အခန်း ၄၄၅

အခန်း (၄၄၅)

မတူညီသော အခြေအနေများအောက်တွင် အလားတူ ကိစ္စရပ်များ ထပ်မံ ဖြစ်ပျက်လာခဲ့ပြန်သည်။ ရဲချီယန်က ထိုတည်းခိုခန်းလေးတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ဝင်ရောက် တည်းခိုလိုက်လေ၏။

ကွာခြားချက်မှာမူ... အရင်က သူနှင့် လာရောက် စကားပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ဖူးသော တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးက သူ အခန်းယူပြီး မကြာမီမှာပင် ကိုယ်တိုင် လာရောက်၍ တံခါးခေါက်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အို... လူငယ်လေး၊ မင်း မအိပ်သေးဘူး မလား၊ ငါ ဝင်လာလို့ ရမလား"

လီဆက်က သူမ၏ သခင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ရှီးရှန်ကျိက သစ်သီးများနှင့် နွေးထွေးသော စပျစ်ဝိုင်တစ်အိုး တင်ထားသည့် ဗန်းတစ်ချပ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။ သူမက တောက်ပစွာ ပြုံးရွှင်လျက် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး နောက်ကျောမှ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်လေသည်။

အချိန်။ 【၁၁:၀၅:၀၅】

၎င်းကား ရဲချီယန်၏ အိတ်ဆောင်နာရီပေါ်တွင် ပြသနေသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ခုက နေ့လယ်ခင်းကြီးလေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ နေ့လယ်ဘက် တစ်ရေးတမော့ အိပ်တတ်တဲ့ အကျင့်လည်း မရှိဘူး၊ အစ်မ... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ"

လီဆက်က တံခါးဝတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ အချိန်စက်ယန္တရား လက်နက်ကိရိယာမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေ၏။

သူမက ဤအမျိုးသမီးကို အကြိမ် သုံးဆယ့်ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အကြိမ်တိုင်း၌ ဤလှပသော တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် သေဆုံးသွားပြီးသည့်နောက် သူမ၏ အလောင်းမှာ အမွေးအမျှင် အမည်းရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့စမြဲပင်။

"ဒါဆို ဒီတစ်ခေါက်ကျတော့ရော"

"နေ့လယ်ခင်း... ဟုတ်လား"

ရှုပ်ထွေး ဝေခွဲမရဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း သူမက ချက်ချင်းပင် အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး ခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော သူမ၏ ထူးဆန်းသည့် အခြေအနေကို လုံးဝ သတိမထားမိသည့်အလား ပင်တည်း။

"နေ့လယ်ဘက်လည်း အနားယူသင့်တာပေါ့"

"တစ်ရေးတမော့ အိပ်တာက အကျင့်ကောင်းတစ်ခုလေ... အထူးသဖြင့် မွန်းလွဲ တစ်နာရီလောက်ဆို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ကောင်းကောင်း အနားယူဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ"

သူမက ဗန်းကို ချလိုက်၏။ ထို့နောက် မဝေးလှသော နေရာ၌ ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ဟူး... ငါက မူလကတည်းက ဒီရွာက လူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ယောက်ျားနဲ့အတူ ဒီကို ပြောင်းလာခဲ့တာပါ၊ သူက အလုပ်ရှာဖို့ အပြင်ထွက်သွားတော့ ငါက ဒီမှာပဲ နေရစ်ခဲ့ပြီး တည်းခိုခန်းလေး ဖွင့်ထားလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ စီးပွားရေးက သိပ်မကောင်းဘူးလေ"

"အင်း... လူငယ်လေး၊ ပြင်ပကမ္ဘာကြီးက ခုချိန်မှာ ဘာတွေများ ဖြစ်နေပြီလဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား"

ရဲချီယန်က နတ်ဆိုး ကတ်ပြား · ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်းကို ကစားသလို လှည့်ပတ်အသုံးပြုရင်း တန်ပြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ထင်တာကို ပြောကြည့်ပါလား"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"ငါ မတွေးတတ်တော့ဘူး၊ ဒီမှာ နေလာတာ နှစ်တွေ အရမ်း ကြာခဲ့ပြီဆိုတော့ အပြင်ဘက်နဲ့ ပတ်သက်တာ ဘာတစ်ခုမှ မမှတ်မိတော့ဘူး"

"ဒါဆို ဘာလို့ ထွက်သွားပြီး မကြည့်ရတာလဲ"

"ထွက်သွားမယ်..."

