အခန်း ၄၄၁

အခန်း (၄၄၁)

ကျုံမော့ကျင်းက သူ့ရှေ့ရှိ လူငယ်ပြောဆိုသော စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော နာကျင်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်လိုစိတ်တို့သည် သူ၏ ရင်တွင်း၌ ရုတ်တရက် အုံကြွလာလေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြိုးဆွဲရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လူသားတစ်ဦးအတွက် အလွန်အမင်း ပုံပျက်ရှုံ့တွနေသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းကို ဟကာ ရဲချီယန်ထံသို့ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ဆိုလေတော့သည်။

"သ... သခင်..."

【လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်ခြင်း။ မည်သည့်ပစ်မှတ်ကိုမဆို သင့်အား သခင်အဖြစ် အချိန်တိုအတွင်း အတင်းအကျပ် အသိအမှတ်ပြုစေသည်】

【ကိုယ်ခံစွမ်းအား ကုန်ကျရန် လိုအပ်သည်】

【ကိုယ်ခံစွမ်းအား - ၅ မှတ် (ကိုယ်ခံစွမ်းအားများ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းနေပါသည်)】

【မှတ်ချက်။ သင် တကယ်ပဲ အနားယူသင့်နေပါပြီ】

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း စိတ်စွမ်းအားမှာမူ အရင်အတိုင်း ပြည့်ဝနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ရဲချီယန်က ကုသရေး အာနိသင်ပါဝင်သော သစ်သီးတစ်လုံးကို ကျုံမော့ကျင်းထံသို့ ပေါ့ပါးစွာ ပစ်ပေးလိုက်ရင်း လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်ခြင်း၏ စွမ်းအားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရုပ်သိမ်းလိုက်လေ၏။

ကျုံမော့ကျင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေခေါက်ကျသွားခဲ့ပြီး သူ ယခုလေးတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှနှင့် ပြောဆိုခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အပြည့်အဝ သတိကပ်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။ သခင်တဲ့လား၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူက တစ်ဖက်လူကို သခင်ဟု တကယ်ကြီး ခေါ်ဆိုခဲ့မိသည်လော။

"ဒါ... ဒါက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ရဲ့ စွမ်းရည်လား၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ နတ်ဆိုးကတ်ပြားတွေထဲမှာ ဒီလိုမျိုး စွမ်းရည် မရှိသင့်ဘူးလေ"

"အု..."

စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူ၏ လက်မောင်းဆီမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မွေးရာပါ အမှတ်အသားတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းပေါ်၌ ပြောင်းပြန် ထင်ကျန်နေသော အနက်ရောင် ကြက်ခြေခတ် တံဆိပ်အမှတ်အသားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"မင်း..."

"ဒီနေ့ကစပြီး အဘိုကာဒိုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရပ်တိုင်းကို ငါ့ဆီ သတင်းပို့ရမယ်"

"ခုခံဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဒီအမှတ်အသားကို ဖျက်ပစ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့၊ မင်း ကြိုးစားကြည့်ချင်ရင်လည်း ရပါတယ်"

"ဒါနဲ့ မင်း မွန်ရိုးဂျီနာကို သိတယ် မလား"

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျုံမော့ကျင်း၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပို၍ပင် အကြည့်ရဆိုးသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာကြီးမှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင် မျိုချလိုက်မိသကဲ့သို့ နာကျင်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းနေတော့၏။

"ငါ... ငါ သူ့ကို သိပါတယ်..."

"သိရင် ပြီးတာပဲ"

ထပ်၍ စကားများများစားစား ပြောနေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ကျုံမော့ကျင်းကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် ကွက်လပ်များကို ကိုယ်တိုင် ဖြည့်စွက် တွေးတောတတ်သောကြောင့် ပေတည်း။ သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေဖွဲ့မှု တောင်းဆိုချက် လက်ခံပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျုံမော့ကျင်းက စနစ်၏ အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အမည်မသိ ပရိုဖိုင်ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အိုမင်းသော မျက်နှာထက်၌ ကူကယ်ရာမဲ့မှု အရိပ်အယောင်များ ထပ်လောင်း ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဒီအဘိုးအိုက... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေအကြောင်းကို ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်သေးဘူး... ငါ ထုတ်ပြောချင်ရင်တောင် မင်းက ငါ့ကို မပြောနိုင်အောင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေမှာပါ..."

