အခန်း ၄၄၇

အခန်း (၄၄၇)

ရဲချီယန်သည် လိမ်ညာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ သူက ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီး မရှိတော့သည့် ထိုတည်းခိုခန်းလေးဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ဝင်ရောက် တည်းခိုလိုက်လေ၏။

နံနက်မိုးသောက် အလင်းရောက်လာသောအခါ ရွာတွင်းရှိ ရွာသူရွာသားများမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ကိုယ်ပိုင် လှုပ်ရှားမှုများကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့က တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ရှီးရှန်ကျိ ဟူသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးကြောင်းကို လုံးဝ မှတ်မိပုံ မရတော့ချေ။

ညဉ့်ယံ အချိန်ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်၏။ ဤပလက်ဖောင်း၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးဆွဲ ထိန်းချုပ်နေသူက တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ဆက်လက် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဤတစ်ခေါက် ရောက်လာသူကား တရားသူကြီးပင်။

တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရဲချီယန်က ကျီးကန်းနတ်ဆိုးမှတစ်ဆင့် သူတို့အပေါ် သေဆုံးခြင်း သဘောတရားကို ပေးအပ်လိုက်သရွေ့ နောက်ဆုံး ရလဒ်မှာ သူ၏ အောင်ပွဲဖြင့်သာ သေချာပေါက် အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီး နေ့သစ်တစ်ခု ထပ်မံ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်လည်း ရွာတွင်းရှိ လူများမှာ တရားသူကြီး ဟူသော ဖြစ်တည်မှု ရှိခဲ့ဖူးကြောင်းကို လုံးဝ မှတ်မိကြတော့မည် မဟုတ်ချေ။

တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်...။

ဤလူ-ဝံပုလွေ ရွာ၏ ရွာသူကြီးမှာ လရိပ်ဓားသွားအောက်၌ သေဆုံးသွားခဲ့ရချိန်တွင် ဤနေရာ၌ နောက်ဆုံး တစ်ယောက်တည်းသော လူသာ ကျန်ရစ်တော့၏။ ၎င်းကား အပြေးအလွှား အကူအညီပေးသူ ကျားအိုက်စေ့ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အို... အစ်ကို၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ မနေ့ညက အိပ်လို့ ကောင်းရဲ့လား"

နံနက်စောစော အချိန်ပင် ဖြစ်၏။

ကျားအိုက်စေ့က တည်းခိုခန်း အဝင်ဝ၌ နွေးထွေးသော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

ရဲချီယန်က တည်းခိုခန်း၏ တံခါးဘောင်ကို မှီရပ်နေလိုက်သည်။ သူ၏ ဘေးနားတွင် ကျီးကန်းနတ်ဆိုးက ရွာသူကြီး ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အလောင်းအကြွင်းအကျန်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရှင်းလင်း ဖြေရှင်းနေ၏။ သို့တိုင်အောင် ကျားအိုက်စေ့မှာ လုံးဝ မမြင်ရသည့်အလား ပြုမူနေခဲ့ပေသည်။

"ငါ မအိပ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ ငါ မကြာခင် ဒီက ထွက်သွားရတော့မှာ မလား၊ အဲဒါကြောင့် နည်းနည်းလောက် အိပ်မပျော်ဖြစ်နေတာပါ"

"မင်းကျတော့ရော၊ ဒီရွာမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်တဲ့သူအနေနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေမှာ အိပ်လို့ ကောင်းရဲ့လား"

"တစ်... တစ်ယောက်တည်း... ဩော် ဟာဟာ... ကျွန်တော့် အိပ်စက်မှု အရည်အသွေးက တကယ် အထူးကောင်းမွန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အလုပ်လေးတွေ သွားလုပ်လိုက်ပါဦးမယ်၊ ဩော်... ဒါနဲ့ နေ့လယ်စာကို ကျွန်တော် ဒိုင်ခံ ကျွေးပါ့မယ်၊ ရွာ့မီးဖိုချောင်မှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"

ကျားအိုက်စေ့က တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်း ထွက်ခွာသွားသည်။ သူက တစ်ယောက်ယောက်အတွက် အလုပ်ပြေးလုပ်ပေးတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုသူမှာ ဘယ်သူ ဖြစ်နေမည်နည်း။

သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွား၏။

ရှုပ်ထွေး ဝေခွဲမရဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူက ရဲချီယန်ရှေ့ဆီသို့ တကယ်ကြီး နောက်ပြန် လှည့်လာခဲ့တော့သည်။

"အစ်ကို၊ ကျွန်တော် ကူညီပေးရမယ့် အလုပ်များ ရှိသေးလား"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်မှာ ဒီနေ့ ဘာအလုပ်မှ မရှိတော့သလိုပဲ"

သေချာပေါက် သူ လုပ်စရာ အလုပ် မရှိတော့ချေ။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူကား ဤရွာ၌ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော တစ်ယောက်တည်းသော လူ ဖြစ်နေသောကြောင့် ပေတည်း။

"မနေ့ကရော မင်း ဘာအလုပ် လုပ်ခဲ့သေးလဲ"

လီဆက် ခွံ့ကျွေးသော နံနက်စာကို စားသုံးရင်း ရဲချီယန်က မေးမြန်းလိုက်၏။

"မလောပါနဲ့၊ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး"

"မနေ့က... မနေ့က..."

တကယ်လို့ ရွာထဲတွင် လူကိုးဦး ရှိနေပြီး တစ်ယောက်၏ မှတ်ဉာဏ် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလျှင် ကျန်လူများ သတိမထားမိဘဲ နေနိုင်ပေသည်။

တကယ်လို့ ရွာထဲ၌ လူနှစ်ဦး ကျန်နေသေးပါက အခြားသူများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လျှင်တောင်မှ ထိုနှစ်ဦးက အခြေအနေကို "ယုတ္တိတန်သည်" ဟု အနိုင်နိုင် တွေးတော လက်ခံထားနိုင်ဆဲပင်။

သို့သော်လည်း ဤရွာ၌ နောက်ဆုံး တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့မည် ဆိုပါက မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်နည်း။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မနေ့က အရင်လိုပဲ အပြေးအလွှား အလုပ်တွေ လုပ်ပေးနေခဲ့တာပါ၊ အဲဒါက... အဲဒါက... ဘယ်သူ့အတွက် လုပ်ပေးနေခဲ့တာပါလိမ့်"

အတိအကျ ယခုလို အခြေအနေမျိုးပင် ဖြစ်၏။

သူ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ တည်ရှိနေသော ထို "ယုတ္တိတန်မှု" ဆိုသည့်အရာမှာ မည်မျှလောက် ထူးဆန်း ကမောက်ကမ နိုင်နေကြောင်းကို သတိပြုမိသွားစေရန် ရဲချီယန်အနေဖြင့် ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခု မေးမြန်းလိုက်ရုံသာ လိုအပ်ခဲ့သည်။

သူကား ရွာ၏ တစ်ယောက်တည်းသော ရွာသား ဖြစ်၏။

သို့တိုင် သူက ရွာ၏ အပြေးအလွှား အကူအညီပေးသူ ဖြစ်နေဆဲပင်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် စဉ်းစားလို့ မရတော့ဘူး၊ အစ်ကို... မနေ့က ကျွန်တော် ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ၊ အစ်ကို သေချာပေါက် သိတယ် မလား"

"သိတာပေါ့၊ မနေ့က မင်း ရွာသူကြီးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နေ့က ဆရာဝန်အတွက်၊ အဲဒီအရင်နေ့က စားဖိုမှူးအတွက်..."

ဤအစီအစဉ်ကား ရွာသားများ သေဆုံးခဲ့သည့် ပြောင်းပြန် အစီအစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးနေ့က တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှလွဲ၍ ကျားအိုက်စေ့ သွားရောက် ကူညီပေးခဲ့သူတိုင်းမှာ ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ရဲချီယန်ထံ လာရောက် တိုက်ခိုက်မည့်သူများ ဖြစ်နေခဲ့ကြပေသည်။

"ရွာသူကြီးလား၊ ဆရာဝန်လား၊ စားဖိုမှူးလား..."

"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ သူတို့က..."

