အခန်း ၃၂၉

အခန်း (၃၂၉) သရေကျသွားတာ

"ငါ ပြောသားပဲ... မင်းတို့ တရုတ်လူမျိုးတွေက အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေပါလို့..."

"မင်းတို့ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်က ကောင်တွေက ပိုတောင် အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေပဲ..."

"ဟားဟားဟား..."

"ရယ်ကြစမ်း... အားလုံးပဲ ရယ်လိုက်ကြစမ်း..."

လီကျန်းရှီး စကားပြောပြီးနောက် ဘေးရှိ ကိုရီးယားလူမျိုးများကလည်း အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ကြလေ၏။

"မုန်းစရာကောင်းလိုက်တာ..."

"တကယ် အသင်းခေါင်းဆောင်ဝူသာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရမထားဘူးဆိုရင် သူတို့ ဒီလောက် မောက်မာနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ တခြား ဘယ်သူရှိသေးလဲ..."

"မင်းတို့အားလုံး သေသွားကြပြီလား..."

လီကျန်းရှီးက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"သူဌေး... ကျွန်တော်က အရမ်းသန်မာလွန်းနေလို့ ဖြစ်မယ်... ဒီအမှိုက်ကောင်တွေက ကျွန်တော့်ကို ကြောက်နေကြတာ..."

မာတုံနန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လီကျန်းရှီး၏ မောက်မာသော မျက်နှာကို မြင်ရချိန်တွင် လီဟူက ဆက်လက်သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

အရင်တုန်းက သူ အကြိုက်ဆုံး ပစ်မှတ်က ကိုရီးယားလူမျိုးတွေပဲ... ဒါပေမဲ့ အခု ဒီကောင်တွေက တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ နယ်မြေပေါ်မှာ ဗိုလ်မှူးကြီးတွေလို မောက်မာနေကြတာပဲ...

ဒါက တကယ်ကို ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေတာပဲ...

"သူဌေး... သူ့ကို ပညာပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါ..."

လီဟူက အော်ဟစ်လိုက်၏။

တက်ရောက်လာကြသူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုက ထိုအသံဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

လီကျန်းရှီးက ပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စုယွမ်ကို မြင်သွားခဲ့လေ၏။

"ခင်ဗျားပဲ..."

"ကျစ်... ခုနက ခင်ဗျားကြောင့် ငါ အရှက်ကွဲခဲ့ရပြီး အခု ထပ်တွေ့ရပြန်ပြီ..."

"ဘာလဲ... ခင်ဗျားလည်း ဒီအပေါ်တက်လာပြီး အရိုက်ခံချင်လို့လား..."

လီကျန်းရှီးက လှောင်ပြောင်သည့်အကြည့်ဖြင့် စုယွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကိစ္စတွေကို ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တွေဆီမှာပဲ ထားခဲ့သင့်တယ်... အရိုက်ခံရမယ့်သူတွေက မင်းတို့တွေဆိုတော့ ငါ ပါဝင်ပတ်သက်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"လီဟူ... သွားတော့..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် လီဟူသည် စင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေ၏။

"ဟက်... ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းရုံနဲ့ အစွမ်းထက်တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"ကွင်းထဲရောက်လာတာနဲ့ မင်းလိုလူမျိုးက လွယ်ကူတဲ့ ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်သွားမှာပဲ..."

လီဟူကို မြင်ပြီးနောက် မာတုံနန်က အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မာတုံနန်... ဒီကောင် သေးထွက်ကျသွားတဲ့အထိ ရိုက်လိုက်စမ်း..."

လီကျန်းရှီးက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"နားလည်ပါပြီ... ကျွန်တော် အခုလေးတင် သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လို့ပြီးသွားပြီ... အခု ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းအစ အပြည့်အဝကို ထုတ်ပြလို့ရပြီ..."

မာတုံနန်က ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဒီကောင်က မာနကြီးပေမဲ့ အရည်အချင်း နည်းနည်းတော့ ရှိတယ်နော်... သူ့ကို အထင်မသေးနဲ့..."