သူက ခါးသီးစွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး စုတ်ပြတ်နေသော တောင်ဝှေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် သူ၏ ရာဇလှံတံကို အားပြုထောက်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။ ဤသူ ဘယ်နေရာသို့ပင် သွားသွား အရေးမကြီးတော့ချေ။ ရဲချီယန် အလိုရှိနေသည်မှာလည်း အတိအကျပင် ဤသို့သော အာနိသင်မျိုး ဖြစ်လေ၏။

"ပင်ပန်းလိုက်တာ..."

နွမ်းနယ်မှုများ... ရဲချီယန်က သူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ထဲမှ ကိုယ်ခံစွမ်းအား ရွေးချယ်စရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီလား"

လန်စလော့ ဦးဆောင်သော အဆုံးမဲ့ စက်ရုပ်စစ်သည်တော် ဆယ့်ကိုးခုနှင့်အတူ ဗီလိန်နှင့် ချောက်နက်တို့သည်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် စစ်တလင်းဆီသို့ နောက်ဆုံး၌ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ တကယ် နှေးကြတာပဲ... နောင်ကျရင် သူတို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်လာနိုင်အောင် ကိရိယာတချို့ တပ်ဆင်ပေးထားရဦးမယ် ထင်တယ်..."

သူ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ် တုံ့နှေးသွားခဲ့သည်။

"ဟူး..."

"နောက်ဆုံးတော့ ငါ အနားယူဖို့ မအောင်မြင်ခဲ့တဲ့အပြင် ပြဿနာကြီးတစ်ခု ထပ်ဖြစ်အောင် လုပ်မိပြန်ပြီ..."

"မဟုတ်သေးဘူး၊ အရင်တစ်ခေါက်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါက အများကြီး သက်သာနေပါသေးတယ်..."

ပုန်ကန်လိုသော အနက်ရောင်ပလ္လင်သည် သူ၏ နောက်ကျောဘက်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ခဏလောက် အနားယူဦးမယ်..."

"ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို မင်းတို့ဆီပဲ အပ်လိုက်တော့မယ်"

"..."

————

စစ်တလင်းအတွင်း၌ကား၊

သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် မြို့စား၏ ရုတ်တရက် သေဆုံးမှုနှင့်အတူ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တို့ဘက်မှ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထက်ဝက်ကျော် ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။ လန်စလော့နှင့် အခြားသော စက်ရုပ်စစ်သည်တော်များ စစ်တလင်းအတွင်း ဝင်ရောက်လာပြီးနောက်တွင်မူ ဤစစ်ပွဲကြီးသည်လည်း နိဂုံးချုပ်ဆီသို့ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"အဲဒီ အလောင်း၊ အဲဒီ အလောင်းကြီး"

စစ်တလင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဖြစ်၏။

လီရှောင်ရှန်းသည် အရိပ်များအတွင်း ပုန်းအောင်းနေရင်း မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် မြို့စား၏ အလောင်းကြီးကို လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ငါသာ အဲဒီအလောင်းကို ရခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က မြို့စားတစ်ဦးရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ"

သူက အရိပ်များထဲသို့ တိုးဝင်ကာ အလောင်းရှိရာဆီသို့ တစ်စစ တွားသွား ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

သို့သော်လည်း သူ အလောင်းနားသို့ ရောက်ရှိရန် နောက်ဆုံး မီတာအနည်းငယ်အလိုတွင် ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်၏ အရိပ်က သူ့အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဖုံးလွှမ်းကျရောက်လာခဲ့သည်။ လီရှောင်ရှန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဧရာမ ငှက်ခေါင်းနှင့် နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"န... နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲ၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်ရဘူး..."

ကျီးကန်းနတ်ဆိုးက အလောင်းကြီးကို ကောက်ယူချိုးဖဲ့ကာ မြွေရေခွံအိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်နေသည်ကို သူ ကိုယ့်မျက်စိဖြင့် ကိုယ် တပ်အပ် ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

"အဲဒါ ငါ့ဟာ... ငါ့ဟာပါ..."

