အခန်း ၃၃၀

အခန်း (၃၃၀) ဆယ်ယောက် တယောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း

"သရေကျတာ... မင်းအဖေသရေကျတာလား..."

"ဒါက အရှက်မရှိတာပဲ..."

"တကယ်လို့ တိုက်ပွဲက အကြိတ်အနယ်ရှိပြီး အင်အားညီမျှခဲ့မယ်ဆိုရင် သရေကျတယ်လို့ ငါ ယူဆပေးလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူလိုက်တာကိုတောင် သရေကျတယ်တဲ့လား..."

"ဒါက တောင်ကိုရီးယားတွေရဲ့ စရိုက်ပဲ..."

ကျောင်းသားများက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်ကြလေ၏။

"ဟက်... သရေမကျလို့ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ... မင်းတို့ တရုတ်လူမျိုးတွေအားလုံးက ဖျားနာနေတဲ့ လူတွေပဲ... မင်းတို့က ကံကောင်းလို့ နိုင်သွားတာလေ... မင်းတို့က ငါတို့ ကိုရီးယားလူမျိုးတွေထက် ပိုသာတယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား..."

"သရေကျတာကို သူ သဘောတူလားဆိုတာ သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်လေ..."

လီကျန်းရှီးက လီဟူကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား.. တကယ်လို့ မကျေနပ်ရင် မင်းတို့အားလုံး ငါ့ဆီကို လာခဲ့လို့ ရတယ်..."

လီဟူက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဘာ... ငါတို့အားလုံး မင်းဆီကို အတူတူ လာရမယ်... မင်း နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား..."

လီကျန်းရှီးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ သူတို့သည် သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လေ့ရှိကြပေ၏။

အကယ်၍ မာတုံနန်က လူဆယ်ယောက်ကို တိတိကျကျ ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူတို့အတွက် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ဤကောင်လေးကိုဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

"မင်းကိုယ်တိုင် ပြောတာနော်..."

လီကျန်းရှီးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ငါ ပြောတာ... မင်းတို့ သတ္တိကြောင်တဲ့ ကိုရီးယားတွေ... ရဲရင် အခု အပေါ်ကို တက်လာခဲ့လို့ရတယ်..."

လီဟူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... အဲဒါကြောင့် တရုတ်လူမျိုးတွေက ခွန်အားပဲရှိပြီး ဦးနှောက်မရှိဘူးလို့ ပြောတာ... ကြားကြလား... ဒီကောင်လေးက လူဆယ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်တော့မလို့တဲ့..."

လီကျန်းရှီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

"သွား..."

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းသော လူဆယ်ယောက်က သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို ပြသလိုစိတ်ဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြပေသည်။

"အစ်ကို... 'လက်သီးနှစ်လုံးက လက်လေးဖက်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး' ဆိုတဲ့ စကားလိုပဲ မင်း ဒီလိုလုပ်ရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပေးလိုက်၏။

"အဆင်ပြေပါတယ်... လူတစ်ယောက်က ခြင်ဆယ်ကောင်ကို ချေမှုန်းဖို့က တော်တော်လေး လွယ်ကူပါတယ်... အဲဒါက မင်း လုပ်ချင်စိတ် ရှိမရှိအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ..."

လီဟူက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါတို့ကို ခြင်တွေလို့ ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့..."

"မင်းက အရိုက်ခံချင်နေတာလား..."

လီကျန်းရှီးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဆောရီးပဲ... မင်းတို့တွေက ခြင်တွေလို နှောင့်ယှက်တဲ့နေရာမှာပဲ တော်တာ... တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာကျတော့ တကယ်ကို အသုံးမကျဘူး..."

လီဟူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းက အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ..."

"မင်းတို့အားလုံး တိုက်ခိုက်ကြ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကိုရီးယားလူမျိုး ဆယ်ယောက် ရှေ့သို့ တိုးလာကြလေ၏။

"သေစမ်း..."

ခြိမ်းခြောက်နေသော လူဆယ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်ရချိန်တွင် လီဟူသည် သူ၏ လက်သီးများကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ထားလိုက်၏။

"မာနကြီးလိုက်တာ..."

