အခန်း ၃၃၃

အခန်း (၃၃၃) အခမဲ့ ကြော်ငြာမော်ဒယ်

ကြည်လင်ကော်ပိုရေးရှင်း။

စုန့်လင်းသည် ရုံးခန်းနေရာအဖြစ် အထပ်တစ်ခုလုံးကို ငှားရမ်းထားခဲ့သည်။

စုန့်မင်မှာ သူ၏ဆန္ဒအတိုင်း ကုမ္ပဏီ၏ အထွေထွေမန်နေဂျာ ဖြစ်လာခဲ့ပေ၏။

"အဘိုး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်က နာမည်ကြီးဖို့ လိုအပ်တယ်... ထောက်ခံပေးဖို့အတွက် နာမည်ကြီး အနုပညာရှင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါတို့ မဖြစ်မနေ ငှားရမ်းရမယ်..."

"သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ပရိသတ်တွေက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝယ်ကြမှာပဲလို့ အကုန်လုံးက ထင်ထားကြတာလေ..."

"ချဲ့ကားထားတဲ့ ကြော်ငြာတချို့ ထပ်ထည့်လိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံတွေ ပိုတောင် ရလာဦးမှာ..."

ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော စုန့်မင်သည် သူ၏ ရုံးခန်းရှိ ကွန်ပျူတာကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုရှိစွာ ထိုင်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... မြေးလေး..."

"ကုမ္ပဏီ စီမံခန့်ခွဲမှုနဲ့ ထုတ်ကုန် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေးပိုင်းမှာတော့ အဘိုးက မင်းလောက် မတော်ပါဘူး..."

"ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးကို မင်းပဲ တာဝန်ယူသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော စုန့်လင်းက ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်မှာ ထုတ်ကုန်တစ်ခုကို ကြော်ငြာပေးဖို့ နာမည်ကြီး အနုပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းရတာက ကုန်ကျစရိတ် တော်တော်ကြီးသေးတယ်..."

"သူတို့က များသောအားဖြင့် သန်းချီ ဒါမှမဟုတ် ဆယ်သန်းချီပြီး တောင်းတတ်ကြတယ်..."

"အဲဒါကတော့ အဆင်မပြေဘူး..."

"နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျေနပ်စေမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ကျွန်တော် ရှာဖို့ လိုအပ်တယ်..."

စုန့်မင်က တွေးတောလိုက်သည်။

သူ တစ်မိနစ်ခန့် စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း အဖြေရှာမရသဖြင့် သူ၏ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ တုံရင်းထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်တော့၏။

ရှာဖွေရေးအကွက်တွင် စကားလုံးအနည်းငယ် ရိုက်ထည့်လိုက်ရာ လက်ရှိ ရေပန်းအစားဆုံး အနုပညာရှင်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အင်း..."

"သူမက မိုက်ပေမဲ့ နည်းနည်း ပိန်လွန်းတယ်... ကျွန်တော့်အကြိုက် မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီတစ်ယောက်က နည်းနည်း ဝလွန်းတယ်... ကျွန်တော် သဘောမကျဘူး..."

"ဒီတစ်ယောက်က အရပ်နည်းနည်း ရှည်လွန်းတယ်..."

"ဒီတစ်ယောက်က အရပ်နည်းနည်း ပုလွန်းတယ်..."

စုန့်မင်က လှပသော အမျိုးသမီး အနုပညာရှင်တစ်ဦးစီကို မှတ်ချက်ပေးရင်း ကြည့်ရှုနေခဲ့ရာ သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သွားရည်များ ကျလာခဲ့ပေ၏။

"ဟင်... ဒီတစ်ယောက်က တော်တော်လေး ရုပ်ထွက်ကောင်းပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားလည်း လှတယ်... အရပ်ကလည်း မရှည်လွန်း မပုလွန်းသလို ဝလွန်း ပိန်လွန်းတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး..."

"ဘယ်လောက်တောင် အံ့မခန်းလှတဲ့ အလှအပလေးလဲ..."

"ပြီးတော့ သူမက အခုချိန်မှာ နာမည်အကြီးဆုံး အဆိုတော်ပဲ..."

"ရှန်းရှီးဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီရဲ့ လက်အောက်ခံ ရော့ရှီတဲ့လား..."

"တကယ်လို့ သူမသာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောင်းသား ကြော်ငြာမော်ဒယ် ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ထုတ်ကုန်က တဝုန်းဝုန်းနဲ့ ရောင်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ပြီးတော့ ဒီမိန်းမက လုံးဝ ရိုးသားပြီး အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ပုံပဲ..."

"စကားအနည်းငယ်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်ထွက်လေးနဲ့ဆို တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်လာနိုင်လောက်မှာပဲ..."

ရော့ရှီမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည့် သူ၏စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲတွင် စုန့်မင် နစ်မျောသွားခဲ့လေ၏။

"ဟားဟားဟား..."

သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူ ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"မြေးလေး... မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

စုန့်လင်းက အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

"အရမ်းကောင်းတဲ့ အကြံတစ်ခုကို ကျွန်တော် တွေးမိလို့ပါ..."

