အခန်း ၆၂
Vol. 7 Ch. 62
အခန်း - (၆၂) ဆွေးနွေးခြင်း
“ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ထာဝရ မတည်မြဲဘူး။ ဘဝဆိုတာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကြောက်တာက အဲဒါမဟုတ်ဘူး။ ငါစိုးရိမ်တာက ငါတို့ရဲ့နောက်မျိုးဆက်က သူတို့ရဲ့တာဝန်တွေကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ကြမှာလား ဆိုတာကိုပဲ”
လီရှန်းဖျင်က ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူသည် ဓားသိုင်းပညာကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်ရန် လီချယ်ကျင်းထံသို့ အဝတ်စတစ်စနှင့် စုတ်တံတစ်ချောင်းကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီဓားသိုင်းပညာမှာ သိုင်းကွက်တစ်ကွက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ နာမည်ကတော့…”
လီချယ်ကျင်းသည် ခဏငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး လခြမ်းကွေးပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အဖြူရောင် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု၏ပုံရိပ်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
“ဒါကို လဗိမာန်ဓားချက်လို့ခေါ်မယ်”
သူက ကြေညာလိုက်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် သူသည် ချီစွမ်းအင် စီးဆင်းမှု၊ ဓားတစ်လျှောက် မန္နာစွမ်းအင် ဖြန့်ဝေမှုနှင့် သိုင်းကွက်ဖော်ဆောင်မှုတို့ကို စေ့စေ့စပ်စပ်ဖြင့် အဝတ်စအများအပြားတွင် အသေးစိတ်ဖော်ပြကာ ရေးသားခဲ့သည်။ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် သူသည် ကျေနပ်စွာခေါင်းညိတ်ရင်း စုတ်တံကို ချလိုက်သည်။
“မင်း အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကို ပြန်သွားရင် ဒါတွေကို သစ်သားပြားပေါ်မှာ ငါလွှဲပြောင်းရေးပေးမယ်”
လီရှန်းဖျင်က အဝတ်စအပိုင်းအစများကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လီချယ်ကျင်းသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်နာရီခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် ညနေပိုင်း၏ ကျန်ရှိသေးသောအချိန်ကို အဆောင်ပညာရပ်များအပေါ် အရေးကြီးသောအသိပညာများကို လီရှန်းဖျင်အား မျှဝေရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ညနက်သည်အထိ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားပြောကာ အဘိုးကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မန္တန်များနှင့် ဖြည့်စွက်စာများဖြင့် အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးခဲ့သည်။
အာရုဏ်တက်ချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့် သူသည် လီချွမ်းခိုရွာဆီသို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။
xxxxxxxxxx
အာရုဏ်ဦးတိမ်လွှာယာဉ်ပျံပေါ်တွင် တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံကြာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏အတွေးများက မိသားစုဆီသို့ အဆက်မပြတ် ပြန်လည်ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
သူ၏စိတ်က အခြားနေရာဆီသို့ ပျံ့လွင့်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ယွမ်ထွမ်းက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။
“နင့်အဖေ ဘယ်လိုနေလဲ”
လီချယ်ကျင်းသည် အိမ်ကိုပြန်ရန် သူအသုံးပြုခဲ့သောဆင်ခြေကို သတိရလိုက်ပြီး ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ တည်ကြည်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သူ စားနိုင်သောက်နိုင်နေတုန်းပါပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ပြီးကောင်းမွန်သွားအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူ နောက်ထပ် နှစ်နည်းနည်းလောက်တော့ ထပ်နေနိုင်ပါလိမ့်မယ်”
ယွမ်ထွမ်းသည် လီချယ်ကျင်း၏ စိုးရိမ်မှုများကို ဝမ်းနည်းမှုအဖြစ် နားလည်လိုက်မိပြီး ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ နှစ်သိမ့်စကားအချို့ကို ပြောလိုက်သည်။
“ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့လောကမှာ ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းတရားရဲ့ ဘဝသံသရာတွေက မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ အဖြစ်မှန်တစ်ခုပဲ။ သေမျိုးတွေအတွက်ဆိုရင် ပိုလို့တောင်မှပဲ မှန်သေးတယ်။ နာကျင်မှုကို ကျော်လွှားတွန်းလှန်တာက အကောင်းဆုံးဖြစ်နိုင်တယ်”
သူတို့ စကားပြောဆိုနေစဉ် လီချယ်ကျင်းသည် အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင် ရရှိခဲ့ခြင်းကို စစ်ယွမ်ပိုင်ထံသို့ မည်သို့အကြောင်းပြရမည်နည်းဟု တွေးတောနေခဲ့သည်။
“ရေကန်ထဲကရွှေရောင်ဆောင်းဦးကို ဂိုဏ်းကနေ ရယူရမယ်ဆိုရင် ဆောင်းဦးရေကန်ထဲကလရိပ်ကျင့်စဉ်ကျမ်းကို ငှားဖို့သက်သက်ဆိုရင်တောင် ဆရာ့ရဲ့ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်မှာ သေချာတယ်။ ဒါက ကျင့်စဉ်ကို လျှို့ဝှက်ပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ငါ အရင်ဆုံး ဆရာနဲ့ စကားပြောကြည့်ရမယ်”
သူက ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ယွမ်ထွမ်းဘက်သို့လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်မ၊ ဆရာ အခု ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ပေါ်မှာလား”
“ဟုတ်တယ်။ မနေ့က ဆရာ ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ကို ပြန်ရောက်လာပြီလို့ပြောတဲ့ စာတစ်စောင် ရခဲ့တယ်။ နင် အနိုင်ကျင့်ခံရတာကိုကြားတော့ သူက ယွမ်ဝူတောင်ထွဋ်ပေါ်မှာ မိုးခေါ်အဆောင် တစ်ဒါဇင်ကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့တယ်။ တောင်ထွဋ်တစ်ခုလုံး ရေလွှမ်းသွားတော့မလို့ပဲ”
ယွမ်ထွမ်းက ပြုံးစစဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟင်”
လီချယ်ကျင်းသည် ဤစကားကြောင့် ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ၏နှလုံးသားသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။
“သူက တော်တော်ကြီးကြီးမားမားဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ အနီးနားတောင်ထွဋ်တွေက တပည့်တွေတောင် ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ လာခဲ့ကြတယ်။ ယွမ်ဝူတောင်ထိပ်သခင်က သူ့ကို ကိုယ်တိုင်တောင်းပန်ပြီးမှသာ သူက တိမ်မည်းတွေကို ဖယ်ရှားခဲ့တာ”
ယွမ်ထွမ်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဆရာ့ကို တကယ်ပဲ ဒုက္ခပေးမိတာပဲ”
လီချယ်ကျင်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအပြုအမူကို တန်ဖိုးထားသော်လည်း အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ဟု မယူဆပေ။ တုန်းချုံကျိက သူ့ကို မကောင်းကြံခဲ့သော်လည်း ထိုလူသည် ထင်ရှားသောကလန်က ဖြစ်သည့်အတွက် လီချယ်ကျင်းသည် သူ့ကို စော်ကားမိသွားမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့ပေသည်။
အာရုဏ်ဦးတိမ်လွှာယာဉ်ပျံ၏အရှိန်သည် မည်သည့်အခါကမျှ စိတ်ပျက်စေခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ သူတို့ စကားဆက်ပြောနေကြစဉ် စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးသည် မကြာမီပင် မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယွမ်ထွမ်းသည် လီချယ်ကျင်းကို ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ပေါ်တွင် ချပေးပြီးနောက် ပင်မတောင်ထွဋ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
လီချယ်ကျင်းသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ကာ အတန်ငယ် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် အာရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဆေးဖော်စပ်ပြီးစီးသွားပြီး ဆေးလုံးများကို ပုလင်းများထဲသို့ ထည့်သိမ်းနေသော စီနီယာအစ်ကို ရှောင်ယွမ်စစ်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။
သူ၏မျက်လုံးများသည် လီချယ်ကျင်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လင်းလက်လာခဲ့ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့စီနီယာအစ်ကိုကြီး ငါက တုန်းချုံကျိကို မင်းကို အနိုင်ကျင့်တဲ့အတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ ငါ သူ့ကို ကောင်းကောင်းရိုက်နှက်ပေးခဲ့တယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုကြီး”
လီချယ်ကျင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ထံချဉ်းကပ်သွားကာ မေးလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဘာဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်နေတာလဲ”
“ငါ့ကိုယ်ပိုင် ဆေးဖော်စပ်နည်းအသစ်တချို့ကို စမ်းသပ်နေတာ”
ရှောင်ယွမ်စစ်က ပြုံးရင်းပြန်ဖြေလိုက်ပြီး နွေးနေဆဲဖြစ်သော ဆေးမီးဖိုကို ထိလိုက်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဆရာက တောင်ထွဋ်ပေါ်မှာရှိတယ်။ မြန်မြန် သွားတွေ့လိုက်ဦး”
သူက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း သွားတော့မလို့ပါပဲ”
လီချယ်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံးကို ရယ်မောရင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်မိသားစုက စီနီယာအစ်ကိုကြီးအပေါ် ကြွေးတင်နေတာကို ကျွန်တော် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆပ်နိုင်ပါပြီ”
ရှောင်ယွမ်စစ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို လက်ခံယူကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးနောက် သူ၏အာရုံကို ဆေးစာအုပ်ထံသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်လိုက်သည်။
လီချယ်ကျင်းက ရိုသေစွာ ဦးညွတ်အရိုအသေပေးကာ လမ်းကလေးအတိုင်း အထက်သို့တက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီပင် သူသည် အဝေးတစ်နေရာမှ အဖြူဖျော့ဖျော့တိမ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အဆောင်ငယ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ တောင်ထွဋ်သို့ရောက်သွားသည်နှင့် အသက် ၃၀၊ ၄၀ အရွယ်ခန့်ရှိပြီး အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဖော်ရွေသောအပြုံးကို ဆင်မြန်းထားသော ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ခါးတွင် အဖြူရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသော ဓားတစ်ချောင်းကို ချိတ်ဆွဲထားကာ အဆောင်ထဲတွင် ရပ်နေစဉ် နတ်ဘုရားဆန်သော အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်နေခဲ့သည်။
လီချယ်ကျင်းသည် လှေကားထစ်များကို အလျှင်အမြန်တက်သွားခဲ့ပြီး ရိုသေစွာဖြင့် လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဆရာ”
စစ်ယွမ်ပိုင်သည် သူ၏နှုတ်ဆက်စကားကို ပြုံးကာတုံ့ပြန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“တုန်းချုံကျိက မင်းကို တောင်းပန်စကားပြောဖို့ ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ကို လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မင်းအဖေနဲ့တွေ့ဖို့ အိမ်ပြန်သွားတဲ့အချိန် ဖြစ်နေတာပဲ”
စစ်ယွမ်ပိုင်သည် လီမုထျန်း၏အကြောင်းကို ပြောမိသောအခါ လီချယ်ကျင်းကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုရင်း သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
အံ့ဩသင့်စရာကောင်းစွာပင် လီချယ်ကျင်းက အလျှင်အမြန် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ။ ကျွန်တော် စီနီယာတွေကို လိမ်ညာခဲ့မိပါတယ်။ ကျွန်တော်က တကယ်တော့ တခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုနဲ့ လရှုစားကန်ဆီကို ပြန်သွားခဲ့တာပါ”
စစ်ယွမ်ပိုင်သည် သိသိသာသာ စိုးရိမ်စွာဖြင့် လီချယ်ကျင်းကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် အလျှင်အမြန် ဆွဲထူလိုက်သည်။
“မင်းကို ဒီလောက်အထိ လုပ်စေခဲ့တာက ဘာများလဲ။ ထပြီး ငါ့ကို ပြောပြစမ်း”
လီချယ်ကျင်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက ကျွန်တော့်မိသားစုက ဘိုးဘေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဂူနေရာကို မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ စာတစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က အများကြီးအားထုတ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဂူရဲ့အစီအရင်ကို ဖောက်ဖျက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ဂူထဲမှာ ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံးကလွဲပြီး ဗလာကျင်းနေတာကိုပဲ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်မိသားစုက ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး အဲဒီထဲမှာ မိုးနဲ့မြေရဲ့ဝိညာဉ်ချီတစ်ခု ပါဝင်နေတာကို သိရှိခဲ့ရတယ်။ အဲဒါက နှင်းခဲလိုဖြူပြီး ရေလိုပဲ သွက်သွက်လက်လက် လှုပ်ရှားစီးဆင်းတယ်”
လီချယ်ကျင်း၏ စကားလုံးများကို တွေးတောဆင်ခြင်ရင်း စစ်ယွမ်ပိုင်၏မျက်ခုံးများ ကြုတ်သွားခဲ့သည်။
“နှင်းခဲလိုဖြူပြီး ရေလိုပဲ သွက်သွက်လက်လက် လှုပ်ရှားစီးဆင်းတယ်ဟုတ်လား။ နှင်းခဲချီ ဒါမှမဟုတ် ထင်းရှူးတောလေ ဖြစ်နိုင်မလား။ မဟုတ်ဘူးသေး… ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး…”
စစ်ယွမ်ပိုင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်”
လီချယ်ကျင်းက ထိုစကားကို တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြခြင်းဖြင့် အတည်ပြုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ကျမ်းဂန်အဆောင်ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး သုတေသနလုပ်ခဲ့ပေမယ့် မယုံကြည်နိုင်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ကိုယ့်ဟာကိုယ် အတည်ပြုဖို့အတွက် အိမ်ပြန်ဖို့ ဆင်ခြေတစ်ခု သုံးခဲ့ပါတယ်။ အမှန်တကယ်ကိုပဲ ဒါက အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်ပါ”
“ငါ့ကိုပြစမ်း”
စစ်ယွမ်ပိုင်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
