အခန်း ၄၄၆

အခန်း (၄၄၆)

ရဲချီယန်က ဓားလက်နက်ကို အသုံးပြုလေ့ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း လုံးဝ အသုံးမပြုတတ်ခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။ ခုတ်ပိုင်းခြင်းနှင့် ရမ်းခါ ထိုးခုတ်ခြင်းဟူသော ကွဲပြားသည့် တိုက်ကွက်များ အားလုံးကား အဆုံးသတ်တွင် မူလအခြေခံဆီသို့သာ ပြန်လည် ဦးတည်သွားစမြဲ ဖြစ်၏။

ဤတည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးမှာ အမည်မသိ စွမ်းအားတစ်ခု၏ ဖိအားပေး အားဖြည့်မှုကို ခံထားရသဖြင့် သူမ၏ စွမ်းရည်များက အလွန်အမင်း ထူးဆန်း ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။ ရဲချီယန် ကိုယ်တိုင်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော တိုက်ခိုက်မှု အားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ခုခံ ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိထားပြီး သူမ တွန်းခုတ်လိုက်သော ဓားချက်တိုင်းက ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီး ချေမှုန်းပစ်ရန် လုံလောက်လွန်းလှပေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်၌ သူမက အဆင့် ၉ ပလက်ဖောင်းကမ္ဘာတစ်ခုရှိ အစွမ်းထက် မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်၏ သတ်မှတ်ချက်များနှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီနေခဲ့ချေပြီ။

သို့တိုင်အောင် ၎င်းက ရဲချီယန် ရှုံးနိမ့်သွားမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

【ပုန်ကန်မှု × ကြိုတင်သတိပေးသူ】

သူမ ပြောခဲ့သည့် စကားကို မှတ်မိကြသေးလား။

【"စည်းမျဉ်းတွေအရ မင်းရဲ့ ခုခံမှုက အာနိသင် မရှိပါဘူး"】

"ဝံပုလွေ" ဖြစ်သော ရဲချီယန်မှာ ညဉ့်ယံအချိန်၌ "လူသား" တစ်ဦး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မခံရမချင်း... ထိုစည်းမျဉ်းများအောက်တွင် ဓားကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူသားအဖြစ် လှုပ်ရှားနေသော တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ လုံးဝ သေဆုံးသွားနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

အခြားတစ်နည်း ဆိုရသော် ဤအချိန်ကာလအပိုင်းအခြားအတွင်း... သူမထံ၌ သေဆုံးခြင်းဟူသော သဘောတရား လုံးဝ ကင်းမဲ့နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုသို့ဆိုလျှင်လည်း။

"ခုခံမှုက အာနိသင် ရှိလာလိမ့်မယ်"

တကယ်လို့သာ သန့်စင်သော လူ-ဝံပုလွေ သတ်ဖြတ်ခြင်း ဂိမ်းကမ္ဘာတစ်ခု အမှန်တကယ် တည်ရှိနေခဲ့မည် ဆိုပါက...

ညဘက်တွင် ဝံပုလွေတစ်ကောင် ရောက်လာချိန်၌ အထဲရှိ လူသားများက သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို သူတစ်ပါး လက်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ထည့်အပ်လိုက်ကြမည်လော။

မဟုတ်ပေ။

စစ်မှန်သော လူသားများက ခုခံ တိုက်ခိုက်ရန်သာ ရွေးချယ်ကြလိမ့်မည်။

ခုခံမှုဟူသည် အမြဲတမ်း အသုံးဝင်စမြဲ ဖြစ်၏။

အနက်ရောင် ကျီးကန်း တံဆိပ်အမှတ်အသား တစ်ခုက ရဲချီယန်၏ လက်မောင်းကျောပြင်ထက်၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိတ်လန့် စိမ့်ခေါင်းတုန်ဖွယ် သေမင်းအရှိန်အဝါကြီးက သူ၏ ပတ်လည်တွင် ရစ်ဝဲ စီးဆင်းလာ၏။

အမှောင်ထု၊ သေဆုံးခြင်း...

ပေးအပ်ချေ...

