အခန်း ၄၄၃

အခန်း (၄၄၃) ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖန်တီးခြင်း

"မြူခိုးထဲကနေ ဘယ်တော့လောက်မှ ထွက်နိုင်မှာလဲ"

လူတစ်ယောက်က ကျန့်ချွမ်ဝမ်ကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လှေပေါ်တွင် လူအနည်းငယ်သာ သေဆုံးသေးသော်လည်း ဖြစ်စဉ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် မည်သူမျှ နောက်ထပ် သားကောင်မဖြစ်လိုကြပေ။ ဤမြူခိုးများထဲမှ ထွက်ခွာနိုင်မှသာ သူတို့သည် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အတတ်နိုင်ဆုံး မောင်းနေပေမယ့် မြူခိုးတွေက အရမ်းထူနေတယ်၊ အနည်းဆုံး သုံးနာရီလောက်တော့ စောင့်ရလိမ့်မယ်"

ကျန့်ချွမ်ဝမ်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သုံးနာရီ! ကြာလိုက်တာ! ဒီအတွင်းမှာ လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ထပ်သေဦးမလဲ!"

အနီးရှိလူတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံတာတွေ ရပ်ထား၊ အိပ်မပျော်ပါစေနဲ့။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြန်အလှန် စောင့်ကြည့်နေကြပါ၊ ဒါဆိုရင်တော့ တားရင် တားနိုင်လိမ့်မယ်"

ကျန့်ချွမ်ဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျန့်ချွမ်ဝမ်အနီးရှိ လူများကလည်း နောက်ထပ် အချက်အလက်များကို မမေးမြန်းကြတော့ပေ၊ ဘာကြောင့်ဆိုသော် မေးမြန်းခြင်းမှာ အကျိုးမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လှေမှာ ဤနှုန်းဖြင့်သာ သွားနိုင်ပြီး မြူခိုးများထဲမှ ထွက်ရန် အချိန်သာ လိုအပ်နေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပင်လယ်မိစ္ဆာများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ထပ်မံခံရပါက အချိန်များ ပို၍ ကြာမြင့်သွားပေလိမ့်မည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း စိတ်မလွတ်သွားကြသေးဘဲ သူတို့၏ ကြောက်စိတ်မှ ပေါက်ဖွားလာသော ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ဤထိန်းချုပ်မှုမှာ အလွန်နုနယ်လှသည်။ နောက်ထပ် လူအနည်းငယ် ထပ်သေဆုံးသွားပါက ချက်ချင်းပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ချန်ဖေးသည် လှေ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်ကာ လူတိုင်း၏ အမူအရာများကို လေ့လာနေသည်။ ဤသည်မှာ လူတို့၏ သဘာဝ ရှုထောင့်ပေါင်းစုံကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး အထူးသဖြင့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ ပင်ကိုတုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။

အကူအညီမဲ့ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာလိုစိတ်ရှိသော်လည်း မတတ်နိုင်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။

ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့သည် သာမန်လူများနှင့် မထူးခြားကြပေ။ သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ ပိုမိုအားကောင်းနိုင်သော်လည်း အချို့သောအချက်အလက်များကိုမူ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သိုင်းပညာရှင်ဆိုသည်မှာ စွမ်းရည်ရှိသော လူသားများသာဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ ရင်ဆိုင်ရမည့် အန္တရာယ်များကို တားဆီးရန် မလုံလောက်သောအခါ သူတို့၏ ခံစားချက်များမှာ သာမန်လူများနှင့် ဘာမျှမထူးခြားတော့ချေ။

ချန်ဖေးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ငုံ့၍ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ထိုအရာသည် ဤနေရာရှိလူများကို ဆက်လက်စားသုံးနေဦးမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။

မကျင့်ကြံဘဲ၊ အိပ်မပျော်ဘဲ နေခြင်းမှာ ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် အိပ်ပျော်ခြင်း၊ မအိပ်ပျော်ခြင်းမှာ မိမိထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိပေ။

အချိန်များ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး လှေပေါ်ရှိ လူတိုင်းမှာ သတိဝီရိယရှိနေကာ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ရောက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ လေထုမှာ ဖိစီးနေပြီး လှေမှာ မြူခိုးများထဲမှ ထွက်လာသည်အထိ မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိနစ် ၃၀ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ပင်လယ်လှိုင်းသံမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။ အချို့သူများ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးလန့်နေပြီး ရေရှည်စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားအင်များ များစွာ ဆုံးရှုံးနေပြီဖြစ်သည်။

​"ရွှစ်!"

ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူတို့သည် အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူသုံးဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေကြသည်။

ထိုလူသုံးဦး၏ မျက်ခွံများမှာ ဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သို့မျှ ဖွင့်မရတော့ပေ။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး အသားများ အရည်ပျော်သွားသည့် အသံမှာ လှေပေါ်တွင် တိုးညင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထိုအသံမှာ အလွန်တိုးသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်၌မူ ငရဲခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့မည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် လူတိုင်းမှာ နောက်သို့ အလိုအလျောက် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

အချို့သူများမှာ တုန်ရီနေကြသည်။

အကြောင်းမှာ စက္ကန့်ပိုင်းအလိုကပင် ထိုလူသုံးဦးမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်ကို သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူမျှ အိပ်ပျော်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ထိုသူသုံးဦးထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများကို ထပ်မံဖွင့်လှစ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းက နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေကြစဉ် ပုံရိပ်တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ရှေ့တွင် ဆင်းသက်ကာ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ နေရာသို့ လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

ချန်ဖေး၏ ဆံပင်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေပြီး သူ၏ ရှေ့မှလူထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ခံစားချက်မှာ ရူးသွပ်မှု၊ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးသည် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်း၌ အိပ်မက်ဝင်ရောက်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို စတင် လှည့်ပတ်လိုက်သည်။

အခြားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် 'အိပ်မက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကျင့်စဉ်' မှာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော နည်းလမ်းဖြင့် လုပ်ဆောင်သည်။ သို့သော် ဤကွဲပြားခြားနားမှုကပင် 'အိပ်မက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကျင့်စဉ်' ၏ အာနိသင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ချန်ဖေးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မြူခိုးများထဲတွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မည်သည့်အရပ်မျက်နှာကို ကြည့်ကြည့် မြင်နိုင်စရာ မရှိသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှုကြီးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပုံရိပ်အချို့ လှုပ်ရှားနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ မြူခိုးများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဘာမျှ မရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။

"ချန်ဖေး၊ ကျန့်မိသားစုက မင်းကို တိုင်းပြည်အတွက် အသက်စွန့်ပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ ကျွေးထားတာ၊ မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ ဆေးလုံးတွေ ရောင်းစားပြီး လိမ်လည်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ရာဇဝတ်မှုက ဘာလဲ!"

နောက်မှ ပြင်းထန်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမမှာ ဖျင်ရင်ခရိုင်ရှိ ကျန်းမိသားစု၏ သခင်မလေး ကျန်းစီနန် ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရုတ်တရက် တိုးတက်လာပြီး ထွက်ပြေးချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာကာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့်ပင် လုပ်ဆောင်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဖျင်ရင်ခရိုင်က ထွက်သွားတုန်းက ဘာလို့ ငါ့ကို မခေါ်သွားတာလဲ။ ငါ မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တာလေ၊ ဒါပဲလား မင်း ပြန်ပေးဆပ်တာ!”

ကျန့်စီနန်၏ ဘေးတွင် ကျန်ကွမ်ဝမ် ပေါ်လာပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ချန်ဖေးကို မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဦးလေးကျန်!”

ချန်ဖေးက ကျန်ကွမ်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် သူ ဘာမျှ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပေ။

ဖျင်ရင်ခရိုင်တွင် ချန်ဖေး၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ကြွက်သားသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုကဲ့သို့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲသည်။

ထို့ပြင် ကျန်ကွမ်ဝမ်မှာ ထိုစဉ်က ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး မိသားစုကိုလည်း တာဝန်ယူရသူဖြစ်သည်။ အဓိက ဆေးပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သူပုန်တပ်ဖွဲ့၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် ချန်ဖေးမှာ လုံးဝ စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ကျန်ကွမ်ဝမ်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ချန်ဖေးမှာ နောင်တမရခဲ့ပေ။ အခြေအနေအရ သူ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လူသားတို့၏ စွမ်းအားမှာ အကန့်အသတ် ရှိသဖြင့် ချန်ဖေးသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အဆက်မပြတ် တိုးတက်စေရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူတစ်ပါးကို ကာကွယ်ပေးလိုသော်လည်း စွမ်းရည်မရှိဘဲ အားမရှိစွာ ကြည့်နေရသည့် အခြေအနေမျိုးကို သူ ထပ်မံ မကြုံတွေ့ချင်သောကြောင့်ပင်။

လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်က ချန်ရွှေကျွန်း၌ ကျိုးချန်ထိုက်နှင့် ကြုံတွေ့ရစဉ်ကသာ ချန်ဖေးသည် ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ မရောက်ရှိပါက ရလဒ်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားသွားမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်လိုသော်လည်း စွမ်းရည်မရှိဘဲ အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရသည့် အခြေအနေမျိုးကို နောက်ထပ် မကြုံတွေ့လိုတော့ပေ။

"ချန်ဖေး၊ ဘာလို့ ငါ့ကို သတ်ရတာလဲ? ငါတို့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးကြပါဘူး၊ မင်းမှာ ငါ့ကို သတ်ပိုင်ခွင့် ဘာရှိလို့လဲ!"

