အခန်း ၂၀၆

အခန်း (၂၀၆) တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အသေသတ်ခြင်း

"ဟင်..."

ချန်ဖုန်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

"ငါ့ရှေ့က ဒီမောက်မာနေတဲ့ကောင်က ဘယ်သူလဲ..."

ရွှီချင်းချန်၏ မျက်နှာအမူအရာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ သရုပ်မှန်ကို တိုးတိတ်စွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျိုးက သူ၏ မောက်မာသော ဟန်ပန်ကို ထိန်းသိမ်းထားလျက် တစ်ဖက်လူအား လှောင်ပြောင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

"ကောင်လေး... ဒီပွဲကို ငါက ဦးစီးကျင်းပတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား..."

"အဲဒီ ငတုံး ဝမ်ဟူ ကို ရိုက်နှက်တာက တစ်ကဏ္ဍ... ငါ့နေရာကို ဖျက်ဆီးပြီး နှုတ်တောင်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားချင်နေတာလား..."

ရွှီချင်းချန်က အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်ပေသည်။

"သခင်လေးကျန်း... ကျွန်မတို့ တကယ် ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဝမ်ဟူ က ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်ချင်နေလို့ ချန်ဖုန်း က ဝင်ကူညီပေးခဲ့တာပါ... ပွဲကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကျွန်မတို့ တကယ် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး..."

"ဟွန့်... မင်းတို့ အကြောင်းပြချက်တွေကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

ကျန်းကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်သွားလေ၏။

"အခု ငါ မင်းတို့ကို ရွေးချယ်ခွင့် တစ်ခုပေးမယ်... ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်စမ်း... ဒါဆိုရင် ပြီးခဲ့တာတွေကို ပြီးခဲ့သလို ထားပေးမယ်..."

"ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဒီနေ့ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ထွက်သွားခွင့် မရဘူး..."

"ရှင်..."

ရွှီချင်းချန်၏ မျက်နှာမှာ အတော်လေး ကြည့်ရဆိုးနေခဲ့ပေ၏။

ကျန်းကျိုးက အကျိုးအကြောင်း သင့်တင့်သူဟု သူမ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူနှင့် ဝမ်ဟူ တို့သည် ခိုတစ်အုံတည်းက ငှက်များသာ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

‘ငါ့အရင်အတွေးတွေက တကယ်ကို မိုက်မဲလွန်းတာပဲ... ပွဲမှာ ဒါရိုက်တာတွေနဲ့ လူကြီးပိုင်းတချို့ကို တွေ့ရဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့တာ... ကျန်းကျိုးက ဒီလိုလူမျိုးပဲလေ... ပွဲလာတဲ့သူတွေကရော ဘယ်လောက် ပိုကောင်းနိုင်မှာလဲ’သူမမှာ တွေးလေလေ နောင်တရလာလေ ဖြစ်နေတော့၏။

ထိုနှစ်ဦး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို ၎င်းတို့ မြင်တွေ့လိုက်ကြ၏။

ကျန်းကျိုး၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ကြည့်ရဆိုးသွားလေသည်။ ကျိုတိုတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သူ့ကို ဤကဲ့သို့ မလေးမစား မလုပ်ရဲခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်ပေ၏။

"ဘာလဲ... ငါ့စကားတွေက အရာမဝင်တော့ဘူးလား..."

"မင်းတို့က ကျန်းမိသားစုကို ဆန့်ကျင်ချင်နေတာလား... ငါ ကျန်းကျိုး ကို ဆန့်ကျင်ချင်နေတာလား..."

သူ၏ စကားလုံးများတွင် ပြင်းထန်သော ခြိမ်းခြောက်မှုများ ရောယှက်နေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူက သာမန် နာမည်ကြီးသူတစ်ဦးနှင့် ဘယ်ကမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေ၏။

‘ဒီကောင်လေးက ဘယ်လောက်တောင် နောက်ခံနဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိနိုင်မှာမို့လို့လဲ’

ကျန်းကျိုး၏ အမြင်အရ ဆိုရလျှင်။

ဒီလူနှစ်ယောက်က သေချာပေါက် သူနဲ့ အပေးအယူ လုပ်ကြမှာပဲ

အရင်က သူတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတွေလိုပဲ သူခိုင်းတာမှန်သမျှ လုပ်ကြမှာပဲလေ။

သို့သော် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ။

ချန်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းက ငါ့ကို ဒူးထောက်စေချင်တာလား... မင်းမှာ အရည်အချင်း မရှိဘူး... ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ရစ်မနေနဲ့..."