【အား...】

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက မည်သည့်နေရာကမှန်း မသိ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ၎င်းကား သာမန် ကျီးကန်းတစ်ကောင်၏ အော်သံ မဟုတ်ချေ။ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေတတ်သော ကျီးကန်းနတ်ဆိုးထံမှ ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

"ဟင်"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ရှီးရှန်ကျိက တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား အလိုလို အသိစိတ်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံဆီ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

【လရိပ်】

တောက်ပသော လပြည့်ဝန်းကြီးက အမြင့်ဆီ၌ ချိတ်ဆွဲ ထင်ကျန်နေ၏။ ဤထူးဆန်း ဆန်းကြယ်သော ရွာလေးအတွင်း၌ ဒုတိယမြောက် လပြည့်ဝန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။

【ချမ်းမြေ့သော ကောင်းကင်ယံ】

ရဲချီယန်၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ငွေရောင်တောင်ပံ ကပ်ဘေးကြယ်ဆီမှ ကြမ်းကြုတ် စူးရဲသော အနီရောင် အလင်းစွယ်များ အုံကြွ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူက ထိုဒုတိယမြောက် လပြည့်ဝန်း၏ အလင်းရောင်ကို ထင်ဟပ်လျက် လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို မြင့်မားစွာ မြှောက်တင်လိုက်၏။

ထို့နောက် လပြည့်ဝန်းကြီးမှာ မြေပြင်ထက်ဆီသို့ ပြုတ်ကျ ဆင်းသက်လာခဲ့တော့သည်။

ရှီးရှန်ကျိ တစ်ယောက် အသိစိတ် ပြန်လည် မဝင်ရောက်နိုင်မီမှာပင်... ကြမ်းကြုတ် ပြင်းထန်ကာ အပူရှိန် ကဲလွန်းသော အသံကြီး တစ်ခုကိုသာ ကြားလိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းမှသည် အောက်ခြေအထိပင်။ ညာဘက် ပခုံးထက်မှ စတင်ကာ စောင်းဖြတ် ဆင်းသက်သွားသည့် သွေးစီးကြောင်းကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"...ဟင်"

"ဒါက... စည်းမျဉ်းတွေနဲ့... ကွဲပြားနေတယ်..."

ရှီးရှန်ကျိက တစ်ယောက်တည်း တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါး ကွယ်ပျောက်လာခဲ့သော်လည်း နက်နဲ ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုကမူ သူမ၏ မျက်နှာထက်၌ အထင်းသား ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

"ကြိုးစားပါ..."

သူမက ဆိုလေသည်။

"..."

【ရှီးရှန်ကျိ - လူသား】

【ဝံပုလွေ၏ တန်ပြန် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်】

စာသား အသစ်များက သားရေစာလိပ်ထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

【မင်း စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာသင့်တယ်၊ ဒါက မင်းအတွက် နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ပဲ】

"သတိပေးရုံလေးပဲလား"

ရဲချီယန်က ဓားကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းကို သဲ့သဲ့ ပြုံးလျက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို လာသတိပေးနေမယ့်အစား မင်း ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး ငါနဲ့ လာတိုက်ခိုက်ပါလား"

"ငါ မင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိပ်စက်ပြီး သတ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်"

သားရေစာလိပ်ထက်၌ မည်သည့် စာသား အသစ်မျှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ချေ။ သို့သော်လည်း တိုက်ပွဲကြောင့် နီးပါး လုံးဝ ပြိုကျ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသော ရွာလေးမှာမူ ကိုယ်တိုင် အလိုအလျောက် ပြန်လည် ပြုပြင် မွမ်းမံလာခဲ့သည်။ ထိုတည်းခိုခန်းလေးကလည်း ရဲချီယန်၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ အလိုအလျောက် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ တံခါးများက ဟောင်းလောင်း ပွင့်ဟသွားပြီး သူ့အား "ခရီးသွား" တစ်ဦးဟူသော မူလ ကိုယ်စားပြုမှုဆီ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ကာ ဤအချိန်၌ သူ ရှိသင့်ရှိထိုက်သည့် နေရာဆီသို့ ပြန်သွားရန် ဖိတ်ခေါ်နေသည့်အလား ပင်တည်း။

"လောစရာ မလိုပါဘူး"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ပြင်ပက လာတဲ့သူပဲလေ"

"အဲဒီကို ပြန်မသွားလည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး"

"သွားကြစို့ လီဆက်"

"အချိန်က စောပါသေးတယ်၊ လမ်းနည်းနည်းလောက် လျှောက်ကြည့်ကြရအောင်"

ရဲချီယန်က တည်းခိုခန်းဆီသို့ ပြန်မသွားခဲ့ဘဲ သူ၏ ရထားကြီးဆီသို့သာ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

သူက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေခဲ့၏။ ဤတစ်ကြိမ် ပလက်ဖောင်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာသူမှာ သူ မဟုတ်ဘဲ အခြားသော ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေခဲ့မည် ဆိုပါက ခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို မည်သို့ ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းကြမည်နည်း။ စည်းမျဉ်းများ၏ ကာကွယ်မှုကို ခံထားရသော ရွာသားများအပေါ် သေဆုံးခြင်း သဘောတရားကို အတင်းအကျပ် ပေးအပ်နိုင်သည့် ကျီးကန်းနတ်ဆိုးကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုးကို လူတိုင်း ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည် မဟုတ်ပေ။

