အခန်း ၄၃၁

အပိုင်း (၄၃၁) ကံကိုယုံ၍ ဆူးပုံနင်းခြင်း

ကူမော့၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက်၊ ယဲ့ကျင့်လန် သည် အံ့အားသင့်မှုများ၊ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့်ပင် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ကူမော့ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ကံကောင်းခြင်း ကို ဆုပ်ကိုင်လို့ မရပါဘူး... ဒါက ချီ စွမ်းအင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက သဘောတရား တစ်ခု၊ ကံကြမ္မာ တစ်ခုပါ... ငါက ယဲ့ချန် ရဲ့ ကံကောင်းခြင်း ကိုပဲ ဆုပ်ကိုင်နိုင်တာပါ... သူ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်း က တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးလေ... တခြားသူတွေမှာ ခန့်မှန်းလို့ မရတဲ့ ကံကြမ္မာ ရှိပေမဲ့၊ သူ့ဟာကတော့ ချီ စွမ်းအင်လုံး တစ်လုံး သက်သက်ပါပဲ၊ အဲဒါ အရမ်း ထူးဆန်းတယ်"

ယဲ့ကျင့်လန် က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို၊ ငါ ကြည့်လို့ ရမလား..."

ကူမော့ သည် ကြက်ဥ အရွယ်အစားအထိ ဖိသိပ်ထားသော သူ၏ လက်ထဲရှိ အလုံးကို ကြည့်ကာ လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလျက် ဆိုသည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က မလုံလောက်သေးလို့ အဲဒါကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

ယဲ့ကျင့်လန် မျက်လုံးကို လန်ပြလိုက်ပြီး

"ပထမ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ပြောပါ၊ ဒုတိယ တစ်ဝက်ကို အလေးပေးနေစရာ မလိုပါဘူး..."

ကူမော့ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

" ချီလင် အရိုး ကို မင်း သန့်စင်ပြီးတဲ့အခါ မောက်မာလာပြီး ငါ့ကို ထပ်တိုက်ချင်လာမှာ စိုးလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ကြားမှာ ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက် ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာကို ငါ သတိပေးနေတာပါ..."

ယဲ့ကျင့်လန်...

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မင်း ထပ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး..."

"ရပါတယ်၊ ဝမ်းသာပါတယ်..."

ယဲ့ကျင့်လန် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီးနောက်၊ အဓိက အကြောင်းအရာသို့ ပြန်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ယဲ့ချန် ရဲ့ ကံကောင်းခြင်း တွေကို မင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင် သူ့အတွက် ဘာဖြစ်လာမလဲ..."

"ငါ မသိဘူးလေ..."

ကူမော့ က ဆိုသည်။

"ဒီလို ကံကောင်းခြင်း မျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... ခု ငါ မြင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲလေ... ဒါပေမဲ့ သီအိုရီ အရ ဆိုရင်တော့ သူ အရမ်း ကံဆိုးသွားသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

ယဲ့ကျင့်လန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကောင်းကြံသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ဆိုသည်။

"အဲ့ဒီကောင်ကို ကြွားခွင့်ပေးလိုက်ပါ... သူ ဒုက္ခ အကြီးအကျယ် ရောက်ဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်"

ကူမော့ ခေါင်းယမ်းလျက်

"ငါ သေချာ မသိသေးပါဘူး... ဒါက ငါ ပထမဆုံး ကြုံဖူးတာပါ... ဒီစွမ်းအင် က တကယ်ပဲ ကံကောင်းခြင်း သက်သက် ဟုတ်မဟုတ် ငါ သေချာ မသိဘူး... အဲဒါကို ပြန်ယူသွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာကြည့်ဦးမယ်"

ယဲ့ကျင့်လန် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါတို့ ပစ္စည်းတွေကို အရင် ရွှေ့ကြတာပေါ့... သူ တကယ်ပဲ ကံဆိုးသွားမလား ဆိုတာ ကြည့်ဖို့ ယဲ့ချန် နောက်ကို လူတစ်ယောက် ငါ လွှတ်လိုက်မယ်"

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊

အလောင်းပိုးအိမ် လိုဏ်ဂူ မြို့သို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သော ယဲ့ချန် သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် ရုတ်တရက် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထို့နောက် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် နှာချေလိုက်လေသည်။

ချန်ချီ က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ဖျားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ယဲ့ချန် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလျက်

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေ အဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသလိုမျိုး ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလို့ပါ"

ချန်ချီ နှင့် ချန်လျူ တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..."

ယဲ့ချန် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး

"ဒီနေ့က နည်းနည်း ထူးဆန်းနေလို့ပါ... အရင် အတွေ့အကြုံတွေ အရ ဆိုရင်၊ အဲဒီလိုဏ်ဂူ ဟာ ငါ့အတွက် အခွင့်အရေး ရမယ့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သင့်တာ၊ ဒါဆို ဘာလို့ ငါ ဘာမှ မရခဲ့တာလဲ..."

