အခန်း ၄၂၉

အပိုင်း (၄၂၉) ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်း

သို့သော်လည်း၊ မီးတုတ် တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထိုမျှ လင်းထိန်နေသော်လည်း၊ ချန်ချီ သည် လိုဏ်ဂူ အတွင်း၌ မည်သည့်အရာကိုမျှ မရှာတွေ့သေးချေ။

ချန်ချီ သည် မီးတုတ် ဖြင့် အရှေ့အနောက် ရှာဖွေကာ ထောင့်စေ့အောင် ကြည့်ရှုခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ချန် ၏ ဘေးသို့ အလွန် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြန်လာကာ

"သခင်လေး... ဒီမှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး"

ယဲ့ချန် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့၊ မင်း လိုက်ရှာစရာ မလိုပါဘူး... ကံကောင်းခြင်း တွေက ငါ့ဆီကို လာလိမ့်မယ်..."

စကားပြောနေရင်းပင်၊ ယဲ့ချန် သည် သူ၏ ဘေးရှိ ကျောက်နံရံကို မှီလိုက်လေသည်။

သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များ ကျောက်နံရံကို ထိလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ တောက်ပကာ လက်ဖဝါးတစ်လျှောက် တုန်ခါသွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် လိုဏ်ဂူအမိုးမှ ကျောက်စက်ပန်းဆွဲများမှာ အသက်ဝင်လာပြီး၊ ၎င်းတို့မှ စိမ့်ထွက်လာသော တောက်ပသည့်အရည်စက်များက မြေပြင်ပေါ်၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မန္တန်အဝိုင်းများကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

"ဂျွတ်" ဟူသောအသံနှင့်အတူ ညာဘက်ရှိ ကျောက်နံရံမှာ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲသွားသည်။

အက်ကြောင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပြာရောင်မြူခိုးများမှာ လေထဲတွင် ကြယ်မြေပုံတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွား၏။ ထိုစဉ် သူတို့ရှေ့မှမြင်ကွင်းမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဝါးတားတားအလင်းကန့်လန့်ကာများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

ချန်ချီ သည် ရှေ့ရှိ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း၊ အလင်းကန့်လန့်ကာကို မခုတ်ပိုင်းနိုင်ခဲ့ချေ။ သူ ရှေ့သို့ တိုးသွားပါက အလင်းကန့်လန့်ကာကလည်း ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး၊ သူ နောက်ဆုတ်သွားပါက အရောင်စုံ အလင်းကန့်လန့်ကာကလည်း သူနှင့်အတူ နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။

ခဏတာမျှ၊

ချန်ချီ ထိတ်လန့်သွားပြီး ယဲ့ချန် ကို ကာကွယ်လျက်

"သခင်လေး... သတိထားပါ၊ ဒီနေရာက အရမ်းကို ထူးဆန်းတယ်"

သို့သော် ယဲ့ချန် မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး

"ချီ... စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ငါတို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့... မကြာခင်မှာ ဒီအရာက သူ့အလိုလို စစ်မှန်တဲ့ ပုံစံကို ဖော်ပြလာလိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကို ဖြိုခွဲဖို့ တစ်ယောက်ယောက် လာကူညီလိမ့်မယ်"

ယဲ့ချန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ရှေ့ရှိ ထူးဆန်းသော အလင်းကန့်လန့်ကာများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ ကျောက်နံရံတွင် တံခါးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် တောက်ပသောပုလဲများဖြင့် လင်းထိန်နေသည့် မြေအောက်နန်းတော်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

ယဲ့ချန် မြေအောက်နန်းတော်ထဲ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လိုဏ်ဂူအဝင်ဝမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြိုးတုပ်ခံထားရပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် အခြေအနေဖြင့် လိုဏ်ဂူအဝင်ဝသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည့် ချန်လျူကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ယဲ့ချန် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်

"အာလျူ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

ချန်လျူ က အလျင်အမြန် ပင်

"သခင်လေး... ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရောက်နေတယ်"

ယဲ့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ လူတစ်စု လိုဏ်ဂူ အဝင်ဝသို့ ဝင်လာကြလေသည်။ သို့သော်လည်း၊ ယဲ့ချန် ၏ အကြည့်မှာ အရှေ့ဆုံးမှ နှစ်ဦးအပေါ်တွင်သာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး လူငယ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ အမူအရာမှာ သာမန် မဟုတ်ဘဲ အခြားသူများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေလေသည်။ တစ်ယောက်က ဓားမော့ ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အခြားတစ်ယောက်က ဓား ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

