အခန်း ၃၂၄

အခန်း (၃၂၄) လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး

စုန့်လင်း၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အလွန် ရှင်းလင်းလှပေ၏။ စုယွမ်အား ကျော်လွန်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ငါက ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာတဲ့သူပဲ...

ဤအတွေးမှာ အလွန် ကလေးဆန်သော်လည်း သူကမူ ၎င်းကို အလွန် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ထင်မြင်နေခဲ့ပေသည်။

"သေချာတာပေါ့..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စင်ပေါ်တက်ဖို့ ငါက လောမနေပါဘူး... သူ သွားချင်ရင်လည်း သွားခိုင်းလိုက်ပေါ့...

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ သဘောမတူချင်ဘဲ သဘောတူရတော့မှာပေါ့..."

ဒီလူငယ်လေးက တကယ့်ကို ဘာမှမသိနားမလည်တဲ့သူပဲဟု တွေးရင်း စုန့်လင်း ပြုံးလိုက်လေ၏။

ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာသူဖြစ်ခြင်း၏ အရေးပါမှုမှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာသူဖြစ်ခြင်းက ထိုသူ၏ စွမ်းရည်များသည် အခြားသူများအားလုံးထက် သာလွန်ကြောင်းနှင့် သူတို့ထဲတွင် အရေးအပါဆုံးသူဖြစ်ကြောင်းကို ကိုယ်စားပြုနေပေသည်။

စုန့်လင်းသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး စင်အောက်ရှိ ကျောင်းသားများကမူ သူ့အား မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြ၏။

ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့လူမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...

"အဟွတ် အဟွတ်..."

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ငါက စုန့်လင်းပါ..."

"ငါက ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ နာမည်ကြီး ပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ..."

"ဝါရင့်မှုအကြောင်းကို ပြောရမယ်ဆိုရင် ငါက မင်းတို့ရဲ့ အဘိုးအဆင့်လောက်ရှိတဲ့ ဆရာကြီးပါ..."

စုန့်လင်းသည် ဝါအရ လူကြီးသူဖြစ်ကြောင်းကို အကြောင်းပြကာ အစကတည်းက အထက်စီးဆန်သော သဘောထားဖြင့် စကားစလာခဲ့၏။

သူ၏ မောက်မာလွန်းသော အပြုအမူကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူအများမှာ အတော်လေး စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

"ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ မိန့်ခွန်းကို နားထောင်ဖို့ အခွင့်အရေးရတာက မင်းတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ပြီး ဒါက တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ..."

"ငါ ဒီကိုလာပြီး လမ်းညွှန်မှုပေးနိုင်အောင် ခွင့်ပြုပေးခဲ့တဲ့ ကျောင်းကို မင်းတို့ကိုယ်စား ငါက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားဖို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာပါ..."

"ဒီနေ့ပွဲ ပြီးသွားရင် မင်းတို့ ညစာစားပြီး သောက်စားကြတဲ့အခါ မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ရဲ့ သင်ကြားမှုတွေကို နားထောင်ခဲ့ရတယ်ဆိုတော့ ပြောစရာအကြောင်းအရာတစ်ခု ရှိသွားတာပေါ့..."

လူတိုင်းက သူ့အတွက် လာကြသည့်အလား စုန့်လင်းသည် အလွန်အမင်း မောက်မာစွာဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

သို့သော် ထိုစကားများကို သူ ပြောပြီးနောက်တွင် ပရိသတ်ထံမှ လက်ခုပ်တီးသံ တစ်ချက်မျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

စုန့်လင်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူက သတိပေးလိုက်၏။

"ဒီနေရာမှာ လက်ခုပ်တီးသံတွေ ရှိသင့်တယ်နော်..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျိုးတိုးကျဲတဲ လက်ခုပ်တီးသံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ချွင်းချက်မရှိဘဲ လက်ခုပ်တီးသံများအားလုံးမှာ ထောင့်တစ်နေရာရှိ လူအနည်းငယ်ထံမှသာ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန် တိုးညှင်းလှပေ၏။

"ဟူး..."