လီဟူမှာ လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသော တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဝူထျန်းက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သော်လည်း သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှု အတိုင်းအတာကိုမူ မပြောနိုင်ချေ။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလူမျိုးက ငါ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရဖို့တောင် မတန်ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီဟူသည် လူအုပ်ကြီး၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး မာတုံနန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

"မာနကြီးလိုက်တာ..."

"မင်းက တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ... ငါတို့ ကိုရီးယားနိုင်ငံမှာ ရှေးစကားတစ်ခုရှိတယ်... 'ပညာရှိတဲ့သူက အခြေအနေကို လက်ခံတတ်တယ်' တဲ့... ဒူးထောက်ပြီး ငါ့အစ်ကိုကို အကြိမ်နည်းနည်းလောက် ဦးညွှတ်လိုက်စမ်း... ငါ မင်းကို သက်ညှာပေးချင်ပေးမယ်..."

မာတုံနန်က ဆက်လက် ရန်စနေခဲ့သည်။

သို့သော် လီဟူကမူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။

"မင်းက သေချင်နေမှတော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်..."

"လေပွေခုတ်ချက်..."

မာတုံနန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လီဟူ၏ခေါင်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ အမြင့်သို့ ခုန်ကန်လိုက်လေသည်။

"သေစမ်း... ဒါ လေပွေခုတ်ချက်ပဲ... မာတုံနန်က ဒီကန်ချက်နဲ့ မနှစ်က ငါတို့ ကိုရီးယားနိုင်ငံရဲ့ ချန်ပီယံဆုကို ရခဲ့တာ..."

"သေစမ်း... တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတယ်... အရမ်းကို အားပြင်းတာပဲ..."

"ဒါက ချန်ပီယံတစ်ယောက်ရဲ့ ဖိအားလား..."

ကိုရီးယားလူမျိုးများမှာ မှင်တက်သွားကြပြီး မာတုံနန်အပေါ် နက်ရှိုင်းသော လေးစားမှုကို ခံစားလိုက်ရပေ၏။

ပရိသတ်ထဲရှိ ကျောင်းသားများမှာလည်း လီဟူအတွက် ချွေးပြန်နေခဲ့ကြသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ လျင်မြန်ပြီး ပြင်းထန်လှရာ အကယ်၍ အရိုက်ခံရပါက နေရာတွင်ပင် သတိလစ်သွားနိုင်ချေသည်။

"သေစမ်း..."

မာတုံနန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏အင်အားအကုန်သုံးကာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ချလိုက်လေ၏။

"ဟားဟား..."

လီဟူသည် ထိုနေရာတွင်သာ ဆက်ရပ်နေခဲ့သည်။

ဒီတိုက်ခိုက်မှုက အရမ်းကို တုံးအပြီး အားနည်းချက်တွေ ပြည့်နှက်နေတာပဲ...

အရေးကြီးသောအချိန်တွင် သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မာတုံနန်၏ ခြေသလုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေ၏။

"အား..."

မာတုံနန်က အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ခြေထောက်ကို အောက်သို့ ချ၍မရတော့ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

မာတုံနန် လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လီဟူက သူ၏ ခြေသလုံးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

မာတုံနန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

"ငါတို့ ကိုရီးယားနိုင်ငံမှာ ရှေးစကားတစ်ခုရှိတယ်... 'မင်းရဲ့ လက်မောင်းနဲ့ ပေါင်ကို လိမ်လို့မရဘူး' တဲ့... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အင်အားကြီးမားနိုင်ရတာလဲ..."

သူက စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားအားထုတ်စေကာမူ တစ်ဖက်လူမှာ သံမဏိ သို့မဟုတ် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ အနည်းငယ်မျှပင် ရွေ့လျားခြင်းမရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေ၏။

"ဟင်..."

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် လီကျန်းရှီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မာတုံနန်... မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"မြန်မြန်လုပ်ပြီး မင်းရဲ့ အစွမ်းအစ အကုန်ထုတ်သုံးလိုက်လေ..."