"ငါ့ကို ရန်စတဲ့သူတွေက ထွက်ပြေးသွားကြတယ် ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ သင်္ချိုင်းဂူတွေမှာ ပေါင်းပင်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီ... မင်းက ဘယ်ဟာကို ရွေးချယ်ချင်တာလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင်။

လူတိုင်း အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

"ချီးပဲ..."

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

"ဒီကောင်က သခင်လေးကျန်း ကို တကယ် ခြိမ်းခြောက်နေတာလား..."

လူတိုင်း လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်သွားကြပေ၏။

တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်။

အခြားသူများ ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှုများ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ဒီခေတ်မှာ သခင်လေးကျန်း ကို ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတဲ့သူက ချန်ဖုန်း တစ်ယောက်ပဲ ရှိလောက်မယ်..."

ကျန်းမိသားစုသည် ကျိုတိုတွင် အကြွင်းမဲ့ အနောက်ခံနှင့် အရင်းအမြစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ သူ၏ ဖခင်မှာ ဟွာအန်းဗျူရို ၏ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်သည့်အပြင် ကျိုတိုရှိ အဆင့်မြင့် ခေါင်းဆောင်အချို့နှင့်လည်း ပတ်သက်နေလေ၏။

ကျန်းမိသားစုမှာ လက်တွေ့အားဖြင့် ထိပါး၍မရနိုင်သော မိသားစုဖြစ်ရာ သာမန်လူများက ၎င်းတို့ကို မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။

၎င်းတို့ လုံးလုံးလျားလျား နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

"ချန်ဖုန်း က ဒီလောက် မောက်မာရဲအောင် ဘယ်ကများ သတ္တိတွေ ရလာတာလဲ..."

"သူ့မှာ ပိုက်ဆံရှိလို့လား..."

"ကျိုတိုမှာ ပိုက်ဆံရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလေ..."

လူတိုင်းက ကျန်းကျိုးအား အလိုအလျောက် ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။

တကယ်ပင်။

ကျန်းကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း မှိုင်းညို့နေခဲ့၏။

သူ ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်း သေချင်နေတာပဲ..."

သူ၏ ဘေးရှိ သက်တော်စောင့် နှစ်ဦးသည် ချန်ဖုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားကြပေသည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ အထူးတပ်ဖွဲ့များမှ စစ်မှုထမ်းဟောင်းများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ စစ်မှုထမ်းဟောင်းများပင် ဖြစ်ကြ၏။

၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်မှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး နှစ်ဖက် ပဋိပက္ခက ၎င်းတို့အပေါ် သက်ရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဘေးဘက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြလေ၏။

လူအုပ်ထဲတွင်။

ဝမ်ဟူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ကာ သူက တီးတိုး ရေရွက်လိုက်သည်။

"ရွှီချင်းချန်... မင်း ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ ယောကျ်ားက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်စမ်း... သူက ငတုံးတစ်ကောင်ပဲ..."

"ဟီးဟီး... ဒီည ငါ့ကုတင်ပေါ် မင်းကို ရောက်အောင် ခေါ်လာမယ်..."

"အာ... သတိထား..."

ကြွက်သားအပြည့်နှင့် လူနှစ်ဦး ၎င်းတို့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ…

ရွှီချင်းချန် ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှူမှားသွားပြီး နေရာတွင်ပင် လုံးလုံးလျားလျား အေးခဲသွားတော့သည်။

"ဟေး... ငါက အကျိုးအကြောင်း သင့်တင့်အောင် ပြောနေပေမဲ့ မင်းတို့က အကြမ်းဖက်ဖို့ပဲ အတင်းလုပ်နေတာလား..."

ချန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။

ယခုအခါ သူသည် နေ့စဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကို တိုးမြှင့်နေခဲ့ရာ ခွန်အားနှင့် အလျင်ကို တိုးတက်စေရုံသာမက သူ၏ အငွေ့အသက်နှင့် အခြားသော သိမ်မွေ့သည့် အစိတ်အပိုင်းများကိုပါ မြှင့်တင်ထားခဲ့ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။

သက်တော်စောင့် နှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့ အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲစေလောက်အောင် ကြီးမားလှသော ဖိအားကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဒါက... ကောင်းကင်မင်းကြီးအဆင့် စွမ်းရည်လား..."

၎င်းတို့ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြပေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ တည်ရှိမှုသည် ကောင်းကင်မင်းကြီးအဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပုံရလေ၏။

ကျိုတိုရှိ ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံးကို လူသိများပြီး နာမည်ကြီးများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဤလူက ဘယ်နေရာမှ ထွက်လာသနည်းဆိုသည်ကို ၎င်းတို့ လုံးလုံးလျားလျား နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

ယခုအခါ။

တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

ထိုနှစ်ဦး ချန်ဖုန်းအနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သက်တော်စောင့် နှစ်ဦးမှာ အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားကြကာ

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မထနိုင်တော့ချေ။

"ဒါက..."

