လီချယ်ကျင်းက စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး မကြာမီပင် အဝတ်စသည် တိုးညင်းသော မြည်သံတစ်ခုဖြင့် အလိုအလျောက် မီးထတောက်လာကာ အံ့ဩသင့်ဖွယ်ကောင်းစွာ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် အနက်ရောင် ပြာအစွန်းအထင်းတစ်ခုမျှသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။
“အဆောင်ကို မှန်မှန်ကန်ကန် ရေးဆွဲနိုင်ခဲ့ရင် အဝတ်စက သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို မခံနိုင်ဘဲ မီးလောင်သွားလိမ့်မယ်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင်တော့ မင်ကိုဆေးကြောပြီး အစကနေပြန်စရုံပဲ”
သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။
လီရှန်းဖျင်သည် အလွန်သဘောကျသွားခဲ့သည်။ သူက ပြုံးရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ဒါက လေ့ကျင့်ဖို့ ကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ကျင်းအာ။ ဒါက အဆောင်စက္ကူတွေနဲ့မင် နှစ်ခုလုံးကို ချွေတာပေးပြီး ကုန်ကျစရိတ်တွေကို သိသိသာသာ လျှော့ချပေးနိုင်တယ်”
လီချယ်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နှိမ့်ချစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော့်ဆရာဆီက ရခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါ။ စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းက နှစ်ပေါင်းခြောက်ရာကြာ တည်ရှိနေခဲ့တာ။ သူတို့မှာ အရာရာကိုလုပ်ဆောင်ဖို့ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ လှည့်ကွက်တချို့ ရှိတာက သဘာဝကျပါတယ်”
ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကင်ဆီသို့ ခေါင်းကိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အစ်ကိုတို့နဲ့ အတူနေဖို့ နောက်ထပ်တစ်ရက် ရသေးတယ်။ နက်ရှိုင်းဒီရေဓားသိုင်းကျင့်စဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်များ တိုးတက်မှုတစ်ခုခု ရခဲ့ကြလား”
သူ၏မေးခွန်းသည် လီထုန်ယာ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ချက်ချင်း နိုးကြားစေခဲ့သည်။ သူသည် ခါးမှ ဓားကို ဖြေလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါက ဓားအရှိန်အဝါကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ဓားချီက ဓားက မခွာသွားဘူး။ ဒါက တိုးတက်မှုလို့ သတ်မှတ်လို့ရလား”
လီချယ်ကျင်းက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဓားအရှိန်အဝါက အစပဲရှိသေးတယ်။ ဓားသိုင်းကျင့်စဉ်တိုင်းက ကွဲပြားပေမယ့် ယေဘုယျအားဖြင့် ဓားအရှိန်အဝါ၊ ဓားချီ၊ ဓားအနှစ်သာရနဲ့ ဓားဆန္ဒဆိုပြီးတော့ အဆင့်ဆင့်ရှိတယ်။ ကျင့်စဉ်တစ်ခုချင်းစီရဲ့ အခက်အခဲတွေက ကွဲပြားတယ်။ နက်ရှိုင်းဒီရေဓားသိုင်းကျင့်စဉ်က ပိုရိုးရှင်းတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေထဲကတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဓားအရှိန်အဝါအဆင့်ကို လျှင်လျှင်မြန်မြန်နဲ့ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စေတယ်”
လီရှန်းဖျင်သည် ဓားသိုင်းကျင့်စဉ်ကို မကျွမ်းကျင်နိုင်သည့်အတွက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဓားအရှိန်အဝါ ဖြစ်ပေါ်လာရန် မပြောနှင့်၊ မည်သည့်တိုးတက်မှုကိုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။
သူသည် ဝိညာဉ်အဆောင်ပညာရပ်စာအုပ်ကို ဖတ်ရှုခြင်းသို့သာ အာရုံစိုက်ထားရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။
လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏ စင်ကြယ်သောဓားဖြူကို ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကြည့်ထား”
သူ့စကားဆုံးသွားသည်နှင့် မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့ ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဓားသွား၏အစွန်းတစ်လျှောက် တောက်လောင်လာခဲ့ပြီး အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ တုန်ခါနေခဲ့သည်။ သူ့မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်ပြီး ဓားအရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် အကျယ် သုံးလက်မခန့်ရှိသော ဓားချီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ စူးရှသော တဝီဝီသံဖြင့် လေထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး အဝေးတစ်နေရာရှိ ညောင်မုတ်ဆိတ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