ဓားမော့ ကို ကိုင်ဆောင်ထားသူမှာ အလွန် လွှမ်းမိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိလေသည်။ ဓား ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အခြားတစ်ဦးမှာမူ အသက် နှစ်ဆယ်ထက် မပိုပုံရပြီး လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသည့် အသွင်အပြင် ရှိလေသည်။

ဤနှစ်ဦးမှာ ယဲ့ကျင့်လန် နှင့် ကူမော့ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယဲ့ကျင့်လန် သည် ယဲ့ချန် ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး အရိုသေပြုကာ

"မိတ်ဆွေ... ဒါက ပိုင်ရှင်ရှိပြီးသား ပါ... မတော်တဆ ဝင်လာမိတာ ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပါ... တမင်တကာ ကျူးကျော်လာတာ ဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းကြောင်း တစ်ခု ဖန်တီးပေးပါ"

ယဲ့ချန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အရိုသေပြုကာ

"တောင်းပန်ပါတယ် မိတ်ဆွေ... ကျွန်တော်က သူခိုးတွေကို လိုက်ဖမ်းရင်းနဲ့ မတော်တဆ ပြုတ်ကျလာပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာတာပါ... ဒါက ပိုင်ရှင်ရှိ မှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး... အင်း၊ ပျက်စီးသွားတာတွေ ရှိရင် ကျွန်တော် လျော်ကြေးပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

ယဲ့ကျင့်လန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ရှေ့မှ လူသည် စကားပြောရ လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤလိုဏ်ဂူအခြေနေကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်းသည် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးများ သို့မဟုတ် ရတနာများ ရှိနေကြောင်း သိရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ပိုင်ရှင်ရှိမှန်း သိလျှင်တောင်မှ ၎င်းကို လိုလိုလားလား လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ဤလူမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်နေလေသည်။

ချက်ချင်းပင် ယဲ့ကျင့်လန် က

"လျော်ကြေးပေးစရာ မလိုပါဘူး..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ယဲ့ကျင့်လန် သည် ဒူးထောက်ကာ ချန်လျူ ကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများကို ဖြည်ပေးလိုက်ပြီး ကူညီ ထူမပေးကာ ယဲ့ချန် အား ပြောလိုက်သည်။

"အပေါ်က ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား နဲ့ နားလည်မှု လွဲသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို ချည်နှောင်ရုံပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ၊ အန္တရာယ် မပေးခဲ့ပါဘူး..."

ယဲ့ချန် ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူက

"ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဟာ အလွန် ကျွမ်းကျင်ပါတယ်... သူ့ကို ဒဏ်ရာ မရစေဘဲ ဖမ်းနိုင်တာကို ကြည့်ရင် ခင်ဗျားက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ... ကျွန်တော်က ချူနိုင်ငံ က ယဲ့ချန် ပါ... ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ပြုပါ..."

ယဲ့ကျင့်လန် က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်

"မင်းက ရွေးချယ်ခံရသူ၊ ယဲ့ချန် လား..."

ယဲ့ချန်

"ကျွန်တော့်အကြောင်း ကြားဖူးလို့လား..."

ယဲ့ကျင့်လန် က

"မင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ဒဏ္ဍာရီလာ ပါပဲ... ငါက ကန်နိုင်ငံ က ယဲ့ကျင့်လန် ပါ..."

ထို့နောက် သူက ကူမော့ကို မိတ်ဆက်ပေးကာ

"ဒါကတော့ ကန်နိုင်ငံ ရဲ့ သူရဲကောင်း ကြီး ကူမော့ ပါ"

ယဲ့ချန် ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာမှုကြောင့် လင်းလက်သွားတော့သည်။

"လောကမှာ နံပါတ်တစ် သူရဲကောင်း ကူမော့ ဖြစ်နေတာကိုး... ဘယ်သူများ ဒီလောက် အရှိန်အဝါ မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားလဲလို့ ငါ တွေးနေတာ... ကျွန်တော်က ယဲ့ချန် ပါ၊ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ"

ကူမော့သည် လက်ကို အနည်းငယ် ချီလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်၊ ယဲ့ချန် သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်

"သခင်ကြီး ကူ... ကျွန်တော်နဲ့ သွေးသောက် ညီအစ်ကို ဖွဲ့ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား... ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ၊ ခင်ဗျားကို နောက်တစ်ဆင့်အထိ ခေါ်သွားပေးမယ်လို့ အာမခံပါတယ်"

ကူမော့... "??"

ယဲ့ကျင့်လန်...

" ဒီလောက်တောင် မောက်မာတာလား..."