စုန့်မင်က ပြောလိုက်သည်။

"အို... ဘယ်လိုနည်းလမ်းလဲ..."

စုန့်လင်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။

"အဘိုး စဉ်းစားကြည့်လေ... တကယ်လို့သာ နာမည်ကြီး အနုပညာရှင် ဒါမှမဟုတ် ဖျော်ဖြေရေးလောကက လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ယောက်ကိုသာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကောင်မလေးအဖြစ် ရှာတွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ကြော်ငြာခ သက်သာသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ကျွန်တော့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ထင်လား..."

စုန့်မင်က မှန်ထဲသို့ကြည့်ကာ အလွန် ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ခံစားလိုက်ရသည်။

"အို..."

"ဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့ အကြံပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘယ်သူ့ကို ကောင်မလေးအဖြစ် လိုချင်တာလဲ... မင်း သိတဲ့သူ ရှိလို့လား..."

စုန့်လင်းက မေးလိုက်၏။

"ဒါကတော့ ရှန်းရှီးဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရှာပေးဖို့ အဘိုးရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးဖို့ လိုလိမ့်မယ်..."

"အချိန်တန်ရင် ကျွန်တော့်မှာ နည်းလမ်းရှိလာမှာပါ..."

စုန့်မင်က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ လွယ်ပါတယ်..."

"ဒီမှာစောင့်နေ... ငါ ဖုန်းတစ်ကောခေါ်လိုက်ဦးမယ်..."

စုန့်လင်းမှာ လိမ်လည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ထံတွင် အဆက်အသွယ်အချို့ ရှိနေသေးပေ၏။

"ဟယ်လို... လောင်ဝမ်လား... မင်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်က ဖျော်ဖြေရေးမန်နေဂျာလို့ ငါ ကြားတယ်နော်..."

"ဘာ... မင်း အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီ..."

"လောင်ကျန်း... မင်းသားမှာ ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီတစ်ခု ရှိတယ် မဟုတ်လား..."

"အို... ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီ..."

"လောင်ကျိုး... မင်းရဲ့ အစ်ကိုက ကုမ္ပဏီတော်တော်များများမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်နော်... အဲဒီအထဲမှာ ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီတွေများ ပါလား..."

"မပါဘူးလား... အိုကေလေ..."

"လောင်လျို... မင်းရဲ့ ချွေးမက..."

တစ်နာရီတိတိ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ရှန်းရှီးဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီ၏ အထွေထွေမန်နေဂျာ လင်းရှန်၏ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းနံပါတ်ကို စုန့်လင်း နောက်ဆုံးတွင် ရရှိသွားခဲ့လေ၏။

"ဟယ်လို... ဒါက မန်နေဂျာလင်းလား..."

ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် စုန့်လင်းက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ လင်းရှန်ပါ... ဘယ်သူများလဲရှင်."

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ လင်းရှန်က မေးလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား... ငါ့ကိုယ်ငါ အရင်မိတ်ဆက်ပါရစေ..."

"ငါက တရုတ်သိပ္ပံအကယ်ဒမီရဲ့ ဇီဝဗေဒသုတေသနဌာနက ပညာရှင် စုန့်လင်းပါ..."

"သိချင်ရင် အွန်လိုင်းမှာ ရှာကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

စုန့်လင်းက အထင်အမြင်ကြီးမားသော လေသံဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပညာရှင်စုန့်လင်း ဖြစ်နေတာကိုး... ကျွန်မ မမှတ်မိလိုက်လို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ပညာရှင်" ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ကြားချိန်တွင် လင်းရှန်လည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

ဘုရားရေ... ဒီပညာရှင်က ဘာလို့များ ငါ့ကို လာရှာနေရတာလဲ...

ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ လမ်းကြောင်းလည်း တကယ် မရှိဘူးလေ... မဟုတ်ဘူးလား...

"ဟားဟားဟား... မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး... ဒီတစ်ခါ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်လို့ပါ..."

စုန့်လင်းက ပြောလိုက်၏။

"ငါ ကုမ္ပဏီတစ်ခု စတင်လိုက်ပြီ... အခု ကြော်ငြာမော်ဒယ်တစ်ယောက် ရှာနေလို့ မင်းရဲ့ အကြံအစည်လေး တောင်းချင်လို့ ဖုန်းဆက်လိုက်တာပါ..."

စုန့်လင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အို... ကြော်ငြာမော်ဒယ်လား... ဒါက လွယ်ပါတယ်..."

လင်းရှန်သည် စုန့်လင်း၏ နောက်ခံအကြောင်းကို မသိသဖြင့် ချက်ချင်း သဘောမတူခဲ့ချေ။

"ဟုတ်တယ်... ငါ့မြေးက မင်းရဲ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်ကို ထည့်လိုက်လိမ့်မယ်... ဒါဆိုရင် ငါတို့ လူချင်းတွေ့ပြီး ဆက်သွယ်လို့ ရတာပေါ့..."

စုန့်လင်းက ဆက်ပြောလိုက်၏。

"ကောင်းပါပြီ... သူ့ကို ကျွန်မအကောင့် ထည့်ခိုင်းလိုက်ပါ..."