စုန့်လင်းသည် မကျေမနပ်ဖြင့် လေပုပ်တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့်..."

"ဒါက တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ရွှေဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား... ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ အရမ်းတိတ်ဆိတ်နေတာကလည်း မကောင်းဘူးလေ..."

"နောက်တစ်ခုအနေနဲ့ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ သတင်းတစ်ခုကို ငါ ကြေညာတော့မယ်..."

"ငါ စုန့်လင်းက မကြာသေးခင်ကမှ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်မယ့် ဝက်ခြံပျောက်ဆေးခရင်မ်တစ်ခုကို တီထွင်နိုင်ခဲ့တယ်..."

"ဝက်ခြံပျောက်ကင်းမှုနှုန်းက ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရှိတယ်..."

"ဒါက မယုံနိုင်လောက်အောင် အသုံးဝင်တယ်... ဒီထုတ်ကုန်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဈေးကွက်ထဲက တခြားထုတ်ကုန်တွေအားလုံးက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ပြောရရင် ဖော်ပြဖို့တောင် မတန်ဘူး..."

"ငါ ကုမ္ပဏီတစ်ခု စတင်တည်ထောင်လိုက်ပြီ... အားလုံးသိကြတဲ့အတိုင်း ဒီခေတ်မှာ အလုပ်ရှာရတာ ခက်ခဲတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကုမ္ပဏီက အရမ်းရက်ရောပါတယ်... ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်က ထိပ်တန်းကျောင်းသား တစ်စုကို ငါတို့က ခေါ်ယူသွားမှာပါ..."

"ငါပေးမယ့် ကမ်းလှမ်းချက်က အရမ်းကို ရက်ရောပါတယ်..."

"အလုပ်သင်ကာလက တစ်လဖြစ်ပြီး လစာက ယွမ်ရှစ်ထောင်ပါ..."

"အလုပ်သင်ကာလ ပြီးဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက် စစ်ဆေးမှုအောင်မြင်ခဲ့ရင် အခြေခံလစာအဖြစ် ယွမ်တစ်သောင်းနဲ့ ကော်မရှင်ခကို ရရှိမှာမယ်..."

"အခု နေရာမှာတင် စာရင်းပေးသွင်းလို့ ရတယ်..."

"မင်းတို့က ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့ အရမ်းကြီး ရည်မှန်းချက် မကြီးသင့်ဘူး... ငါ့ကုမ္ပဏီကို ဝင်တာက မင်းတို့ဘဝမှာ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

စုန့်လင်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

သူ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ကုမ္ပဏီအတွက် အရောင်းဝန်ထမ်းအချို့ကို ခေါ်ယူရန် ဖြစ်ပေသည်။ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်မှ ထိပ်တန်းကျောင်းသားများကို အရောင်းဝန်ထမ်းများအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းဖြင့် သူသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖန်တီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်မှ ထိပ်တန်းကျောင်းသားများပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကုမ္ပဏီတွင် အရောင်းဝန်ထမ်းအဖြစ် အလုပ်လုပ်ရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းမှာ ကြီးမားသော ဆွေးနွေးမှုများနှင့် ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်လှပေ၏။

ဤသည်မှာ ထုတ်ကုန်ရောင်းအားနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေးအတွက် ကြီးမားသော တွန်းအားတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် သူ ပေးထားသော လစာများမှာ မများသော်လည်း သူသည် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ဤလူများသည် သူ၏ ကုမ္ပဏီသို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင် ငွေကိုသာ ဂရုစိုက်ရန် မည်သို့များ ရိုင်းစိုင်းနိုင်မည်နည်း။

သူတို့သည် ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။ အားကောင်းသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းမှာ မည်သို့အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်း သူတို့ သိရှိထားသင့်ပေ၏။

"ဘယ်လိုလဲ..."

"အားလုံးပဲ စိတ်လှုပ်ရှားမနေကြဘူးလား..."

"ငါ့ရဲ့ လက်ထောက်က အောက်ထပ်မှာ ရှိတယ်... အခုပဲ အားလုံး သွားပြီး စာရင်းပေးသွင်းလို့ ရပြီ..."