ချန်ဖေး၏ နောက်မှ ပြတ်သားသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူသတ်ငွေ့များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ လူတို့၏ နှလုံးသားကို ဖိနှိပ် ချေမှုန်းပစ်ချင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ဖေး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်ကွမ်ဝမ် ပေါ်လာပြီးနောက် သူ၏ မတည်ငြိမ်သော စိတ်ခံစားမှုများ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို မင်းတို့က တခြားသူတွေရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဒီလိုမျိုး ထိန်းချုပ်နေတာပေါ့!"

ချန်ဖေးက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေး၏ အသံမှာ ပထမတွင် မကျယ်လောင်သော်လည်း စကားဆုံးသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ မြူခိုးများထဲမှ ထွက်လာရန် ပြင်ဆင်နေကြသော လူအားလုံးမှာ ချန်ဖေး၏ အသံကြောင့် အံ့ဩတကြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

“လား လား လား…”

ချန်ဖေး၏ အသံမှာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းတွင် ပိုမို ချဲ့ကားလာပြီး ရောက်ရှိရာ နယ်ပယ်မှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာသည်။ ကျန်းစီနန်နှင့် ကျန်ကွမ်ဝမ်တို့မှာ ပူဖောင်းများကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားသည်။ ထိုသူတို့တင်မက မြူခိုးများထဲရှိ အခြားပုံရိပ်များလည်း အသံနှင့်အတူ ပျက်စီးသွားကြသည်။

"ဖွင့်!"

ချန်ဖေး ခေါင်းလှည့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ဖေး၏ လက်ထဲတွင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ချန်ဖေးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

'အိပ်မက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနည်းစနစ်' ကို မရရှိမီကဆိုလျှင် ချန်ဖေးအနေဖြင့် အိပ်မက်၏ စွမ်းအားကို စိတ်စွမ်းအားဖြင့်သာ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရမည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ချန်ဖေးတွင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ဘုန်း!"

လောကတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သကဲ့သို့ပင် ချန်ဖေး၏ ဓားချက်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူခိုးများကို အပိုင်းပိုင်း အစအစ ဖြစ်သွားစေသည်။ ချန်ဖေး၏ အကြည့်မှာ အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားအလင်းတန်းမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ချွမ်း!"

ချန်ဖေး၏ နားထဲတွင် ချွန်မြသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်ဖေးသည် လှေပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

အနီးအနားရှိ လူများမှာမူ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေဆဲဖြစ်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် အရာရာ ဖြစ်ပျက်နေသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အသက်ရှူရုံမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

နှစ်တစ်ထောင်ကျော်ကာလ၏ အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့လောက၏ အချိန်ကာလမှာ အလွန်ကွာခြားလှသည်။

ချန်ဖေး၏ ရှေ့ရှိ လူ၏ တုန်ရီနေသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း သူ၏ ခွန်အားများမှာ လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။ အဝေးရှိ အခြားလူနှစ်ဦးမှာလည်း တူညီသောအခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ မသေဆုံးသော်လည်း အလွန်အမင်း အားနည်းသွားကြသည်။

ချန်ဖေး ထိုသူသုံးဦးကို ကယ်တင်လိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားသဖြင့် အနီးအနားရှိ လူများမှာ အံ့အားသင့်လျက် ရှိသည်။

မည်သည့် အားစိုက်ထုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ ထိုသူတို့၏ လူသားအရေခွံအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးတွင်၊ ထိုက်ယွီချိုးသည် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရာမှ ရုတ်တရက် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမလက်ထဲရှိ သံလိုက်အိမ်မြှောင်မှာ ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။

"အဲဒီမိစ္ဆာ ဒဏ်ရာ ရသွားပြီ!"

ထိုက်ယွီချိုးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အို? ငါတို့ မတိုင်ခင် အဲဒီမိစ္ဆာကို တခြားလူက တွေ့သွားတာလား"

တူကူးမန်းက မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဝေးကနေ မိစ္ဆာကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ဖို့ အထူးနည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်တာပါ။ မိစ္ဆာက အခု ဒေါသထွက်နေပြီး လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနေမှာပဲ"

"ဒီအချက်အလက်ပေါ် အခြေခံပြီးတော့ အဲဒီမိစ္ဆာ ဘယ်မှာ ပုန်းနေလဲဆိုတာ ငါတို့ အတိအကျ ရှာနိုင်ပြီ!"

ထိုက်ယွီချိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု အလိုလို ပေါ်လာသည်။

ကျန့်မိသားစု လှေပေါ်တွင်၊

ချန်ဖေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် သူ့ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေ့သို့တိုး၍ တစ်ခုခု မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချန်ဖေးက ညာဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နေရာမှာ မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အဖြူရောင် ဝေဝါးနေကာ ဘာကိုမျှ မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချန်ဖေးမှာ အိပ်မက်၏ စွမ်းအားများ ထူးဆန်းစွာ မြင့်တက်လာသည်ကို အာရုံခံနိုင်ခဲ့သည်။