ကျီးကန်းနတ်ဆိုးက အကြည့်တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြီးကြောင့် လီရှောင်ရှန်းမှာ ဝပ်တွား ဦးခိုက်သွားရပြီး ကယောင်ကတမ်းဖြင့် သနားခံ တောင်းပန်နေတော့၏။

"ငါ... ငါက ရန်သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရုံလေးပါ၊ ငါ... ငါက ဒီကျူးကျော်လာတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး"

မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့သော်လည်း ထိုဖိအားကြီးက လီရှောင်ရှန်း၏ ဦးခေါင်းထက်၌ ရစ်ဝဲ ခြိမ်းခြောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ငါးမိနစ်၊ ခြောက်မိနစ်ခန့် အချိန်အပြည့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်မှသာ သူ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့လာနိုင်ခဲ့သည်။ ကျီးကန်းနတ်ဆိုးမှာ သူ၏ သခင်အတွက် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကို ဆက်လက် စုဆောင်းရန် စောစောစီးစီးကပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"နည်းနည်းလေးပဲ၊ တကယ်ကို နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာကို၊ နတ်ဆိုးတွေ... နတ်ဆိုးတွေ... ငါသာ ကတ်ပြား အစီအစဉ်လို့ ခေါ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲ၊ ငါ့မှာသာ ဒီ ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ သယံဇာတ ရေဒါ ပါရမီစွမ်းရည် မရှိခဲ့ရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲ"

သူ မနာလို မရှုစိမ့် ဖြစ်နေမိကာ စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်လျက်ရှိချေပြီ။

"ဟူး... အစ်မ ရှန်ကွမ်း၊ ခုတော့ အဆင်ပြေသွားလောက်ပါပြီ၊ ကျွန်မတို့ ထွက်သွားကြရအောင်"

"နင်က အဲဒီ... နတ်ဆိုး စက်ယန္တရား နဂါးလူသားကို တကယ်ကြီး သိနေတာလား၊ ထူးဆန်းလိုက်တဲ့ နာမည်လေးပဲ..."

"သိသလိုလိုပါပဲ၊ သူက အရမ်း ကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ၊ ပြီးတော့... ပြီးတော့ သူက အော်တိုစ်လို့ ခေါ်တယ်၊ သူက အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက်လေ"

ကျောက်လင်နှင့် ရှန်ကွမ်းရင်းရွှယ်တို့၏ အသံများက အနီးအနားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီရှောင်ရှန်းက တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ရင်တွင်းရှိ မကျေနပ်ချက် နာကြည်းမှုတို့မှာ အကြောင်းရင်းမရှိ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့လေသည်။

"ငါ ဒီအတိုင်း လက်ဗလာနဲ့တော့ ပြန်မသွားနိုင်ဘူး... အနည်းဆုံးတော့ သွေးကျွန် တချို့ကို ဖမ်းဆီးသွားရမယ်"

သူ၏ လက်ဝါးများသည် သွေးလက်သည်းခွံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အရိပ်များထဲမှနေ၍ ကျောက်လင်အား အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း...

ဘုန်း။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။ လန်စလော့၏ စက်အမြောက်က သူ့ကို မှုတ်ထုတ် ပစ်ခတ်လိုက်ရာ အသေအရှင်ကိုပင် မသိရတော့ချေ။

၎င်း၏ မျက်လုံးများက ကျောက်လင်နှင့် ရှန်ကွမ်းရင်းရွှယ်တို့ကို စကင်ဖတ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ကျောက်လင်၏ လည်ပင်းတွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ကွဲကြေနေသည့် ဆွဲကြိုးကို တွေ့ရှိသွားသည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်၏။

【လွှမ်းမိုးအုပ်စိုးသူ၏ အရှိန်အဝါအား အတည်ပြုပြီးပါပြီ】

【လွှမ်းမိုးအုပ်စိုးသူ ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးပါပြီ】

【ဆက်နွှယ်မှု ရှိနိုင်ပါသလား】

【ကာကွယ်ပေးသင့်ပါသလား】

【လွှမ်းမိုးအုပ်စိုးသူ၏ ညွှန်ကြားချက် မရှိပါ...】

【တစ်ကြိမ် ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်၍ ထပ်မံ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုတော့ပါ】