ချန်ချီ က မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... အဲဒါက မူလက ခင်ဗျားရဲ့ အခွင့်အရေး နေရာ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ ကူမော့ နဲ့ ယဲ့ကျင့်လန် တို့က အဲဒီကနေ အကျိုးအမြတ် ရသွားတာများလား... ပထမဆုံး အနေနဲ့ ခင်ဗျားက အမှတ်သားကို နိုးခဲ့တာလား..."

ယဲ့ချန် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး

"ငါတို့က အရင်အကာကွယ် နံရံတစ်ခု ထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာ၊ ကူမော့ နဲ့ ယဲ့ကျင့်လန် တို့ ရောက်လာပြီးမှပဲ ငါတို့ လွတ်မြောက်သွားတာလေ... အဲဒါက သူတို့ ကြိုတင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရန် အစီအစဉ် တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်..."

ချန်လျူ ကလည်း

"အဲဒါ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပါဘူး... အပြင်ကနေ ကျွန်တော် အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ်... ကူမော့ နဲ့ သူ့အဖွဲ့က ကိရိယာတွေ အများကြီးနဲ့ အဲ့ဒီကို တန်းလာခဲ့တာလေ... သူတို့အရင်‌ေတွ့ခဲ့ တာ ရှင်းနေတာပဲ..."

"အဲဒါ ထူးဆန်းတာပဲ..."

ယဲ့ချန် က ဆိုသည်။

"ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘာမှ မရနိုင်မှာလဲ... ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားတာလဲ..."

"သခင်လေး သတိထား၊ ဒီတံတားက သိပ်မခိုင်ဘူး"

ယဲ့ချန် တွေးတောနေစဉ်မှာပင်၊ ချန်ချီ ၏ သတိပေးသံကို သူ ကြားလိုက်ရပြီး၊ ခေါင်းငုံ့ကာ ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံတား တစ်စင်းပေါ်သို့ သူ လျှောက်သွားမိပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း၊ သူ အလေးအနက် မထားဘဲ ရယ်မောကာ

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ ဘယ်တော့မှ ကံမဆိုးပါဘူး"

ချန်ချီ နှင့် ချန်လျူ တို့ စဉ်းစားကြည့်ရာ မှန်သည်ဟု ယူဆလိုက်ကြလေသည်။

ယဲ့ချန် နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သော နှစ်များတစ်လျှောက်တွင် ယဲ့ချန် နှင့် ပတ်သက်၍ ထူးဆန်းသော အရာများစွာကို သူတို့ တွေ့မြင်ခဲ့ရလေသည်။

ယဲ့ချန် ၏ ကံကောင်းခြင်း ကို ငြင်းဆို၍ မရနိုင်ချေ။

သူတို့ နှစ်ဦး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ယဲ့ချန် ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားကြလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်၊

"ဂျွတ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ သစ်သားပြား မှာ ရုတ်တရက် ကျိုးကျသွားတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်သော သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ နောက်ထပ် သစ်သားပြား တစ်ခုဆီသို့ ခုန်ကူးလိုက်ကြလေသည်။ သို့သော်လည်း၊ သူတို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုသစ်သားပြား မှာလည်း ကျိုးကျသွားပြန်ရာ၊ သုံးဦးစလုံးမှာ သစ်သားတံတား လက်ရန်းကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆွဲလိုက်ကြလေသည်။

သို့သော်လည်း၊ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်၊

လက်ရန်းမှာ ကျိုးကျသွားပြီး၊ သူတို့ သုံးဦးစလုံး အားပြုရန် နေရာ မရှာတွေ့မီမှာပင် တံတား တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားတော့သည်။

နားကန်းလောက်အောင် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ သူတို့ သုံးဦးစလုံး လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းနေသော မြစ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"မထိတ်လန့်ကြနဲ့..."

ယဲ့ချန် က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"မြစ်ထဲမှာ ငါ့အတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိနေပုံ ပေါ်တယ်..."

ယဲ့ချန် စကားပင် မဆုံးမီမှာပင် မိကျောင်း တစ်ကောင် ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လာလေသည်။

ချန်ချီ သည် ခုတ်ပိုင်းရန် သူ၏ ဓားကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်သော်လည်း၊ နောက်တစ်ခဏမှာပင်၊ အနည်းဆုံး အကောင် နှစ်ရာခန့်ရှိသော မိကျောင်းအုပ်ကြီး မြစ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့ကို ရူးသွပ်စွာ ဝိုင်းရံလာတော့သည်။

"သွား"

ယဲ့ချန်၊ ချန်ချီ နှင့် ချန်လျူ တို့သည် ရေပြင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မိကျောင်းများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ရှောင်ကာ ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာစေရန် သူတို့၏ အတွင်းအား များကို လည်ပတ်စေလိုက်ကြလေသည်။

ယဲ့ချန် မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ရယ်မောကာ

"အခွင့်အရေးက အတော်လေး ကြီးမားပုံ ပေါ်တယ်... ငါ သွားတော့မယ်..."