လီထုံယာသည် မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်ထားပြီး အလွန်အမင်း အာရုံစူးစိုက်ကာ ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် လီချယ်ကျင်းက ရှေ့သို့တိုးလာ၍ သူ့အား လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့သည်။
လီထုန်ယာက သူ့ဘာသာသူ လေ့ကျင့်ရန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်မှုတစ်ခု လီချယ်ကျင်း၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“ငါ ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်မှာတုန်းက ဓားသိုင်းကျင့်စဉ်တစ်ခုကို တီထွင်ခဲ့တယ်။ ဒါက တစ်ကွက်တည်းပဲ ရှိသေးပေမယ့် အိမ်မှာ ဒါကို မှတ်တမ်းတစ်ခုတော့ ချန်ထားခဲ့သင့်တယ်။ ငါ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဒါက ပျောက်ဆုံးသွားမှာ စိုးရိမ်မိတယ်”
လီရှန်းဖျင်သည် သူ့ကို ချက်ချင်း ဆုံးမလိုက်သည်။
“အဲဒီလိုမျိုး မပြောစမ်းနဲ့။ အဲဒီမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ် ကျင်းအာ။ မင်းရဲ့ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ငါက မင်းကို အများကြီး အကူအညီမပေးနိုင်ဘူး။ ငါတို့က မင်းကိုယ်စား မိသားစုကို စောင့်ကြည့်ပေးရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်။ လောကကြီးက အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဒါကြောင့် အထူးသတိထားပါ…”
လီရှန်းဖျင်က သူ၏စကားလုံးတိုင်းကို အာရုံစိုက်နားထောင်နေသော ညီဖြစ်သူကို တတွတ်တွတ် ပြောပြီးနောက် သူက ခဏမျှ ငြိမ််သက်သွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ငါက သိပ်ပြီး ပါရမီမရှိဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေထဲမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ စိမ်းပြာအဆီအနှစ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ရုန်းကန်နေခဲ့ရတယ်။ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေသာမရှိရင် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အဆင့် ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားနိုးထအဆင့်က ငါရောက်ရှိနိုင်သမျှ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ထင်တယ်”
“မင်းရဲ့ဒုတိယအစ်ကိုက ငါ့ထက် ပိုအရည်အချင်းရှိပေမယ့် သူက မင်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ သူ့ရဲ့အလားအလာက ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ပဲ ဦးတည်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတကွ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရင်တော့ လီမိသားစုရဲ့အမွေအနှစ်ကို ထိန်းသိမ်းပြီး ငါတို့နယ်မြေတွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နိုင်လိမ့်မယ်။ အထူးသဖြင့် ငါတို့ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ကြေးမုံနဲ့ဆိုရင်ပေါ့”
လီရှန်းဖျင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ဒုတိယအစ်ကိုက တိမ်သရဖူတောင်ထွဋ်က လူတွေဆီကနေ စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းဟာ သူတို့ရဲ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်က ကလန်တွေဆီက တပည့်လက်ခံတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး အရမ်းကြေးများတယ်ဆိုတာကို သိခဲ့ရတယ်။ သူတို့က ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နိုင်ရမယ်။ တချို့ဆိုရင်တော့ အခြေတည်အဆင့်အထိပေါ့”
သူသည် လီချယ်ကျင်းကိုကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ငါက သေလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ မရဘူး”
လီရှန်းဖျင်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီချယ်ကျင်း၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ လှိုက်ကနဲ ဆောင့်တက်လာခဲ့ပြီး သူ့မျက်ဝန်းအစုံ၌ မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာခဲ့ရတော့သည်။
“မိသားစုက အဆင်ပြေမှာပါ။ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ တတိယအစ်ကို။ ကျွန်တော်က ဂိုဏ်းကနေ ကျွန်တော်တို့အတွက် အရင်းအမြစ်တွေပိုရအောင် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားမယ်”
သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။