အခန်း ၆၈

အခန်း - (၆၈) ချုံခိုတိုက်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်း

လီရှန်းဖျင်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ကျောက်တုံးစင်မြင့်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ကြေးမုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်သည်။

ကြေးမုံထဲတွင် လုကျန်းရှန်းသည် လူးလွန့်ကာ နိုးထလာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံကို လီကျင်းတောင်ကိုဖြတ်၍ ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်အတွင်း ပြောင်းလဲမှုများကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သိရှိလိုက်သည်။

“လီမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကတော့ တကယ်ပဲ ကြီးပြင်းလာပြီပဲ”

လီချန်းဟူ၏သား လီရွှမ်ရွှမ်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ပညာသင်ကြားနေသည်။ သူသည် သစ်သားပြားတစ်ချပ်ကို လှန်လှောနေသော်လည်း အာရုံပျံ့လွင့်နေပုံရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီရှန်းဖျင်၏အကြီးဆုံးသား လီရွှမ်ဖုန်းသည် တောင်စောင်းပေါ်ရှိ ကမ္ဗည်းတိုင်တစ်ခုဘေးတွင် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ မိန်းမောတွေဝေစွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

ခြံဝင်း၏ အခြားအပိုင်းတစ်ခုတွင် ထျန်းယွင်သည် လီကျင်ထျန်းနှင့်အတူ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။ လီထုန်ယာမှာမူ အိမ်တွင်ရှိမနေဘဲ လီမိသားစု၏ အခွန်ဘဏ္ဍာများကိုဆက်သရန် တိမ်သရဖူတောင်ထွဋ်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပုံရသည်။ လျိုရို့ရွှမ်းသည် အိမ်တွင်ကျန်နေခဲ့ပြီး သူတို့၏သား လီရွှမ်လင်ကို ပွေ့ချီရင်း ချော့မြူနေခဲ့သည်။

လုကျန်းရှန်းသည် သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင်ရပ်နေသော လီရှန်းဖျင်ထံသို့ သူ၏အာရုံကို ပြန်လည်ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင်၏ခေါင်းထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ပြေးလွှားနေပုံရသည်။ သူသည် လက်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘေးခြံဝင်းဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကာ သစ်သားပြားများကို စေ့စေ့စပ်စပ် စီစဉ်နေသော လီရွှမ်ရွှမ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေသော လီရှန်းဖျင်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသော လီရွှမ်ရွှမ်သည် ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီးနောက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“မိသားစုခေါင်းဆောင်…”

လီရှန်းဖျင်သည် သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခုမေးမယ်။ ငါပြန်မလာခဲ့ရင် မင်းဘာလုပ်မလဲ”

ထိုမေးခွန်းသည် လီရွှမ်ရွှမ်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

“ဦးလေး… ဘာလို့ ဒီလိုမေးခွန်းမျိုး မေးရတာလဲ”

လီရွှမ်ရွှမ်သည် လီရှန်းဖျင်က သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း အလျှင်အမြန် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ကြေးမုံကို ပြန်လည်ရယူပါ့မယ်”

လီရှန်းဖျင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ ဖိအားပေးကာ မေးလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ မင်း အဲဒါကို မရှာတွေ့ခဲ့ရင်ရော”

“အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို လျှို့ဝှက်ထားမယ်။ ဦးလေးက အဆင့်တက်ဖို့ တံခါးပိတ်ကျင့်စဉ်ဝင်နေတယ်လို့ လူတိုင်းကိုပြောမယ်။ ပြီးရင် ကလန်တပ်ဖွဲ့တွေကို ကြီးကြပ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ချက်ချင်းလွှတ်လိုက်မယ်။ ဝမ့်မိသားစုရဲ့နယ်မြေနဲ့ နယ်နိမိတ်ထိစပ်နေတဲ့ လီတောက်ခိုရွာရဲ့ အရှေ့ပိုင်းဒေသအပေါ် ထိန်းချုပ်မှုကို သေချာအောင်လုပ်မယ်။ ပြီးတော့ စီရင်စုဆီကနေ အချိန်မရွေး အကူအညီတောင်းခံဖို့ အသင့်ဖြစ်နေအောင် လုပ်မယ်…”

လီရွှမ်းရွှမ်း၏ မျက်နှာသည် လေးနက်တင်းမာနေခဲ့ပြီး သူ၏စကားပြောနှုန်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီရှန်းဖျင်က လက်ကိုမြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်ပြီးနောက် ခက်ထန်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို လုံလောက်ပါပြီ”