ကျားအိုက်စေ့မှာ ထိုရွာသားများ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်အကိုင်များကို မရပ်မနား ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

ဒေါင်...။

ဒေါင်...။

နာရီခေါင်းလောင်း ထိုးသံတစ်ခု ရွာလေးအတွင်း၌ မြည်ဟိန်း ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

ကျားအိုက်စေ့၏ ရူးသွပ်နေမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူက ရဲချီယန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်လာခဲ့သည်။

သူ ပြောဆိုလိုက်သော အသံမှာ အလွန်အမင်း ထူးဆန်းနေခဲ့၏။

၎င်းက သူ၏ အသံ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

"မင်းက နောက်ဆုံး ရွာသား ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင်မှ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ ရထားကြီးက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီလေ"

ဤလူ-ဝံပုလွေ ရွာ၏ နောက်ကွယ်မှ ကောင်သည် နောက်ဆုံး တစ်ယောက်တည်းသော ရွာသားသာ ကျန်ရှိတော့သည့် အချိန်တွင် ထွက်မလာဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူက ဤစကားများကို ပြောဆိုရန် ကျားအိုက်စေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ထိုမျှမက သူ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။

အလင်းရောင် ကင်းမဲ့နေသော ထိုလိုဏ်ခေါင်းကြီးမှာ သစ်သားပလက်ဖောင်းကြီးနှင့်အတူ ရဲချီယန်၏ ရထားကြီးကိုပါ ဝါးမျို မျိုချသွားသည့် ဧရာမ သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

"လူသား... ရထားမောင်းနှင်သူ၊ မင်း ဒီနေရာမှာ ထာဝရ နေရစ်ခဲ့ရတော့မယ်"

"ဒီ လူ-ဝံပုလွေ ရွာရဲ့ ရွာသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ချေ"

"တစ်ယောက်တည်းသော ရွာသားအဖြစ်ပေါ့"

"ငါ မင်းကို ထာဝရ အသက်ရှင်စေပြီး ဒီနေ့ရက်ကို အဆုံးအစမရှိ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းစေရမယ်"

"သူတို့လိုမျိုးပဲလေ"

အလောင်းပုံ တောင်ပို့ထဲမှ မျက်နှာမဲ့ အလောင်းကောင်များမှာ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် တွားသွား ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှသည် ကျီးကန်းနတ်ဆိုးက ယခုလေးတင် ပစ်ထည့်လိုက်သော ရွာသူကြီး ဝါရန်အထိပင် ဖြစ်၏။

သူတို့မှာ သေဆုံးစဉ် အချိန်က ပုံစံအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဖုတ်ကောင်များကဲ့သို့ ရဲချီယန်ထံသို့ တရွေ့ရွေ့ တွားသွား ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

"သူတို့က သေဆုံးခြင်း ကင်းမဲ့နေပြီးသား ဖြစ်ပေမယ့် မင်းက သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်၊ မင်းက လူသတ်သမား၊ မင်းက ဝံပုလွေပဲ၊ ဟီးဟီး... သူတို့က လွတ်မြောက်သွားကြပြီ ဖြစ်ပေမယ့် မင်းကတော့ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရထားကြီးမှာ အမှောင်ထုတွင်းသို့ ကျဆင်း နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ထိန်းချုပ်ထားသော မော်ဂျူးများကိုပင် အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့ချေ။

စနစ်၏ ခွင့်ပြုချက်များမှာလည်း ဤအမှောင်ထု၏ သီးခြား ဖြတ်တောက် ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ပင်တည်း။

မော်ဂျူးများကို အသုံးပြု၍ မရတော့သလို ဆက်သွယ်ရေးလည်း ပြုလုပ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

အတုအယောင် စောင့်ကြည့်ရေးစက် ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်ပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရ၏။

"ရထားကို တကယ်ကြီး ပစ်မှတ်ထားတာလား၊ ဘူတာရုံကမ္ဘာထဲမှာ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ကြုံရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ"

"ငါ နည်းနည်းလောက် ပေါ့ဆသွားခဲ့ပုံရတယ်"