လီကျန်းရှီး စကားပြောပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် အဖုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး ကြီးမားသော ခြေထောက်တစ်ဖက်က သူ၏ ပါးစပ်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"အနောက်..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချခံလိုက်ရလေသည်။

"သေစမ်း... မင်းက ငါတို့ သူဌေးကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်လူများက ရှေ့သို့ အုံခဲလာကြ၏။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း...

လူများ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော ထင်ရှားသည့် အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အခြားလူများ လဲကျသွားသည့် အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ နာကျင်စွာဖြင့် လူးလှိမ့်ညည်းတွားနေကြသော လူတစ်စု၏ အသံကိုသာ ကြားရတော့၏။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ နာရီဝက်ပင် မကြာလိုက်ချေ။

လူဆယ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်မျှ မတ်တတ်မရပ်နိုင်ကြတော့ပေ။

မြင်ကွင်းရှိ လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြလေ၏။

"ဘုရားရေ... ဒီလူက တိုက်ခိုက်တာ တကယ်တော်တာပဲ..."

"တစ်မိနစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး..."

"ဒါက မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တာပဲ..."

"ဒီလူက ဘယ်သူများလဲ... အသင်းခေါင်းဆောင်ဝူ... အစ်ကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာဆိုရင်တောင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား..."

ဝူထျန်းသည် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး လီဟူ၏ ကျွမ်းကျင်မှု အစစ်အမှန်ကို အပြည့်အဝ သိရှိသွားခဲ့ပေ၏။

"ဟင့်အင်း... ငါ အသန်မာဆုံး အခြေအနေမှာဆိုရင်တောင် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဒီလူတွေနဲ့ ကွာခြားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဝူထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ..."

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြလေ၏။

ဒီလူက တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲ...

သူတို့ စိတ်ကူးထားတာထက်တောင် ပိုမိုက်နေသေးတယ်...

"မင်း... မင်း လှည့်စားနေတာပဲ..."

"မင်းက အရမ်းကောက်ကျစ်တာပဲ... မင်း လှည့်စားနေတာ..."

"ဒါက မတရားဘူး..."

လီကျန်းရှီးက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ပြောလိုက်၏။

"ငါက လှည့်စားတယ်... မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို ဝိုင်းရိုက်ကြတာလေ... ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှည့်စားနေသေးတာလဲ..."

လီဟူက ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အစောကတည်းက ရှင်းပြခဲ့ရင်... ငါတို့ ဒီလို ဖြစ်နေပါဦးမလား..."

လီကျန်းရှီးက ငြင်းခုံလိုက်၏။

"ဟက်... ငါ့ရှေ့မှာ မင်းတို့က ခြင်တွေလောက်တောင် အန္တရာယ်မရှိဘူးလို့ ငါ စောစောကတည်းက ပြောခဲ့တယ်လေ..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းက နားမှမထောင်တာ..."

"မင်းက ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေခဲ့တာပဲ..."

လီဟူသည် လီကျန်းရှီးထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ကို ကန်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မှတ်ထား... ငါတို့ တရုတ်နိုင်ငံက အမိုက်ဆုံးပဲ..."

စကားပြောပြီးနောက် လီဟူသည် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့လေ၏။

လီကျန်းရှီးသည် နာကြည်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စုယွမ်ကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီလူက ငါ့ကို တမင်သက်သက် အရှက်ခွဲဖို့ သူ့ရဲ့ သက်တော်စောင့်ကို အပေါ်လွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်...

သူက Six Star လုပ်ငန်းစု ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ အငယ်ဆုံးသားလေ... သူက ငါ့ကို အရှက်ခွဲဖို့ ရဲတယ်ပေါ့...

လီကျန်းရှီးသည် အတင်းအကျပ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ယိမ်းယိုင်ကာ စုယွမ်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေ၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု မဟုတ်လား... ခင်ဗျားရဲ့ လူတွေက တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိတာပဲ..."

လီကျန်းရှီးက ပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်နေခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ... မင်းတို့ ဆယ်ယောက်လုံးကို မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားအောင် လုပ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

စုယွမ်က ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟားဟား... ဥက္ကဋ္ဌစု... ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ နားမလည်တာလား ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလား..."