လီကျန်းရှီးက တိုက်တွန်းလိုက်၏။

"သူဌေး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

"ကျွန်တော် အစွမ်းအကုန်ထုတ်သုံးပြီးပြီ..."

မာတုံနန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ..."

လီဟူမှာ သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း လီကျန်းရှီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

"ထားလိုက်တော့..."

"သရေကျသွားပြီ..."

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က အင်အားညီမျှတယ်ဆိုတော့ ပွဲကို ဆက်လုပ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး..."

လီကျန်းရှီးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ကြီးမားလှသော အင်အားကွာဟချက်ကို သတိပြုမိသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ချေ။

"မင်း လျှောက်ပြောနေတာပဲ..."

"ငါတို့က နိုင်တော့မှာကို မင်းက သရေကျတယ်လို့ ပြောနေတယ်..."

"မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား... ဒီကောင်က သူ့ကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်တာကို မင်း မမြင်ဘူးလား..."

"သောက်ကျိုးနည်း... ဒီကိုရီးယားတွေက အဲဒီလောက်တောင် ရွံစရာကောင်းတာလား..."

"ခုနက သူက အသင်းခေါင်းဆောင်ဝူရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို တမင်သက်သက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ... အခုကျတော့ ဒီကောင်က သူ့ကို လုံးဝ အနိုင်ယူထားတာကို သူက သရေကျတယ်လို့ ပြောနေတယ်ပေါ့..."

"သရေကျတာ... မင်းအဖေသရေကျတာလား..."

လူတိုင်းက ပြန်လည်ချေပလိုက်ကြလေ၏။

"အား..."

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် မာတုံနန်သည် လီဟူကို အနိုင်ယူရန် ပို၍ပင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ခြေထောက်ကို နောက်သို့ဆွဲယူကာ နောက်ပြန်ကန်ချက်တစ်ခုကို လုပ်ချင်ခဲ့၏။

သို့သော် လီဟူက ရုတ်တရက် သူ၏လက်ကို အားစိုက်လိုက်လေသည်။

သူသည် မာတုံနန်ကို လုံးဝ ဆွဲချလိုက်ပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဗြဲဆိုသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

မာတုံနန်၏ ဘောင်းဘီများ ပြဲထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ၁၈၀ ဒီဂရီ အကွဲအနေအထားဖြင့် ကျသွားလေသည်။

"အား..."

မာတုံနန်က နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လီဟူသည် ရှေ့သို့တိုးလာကာ လည်ပင်းကို တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ဖျက်...

မာတုံနန် ချက်ချင်း သတိလစ်သွားတော့၏။

"ဘာ..."

ကိုရီးယားလူမျိုးများမှာ လုံးလုံးလျားလျား မှင်တက်သွားကြလေသည်။

မာတုံနန်ကို သူတို့က အလွန် သန်မာသောလူတစ်ယောက်ဟု ယူဆထားခဲ့သော်လည်း ဤလူကို အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြချေ...

"ဆက်အော်လေ..."

"အော်စမ်း... အော်စမ်း..."

"ခုနက မင်းတို့ ဆူညံနေတယ် မဟုတ်လား..."

"ဆက်လုပ်လေ... ကိုရီးယားတွေက အော်ရတာ ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား..."

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီး နှုတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲ စတင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကိုရီးယားလူမျိုးများအားလုံးမှာ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာများဖြင့် အလွန် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုကို ခံစားနေကြရ၏။

"ဟက်... ဒါက ဘာလဲ..."

"မာတုံနန်က တစ်ပွဲ ပြီးသွားပြီလေ... ဒါက ဒုတိယမြောက်ပွဲဆိုတော့ သူ မောပန်းပြီး ရှုံးသွားတာက နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်..."

" အဲဒီပွဲက သရေကျသွားတာပဲ..."

လီကျန်းရှီးက မှုန်ကုပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေတော့၏။

---