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ တစ်ခဏမျှ တောင့်တင်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

"ထွက်... ထွက်သွားမယ်..."

"အလကားပါပဲ၊ လိုဏ်ခေါင်းက အရမ်း ရှည်လွန်းတယ်၊ ငါတို့မှာ မီးရောင်လည်း မရှိဘူး၊ အထဲဝင်သွားရင် လမ်းပျောက်သွားလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့်..."

သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော်လည်း စကားလမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ငါက ငါ့ယောက်ျားကို စောင့်နေရမှာမလို့ ထွက်သွားလို့ မရဘူး"

၎င်းမှာ ကြိုတင် ရေးဆွဲထားသည့် ပရိုဂရမ်တစ်ခု၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် ပို၍ တူညီနေခဲ့၏။

"ဒါနဲ့... မင်းက အပြင်ဘက်အကြောင်း ဘာတစ်ခုမှ မပြောရသေးဘူးနော်..."

"နောက်တစ်ခွန်း"

"ဟင်... ဩော်... မေးပါ၊ ဆက်မေးပါ"

"ရွာထဲက အလောင်းပုံ တောင်ပို့က ဘာဖြစ်တာလဲ"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တောင့်တင်းသွားပြန်သည်။

"အဲဒါ... အဲဒီနေရာက ရွာထဲက လူတွေ သေသွားရင် မြှုပ်နှံတဲ့ နေရာလေ"

"ဒီရွာထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ ကိုးယောက်ပဲ ရှိတာကို၊ အဲဒီအထဲက အလောင်းတွေက ဘယ်သူတွေလဲ"

"သူတို့က... သူတို့က..."

ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်များက သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားချိန်၌ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က မျက်မှောင်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြုတ်လိုက်၏။

"သူတို့က ပန်းဘဲဆရာ၊ ဆရာဝန်၊ တရားသူကြီး၊ လယ်သမား၊ ပြီးတော့... တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်..."

အချိန်။ 【၁၃:၂၁:၃၅】

၎င်းကား ဂိမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

အမြဲမပြတ် ပြန်လည် အစပြုနေမည့် ဂိမ်းတစ်ခုပင်။

ဤအချက်ကို သက်သေပြရန် အခြားသော အထောက်အထားများ မရှိတော့သော်လည်း ဤမျှနှင့်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဂိမ်းများ၌ ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းများ ရှိစမြဲ။

အရင်က သားရေစာလိပ်ပေါ်ရှိ သူ၏ ကိုယ်စားပြုမှုမှာ "လူသား" ဟု မှတ်သားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ယုတ္တိတန်စွာ ဆိုရလျှင် ဝံပုလွေများက ညဘက်တွင် လူသားများကို သတ်ဖြတ်မည် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် မဲပေး ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ရပေမည်။

သို့သော်လည်း ဤလူ-ဝံပုလွေ ရွာသည် သာမန် လူ-ဝံပုလွေ ဂိမ်းများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခဲ့၏။

လူသားများကသာလျှင် ဝံပုလွေများကို သတ်ဖြတ်နေခဲ့ကြခြင်းပင်။

ယခုအခါတွင်မူ သူက "ဝံပုလွေ" ဟု မှတ်သားခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။

ဆိုလိုသည်မှာ...

ယခုည၌ သူက အမဲလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမည့်သူ ဖြစ်နေပေသည်။

သို့သော်လည်း...

သာမန် လူအုပ်စုလေးက ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ဦးကို တကယ်ကြီး လက်ရဲဇက်ရဲ တိုက်ခိုက်ရဲပါ့မလား။

သာမန် လူတွေတဲ့လား...