"လက်ထောက်စွန်း... စာရင်းပေးသွင်းတဲ့သူတွေကို မှတ်သားထားလိုက်ပါ..."

စုန့်လင်းက ညွှန်ကြားလိုက်လေ၏။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ တစ်မိနစ်တိတိ ကြာသည်အထိ တစ်ယောက်မျှ စာရင်းပေးသွင်းခြင်း မရှိခဲ့ခြင်းပင်။

"ဘုရားရေ... အဲဒါက တကယ်ကို ရဲတင်းတာပဲ..."

"ငါတို့ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေက အခု အဲဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူးလား..."

"ငါ အလုပ်သင်ဆင်းခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီက နှစ်ကုန်ဆုကြေး မပါဘဲနဲ့ တစ်နှစ်ကို လစာ ယွမ် သုံးသိန်း ပေးခဲ့တာတောင် ငါက စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ... သူက တကယ်ကြီး အိပ်မက်မက်ရဲတာပဲ..."

"ယွမ်တစ်သောင်းဆိုတာက တချို့မြို့ငယ်လေးတွေမှာ အဆင်ပြေနိုင်ပေမဲ့ ကျင်းတူးလို ကုန်ကျစရိတ်ကြီးတဲ့ နေရာမျိုးမှာကျတော့ တကယ့်ကို ဘာမှမဟုတ်ဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... သူ့ရဲ့ ကြေညာချက်က အခမဲ့ဝန်ထမ်းတချို့ကို ခေါ်ယူဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ..."

"သူတို့က ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်က ဝန်ထမ်းတွေကို တကယ်ကြီး အထင်သေးနေတာပဲ..."

"ဟွန့်... စာရင်းသွားပေးတဲ့သူက တကယ် လူမိုက်ပဲ..."

ကျောင်းသားများမှာ စိတ်ဝင်စားမှုမရှိခဲ့ကြချေ။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မျှ ဤမျှ ရိုးရှင်းသော အတွေးမျိုး မရှိခဲ့ကြပေ။

"အားလုံးပဲ... အဘိုးစုန့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီကို ဝင်တယ်ဆိုတာက တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရတာနဲ့ အတူတူပဲ..."

"အားလုံးပဲ... စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ စာရင်းပေးသွင်းကြပါ..."

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လက်ထောက်စွန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

“ဒုက္ခပါပဲ...အပြင်မှာ သက်သေတွေ အားလုံး ပေါ်နေပြီကို...ဒီလူရဲ့ မျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထူနေရတာလဲ...”

“ဟားဟား...ငါ့လက်ထဲမှာ အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ သုတေသနစာတမ်း နှစ်စောင်တောင် ရှိနေတယ်...ဒါက သူတို့ဆီမှာ စာရင်းသွင်းဖို့လိုသေးလို့လား...”

"လူမိုက်တွေပဲ သွားမှာပေါ့..."

"ဒီလူက ပြဿနာဖြစ်အောင် တမင်ရည်ရွယ်နေတာလား..."

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် လက်ထောက်စွန်းသည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားခဲ့၏။ အဘိုးစုန့်၏ ကုမ္ပဏီသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ ပညာရှင်တစ်ဦး၏ တပည့်ဖြစ်လာခြင်းနှင့် ညီမျှပေသည်။ ငွေက အဲဒီအရာနဲ့ တကယ်ကြီး နှိုင်းယှဉ်လို့ရနိုင်ပါ့မလား...

ဘာလို့ ဒီကျောင်းသားတွေက ဒီလောက် သဘောထား ကျဉ်းမြောင်းနေရတာလဲ...

"မင်းတို့အားလုံးက ဒီအဘိုးကြီးကို အထင်သေးနေကြတာလား..."

"ငါက မင်းတို့ကို အခွင့်အရေးပေးဖို့ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်အထိတောင် လာခဲ့တာကို မင်းတို့က တန်ဖိုးထားရကောင်းမှန်း မသိကြဘူးလား..."

"တကယ်ပဲ...ငါ့ကို အခုချက်ချင်း စာရင်းသွင်းပေးစမ်း..."

