အခန်း ၂၀၃

အခန်း (၂၀၃) ရှန်ကွမ်ယွဲ့လည်း ပွဲတက်မည်

နောက်တစ်နေ့။

ချန်ဖုန်းက အထူးတလည် ဝတ်စုံပြည့်တစ်စုံ ဝယ်ယူလိုက်၏။

ဤသည်မှာ သူ၏ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဈေးကလည်း သိပ်မကြီးဘဲ တစ်စုံကို ယွမ် ထောင်ဂဏန်းလောက်သာ ရှိလေသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခဏခဏ ဝတ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်တဲ့အတွက် အရမ်း ဈေးကြီးတာတွေ ဝယ်နေဖို့ မလိုဘူးဟု သူ တွေးလိုက်၏။

ခန္ဓာကိုယ်အားဖြည့်စွမ်းရည်၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးမှုများကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ အလွန် ပြည့်စုံလှပနေပြီး အဝတ်အစားများကို အချိုးကျကျ သယ်ဆောင်ပေးနိုင်သည့် ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖြစ်နေချေပြီ။ ဝတ်စုံပြည့်နှင့်ဆိုလျှင် သူက ပို၍ပင် စမတ်ကျပြီး ခန့်ညားနေတော့သည်။

စားပွဲထိုးကောင်မလေးပင် သူ့ကို ငေးမောကြည့်နေမိပြီး ဖုန်းနံပါတ် တောင်းချင်စိတ်များပင် ပေါက်သွားရလေ၏။

ချန်ဖုန်းသည် ပေ့ဟူလေဆိပ်သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်မှာ ထိုနေရာ၌ ရပ်နားထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီရွှယ်အာက အလွန် တာဝန်ကျေပွန်သော လေယာဉ်မန်နေဂျာတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူမက လေယာဉ်၏ ပုံမှန် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှု ကိစ္စအဝဝကို စီမံခန့်ခွဲပေးလေသည်။

"သူဌေး... ကျွန်မတို့က ပြည်နယ်မြို့တော်ကို အရင်သွားပြီးမှ ကျိုတိုကို ဆက်သွားမှာလား..."

အနက်ရောင် ခြေအိတ်ရှည်နှင့် လေယာဉ်မယ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လီရွှယ်အာက သစ်သီးဖျော်ရည်တစ်ခွက် ကိုင်ဆောင်လျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ သူဌေးက ဒီနေ့မှာ အထူးတလည် ခန့်ညားနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် သူမက ခိုး၍ပင် အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်နေမိ၏။

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အင်း... သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ဝင်ခေါ်ဖို့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို အရင်သွားမယ်... ပြီးရင် ငါတို့ ကျိုတိုမှာရှိတဲ့ ပွဲတစ်ပွဲကို အတူတူ သွားကြမှာ..."

"အော်..."

လီရွှယ်အာ၏ မျက်လုံးလေးများ ကစားသွားပြီး မသိမသာ မေးလိုက်သည်။

"ယောကျ်ားလေးလား မိန်းကလေးလားဟင်..."

"မင်းလည်း သူ့ကို သိလောက်မှာပါ... သူ့နာမည်က ရွှီချင်းချန် တဲ့... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

လီရွှယ်အာက အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောသည်။

"သူဌေး ခဏလောက် လှဲနေပါလား... ကျွန်မ နှိပ်နယ်ပေးမယ်လေ... ပြည်နယ်မြို့တော် ရောက်ရင် နှိုးလိုက်ပါ့မယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကလည်း သူမက နှိပ်နယ်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့ဖူးရာ လီရွှယ်အာ၏ အနှိပ်ပညာက ဘယ်လောက်ကောင်းသလဲဆိုတာကို ချန်ဖုန်းလည်း စမ်းကြည့်ချင်နေခဲ့ပေသည်။ သူက ထိုင်ခုံကို အနောက်သို့ လှဲချလိုက်၏။ ထို့နောက် ပက်လက်အနေအထားဖြင့် အနားယူလိုက်သည်။