"ခင်ဗျား မသိလောက်ပေမဲ့ ငါက Six Star လုပ်ငန်းစု ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ အငယ်ဆုံးသားပဲ..."

"ဒီနေ့ ငါ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့တဲ့အတွက် ရှင်းပြချက်တစ်ခု မပေးဘူးဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားက Six Star လုပ်ငန်းစုကို ဆန့်ကျင်နေတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

လီကျန်းရှီးက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်..."

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီနေရာမှာ ငါတို့ကို ရန်စနေတာက သာမန် တောင်ကိုရီးယားလူမျိုး တစ်ယောက်ဆိုရင် ငါ ဝင်ပါချင်မှ ပါမှာပါ..."

"မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိလို့ ငါက မင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးမလို့ပဲ..."

"မင်းအဖေကိုယ်စား မင်းကို ငါပေးတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုလို့ မှတ်ယူလိုက်ပါ..."

စုယွမ်က လီကျန်းရှီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"သေစမ်း..."

"ခင်ဗျား တော်တော် ရဲတင်းနေတာပဲ... အခုချက်ချင်း ငါ့ကို တောင်းပန်ဖို့ ငါ အမိန့်ပေးတယ်..."

"မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ ကုမ္ပဏီက Six Star လုပ်ငန်းစုဆီကနေ မကြုံစဖူး ဆန်ရှင်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်..."

လီကျန်းရှီးက ဆက်လက် ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့သည်။

"တခြားကိစ္စ ရှိသေးလား..."

စုယွမ်က မေးလိုက်၏။

"ဘာ... တခြားကိစ္စ ရှိသေးလား... ခုနက ငါ ပြောလိုက်တာကို ခင်ဗျား မကြားဘူးလား..."

လီကျန်းရှီးက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟက်... Six Star လုပ်ငန်းစုက ငါ့ကို အရေးယူဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီပါဘူး..."

"ပြီးတော့ မင်း ခန့်မှန်းတာ လုံးဝ မှန်တယ်... ငါက Six Star လုပ်ငန်းစုကို ဆန့်ကျင်တော့မှာပဲ..."

"ငါ့ကို မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ..."

စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျား..."

လီကျန်းရှီး ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ Six Star လုပ်ငန်းစုသည် တောင်ကိုရီးယားတွင် မင်းသားတစ်ပါးကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းစုတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ Six Star လုပ်ငန်းစုကို ထိခိုက်စေလိုသူ မည်သူမဆို ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတရုတ်နိုင်ငံက ကုမ္ပဏီသေးသေးလေးတစ်ခုရဲ့ သူဌေးက ငါ့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့...

ဒါက ရန်စရုံသက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး... ဒါက ဗြောင်ကျကျ စစ်ကြေညာလိုက်တာပဲ...

"သေစမ်း..."

"ကောင်းပြီ... စောင့်ကြည့်နေလိုက်..."

"တစ်နေ့ကျရင် မင်း ငါတို့ ကိုရီးယားနိုင်ငံက ရုံးချုပ်ဆီကို လာပြီး ငါ့ကို ဒူးထောက်တောင်းပန်ရအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်..."

"အဲဒီနေ့ကျရင် ငါ မင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးပြီး ဒီနေ့ ငါခံခဲ့ရတဲ့ အရှက်ကွဲမှုတွေကို ဆေးကြောပစ်မယ်..."

"ငါ မင်းကို အကြံတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်... Six Star လုပ်ငန်းစုနဲ့ ရန်ဖြစ်ရင် မင်း လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်..."

ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက် လီကျန်းရှီးသည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏လူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့၏။

"ဟက်..."

စုယွမ် ဤလူကို ကြည့်လိုက်သည်။ မယားငယ်၏ သားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုစကားမျိုး ပြောနိုင်ရတာလဲ... သူ မရှက်ဘူးလား...

"ငါတို့လည်း သွားရအောင်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီး ကျောင်းသားများ ပြင်းထန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြဆဲ အချိန်မှာပင် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။