စုန့်လင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း ဤမျှ အေးတိအေးစက် ဆက်ဆံခံရခြင်းမှာ သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

"အင်း..."

ဤအချိန်တွင် ပါမောက္ခချုပ်ဝမ်လည်း ဆက်လက်သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

မနေ့က စုန့်လင်းသည် ကျောင်းက ပွဲတစ်ပွဲ ကျင်းပမည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ ကြားသိခဲ့ရပြီး အထက်လူကြီးဟောင်းထံသို့ ဝင်ရောက်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ကုမ္ပဏီအတွက် လူခေါ်ရန်ဖြစ်ကြောင်း သူ အနည်းငယ်မျှ မသိခဲ့ချေ။

သူက လူခေါ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မောက်မာနေရတာလဲ...

လစာအပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ရော ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေက တစ်လကို ယွမ်တစ်သောင်းပဲ ရတယ်တဲ့လား...

ဒါက ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ကို တကယ်ကြီး မျက်နှာဖြတ်ရိုက်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား...

ပါမောက္ခချုပ်ဝမ်မှာလည်း အတော်လေး ဒေါသထွက်နေခဲ့သော်လည်း သူ ဒေါသမထွက်နိုင်ချေ။ သူသည် စုန့်လင်းကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။

"အဘိုးစုန့်... အဘိုးရဲ့ မိန့်ခွန်းက ပြီးသွားပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး အောက်ကို ဆင်းခဲ့ပါ..."

ပါမောက္ခချုပ်ဝမ်က သူ့အား မည်သည့် လေးစားမှုမျှ မပြသတော့ချေ။

"မဟုတ်သေးဘူးလေ ရှောင်ဝမ်... လူကြီးတွေကို မင်းက အဲဒီလို စကားပြောရလား..."

"ငါက မင်းထက် အများကြီး ပိုပြီး ဝါရင့်တယ်နော်..."

"မင်းက ဘာသဘောနဲ့ ပြောတာလဲ... ဒီအဘိုးကြီးက ဩဇာမရှိတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုချင်တာလား..."

စုန့်လင်းသည် မည်သည့် အရှက်ရမှုမျှ မရှိဘဲ ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... အဘိုးစုန့်ရဲ့ နာမည်က နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို သိကြပါတယ်... ခုနကပဲ အဘိုး နေမကောင်းဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... အဘိုး ပြောတာ လုံလောက်ပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... ဒါကြောင့် အခု အောက်ဆင်းလာလို့ ရပါပြီ..."

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အဘိုးစုန့်ကို အောက်ဆင်းဖို့ ကူညီပေးလိုက်ပါ..."

ပါမောက္ခချုပ်ဝမ်က ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးကို ညွှန်ကြားလိုက်၏။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ စုန့်လင်းကို အောက်ဆင်းရန် ကူညီပေးလိုက်ကြလေသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ... မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"ဒါက ငါ့ရဲ့ လူ့အခွင့်အရေးကို ချိုးဖောက်နေတာဆိုတာ မင်းတို့ သိလား..."

စုန့်လင်းသည် သူ၏ ထိုင်ခုံဆီသို့ အကူအညီဖြင့် အခေါ်ခံရစဉ် ရုန်းကန်နေခဲ့၏။

"ရှောင်ဝမ်... မင်းက ဘာသဘောနဲ့ ဒီလို လုပ်တာလဲ..."

"မင်းက ငါ့ကို ရှင်းပြဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူးလား..."

စုန့်လင်းက တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုးစုန့်... ဒါက ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ပါ... နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်လေ... ဒီနေရာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်မကွဲအောင် နေပါ... အို... ကျွန်တော်က အဘိုးကို တော်တော်လေး သက်ညှာပေးပြီးပါပြီ... တကယ်လို့ အဘိုးက ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင်တော့ အဘိုးကို ဒီကနေ မောင်းထုတ်ရလိမ့်မယ်..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပါမောက္ခချုပ်ဝမ်သည် ထပ်မံ၍ ထိန်းချုပ်ထားတော့မည် မဟုတ်ချေ။