လီရွှယ်အာက သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အကြောများကို ဖိနှိပ်ပေးနေပြီး ၎င်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို သက်သာစေရန် ကူညီပေးလေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများက ချန်ဖုန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ သူမ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသလို ခံစားနေရပေသည်။ ‘သူမက ဒီလောက်လှပတဲ့ မိန်းမချောလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာတောင် သူဌေးက ဘာလို့ သူမကို စိတ်မဝင်စားရတာလဲ’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

လေယာဉ်ပေါ်တွင် တခြား လှပသော လေယာဉ်မယ် ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်ခန့်လည်း ရှိနေသေးသည်။

တကယ်လို့ တခြား ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသား တစ်ယောက်ယောက်သာဆိုလျှင် သူတို့ကို အလှည့်ကျ နှိပ်နယ်ခိုင်းနေလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမတို့၏ သူဌေးကမူ တစ်ချက်လေးပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူမအနေဖြင့် ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူရမည်လား သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်ရမည်လားဆိုတာကိုပင် မသိတော့ပေ။

မကြာမီမှာပင် လေယာဉ်က ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ချန်ဖုန်းသည် ရွှီချင်းချန်ထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်ပြီး လေဆိပ်သို့ လာရန် ပြောလိုက်၏။

ရွှီချင်းချန် ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်လာချိန်တွင် လေယာဉ်၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကြောင့် သူမ လုံးဝ အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားရလေသည်။

ယွမ် သန်း ၃၀၀ တန် ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ကြီး။

‘အတွင်းပိုင်း ပြင်ဆင်မှုတွေအတွက်တင် ယွမ် သန်း ၁၀၀ လောက် သုံးထားတာ သေချာတယ်’... ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

တကယ်ပါပဲ အလွန် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ၏ လောကကြီးကို သူမ တကယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရပေ၏။

လီရွှယ်အာက ခေါင်းလေးစောင်းကာ ရွှီချင်းချန်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနာမည်ကြီး မင်းသမီးလေးက တကယ်ကို လှပလွန်းလှပေ၏။ သူမက ဘေးဘက်တွင် အနည်းငယ် ကွဲနေသော နှင်းဆီဖြူရောင် ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလှတရားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

လီရွှယ်အာ နှုတ်ခမ်းလေး စူသွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ ‘သူမသူဌေးက သူမကို စိတ်မဝင်စားတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်တော့ဘူး... သူဌေးဘေးမှာ ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းမချောလေး ရှိနေတာကိုး... ပြီးတော့ သူက နာမည်ကြီး မင်းသမီးတောင် ဖြစ်နေသေးတယ်…’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက သူမကိုယ်တိုင်၏ အရှိန်အဝါက တကယ်ပဲ နောက်ကောက်ကျနေခဲ့လေပြီ။

ကျိုတိုမြို့သို့ နီးကပ်လာချိန်တွင် လီရွှယ်အာက ချန်ဖုန်းအနီးသို့ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

"သူဌေး... ကျွန်မ သူဌေးအတွက် သီးသန့်ကားတစ်စီး ငှားထားပေးတယ်... လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းတာနဲ့ ဒီဖုန်းနံပါတ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်ရုံပဲ..."

"မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ..."

တစ်ဖက်လူက ဤမျှလောက်အထိ အသေးစိတ် စီစဉ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ချန်ဖုန်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

…

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချန်ဖုန်းတို့နှစ်ဦး ပွဲတက်ရန် သွားနေချိန်၌။

ကျိုတိုမြို့ရှိ ရိုးရာအိမ်ရာဝင်းတစ်ခုအတွင်း။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်ဖတ်နေလေ၏။ နေရောင်ခြည်က သူမ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူမအား ပြေပြစ်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်ကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။ သူမ ဤမျှလောက် ငြိမ်းချမ်းမှုကို မခံစားရသည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပုံရ၏။

ရှောင်လန်က မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ထားပြီး သနားစရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့... ကျွန်မတို့ အပြင်ထွက်လည်ကြရအောင်လေ... တစ်နေ့လုံး အိမ်ထဲမှာပဲ နေရတာ အရမ်း ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။

"နင်သွားချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ သွားလေ..."