အချိန်။ 【၀၀:၁၁:၃၈】

ဒေါက်... ဒေါက်...။

ညဉ့်နက်ပိုင်း အချိန် ဖြစ်၏။

ရဲချီယန်က သူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ထဲတွင် အသစ် ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရင်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

【အခြေအနေ - အိပ်ပျော်နေသော ဝံပုလွေ (အာနိသင် မရှိပါ)】

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စာသား စာကြောင်းသစ်များသည် သားရေစာလိပ်ပေါ်၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

【ယခုည၏ ဖြစ်ရပ်များ - လယ်သမား၊ ဆရာဝန်နှင့် စားဖိုမှူးတို့ ဘာမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပါ၊ ပန်းဘဲဆရာက လက်နက်တစ်ခု ထုလုပ်နေသည်၊ အစောင့်က တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်၊ တရားသူကြီးက စားဖိုမှူးကို လျှို့ဝှက် စောင့်ကြည့်နေသည်၊ အပြေးအလွှား အကူအညီပေးသူက သူခိုးတစ်ယောက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းနေသည်၊ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် ယခုည၌ ဓားကိုင်ဆောင်ရန် လူသားအဖြစ် ရွေးချယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်】

【သူမ၏ ပစ်မှတ်မှာ】

【ခရီးသွား】

【ခရီးသွား၊ ကိုယ်စားပြုမှု - ဝံပုလွေ】

【သင်က ဝံပုလွေတစ်ကောင် ဖြစ်သည်၊ သင်က လူသား မဟုတ်ပါ】

"ငါက... ဝံပုလွေတစ်ကောင်လား"

ရဲချီယန်က အခန်းတွင်းရှိ မှန်တစ်ချပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မှန်ပြင်ထဲတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်အဖြစ် တကယ်ကြီး အသွင်ပြောင်းလာနေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း...

"အသိဉာဏ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှုပဲ"

"အရင်က လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ကွင်းဆက်တွေက အသေးအမွှား စမ်းသပ်မှုလေးတွေလောက်ပါပဲ၊ ဒီတစ်ခေါက် ငါ့ကို ဝံပုလွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာကတော့... ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ အသေသတ်ဖို့ ကြိုးစားတာပဲ"

"ငါက ဒီဂိမ်း စီမံခန့်ခွဲသူကို အမျက်တော် ရှသွားစေခဲ့ပုံရတယ်"

"မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ လီဆက်"

လီဆက်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူမ၏ သခင်မှာ အရင်အတိုင်း အတိအကျပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

မှန်ပြင်ထဲတွင်လည်း ရဲချီယန်က သူ၏ ပုံရိပ်မှာ မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

【အမှန်နှင့် အတုအယောင်ကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခြင်း】

သူကား လူသားတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်၏။

ဤဂိမ်း စည်းမျဉ်းများ၏ အသိဉာဏ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှု သို့မဟုတ် ကူးစက်ပြောင်းလဲစေသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုများပင်လျှင် သူ့အပေါ်၌ လုံးဝ အာနိသင် မရှိခဲ့ချေ။

"အရင်က ဒွန်ကီဟိုတေး ဘူတာဆီက ရခဲ့တဲ့ အဲဒီ အထူးအခြေအနေက တကယ်ကြီး ကြီးမားတဲ့ အကူအညီ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ"

ရဲချီယန်က တံခါးဘက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က သော့ခတ်ထားသော သူ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

သူမက ဝင်ရောက်လာပြီး ရဲချီယန်ကို ကြည့်ကာ သဲ့သဲ့ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမက ဗန်းတစ်ချပ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် သာမန် ဓားတစ်ချောင်း ရှိနေခဲ့သည်။

"အို... နိုးနေတာပဲ"

ညဘက် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ နေ့ခင်းဘက်က သူမ၏ ပုံစံနှင့် အလွန်အမင်း ဆင်တူနေခဲ့သည်။

