အခန်း ၄၂၆

အပိုင်း (၄၂၆) - ပြန်ရောက်လာခြင်း

ပထမလ၏ ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့၊ မီးပုံးပွဲတော် ကျရောက်သော နေ့ရက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင် ကူမော့သည် ကူချူတုန်းနှင့် အနီရောင် တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချန်အန်းမြို့သို့ လာရောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့သည် ဂီတသမားကို အတူခေါ်ဆောင်မလာခဲ့ကြချေ။

အကြောင်းမူကား စံအိမ်တော်ကို စောင့်ရှောက်ရန် လူတစ်ဦး လိုအပ်နေသည့်အပြင်၊ ဂီတသမားကိုယ်တိုင်ကလည်း ကူမိသားစုစံအိမ်ဝင်းအတွင်း၌ မှော်ဝင်္ကပါတစ်ခုကို တည်ဆောက်နေရသဖြင့် အပြင်သို့ထွက်ရန် အချိန်မအားလပ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"ချူတုန်း၊ ချူတုန်း... ဒီမှာ"

သူတို့ ချန်အန်း ၏ မြို့တံခါးအပြင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှာပင် ချန်ယန် မင်းသမီး လီလီ ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ကူချူတုန်း သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော မြင်းရထား တစ်စီးကို မြင်လိုက်ရပြီး လီလီ က အောက်သို့ ဆင်းလာလေသည်။

ကူချူတုန်း သည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ လျှောက်သွားလိုက်ရာ လီလီ သည် ချက်ချင်းပင် ခုန်တက်ပြီး သူမကို ဖက်လိုက်ကာ ဆိုသည်။

"ငါ နင့်ကို ဒီမှာ စောင့်နေတာ မနက်စောစော ကတည်းကလေ..."

ကူချူတုန်း က ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ငါ မွန်းလွဲပိုင်းလောက်မှ ရောက်မယ်လို့ စာထဲမှာ ပြောထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား.. ဘာလို့ စောစော လာရတာလဲ..."

"ငါ နင့်ကို လွမ်းလို့ပါ..."

လီလီ က ဆိုသည်။

"နင့်ကို ပြောပြရဦးမယ်၊ မကြာသေးခင်က ရွှံ့ရုပ်တု ဆရာကြီး တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူက အရမ်းကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ... တကယ်ပြောတာပါ၊ သူလုပ်တဲ့ ရွှံ့ရုပ်လေးတွေက တကယ့် လူတွေနဲ့ တူနေတာပဲ”

“ ငါနဲ့ တစ်ထပ်တည်း တူတဲ့ ရွှံ့ရုပ်လေး တစ်ခုကို သူ့ကို လုပ်ခိုင်းထားတယ်၊ အဲဒါက တစ်ထပ်တည်း တူနေတာပဲ၊ နင့်ကိုလည်း ခေါ်သွားပြပြီး နင့်အတွက်လည်း တစ်ခု လုပ်ခိုင်းဦးမယ်"

ကူချူတုန်း က မေးလိုက်သည်။

"ငါ့အစ်ကို လုပ်တဲ့ သစ်သားရုပ်တု တွေထက် ပိုပြီး အသက်ဝင်လား..."

လီလီ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"အင်း၊ သူတို့က မတူဘူးလေ... နင့်အစ်ကို ရဲ့ သစ်သားရုပ်တု တွေက အသက်ဝင်ပေမဲ့ သစ်သားနဲ့ လုပ်ထားတာလေ၊ အတုမှန်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိနိုင်တယ်…”

“ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ရွှံ့ရုပ် ဆရာကြီး ရဲ့ ရွှံ့ရုပ်လေးတွေက မတူဘူး... သူတို့က တကယ့် လူတွေနဲ့ တူတယ်... နောက် ငါ့အိမ် ရောက်ရင် နင် မြင်ရမှာပါ..."

စကားပြောနေရင်းပင်၊ လီလီ သည် ကူချူတုန်း ထံမှ ခွာလိုက်ပြီး ကူမော့ နှင့် အနီရောင် တို့ မြင်းစီး၍ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် လေးနက်သွားတော့သည်။

သူမက မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ ချောမောလှပတဲ့ အမျိုးသမီး လည်း လာတာလား... သူမက နင့် မရီး နေရာကို ယူသွားတာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး..."

ကူချူတုန်း က ဆိုသည်။

"သူမက ငါ့ မရီး ဘယ်လိုမှ ဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က နင့်အိမ်မှာ အနီရောင် က ငါ့အစ်ကို ရဲ့ အစေခံမလေး ပါလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

လီလီ က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး

"သူမက အရမ်း လှတာပဲ... အစေခံ ဆိုတာက အထောက်အထား တစ်ခုပါပဲ၊ မရီး ဆိုတာက အသစ် တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တာပေါ့"

"အို... ဒါကို နင့်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး..."

ကူချူတုန်း က ဆိုသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမက ငါ့ မရီး ဘယ်လိုမှ ဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး"

လီလီ သည် ကူချူတုန်း ၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ ငါတို့က အကောင်းဆုံး ထဲက အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းတွေပဲလေ"

ထို့နောက် လီလီ က ကူမော့ကို ပြောလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်း ကူ... ရှင် ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ဘာလို့ မနေတာလဲ..."

ကူမော့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ချူတုန်း က မင်းအိမ်မှာ နေလို့ ရပါတယ်၊ ငါက အဘိုးကြီးယဲ့ ဆီမှာ နေမယ်..."

ကူမော့သည် မင်းသမီး ၏ စံအိမ်တွင် နေထိုင်၍ မရနိုင်ပါချေ။ လီလီ မှာ အိမ်ထောင် မကျသေးဘဲ၊ အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသား တစ်ဦး ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ပါက အတင်းအဖျင်း စကားများကို မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင်၊ သူရော လီလီ ပါ ထူးခြားသော အဆင့်အတန်းများ ရှိကြပြီး ၎င်းတို့၏ ပတ်သက်မှုမှာ သံသယများကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်လေသည်။

ထို့အပြင်၊ အလောင်းပိုးအိမ် လိုဏ်ဂူ မှ ပစ္စည်းများကို ရွှေ့ပြောင်းရန် လူအင်အား လိုအပ်နေပြီး၊ ဤကိစ္စကို ကူညီရန် ယဲ့ကျင့်လန် မှာ အသင့်တော်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယဲ့ကျင့်လန်တွင် ချင်းကျိုး၌ လှည့်လည်သွားလာသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့စဉ်ကတည်းက သူ့နောက်သို့ သစ္စာရှိစွာ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသော ယုံကြည်စိတ်ချရသည့် လက်အောက်ငယ်သားတစ်စု ရှိပေသည်။

ထိုသူတို့သည် သိုင်းပညာ၌ အလွန်ထူးချွန်ကျွမ်းကျင်ကြသည့်အပြင်၊ မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကိုလည်း ထိရောက်ပြတ်သားစွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ကြပြီး မလိုအပ်သော ပြဿနာများကိုလည်း ဘယ်သောအခါမျှ ဖန်တီးလေ့မရှိကြချေ။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ"

လီလီ သည် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်လေသည်။ သူမအတွက် ကူမော့ကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမှာ လောကွတ် တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ အစကတည်းက သူမ၏ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကူချူတုန်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ယဲ့ကျင့်လန် သည် မြို့ပြင်သို့ မြင်းစီး၍ ထွက်လာကာ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ငါက မင်းတို့ကို စောင့်ဖို့ စောစော လာမလို့ စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုစု က အမှုတစ်ခု စုံစမ်းဖို့ အကူအညီ လိုလို့ ငါ မထွက်ခင်လေးမှာ တားလိုက်လို့ပါ..."

ကူမော့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး

"ရပါတယ်၊ ငါ လမ်းမပျောက်ပါဘူး..."

"အစ်ကိုယဲ့..."

ကူချူတုန်း က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ညီမလေး ချူတုန်း..."

ယဲ့ကျင့်လန် က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့ နှစ်ယောက် စကားပြောချင်သလောက် ပြောကြပါ၊ ချူတုန်း နဲ့ ကျွန်မ သွားပြီး ပျော်လိုက်ဦးမယ်"

လီလီ က ဆိုသည်။

ကူမော့သည် အနီရောင် အား မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်ရာ၊ အနီရောင် မှာ ချက်ချင်းပင် လိုက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ အဓိက တာဝန်မှာ ကူချူတုန်း ၏ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ရန် ပင် ဖြစ်လေသည်။

အနီရောင် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ယဲ့ကျင့်လန် က ဆိုသည်။

"မင်း ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ပင်လယ်ပြင်ကို သွားပြီး အရမ်း လှတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတယ်လို့ ချန်ယန် မင်းသမီး ဆီကနေ ငါ ကြားတယ်... ချန်ယန် မင်းသမီး က နောက်နေတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်ကြီးပဲ"

ကူမော့ ပြုံးလိုက်သော်လည်း စကားများများစားစား မဆိုဘဲ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

" ရတနာတိုက် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တိုးတက်မှု ရှိလား..."

ယဲ့ကျင့်လန် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ဒီကိစ္စက နည်းနည်း ဒုက္ခပေးနေတယ်... မကြာသေးခင်က ချန်အန်း မှာရှိတဲ့ မှောင်ခိုဈေးကွက် မှာ ရတနာမြေပုံ အမြောက်အမြား ပေါ်လာပြီး၊ အငြင်းပွားမှု မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်တယ်”

“ အမှုတွေ အများကြီး ဖြစ်လာတယ်... မြို့တော် ကို ပြန်ရောက်ကတည်းက ငါ လုံးဝ မနားရသေးဘူး..."

"ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား..."

ကူမော့က မေးလိုက်သည်။