ခန့်မှန်းရ လွယ်ကူနိုင်ပေသည်။ ရဲချီယန် လက်ရှိ ကြုံတွေ့နေရသော အခြေအနေကား လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူက ရွာသားများကို အကြိမ် သုံးဆယ့်ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း၏ အကျိုးဆက်ပင် ဖြစ်၏။

တကယ်လို့ အခြားသူများသာ ဤမှတ်တိုင်ဆီသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့မည် ဆိုပါက ရွာတွင်း၌ သဲလွန်စများ ရှာဖွေရင်း လူ-ဝံပုလွေ ဂိမ်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကစားရန် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကုန်ဆုံးရမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှာဖွေခြင်း မပြုခဲ့သည့် သတ်မှတ် သဲလွန်စ အချက်အလက်များ သို့မဟုတ် အခြားသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို တွေ့ရှိသည်အထိပင်။

ဤပလက်ဖောင်းက လွန်ကဲလွန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။ ရဲချီယန် ကိုယ်တိုင်က စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာရန် ဆန္ဒ လုံးဝ မရှိခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်၏။

သို့ဆိုလျှင် ဤဂိမ်း... သို့မဟုတ် ဤကမ္ဘာကြီး၏ အုပ်စိုးသူနှင့် ကြိုးဆွဲ ထိန်းချုပ်နေသူက ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေတာလဲ။

ရဲချီယန်က ရထား၏ အရှေ့ဆုံးပိုင်း၌ ရပ်လျက် တည့်တည့်အရှေ့ရှိ အလင်းရောင် လုံးဝ ကင်းမဲ့နေသော လိုဏ်ခေါင်းမည်းကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤလိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် မည်သည့် အလင်းရောင်မျှ မရှိချေ။ အရင်က သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော အဆင့်နိမ့် ပလက်ဖောင်းများရှိ သီးခြား ကွဲကွာနေသည့် လေဟာနယ် ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကြီးနှင့်ပင် အလွန် ဆင်တူနေခဲ့၏။

"စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့"

【နေရာရွှေ့ပြောင်းအမှတ်အသား · ကျောက်ချခြင်း】

ရဲချီယန်က ဤနေရာ၌ တည်နေရာ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် သူက လက်ရှိ အချိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

【၀၀:၄၀:၀၃】

【မော်ဂျူး · ဘူတာအတွင်း စတင်လည်ပတ်ခြင်း】

ရထားဘီးများက ဖြည်းညှင်းစွာ အရှိန်တင် လည်ပတ်လာခဲ့၏။ မူလ သံလမ်းများထက်၌ အနက်ရောင် သံလမ်း တစ်လွှာက အလိုအလျောက် ထပ်မံ ချိတ်ဆက် ဖြန့်ကျက်သွားသည်။ ရထားကြီးက ရှေ့သို့ ဦးတည် ထွက်ခွာလာပြီး ထိတ်လန့် စိမ့်ခေါင်းတုန်ဖွယ် အမှောင်ထုကြီးထဲသို့ တည်ငြိမ် လေးလံစွာ တိုးဝင် ရှေ့ဆက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဝှီး...။

ရထား၏ နောက်ဆုံး တွဲကြီးပါ အမှောင်ထုထဲသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင်... နောက်ကျောဘက်ဆီမှ အသံဗလံ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မဟုတ်သေးပေ၊ နောက်ကျောဘက်မှတင် မဟုတ်ဘဲ ပြင်ပလောကကြီး တစ်ခုလုံးဆီမှ မည်သည့် အသံမျှကို မကြားရတော့ချေ။ သံလမ်းများထက်၌ ပြေးဆွဲနေသည့် ရထားကြီး၏ ချလောက် ချလောက် မြည်ဟိန်းသံ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်နေတော့၏။ ရှေ့သို့၊ မရပ်မနား တည့်မတ်စွာ ရှေ့သို့သာ။

ဤအခိုက်အတန့်၌ အချိန်ဟူသည် အဓိပ္ပာယ် ကင်းမဲ့သွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပြီး ဤအမှောင်ထုကြီးထဲတွင် လူတို့၏ အချိန်အပေါ် အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းက အလွန်အမင်း ပျော့ညံ့ ဝေဝါးလာခဲ့ပေသည်။ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုအထဲ၌ နစ်မြုပ်သွားကာ အမှောင်ထုတွင်းသို့ ထာဝရ ကျဆင်းသွားတော့မည်သာ။