ဒေတာစီးကြောင်းများမှာ လန်စလော့၏ မျက်လုံးများအတွင်း လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ၎င်းက ကျောက်လင်၏ လည်ပင်းရှိ ဆွဲကြိုးဆီသို့ စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ အရိုအသေပေးမှုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တိုက်ပွဲကို ပြန်လည် စတင်လိုက်တော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ရှန်ကွမ်းရင်းရွှယ်၏ မျက်စိထဲတွင်မူ အခြားသော အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးကို ဆောင်ကြဉ်းသွားခဲ့သည်။

"ကျောက်လင်... နင်နဲ့ အဲဒီ သခင်ကြီးက... တကယ်ပဲ သာမန် သိရုံလေးပဲလား"

"ကျွန်မတို့က... သူငယ်ချင်းတွေလိုပါပဲ၊ ဟီးဟီး..."

————

အချိန် 【၁၅:၃၃:၀၉】

ကောင်းကင်ယံ၌ ထိုက်ချိပုံစံ အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဟွမ်ခိုင်ကျိနှင့် ဘာရယ်လ်တို့၏ ပုံရိပ်များသည် ဤအစီအရင်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြ၏။ ဘာရယ်လ်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်ခါ ဖြဲခနဲ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး အားနည်းလာတာပဲ၊ ခင်ဗျားရဲ့ မြို့တော်က... အင်း၊ ဟာ သေချင်တာပဲ၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒီစက်ရုပ်တွေ အကုန်လုံးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာကြတာလဲ"

ဘာရယ်လ်က ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်းပေါ်ရှိ အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားလေသည်။ သူမ၏ စီမံကိန်းထဲတွင် သူမ၊ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များနှင့် ထိုအဘိုးအို ကျုံမော့ကျင်းတို့ ပူးပေါင်းကာ ဟွမ်ခိုင်ကျိကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက် ချေမှုန်းရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များက ဘယ်ရောက်သွားကြပြီနည်း။ သူတို့မှာ ကြွက်များကဲ့သို့ အမဲလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေကြရသည်။ ကျုံမော့ကျင်းကရော ဘယ်မှာနည်း။ သူ၏ အရိပ်အယောင်လေးကိုပင် မတွေ့ရတော့ချေ။

ဘာရယ်လ်မှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ် အံ့ဩသွားခဲ့ရပြီး အတိအကျ ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် စနစ်၏ အလင်းမျက်နှာပြင်က ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ ကျုံမော့ကျင်းထံမှ သတင်းစကားတစ်ခုသည် သူမ၏ မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

【"ငါတို့ ရှုံးသွားပြီ၊ ဆုတ်ခွာကြတော့၊ ဘူတာရုံ ပိတ်ဆို့မှုကို ဖွင့်လိုက်တော့"】

【" ??"】

ထပ်မံ မေးမြန်းနေရန် အချိန်မရတော့သဖြင့် ဘာရယ်လ်က သူမ၏ အလိုလို သိမြင်သည့် အသိစိတ်အတိုင်း ကမ္ဘာကြီးကို ပိတ်ဆို့ထားသော ခွင့်ပြုချက်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမက ကိုယ်ပိုင် ရထားကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ဟွမ်ခိုင်ကျိ၏ သံသယဝင်နေသော အကြည့်အောက်မှာပင် တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့တော့သည်။

အရင်တစ်ခေါက်က ရှာယာ၏ ထိုးကြိတ်မှုကြောင့် အာကာသပြင်ပဆီသို့ လွင့်စဉ်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ဤအမျိုးသမီးမှာ အရူးအမူး ဖြစ်မှု များစွာ လျော့ကျသွားခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ ဟွမ်ခိုင်ကျိ တစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရသည့် အလှည့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ ပေးပို့လာသော သတင်းစကားကို ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ သူငယ်အိမ်များက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"အင်ပါယာအမိန့်တော် အဖွဲ့အစည်းက နတ်ဆိုးစက်ယန္တရားနဂါးလူသားတဲ့လား..."

"...ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ တကယ်ကြီး ကျေးဇူးကြွေး ကြီးကြီးမားမား တင်သွားခဲ့ပြီပဲ..."

"တကယ် ဒုက္ခပေးတဲ့ ကိစ္စပါလား..."