လီချယ်ကျင်းသည် သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို အလျှင်အမြန် ပေးအပ်လိုက်သည်။ စစ်ယွမ်ပိုင်သည် ၎င်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“ဒီကျောက်စိမ်းပုလင်းက ရာစုနှစ်တစ်ခုလောက်က ပုလင်းတွေနဲ့ တူတာတော့အမှန်ပဲ”
သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ခဏတာမျှ အာရုံစူးစိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို တစ်ဖန်ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဒါက တကယ်ပဲ အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်ပဲ။ မင်း ဒါကို တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကိုင်တွယ်ခဲ့တယ်”
သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် လီချယ်ကျင်းကို အတွေးနက်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးပြောသည်။
“အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်က တန်ဖိုးအရမ်းကြီးလွန်းတယ်။ ဒါကို ဘယ်လိုအသုံးချမလဲဆိုတာ မင်း သေသေချာချာ ဂရုတစိုက် စဉ်းစားရမယ်”
“ကျွန်တော် ဆရာ့ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်”
လီချယ်ကျင်းက ရိုသေစွာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးရင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
စစ်ယွမ်ပိုင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး လီချယ်ကျင်း၏ ဆံနွယ်များကို ချစ်စနိုးဖြင့် ဖွပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက တည်ကြည်လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကတော့ တကယ့်ကို ဉာဏ်များတဲ့ကောင်လေးပဲ”
“မင်းရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းက ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ အထွဋ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဆောင်းဦးရေကန်ထဲကလရိပ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံဖို့ စီစဉ်ထားတယ်ဆိုရင် အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်ကို ဂိုဏ်းကို ထုတ်ပြလို့မရဘူး။ မင်းရဲ့စီနီယာအစ်မက မင်းကိုယ်စား ကျင့်စဉ်ကို တောင်းခံလိမ့်မယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါက ရေကန်ထဲကရွှေရောင်ဆောင်းဦး ဝိညာဉ်ချီကို တောင်းခံမယ်။ မင်းက အရင်ဆုံး ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံပြီး သိသာထင်ရှားတဲ့တိုးတက်မှုတွေ ရရှိပြီးမှပဲ ဂိုဏ်းကိုအသိပေးကြမယ်”
“ဒီရှာဖွေတွေ့ရှိမှုသတင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရင် ဒါက လရေကန်တောင်ထွဋ်ရဲ့ လူတွေကြားမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လိုက်လံရှာဖွေတာမျိုးတွေ ဖြစ်လာစေနိုင်တယ်။ ဂိုဏ်းထဲက ဘိုးဘေးကြီးတွေက မာနကြောင့် အဲဒါအတွက် မတိုက်ခိုက်ဘူးဆိုရင်တောင်မှ သူတို့အားလုံးက အထွဋ်အထိပ်ယင်လရောင်ကို သူတို့လက်ထဲရရှိဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြမှာပဲ”
သူက ခဏတာမျှ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး သူ့မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားလျှက် အလွန်တိုးညှင်းသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းမှာ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်သုံးရာအတွင်း ဘယ်သူကမှ ဒီကျင့်စဉ်ကို မကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ သူတို့က ဒီအခွင့်အရေးအတွက် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြတာ…”
လီချေကျင်းသည် စစ်ယွမ်ပိုင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အံကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို နားလည်လိုက်သလို သူ့ရင်ထဲတွင် ဆရာ့အပေါ် ကျေးဇူးတင်ရှိမှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားမှုတို့က အပြိုင်အဆိုင် တိုးဝှေ့၍ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
လီရှန်းဖျင်နှင့် သူသည် အရာရာကို အမြဲတမ်း သံသယဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အိမ်နှင့်ဝေးရာတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသော လီချယ်ကျင်းသည် လောကကြီးကို အမြဲတမ်း သတိထားကာ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စစ်ယွမ်ပိုင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်နေစဉ်တွင် လီချယ်ကျင်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ မိသားစုဆီ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ရှိ စီနီယာနှင့် ဂျူနီယာများအကြားတွင် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏သတိထားမှုကို လျှော့ချနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”