လီဆက်၏ အချိန်စက်ယန္တရား လက်နက်ကိရိယာက စတင် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ရဲချီယန်က လက်ကမ်း၍ တားဆီးလိုက်သည်။ သူက အမြဲတမ်း တိကျမှန်ကန်သော အိတ်ဆောင်နာရီကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ အချိန်ကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။ စက္ကန့်လက်တံ တုန်ခါ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်... မှေးမှိန်သော အလင်းရောင် တစ်ချက်က ရထား၏ အရှေ့တည့်တည့်၌ တကယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။

အချိန်။ 【၀၀:၄၂:၃၁】

နှစ်မိနစ်ခွဲလောက်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း အိတ်ဆောင်နာရီကို ကြည့်မနေခဲ့သည့် အချိန်၌ ရဲချီယန်မှာ ထိုလိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် နာရီပေါင်း များစွာတိုင်တိုင် ခရီးနှင်နေခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ပြတင်းပေါက် ပြင်ပရှိ ရှုခင်းက မည်သို့ ဖြစ်နေမည်ကို သူ ကြည့်ရှုနေရန်ပင် မလိုအပ်တော့ချေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ တည်နေရာ အမှတ်အသားမှာ ရထားတံခါး အပြင်ဘက် တည့်တည့်၌ ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင်။ သူတို့က ထိုရွာလေးတွင်း၌ပင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ လိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်ရောက်သွားပြီး နှစ်မိနစ်ခွဲ ကြာမြင့်ပြီးနောက် မူလ စတင်ခဲ့သည့် နေရာဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

"စစချင်းက ပြန်လည် အစပြုတာ၊ ခုကျတော့ အချိန် ဆန့်ထွက်မှုတဲ့။ အရင်မှတ်တိုင်တုန်းကသာ အဲဒီ ကျုံမော့ကျင်းနဲ့ မဆုံခဲ့ရရင် ဒါက အချိန် ကွင်းဆက်ကြီး တစ်ခုလို့ ငါ ထင်မိတော့မှာပဲ"

"ပြီးတော့ ခုချိန်မှ ငါ့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးဖို့ သဘောတူတာက နည်းနည်းလေး နောက်ကျမနေဘူးလား"

သားရေစာလိပ်ထက်၌ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ပေါ်ထွက်လာမှန်း မသိရသော စာသား စာကြောင်းသစ် တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

【စည်းမျဉ်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု - ဝံပုလွေက ညဉ့်ယံအချိန်၌ လူသားအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ပလက်ဖောင်းမှ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါသည်】

ရဲချီယန်၏ လှောင်ပြောင် ရယ်မောသော စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ၎င်းမှာ ထပ်မံ ပြုပြင် ပြောင်းလဲသွားပြန်၏။

【ဝံပုလွေဟူသည် သေဆုံးရန်သာ ကံကြမ္မာ ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်】

"ဟက်..."

"တကယ်လို့ ထာဝရ ညဉ့်ယံ မြို့တော်က လူတွေသာ ဒါကို မြင်သွားရင် တော်တော်လေး စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြလောက်တယ်"

"ပြီးတော့ ငါက လူသားတစ်ယောက်ပါ၊ ဝံပုလွေ မဟုတ်ဘူး။ လူမှားပြီး လာကျိန်စာတိုက်နေတာ... တကယ် မိုက်မဲလွန်းတယ်"

ရဲချီယန်က သားရေစာလိပ်ကို ရထားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြင်ပဆီသို့ ပေါ့ပါးစွာ ပစ်ချလိုက်သည်။ ရထားခေါင်းမိုးထက်၌ ကင်းစောင့်နေသော အီဗ်က ခလုတ် ညှစ်လိုက်၏။ နတ်ဆိုးပန်း၏ မီးတောက်များ စိမ့်ဝင်နေသော ကျည်ဆန်တစ်ခုက ထိုသားရေစာလိပ်ကို ပြာမှုန့်အဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားစေတော့သည်။

"မင်းက ဂိမ်းကစားချင်သေးရင်လည်း ဆက်ကစားကြတာပေါ့"

"ငါက ရဲချီယန်ပါ"

"ပြင်ပလောကက လာတဲ့ ခရီးသွားတစ်ယောက်လေ"

သူက သစ်သားပလက်ဖောင်း၏ အထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။ မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိသေးသော ရွာလေးကို ကြည့်ရှုရင်း အပြုံးဖြင့် ဆိုလေ၏။

"ငါ အဲဒီ တည်းခိုခန်းမှာပဲ တည်းနေပါ့မယ်။ မနက်ဖြန်ညကျရင် နောက်ထပ် လူတချို့လောက် ထပ်လွှတ်ကြည့်ပါလား"