သူ၏ ရှေ့ရှိ အလောင်းကောင်များနှင့် ထိန်းချုပ်ခံထားရသော ကျားအိုက်စေ့ကို ကြည့်ရှုရင်း ရဲချီယန်က မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူက လက်ဖြောင့်ကို ညင်သာစွာ တစ်ချက် တီးလိုက်ရာ နတ်ဆိုးအလင်းရောင် သဲ့သဲ့က သူ၏ လက်ချောင်းဖျားတွင် လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားခဲ့၏။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာထက်၌ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားသည့်အလား အသံမှာလည်း တုန်ရီလာခဲ့တော့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ကျစ်... ရထား မရှိရင် ငါ ဒီနေရာကနေ ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားရတော့မှာလဲ"

"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ၊ မင်း ဘယ်မှာလဲ၊ ဒီပလက်ဖောင်းကြီးက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

"ဒီမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပုန်းကွယ်နေတာလဲ"

မေးခွန်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ တီးတိုး ရေရွတ်သံက ကျားအိုက်စေ့၏ နားအနီးတွင် ရစ်ဝဲ နေခဲ့သည်။

"မြန်မြန် ငါ့ကို ပြောပြပါ..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မှာမှ မဟုတ်တာ..."

ကျားအိုက်စေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပူးကပ် ထိန်းချုပ်ထားသော ကောင်မှာ ရဲချီယန်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို မြင်ရသောအခါ အလွန်အမင်း ကျေနပ် အားရသွားခဲ့ပေသည်။

၎င်းက အမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

"ငါက ကြီးမြတ်တဲ့ အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရား ဖြစ်တဲ့ အချိန် နတ်ဘုရား ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်ပဲ"

"ငါက မင်းကို ကြည့်ရှုရင်း လိုဏ်ခေါင်းထဲမှာ ရှိနေတာ"

"ဒီက အရာအားလုံးက လူသားတွေကို ကစားဖို့ အချိန် နတ်ဘုရား ဖန်တီးထားခဲ့တဲ့ ကစားကွင်းကြီးပဲ"

"ရထား မရှိရင် မင်း ဒီမှတ်တိုင်ကနေ လုံးဝ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းလို သေးသိမ်တဲ့ လူသားတစ်ယောက်က ရထား မရှိရင် နတ်ဘုရားတွေ ဖန်တီးထားတဲ့ လေဟာနယ် နေရာလွတ်ထဲကိုလည်း လုံးဝ ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး"

"မင်း ဒီမှာ သေတဲ့အထိ ပိတ်မိနေရတော့မှာ"

"ငါက ဟိုကနေ မင်းကို စောင့်ကြည့်နေမယ်၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမယ့် နေ့ရက်ကို ကြည့်ရှုပြီး အချိန်ကို နောက်ပြန် လှည့်ပစ်မယ်၊ မင်းကို ထာဝရ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားစေရမယ်"

ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်တဲ့လား။

နတ်ဘုရားတွေ ပါဝင်လာပြီ ဆိုတာနဲ့... အရာအားလုံးက အလွန်အမင်း ပျင်းစရာ ကောင်းသွားတတ်တယ်လို့ သူ အမြဲတမ်း ခံစားရသည်။

ရဲချီယန်၏ မျက်နှာထက်ရှိ အမူအရာက တဖြည်းဖြည်းနှင့် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

သူက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါ ရထားကို ပြန်ရအောင် ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီ လိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်ပြီး မင်းကို သတ်နိုင်အောင် ဘာလုပ်သင့်လဲ ဆိုတာ ပြောပြနိုင်မလား"

"ငါက ဘာလို့ ပြောပြ..."

မှောင်မိုက် နက်ရှိုင်းနေသော နတ်ဆိုး ကတ်ပြား တစ်ခုက ရဲချီယန်၏ လက်ချောင်းဖျားတွင် တွဲလောင်း ကျနေခဲ့သည်။

လွှမ်းမိုးအုပ်စိုးသူ၏ နောက်ကျောဘက်၌ "နတ်ဆိုး" ဟု အမည်ရသော ကတ်ပြား အစီအစဉ် အလင်းကွင်းကြီးက ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

သူက နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေသော "ကျားအိုက်စေ့" ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ရှေ့သို့ မရပ်မနား တိုးဝင် လျှောက်လှမ်းလိုက်တော့သည်။

"ငါ့ကို ဖြေစမ်းပါ"