သူက လီရွှမ်ရွှမ်၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးဦးလေး မထွက်ခွာသွားခင်မှာ သူက ငါ့ကို အဆောင်သုံးခု ပေးထားခဲ့တယ်။ အဲဒါတွေရယ်၊ ကြေးမုံရယ်နဲ့ဆိုရင် ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကိုတောင် ရင်ဆိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်။ ငါ့အတွက် အရမ်းစိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး”

“ဒါ့အပြင် သူက အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှာရှိနေတော့ အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးရွားလာပါစေ။ ဂိုဏ်းက လီမျိုးရိုးကို ကာကွယ်ဖို့ မလွှဲမရှောင်သာ ကြားဝင်စွက်ဖက်လိမ့်မယ်။ ငါတို့မှာ ကြေးမုံရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ငါတို့မိသားစုက ပြန်ပြီးတိုးတက်လာဖို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်”

“ဖုန်းအာကို ဒီကိုခေါ်ခဲ့”

လီရှန်းဖျင်သည် ပင်မမိသားစု၏ ကလေးများကို သူတို့၏ ဝိညာဉ်အပေါက်များအကြောင်း အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားရန်အတွက် အပြင်လူများ၊ မျိုးရိုးခွဲမိသားစု ကျင့်ကြံသူများထံမှ အမြဲတမ်း ကာကွယ်ထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကျီတုန်းချီကို ရင်ဆိုင်ရမည့် အန္တရာယ်များလှသောတာဝန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူသည် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတစ်ခုအဖြစ် လီရွှမ်ဖုန်းအား အဆောင်မျိုးစေ့တစ်ခု ချီးမြှင့်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆသည်။

လီရွှမ်ရွှမ်သည် အတော်လေး မပျော်ရွှင်ပုံရနေသော လီရွှမ်ဖုန်းနှင့်အတူ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ လီရှန်းဖျင်သည် မည်သည့်စကားမျှ ပြောမနေတော့ဘဲ သူ၏မန္နာစွမ်းအင်ကို လီရွှမ်ဖုန်းထံ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး ချီဟိုင်အပ်စိုက်အမှတ်ကို စူးစမ်းလေ့လာလိုက်သောအခါ ဗလာကျင်းနေသည်ကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

လီရှန်းဖျင်သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သို့သော် မန္နာစွမ်းအင်က လီရွှမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသောအခါ လီရှန်းဖျင်သည် လီရွှမ်ဖုန်း၏ ညာဘက်လက်ပေါ်ရှိ ရှောက်ဖူအပ်စိုက်အမှတ်တွင် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ချီမုန်တိုင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤရှာဖွေတွေ့ရှိမှုသည် သူ့ကို ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

“ဒါ… ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဘာလို့ ဖုန်းအာရဲ့ဝိညာဉ်အပေါက်က သူ့ညာဘက်လက်ပေါ်က ရှောက်ဖူအပ်စိုက်အမှတ်မှာ ရှိနေရတာလဲ။ ဝိညာဉ်အပေါက်တွေက ချီဟိုင်အပ်စိုက်အမှတ်အပြင်ဘက်မှာ တည်ရှိနိုင်တယ်လား။ သူတို့ကို ရှန်းယန်စံအိမ်တော်နဲ့ နီဝမ်နန်းတော်တွေမှာလည်း တွေ့ရှိနိုင်မလား”

လီရှန်းဖျင်သည် သူ၏မေးခွန်းကို မဖြေဆိုနိုင်မီ နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခုက သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“ငါတို့မိသားစုမှာ ဝိညာဉ်အပေါက်ရှိတဲ့ ကလေးတွေကရော အဆောင်မျိုးစေ့ကို လက်ခံနိုင်မလား။ သူတို့က အဆောင်မျိုးစေ့ကို လက်ခံပြီးမှသာ အထွဋ်အထိပ်ယင် မရီဒန်အားဖြည့်ကျမ်းကို စတင်ကျင့်ကြံနိုင်မှာ။

ဝိညာဉ်အပေါက်ရှိတဲ့သူတွေက အဆောင်မျိုးစေ့ကို လက်မခံနိုင်ဘူးဆိုရင် ဒါက သူတို့က မျိုးရိုးခွဲမိသားစုတွေက လူတွေလို သာမန် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတွေလိုမျိုး စိမ်းပြာအဆီအနှစ်မရီဒန်အားဖြည့်ကျင့်စဉ်ကိုပဲ ကျင့်ကြံနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”