ညင်သာနေဆဲ၊ လှပနေဆဲပင် ဖြစ်၏။ ကွာခြားသွားသည်မှာ သူမ ပြောဆိုသော စကားလုံးများသာ ဖြစ်ပေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါက လူသတ်တာမှာ မကျွမ်းကျင်ဘူးလေ၊ ပြီးတော့ အရမ်းကြီး နာကျင်စေချင်တာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒီညတော့ ငါ မင်းကို မသတ်ဘဲ နေလို့ မရတော့ဘူး"

သူမက သူရှိရာဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာခဲ့သည်။

လီဆက်၏ အချိန်စက်ယန္တရား လက်နက်ကိရိယာမှာ ချက်ချင်း လည်ပတ်လာပြီး တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရွယ်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ လီဆက်ကို လုံးဝ မမြင်ရသည့်အလား ပြုမူနေခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အာနိသင် လုံးဝ ကင်းမဲ့နေခဲ့ချေပြီ။ သူမက လီဆက်၏ ကိုယ်ကို ဖောက်ထွက် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ရဲချီယန်ရှေ့ တည့်တည့်ဆီ ရောက်ရှိလာကာ ဓားကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

"မနက်ဖြန် မဲပေးပွဲမှာ မဲအများဆုံး ရတဲ့သူက ငါ မဖြစ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဓားက ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း...

ချွင်။

ကြည်လင် ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

【လွင့်မျောကြယ် သန့်စင်သော အမှတ်အသား】

ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော အကာအကွယ် ဒိုင်းလွှာတစ်ခုက သံမဏိဓားကို ကာကွယ် တားဆီးလိုက်သည်။

"ဟင်"

"မင်းက... ခုခံမလို့လား"

"အလကားပါပဲ၊ ဒါက စည်းမျဉ်းတွေလေ"

"စည်းမျဉ်းတွေအရ မင်းရဲ့ ခုခံမှုက အာနိသင် မရှိပါဘူး"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာထက်၌ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သူမက ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မြှောက်လိုက်ပြီး ဤတစ်ခေါက်တွင် ရဲချီယန်၏ နှလုံးသားကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ဘုန်း။

ဓားသွား ကျဆင်းလာချိန်၌ အားပြင်းသော ပေါက်ကွဲမှု လှိုင်းဂယက်ကြီးတစ်ခုက တည်းခိုခန်း တစ်ခုလုံးကို အပျက်အစီးများအဖြစ် တကယ်ကြီး ဖောက်ခွဲ ချေမှုန်းသွားခဲ့တော့သည်။

"သူမက... လူသားတစ်ယောက်လား"

"သာမန် လူသားတစ်ယောက်လား"

ဖုန်မှုန့် မီးခိုးငွေ့များ ကင်းစင်သွားခဲ့သည်။

ရဲချီယန်က လုံးဝ ထိခိုက် ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိဘဲ ထိုနေရာ၌ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

လီဆက်က သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေသော်လည်း အာနိသင် ကင်းမဲ့နေဆဲပင်။

"တော်လောက်ပြီ လီဆက်၊ ဒီဘူတာမှာ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ လှုပ်ရှားလို့ ရမှာ"

ချမ်းမြေ့သော ကောင်းကင်ယံ၊ လရိပ်ဓားက တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ ဓားနှင့် ထပ်မံ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

"မင်း ခုခံနေဦးမှာပဲလား"

"ခုခံတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ"

"ဒါဆိုရင်လည်း... အလကားပါပဲ"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ အပြုံးမပျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

သို့တိုင်အောင် သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ တစ်စစ မြင့်တက်လာနေခဲ့သည်။

ရဲချီယန်က သူမကို ကြည့်ရှုရင်း တစ်ယောက်တည်း တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"တကယ်လို့ တိုက်ပွဲလေး တစ်ခုတည်းနဲ့ ပြီးဆုံးသွားမယ် ဆိုရင်တော့ ရိုးရှင်းလွန်းတာပေါ့"

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ"

"ဒါက အမဲလိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် တာဝန် ထမ်းဆောင်ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး"

"ဒါက ပဟေဠိ ဖြေရှင်းရမယ့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ"