အခန်း ၄၂၈

အပိုင်း (၄၂၈) - မဖိတ်ခေါ်တဲ့ဧည့်သည်

ယဲ့ကျင့်လန် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"လူတွေက အမြဲ ပြောင်းလဲနေတတ်ပါတယ်... စွမ်းအားကို ရဖို့အတွက် အရာရှိ တစ်ယောက်အနေနဲ့ နန်းတွင်း ကို ဝင်ဖို့ ချီမြောင်ရွှမ် ရဲ့ အမိန့်ကို ငါ တကယ်ပဲ နာခံခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့၊ အဲဒီ အတွင်းမှာပဲ၊ ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာ ကို အသုံးပြုပြီး ဒီနိုင်ငံကို ကာကွယ်ဖို့လို ဘဝမှာ ပိုကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက် တစ်ခုကို ငါ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လေ... အရင်တုန်းက ငါဟာ စွမ်းအားရဲ့ တန်ဖိုးကို ရိုးရိုးလေးပဲ လိုက်ရှာခဲ့တာ၊ အခုတော့ စွမ်းအားရဲ့ တန်ဖိုးကတစ်ဆင့် ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးကို ငါ လိုက်ရှာနေပြီ..."

ကူမော့သည် သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုယဲ့... မင်းကို သမိုင်းမှာ အမှတ်ရနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်"

ယဲ့ကျင့်လန် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘွဲ့တံဆိပ်တွေနဲ့ ဂုဏ်ပြုခံရတာက ငါ့ကို သိပ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သမိုင်းမှာ အမှတ်ရနေမယ် ဆိုတဲ့ ကိစ္စကိုတော့ အမျိုးသား တော်တော်များများ ငြင်းနိုင်မယ် မထင်ဘူး"

ကူမော့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်း ချီလင် အရိုး ကို ပိုပြီး သန့်စင်သင့်တယ်၊ ဒါမှ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ က ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်မှာ ဖြစ်ပြီး မင်း ပိုပြီး လုပ်ဆောင်နိုင်မှာပေါ့..."

"ငါ နားလည်ပါတယ်..."

ယဲ့ကျင့်လန် က

"ဒါပေမဲ့ ချန်အန်း က အခုချိန်မှာ အထူး ကာလ တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်လေ... အိမ်ရှေ့မင်းသား တင်မြှောက်မယ့် အခမ်းအနားကို ကျရှုံးခွင့် မပေးနိုင်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ရှေ့တန်း တပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေလိမ့်မယ်... ပြီးတော့..."

ယဲ့ကျင့်လန် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အသံလွှင့်ကာ

"အိမ်ရှေ့မင်းသား တင်မြှောက်မယ့် အခမ်းအနား အပြီးမှာ အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် စစ်ချီထွက်မှာဖြစ်ပြီး ငါလည်း လိုက်သွားရမယ်... ဒါကြောင့် အခုလောလောဆယ် ငါက အရှင်မင်းကြီး ကို ချန်အန်း မှာ ငြိမ်းချမ်းအောင် ကူညီပေးပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသား ရဲ့ ရင်ခွင်ပိုက် အုပ်ချုပ်မှု အတွက် ပြင်ဆင်ပေးရမယ်..."

"ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် စစ်ချီထွက်မလို့လား..."

ကူမော့က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင့်လန် သက်ပြင်းချကာ အသံလွှင့်၍

"တကယ်တော့ ရှေ့တန်းက အခြေအနေ က သိပ်ပြီး အကောင်းမြင်စရာ မရှိပါဘူး... စစ်ပွဲအတွက် နိုင်ငံရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကျဆင်းသွားစေမှာ စိုးရိမ်လို့ နန်းတွင်း က သတင်းတွေကို တမင်တကာ ပိတ်ဆို့ထားတာပါ...”

“ တကယ်တမ်းမှာတော့၊ ငါတို့ရဲ့ ရှေ့တန်း ပြဿနာ က ရန်ပုံငွေ ပြတ်လပ်နေတာ တစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ဘူး... အခြေအနေက အရမ်းကို တင်းမာနေတယ်... အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် စစ်ချီ မထွက်ဘူးဆိုရင်တော့ ချူနိုင်ငံ ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာ စစ်တပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ ခြောက်လတောင် မခံဘဲ ပြိုကျသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်"

ကူမော့က အံ့အားသင့်စွာဖြင့်

"အဲဒီအဆင့်ထိတောင် ရောက်နေပြီလား"

"မဟုတ်ရင်၊ နောက်ဆုံး ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ အရှင်မင်းကြီး က ဘာလို့ သူ့အသက်ကို စွန့်ပြီး ကိုယ်တိုင် စစ်ချီထွက်မှာလဲ..."

ယဲ့ကျင့်လန် က ဆိုသည်။

ခဏတာမျှ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ယဲ့ကျင့်လန် က ထပ်ပြောသည်

"ဒါနဲ့ အစ်ကိုကူ... တစ္ဆေမြို့တော် ထဲမှာ ကပ်ရောဂါနတ်ဘုရား ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရွှေ့ဖို့ လူအင်အား နည်းနည်း ငှားချင်တယ်လို့ မင်း စာထဲမှာ ပြောထားတယ်နော်... ဘယ်တော့လောက် သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..."

ကူမော့ က

"မနက်ဖြန်... ဟမ့်..."

စကားမဆုံးမီမှာပင်၊ ကူမော့သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ အာရုံခံစားမှုတွင် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အလောင်းပိုးအိမ် လိုဏ်ဂူ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် သူ ချန်ထားခဲ့သော အမှတ်သားမှာ အသက်ဝင်လာခဲ့လေပြီ။

ယဲ့ကျင့်လန် သည် ကူမော့၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကိုကူ..."

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"အလောင်းပိုးအိမ် လိုဏ်ဂူ ထဲမှာ ငါ ချန်ထားခဲ့တဲ့ စိတ်ဝိဉာဏ်အမှတ်သား က အနိုးခံလိုက်ရတယ်... ငါတို့ အခုချက်ချင်း တစ္ဆေမြို့တော် ကို သွားဖို့ လိုမယ် ထင်တယ်..."

"သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်လား... ချီမြောင်ရွှမ် လား..."

ယဲ့ကျင့်လန် က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ကပ်ရောဂါနတ်ဘုရား ဘယ်မှာ ပုန်းနေလဲ ဆိုတာကို ချီမြောင်ရွှမ် ပဲ သိသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သူက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်"

ကူမော့ က ဆိုသည်။

"ချီမြောင်ရွှမ် သာ ဆိုရင် သူက ငါ့ရဲ့ အမှတ်သား ကို နိုးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါဆို ငါ အခုပဲ လူအင်အား စုလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် အလောင်းပိုးအိမ် လိုဏ်ဂူ ကို ချက်ချင်း သွားကြတာပေါ့"

...

အလောင်းပိုးအိမ်လိုဏ်ဂူအောက်ရှိ မြေအောက်မြစ်မှာ ပြင်းထန်စွာ လှိုင်းထန်နေသည်။ အချိန်နှင့်အမျှ ပြုတ်ကျလာသော ကျောက်တုံးကြီးများမှာ ရေအောက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဤချောက်ကမ်းပါး၏ အနက်၊ ရေစီးကြောင်း၏ အရှိန်၊ သို့မဟုတ် အလယ်ဗဟို၌ လိုဏ်ဂူတစ်ခု ရှိနေမှန်း မည်သူမျှ မသိကြပါ။ သို့သော် ယခုမူ ချူနိုင်ငံမှ လာသော ယဲ့ချန်တစ်ဦးတည်းသာ ၎င်းကို သိရှိနေသည်။

လွန်ခဲ့သော နေ့ဝက်ခန့်က ယဲ့ချန်နှင့် ဓားသမားအပေါင်းအပါနှစ်ဦးတို့သည် မြေအောက်တစ္ဆေမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အမှောင်ထုကို မသိရှိခဲ့သဖြင့် ငွေအမြောက်အမြား လိမ်လည်ခံလိုက်ရကာ ဟောင်းနွမ်းနေသော သင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်သို့ သွေးဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့မှာ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် ဘေးကင်းစွာဖြင့် အလောင်းပိုးအိမ်လိုဏ်ဂူသို့ မျောပါလာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုလိမ်လည်သူမှာလည်း အလောင်းပိုးအိမ်လိုဏ်ဂူတွင် ပေါ်လာပြန်သည်။ ယဲ့ချန်က ချက်ချင်းဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဒေသခံလူမိုက်ဂိုဏ်း၏ အကူအညီဖြင့် ထိုသူ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ လိုက်လံဖမ်းဆီးရင်း လိုဏ်ဂူ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို မသိသော ယဲ့ချန်မှာ ချောက်ကမ်းပါးအတွင်း ပြုတ်ကျသွားသည်။

လိမ်လည်သူမှာ မြေအောက်မြစ်ထဲသို့ ကျသွားသော်လည်း ယဲ့ချန်မှာမူ လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်ရှိ တစ်ပေခန့်သာ ကျယ်သော ကျောက်စွန်းတစ်ခုပေါ်သို့ အံ့ဩဖွယ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လိမ်လည်သူကို ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ ခါးမှ ငွေအိတ်ကိုသာ မတော်တဆ ဆွဲယူမိလိုက်သည်။ အိတ်ထဲတွင် သူလိမ်လည်ခံထားရသည့် ငွေများအပြင် နောက်ထပ် ငွေများပါ ပါဝင်နေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများနှင့် အကျွမ်းတဝင်ရှိပြီးဖြစ်သည့် ယဲ့ချန်သည် မီးခတ်သေတ္တာကို ထုတ်ယူကာ လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ လိုဏ်ဂူမှာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ကျောက်စက်ပန်းဆွဲ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ထူးခြားသည့်အရာ ဘာမျှမရှိပေ။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယဲ့ချန် အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်ရာ ဓားမြှောင်တစ်လက်နှင့် မီးတုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ချန်ချီတစ်ယောက် ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောကျလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"သခင်လေး... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ယဲ့ချန် ကို မြင်သည်နှင့် ချန်ချီ က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ချန် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ချီ... ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား... ငါ့မှာ ဘာပြဿနာမှ ရှိမလာနိုင်ပါဘူး..."

ချန်ချီ က

"ဒါဆို၊ သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ အခု အပေါ်တက်ကြမလား... ချန်လျူ က အပေါ်မှာ စောင့်နေတယ်... သူ့ကို ဆွဲတင်ခိုင်းလိုက်ရအောင်..."

"ချန်လျူ ကို ခဏလောက် စောင့်ခိုင်းလိုက်ပါ... လိုဏ်ဂူ ထဲကို သွားကြည့်ရအောင်..."

ယဲ့ချန် က ဆိုသည်။

ချန်ချီ က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လိုဏ်ဂူ ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

"မရှိပါဘူး..."

ယဲ့ချန် က ဆိုသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာကို ရှာနေတာလဲ..."

ချန်ချီ က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ချန် က ဆိုသည်။

"အဲဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူး ဆိုရင်တော့ ထူးဆန်းနေမှာပေါ့... အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့တော့ ငါ ချောက်ကမ်းပါး ကနေ ပြုတ်ကျလာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

ချန်ချီ က အလျင်အမြန်ပင်

"အကြောင်းပြချက် မရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာ"

ယဲ့ချန် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ချီ... မင်း ငါ့အနားမှာ ရှိနေတာ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်လောက် ရှိနေပြီလေ၊ ဘာလို့ အခုထိ အကျင့်မသားသေးတာလဲ.. ငါ့ဆီမှာ မတော်တဆမှုတွေ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... မတော်တဆမှု အားလုံးက ကောင်းချီးတွေပါပဲ...”

“ ဒီချောက်ကမ်းပါး က အရမ်း မြင့်တယ်၊ ပြီးတော့ အောက်က မြေအောက်မြစ် ကလည်း အရမ်း လှိုင်းထန်တယ်... အန္တရာယ် အဆင့်အရ ကြည့်ရင်၊ ဒီကောင်းချီးက အတော်လေး သိသာထင်ရှားဖို့ များပါတယ်..."

"ဒါက..."

ချန်ချီ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏ အတွင်းအား ကို အသုံးပြု၍ အသံလွှင့်လိုက်လေသည်။

လိုဏ်ဂူ မှာ နှစ်ဆယ်ကျန်းခန့် အမြင့်တွင် ရှိသော်လည်း၊ ချီ ကဲ့သို့သော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးအတွက် နှစ်ဆယ်ကျန်းကျော် အသံလွှင့်ရန်မှာ လွယ်ကူလှလေသည်။

ထို့နောက်၊ ချန်ချီ သည် ယဲ့ချန် ၏ နောက်မှ လိုက်ကာ လိုဏ်ဂူ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။