လီရှန်းဖျင်က လက်ခံရယူခြင်းကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ စူးစမ်းလိုစိတ်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။

“ပထမစက်ဝန်း၏ ကနဦးအဆင့်တွင် ဂမ္ဘီရပုလဲ အစစ်အမှန်ဆေးလုံးသည် နှလုံးသားကွန်ယက်ထဲသို့ ကျက်သရေရှိစွာ သက်ဆင်းလာသည်။ ဤသည်မှာ ဗဟိုနန်းတော်အတွင်း ဆေးလုံးအခန်း၏ နေရာချထားမှုကို အမှတ်အသားပြုသည်။ ဆေးလုံး သက်ဆင်းလာပြီးနောက် လူတစ်ဦးသည် အသက်ကို ကိုးကြိမ်အောင့်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါ စက်ဝန်းတစ်ခု ပြီးမြောက်သည်။ ထိုသည်ကို စက်ဝန်းကိုးခုစာ စက်ဝန်းတစ်ခုကို ကိုးကြိမ်စီ၊ စုစုပေါင်း ရှစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို ကောင်းကင်ဘုံစက်ဝန်းကိုးခုဟု ရည်ညွှန်းသည်…”

“ဝိညာဉ်အပေါက်ရှိတဲ့သူတွေလည်း အဆောင်မျိုးစေ့တွေကို လက်ခံရယူဖို့အတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီနိုင်ပုံပဲ…”

လုကျန်းရှန်းသည် အပေါ်မှကြည့်ရှုလေ့လာနေခဲ့ပြီး လီရှန်းဖျင်၏စိတ်အတွင်းရှိ ရှုပ်ထွေးမှုများကို အာရုံခံမိလိုက်ကာ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ဂမ္ဘီရပုလဲအဆောင်မျိုးစေ့တွေကို ဘယ်သူ့ကိုမဆို ပေးအပ်နိုင်တယ်။ သေမျိုးတစ်ယောက်ကို ပေးအပ်ခဲ့ရင် ဒါက သူတို့ကို အင်မော်တယ်တစ်ယောက်အဖြစ် မြှင့်တင်ပေးလိမ့်မယ်။ အင်မော်တယ်အပေါက်ရှိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပေးအပ်ခဲ့ရင်တော့ သူတို့က ပိုပြီးတော့ မြန်မြန်တိုးတက်လာနိုင်လိမ့်မယ်။ မိသားစုမှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက် လိုချင်သလား ဒါမှမဟုတ် ပါရမီရှင်တစ်ယောက် လိုချင်သလားဆိုတာ မင်းဆုံးဖြတ်ဖို့ပဲလိုတော့တယ် လီရှန်းဖျင်။

လီရွှမ်ဖုန်းက သူ့ရဲ့ညာဘက်လက်ပေါ်မှာ ဝိညာဉ်အပေါက်တစ်ခုရှိတာက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ။ ဒီဝိညာဉ်အပေါက် နောက်ကွယ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိရမယ်။”

အချိန်က ကုန်ဆုံးလာခဲ့ပြီး ဝမ့်မိသားစုနှင့် ချိန်းဆိုထားသောအချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လီရှန်းဖျင်သည် လက်ရှိကိစ္စအပေါ်သို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

“ဖုန်းအာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက မင်းကို အလွတ်ကျက်ခိုင်းခဲ့တဲ့ကျင့်စဉ်ကို မှတ်မိသေးလား”

လီရွှမ်ဖုန်းသည် လီရွှမ်ရွှမ်နှင့် လီရှန်းဖျင်တို့၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာများကိုကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် အဲဒါကို အချိန်တော်တော်ကြာကြာကတည်းက အလွတ်ကျက်မှတ်ထားပါတယ်”

သူက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“လာခဲ့”

လီရှန်းဖျင်သည် လီရွှမ်ဖုန်း၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ဘိုးဘေးခန်းမဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လီရွှမ်ဖုန်းသည် အရင်တုန်းက မည်သည့်အခါမှ ဝင်ရောက်ခွင့်မရခဲ့သော ခန်းမဆောင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏အကြည့်သည် ဘိုးဘေး အထိမ်းအမှတ်တိုင်များကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီး ခန်းမဆောင်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်တုတ်၏ အကူအညီဖြင့် ရပ်နေသော သူ၏အဘိုး လီမုထျန်းဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခန်းမဆောင်၏အလယ်ရှိ ကျောက်တုံးစင်မြင့်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လီရွှမ်ဖုန်းသည် သူ့အဘိုး၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်တုံးစင်မြင့်သည် လရောင်ကဲ့သို့ဖြူဖွေးသော နတ်ဘုရားဆန်သည့် မြူနှင်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး စင်မြင့်အထက်တွင် ညိုပြာရောင်ပစ္စည်းတစ်ခု မျောနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင်က လီရွှမ်ဖုန်းကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သောအခါ လီရွှမ်ဖုန်းက တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူက ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ငယ်ရွယ်နုပျိုသောအသံဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