လူတိုင်း မျက်လုံးပြူးကာ လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများထက် ပို၍ အံ့အားသင့်နေသူမှာ ကျန်းကျိုးပင် ဖြစ်လေ၏။

အခြားသူများ မသိသော်လည်း ထိုသက်တော်စောင့် နှစ်ဦးမှာ အနည်းဆုံး ကြယ်လေးပွင့်အဆင့် သို့မဟုတ် ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် စစ်သည်များ ဖြစ်ကြောင်း သူ မည်သူ့ထက်မဆို ပိုသိထားပေသည်။

ဘယ်နေရာမှာမဆို လုံးဝ အံ့မခန်း တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်လေ၏။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ။

ချန်ဖုန်း၏ တစ်ကွက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် အမှန်တကယ် လွင့်စင်သွားခဲ့သည်တဲ့လား။

လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်ကပင်။

ချန်ဖုန်း မည်သို့ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မည်သူကမျှ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်တွေ့လိုက်ရချေ။

"သူ..."

"ဒီလူက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ..."

ကျန်းကျိုးသည် ခေါင်းကို ပြန်မော့ကာ ချန်ဖုန်းအား တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ အကြည့်များ ဆုံမိသွားချိန်တွင် သူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ချွေးအေးများ ပြန်သွားလေတော့သည်။

"မင်း..."

"ဘာလဲ... မင်းက ငါ့ကို ဒူးထောက်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား... လာခဲ့လေ..."

ချန်ဖုန်းက ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု။

ဤသည်က လူအုပ်ထဲတွင် နောက်ထပ် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြန်၏။

"ချီးပဲ..."

"သခင်လေးကျန်း မျက်နှာကို အရိုက်ခံလိုက်ရတာလား..."

"ကျိုတိုတစ်ခုလုံးမှာ သခင်လေးကျန်း ကို ဒီလိုရိုက်ရဲတဲ့သူ ဘယ်နှယောက်များ ရှိလို့လဲ..."

၎င်းတို့ကို အများဆုံး အံ့အားသင့်စေခဲ့သည့်အရာမှာ…

သခင်လေးကျန်းက မရှောင်တိမ်းခဲ့ခြင်းပင်။

သူ ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အရာများကြောင့် သူ အသိစိတ်လွတ် ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။

လူအများအပြား၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချဉ်းကပ်၍မရနိုင်သော သခင်လေးကျန်း၏ ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် အရေးမပါတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

ရွှီချင်းချန်လည်း သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်၏။

လူအုပ်ထဲမှ ဝမ်ဟူမှာလည်း ထိုနည်းတူစွာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လျက် တီးတိုး ​ပြောဆိုနေမိသည်။

"ချီးပဲ...ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...သခင်လေးကျန်း က အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်ဆို... မဟုတ်ဘူးလား...သူက ဘာမှမကြောက်ဘဲ သွားလာနေတယ်ဆို... မဟုတ်ဘူးလား...အခု ဘာလို့ ယဉ်ကျေးတဲ့ ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

ဝမ်ဟူ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

"ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားမှဖြစ်မယ်... ဒီကောင်ကို ငါ မယှဉ်နိုင်ဘူး..."

လန့်ဖြတ်သွားသော ဝမ်ဟူသည် လူအုပ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။ သူ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်၏။

"မိန်းကလေး... မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ..."

"ငါလား နင့်ကို ပညာပေးမလို့​လေ..."

ဆရာမကုက ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ ပေါင်ခြံကို တိုက်ရိုက် ကန်ချလိုက်သည်။

"မိန်းမတွေကို အနိုင်ကျင့်တဲ့ လူယုတ်မာတွေကို ငါ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ဘူး..."

သူမသည် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဇူရာနန်းတော် ၏ မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး ဖြစ်လေသည်။

ခွန်အားက သေချာပေါက် နည်းပါးမည် မဟုတ်ချေ။

ခြေတစ်ချက် ကန်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ဟူသည် နာကျင်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာမကုသည် ရှေ့သို့ ထပ်မံကြည့်လိုက်ပြန်၏။

ချန်ဖုန်း လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တိုကင်တစ်ခု ပြုတ်ကျသွားသည်ကို သူမ ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် တစ်ဖက်လူက ၎င်းကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်လေ၏။

အခြားသူများက မမြင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူမက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"အဲဒါက အဇူရာတိုကင် အစစ်ပဲ..."

—