လင်းရှန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုန့်လင်းသည် လင်းရှန်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို စုန့်မင်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ပေးလိုက်လေ၏။

စုန့်မင် ပြုံးလိုက်သည်။ အရာအားလုံး ပြေလည်သွားခဲ့ချေပြီ။

သူသည် လင်းရှန်၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်ကို အလျင်အမြန် ထည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် ဗီဒီယိုကောတစ်ခုကို အလျင်အမြန် စတင်လိုက်လေသည်။

"မန်နေဂျာလင်းလား... မင်္ဂလာပါ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပါရစေ... ကျွန်တော်က ကြည်လင်ကုမ္ပဏီရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ စုန့်မင်ပါ... ကျွန်တော့်အဘိုးက ပညာရှင် စုန့်လင်းလေ..."

စုန့်မင်က တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခင်ဗျားတို့ ကုမ္ပဏီက အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကြော်ငြာမော်ဒယ်အဖြစ် သုံးဖို့ ရှာနေတာပါ... အဲဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ မန်နေဂျာလင်းဆီ လာခဲ့တာပါ..."

လင်းရှန်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဘယ်ထုတ်ကုန်အတွက် ကြော်ငြာချင်တာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား... ကျွန်မတို့ရဲ့ အကဲဖြတ်မှုအပြီးမှာ သင့်တော်တဲ့ အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ကို အကြံပြုပေးပါ့မယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စုန့်မင်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ယမ်းလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်က ကြော်ငြာမော်ဒယ်အဖြစ် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်မှတ်ထားချင်တာ..."

"ဟင်... အဲဒါက သေချာပေါက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီက ဘယ်သူ့ကို ကြည့်ချင်တာလဲ..."

လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... အခုချိန်မှာ နာမည်အကြီးဆုံး အဆိုတော် ရော့ရှီပေါ့..."

စုန့်မင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"အို... ဒါပေမဲ့ မန်နေဂျာစုန့် သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ရော့ရှီက အခုချိန်မှာ နာမည်အကြီးဆုံး အဆိုတော်ဖြစ်နေတော့ သူ့ရဲ့ အချိန်ဇယားက အပြည့်ဖြစ်နေတယ်... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကြော်ငြာခတွေကလည်း အရမ်းကို မြင့်မားတယ်... ပုံမှန်အားဖြင့် ယွမ်သန်းဆယ်ချီပြီး တောင်းတာပါ..."

လင်းရှန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... သေချာတာပေါ့... ဒါကို ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက ကြော်ငြာခအဖြစ် ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မပေးနိုင်ဘူးဆိုတာပဲ..."

စုန့်မင်က တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ရှင်..."

“မန်နေဂျာစုန့်က နောက်နေတာပဲ...

တကယ်လို့ ရှင်က ကြော်ငြာခ မပေးဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အနုပညာရှင်က ရှင့်အတွက် အလကား အလုပ်လုပ်ပေးမယ်လို့များ မျှော်လင့်နေတာလား...ဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ...”လင်းရှန်က ပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ..."

"မန်နေဂျာလင်း... စဉ်းစားကြည့်ပါ... ကျွန်တော်က ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ မြေးလေ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေက နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးမှာ ရေပန်းစားလာဖို့ သဘာဝကျကျပဲ ကံကဖန်တီးထားတာ... တကယ်လို့ မန်နေဂျာလင်းသာ ကျွန်တော်တို့ကို ထောက်ခံပေးမယ်ဆိုရင် မန်နေဂျာလင်းရဲ့ အမှတ်တံဆိပ် လူသိများမှုက တိုးလာပြီး ကုမ္ပဏီအတွက်လည်း ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုတစ်ခု ရှိလာမှာပေါ့..."

"မန်နေဂျာလင်း စိတ်မဝင်စားဘူးလား..."

စုန့်မင်က ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏。

"ဟင်အင်း... ကျွန်မ တ စိတ်မဝင်စားပါဘူး..."

လင်းရှန်မှာ အနည်းငယ်ဆွံ့အသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် မန်နေဂျာလင်းကို တစ်ခုပြောပြမယ်... ကျွန်တော်က ရော့ရှီရဲ့ ကောင်လေးပဲ... တကယ်လို့ မန်နေဂျာလင်းသာ သဘောမတူဘူးဆိုရင် သူ့ကို ရှန်းရှီးဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီကနေ ထွက်သွားအောင် ကျွန်တော် လုပ်ပစ်မယ်..."

"ဒီလိုဆိုရင် မန်နေဂျာလင်းအနေနဲ့ အနုပညာရှင်တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရုံသာမက ကုမ္ပဏီအနေနဲ့လည်း ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်..."

"မန်နေဂျာလင်းကို ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပေးမယ်... တစ်ခုက သူ့ကို အလကား ကြော်ငြာပေးဖို့ သဘောတူမလား... နောက်တစ်ခုက သူ့ကို ရှန်းရှီးဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီကနေ ထွက်သွားအောင် ကျွန်တော် လုပ်ပစ်ရမလား..."

"ရွေးချယ်မှုက မန်နေဂျာလင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."