“လီမိသားစုမှ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သော ကျွန်ုပ် လီရွှမ်ဖုန်းသည် ဂမ္ဘီရအလင်းကို ရိုသေစွာလေးစားစွာ တောင်းခံအပ်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်သည် တာအိုလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားရန် မြှုပ်နှံထားပြီး ကျွန်ုပ်၏ ကံကြမ္မာသည် အသင်၏လက်ထဲတွင် အပ်နှံပါ၏။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏သစ္စာစကားကို မဖောက်ဖျက်ဘဲ တည်မြဲပါမည်။ ဤအဆောင်ကို မီးရှို့ခြင်းဖြင့် အထွတ်အထိပ်ယင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြပါ၏”

တောက်ပသောအလင်းဖြင့် လင်းလက်နေသော အဖြူရောင်အလင်းလုံးတစ်လုံးသည် ကြေးမုံထဲမှထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လီရွှမ်ဖုန်း၏ နဖူးထဲသို့ နစ်မြုပ်ဝင်ရောက်သွားစဉ် အခန်းကို တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားစေခဲ့သည်။

လီရှန်းဖျင်သည် သူ၏သားက တရားထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဂမ္ဘီရပုလဲအဆောင်မျိုးစေ့ကို စတင်လမ်းညွှန်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနေပြီးနောက် လီရွှမ်ရွှမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

“ဖုန်းအာကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ပြီးတော့ အရာအားလုံး သူ့ကိုရှင်းပြလိုက်”

သူက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဦးညွတ်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး စင်မြင့်ထက်မှ ကြေးမုံကို ယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို သူ၏ရင်ဘတ်အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

“မြားက လေးကြိုးပေါ်မှာ တင်ပြီးသွားပြီ။ ငါတို့ ပစ်လွှတ်ဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး”

သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

xxxxxxxxxx

လုကျန်းရှန်းသည် လီရှန်းဖျင်တစ်ဦးတည်း လီကျင်းတောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားရွေ့လျားခြင်းအတတ်ကိုသုံးလျှက် လီကျင်းရွာမှ အလျှင်အမြန်ထွက်ခွာ၍ ကုလီလမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ့်မိသားစု၏နယ်မြေဆီသို့ နီးကပ်လာသောအခါ သူက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကြေးမုံကိုထုတ်ယူကာ တည်ကြည်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

“လီမိသားစုမှ တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျွန်ုပ် လီရှန်းဖျင်သည် မကောင်းမှုကို အနိုင်ယူရန်၊ မသန့်စင်မှုများကို ရှင်းလင်းရန်နှင့် နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းရန် အထွဋ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းကို ချီးမြှင့်ပေးပါရန် ဂမ္ဘီရအလင်းကို ရိုသေစွာတောင်းခံအပ်ပါသည်”

လုကျန်းရှန်းသည် သူ၏ ဝိဉာဉ်အာရုံမှတစ်ဆင့် လီရှန်းဖျင်၏ အမြင်အာရုံကို မျှဝေကြည့်ရှုရင်း ဟွာချန်တောင်နှင့် အကွာအဝေးက အလွန်အမင်း ဝေးကွာလွန်းလှသဖြင့် အထွဋ်အထိပ်ယင်ဂမ္ဘီရအလင်းက ထိုနေရာအထိ ရောက်နိုင်စွမ်းမရှိကြောင်းကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင်သည်လည်း ဤပြဿနာကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။ သူသည် အဆောင်များကို လက်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့ဆက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏တည်နေရာကို အတည်ပြုရန်အတွက် ကြေးမုံကိုလည်း မကြာခဏ လမ်းညွှန်ခိုင်းခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟွာချန်တောင်သည် နတ်ဘုရားအာရုံ၏ လက်လှမ်းမှီနိုင်သည့် အတိုင်းအတာအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် မရင်းနှီးသည့် တည်ရှိမှုအနည်းငယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ထိုအခါ လုကျန်းရှန်း၏စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

“တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး… ကိုး၊ တစ်ဆယ်… ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ယောက်”