"မသွားချင်ပါဘူး..."

ရှောင်လန်က နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာက ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းရယ်... ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မသိဘူး... အပြင်ထွက်ရင်တောင် အတူတူဆော့မယ့်သူမှ မရှိတာ... အစ်မရှောင်ယွဲ့... ကျွန်မတို့ ချန်ဖုန်းဆီ သွားကြမလား... သူက အစ်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်ဖူးတယ် မဟုတ်လား... သူ့ဆီသွားပြီး ကလဲ့စားချေကြမယ်လေ..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့၏။

သူမက အလျင်အမြန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ စကားကို မည်သူမျှ မကြားကြောင်း သေချာသွားမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူမက ရှောင်လန်၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ခေါက်ကာပြောလိုက်၏။ "ဒီအကြောင်းကို ထပ်မပြောနဲ့တော့... ကြားလား..."

"အော်..."

ရှောင်လန်က သူမ၏ လျှာလေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့... ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

"ပေ့ဟူ ကို..."

"ဝါး... အစ်မရှောင်ယွဲ့... အစ်မက တကယ်ကြီး ချန်ဖုန်းဆီ သွားမလို့လား..."

ရှောင်လန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ သူမက စနောက်ချင်ရုံ သက်သက်ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက် ထိရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

‘အစ်မရှောင်ယွဲ့က ချန်ဖုန်းကို တကယ်ပဲ သဘောကျနေပြီလား ဝါး... သတင်းထူးကြီးပဲ’ ဟု သူမ တွေးလိုက်မိ၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ တည်ငြိမ်ဟန် မဆောင်နိုင်တော့ချေ။

"ရှောင်လန်... နင် ငါ့ကို တမင်အရွဲ့တိုက်နေတာလား... ငါက ချန်ဖုန်းကို ရှာဖို့ ပေ့ဟူကို သွားမှာတဲ့လား... ငါက အဇူရာနန်းတော် က လဲ့ယန်ကို သွားရှာမလို့... လဲ့ယန်က ပေ့ဟူမှာ ပေါ်လာတယ်လို့ ကြားတယ်... ငါ သွားစစ်ဆေးကြည့်ရမယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဟုတ်ကဲ့ပါ... အစ်မရှောင်ယွဲ့က ချန်ဖုန်းကို သွားရှာမှာ မဟုတ်ဘဲ လဲ့ယန်ကို သွားရှာမှာပါ..."

"..."ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူမကို တကယ်ပဲ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ချေ။

"ကောင်းပြီ... ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး ငါနဲ့အတူ ပေ့ဟူကို လိုက်ခဲ့..."

"ရေး..."

ရှောင်လန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်သွားလေ၏။ သူမ အပြင်ထွက်လည်ချင်နေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူမတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် မိခင်ဖြစ်သူ ချင်လဲ့က လက်ထဲတွင် လက်ဆောင်သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝမ်းသာအားရ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွား၏။

"ရှောင်ယွဲ့... သမီး အပြင်ထွက်ဦးမလို့လား..."

"မဟုတ်ဘူး အမေ... သမီး ပေ့ဟူကို သွားမလို့... နှစ်ရက်လောက်နေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်..."

"ပေ့ဟူ လား..."

ချင်လဲ့က ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်မှ သွားလို့မရဘူးလား... ဒီနေ့ မင်တူးကလပ် မှာ ပွဲတစ်ပွဲရှိတယ်... အဲဒါ သမီး တက်ရောက်ဖို့ လိုတယ်..."

"ပွဲ ဟုတ်လား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က မည်သည့် ပွဲကိုမျှ မတက်ရောက်ဖူးသလို လူရှေ့သူရှေ့ ထွက်ရသည်ကိုလည်း မနှစ်သက်ချေ။

ချင်လဲ့က သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့ ဒီဖိတ်စာက သမီးအဖေအတွက်ပါ... ဒါပေမဲ့ သူက မသွားချင်ဘူးတဲ့... ဒါကြောင့် သမီးပဲ ကိုယ်စားသွားလိုက်ပါ... အဲဒီပွဲမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တွေ အများကြီး လာကြမှာ... သမီး သူတို့နဲ့ သိကျွမ်းအောင် သွားလုပ်လိုက်ပါ... ကြည့်... သမီးအတွက် အဝတ်အစားတွေတောင် အမေ အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးပြီ..."

စကားပြောနေရင်း သူမက လက်ထဲရှိ လက်ဆောင်သေတ္တာကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"သမီးက..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က အစပိုင်းတွင် ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျှော်လင့်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ကောင်းပါပြီ... သမီး သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်... အဆိုးဆုံးကတော့ နာမည်ခံ သွားတက်ရုံပေါ့..."

"ဒါမှ အမေ့ရဲ့ သမီးလိမ္မာလေး... လာ... ဒီဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ကြည့်လိုက်..."

ချင်လဲ့က သမီးဖြစ်သူအား အခန်းထဲသို့ ဝမ်းသာအားရ တွန်းပို့လိုက်၏။

ဤအဝတ်အစားများက သမီးဖြစ်သူအတွက် သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ လှကို လှနေရမည်ဟု သူမ တွေးထားလေ၏။

ရှောင်လန်က ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပြင်ဆင်ပြီးခါစ ဖြစ်သော်လည်း ပြန်လည်နေရာချထားလိုက်ရသည်။

‘ကောင်းပါပြီလေ... အစ်မရှောင်ယွဲ့ ပွဲသွားတက်ရမယ်ဆိုတော့ ငါ အိမ်မှာပဲ နေရတော့မှာပေါ့... ပေ့ဟူသွားဖို့က သိပ်မလောပါဘူးလေ... အနှေးနဲ့အမြန် သွားရမှာပဲဟာ…’ ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ချန်ဖုန်းနှင့် ရွှီချင်းချန်တို့သည် မင်တူးကလပ် သို့ သီးသန့်ကားဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

မင်တူးကလပ်သည် ကျိုတိုမြို့၏ အချက်အချာကျသော နေရာတွင် တည်ရှိပြီး ကလပ်တစ်ခုလုံးတွင် အထပ်ခြောက်ထပ်သာ ရှိသော်လည်း အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပြင်ဆင်ထားလေ၏။

တကယ်တော့ ဤပွဲကို ရုပ်ရှင်နှင့် ရုပ်မြင်သံကြား နယ်ပယ်မှ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး တစ်ဦးက စီစဉ်ကျင်းပခြင်း ဖြစ်သည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ၎င်းကို ပရဟိတပွဲဟု ခေါ်ဆိုရပေမည်။ သူတို့၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤပရဟိတပွဲကို အသုံးချ၍ အဆက်အသွယ် ကွန်ရက်များ ချဲ့ထွင်ရန်နှင့် အရင်းအမြစ်များ၊ လမ်းကြောင်းများကို ပိုမိုရရှိရန် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ် တက်ရောက်လာသူများထဲတွင် ရုပ်ရှင်နှင့် ရုပ်မြင်သံကြား နယ်ပယ်မှ လူများသာမက အခြားနယ်ပယ် အသီးသီးမှ ထင်ရှားကျော်ကြားသူ အချို့လည်း ပါဝင်ကြလေသည်။

ချန်ဖုန်းနှင့် ရွှီချင်းချန်တို့၏ ရောက်ရှိလာမှုက လူတချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်က ငယ်ရွယ်ပြီး ခန့်ညားသလို အခြားတစ်ယောက်ကလည်း လှပပြီး အရှိန်အဝါ ကြီးမားနေသည် မဟုတ်ပါလော။ သူတို့က လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်ရာ ဗဟိုချက်မနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။

—