အခန်း ၂၀၇
Vol. 21 Ch. 207
### အခန်း (၂၀၇) အဇူရာအမိန့်တော် ထွက်ပေါ်လာခြင်း၊ နတ်ဘုရားများအားလုံး ဆုတ်ခွာကြလော့
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ကျန်းကျိုး ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့၏။
သူ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း အလျင်အမြန် ဆုတ်လိုက်ပြီး ချန်ဖုန်းအား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ အံကြိတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မင်း... မင်း စောင့်နေလိုက်... ငါ့စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ မင်းကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သတ်ပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံလား..."
"ဟုတ်လား..."
ချန်ဖုန်း မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မဲ့ပြုံးပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မင်းမှာ ဘယ်လို လှည့်ကွက်တွေ ရှိလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်... ငါ စောင့်နေမယ်..."
"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ..."
ကျန်းကျိုး၏ မျက်နှာတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်နေခဲ့၏။
သူသည် လူတိုင်းရှေ့တွင် တစ်ကြိမ် အရှက်ကွဲခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ နောက်ထပ် အရှက်ကွဲခံရန် လုံးလုံးလျားလျား ခွင့်မပြုနိုင်တော့ချေ။
သူသည် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ ပြာယာခတ်လျက် ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်ပေသည်။
"အဖေ... လာကယ်ပါဦး... ကျွန်တော် မင်တူးကလပ်မှာ ရှိနေတာ... ဒီမှာ ရန်သူ့သူလျှိုတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်... သူက အရမ်းစွမ်းပြီး ကျွန်တော့်ကို သတ်တော့မယ်..."
"စောင့်နေ... ငါ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်..."
ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ဟွာအန်းဗျူရို ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းဖုန်းရှင်း သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားလေ၏။
သူ့တွင် သားတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး ဘာမှဖြစ်သွားရန် လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ချေ။
နိုင်ငံ၏ ရန်သူဆိုသော သူ၏သားပြောစကားကို သူ မယုံကြည်သော်လည်း သေချာသည့် အချက်တစ်ချက်မှာ သူ၏သား ဒုက္ခရောက်နေခြင်းပင်။
ဟွာအန်းဗျူရို ၏ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ကြီးမားသော အာဏာကို ကိုင်စွဲထားပြီး လူတိုင်းကို တိုက်ရိုက် စုစည်းလိုက်လေသည်။
ထို့နောက်မင်တူးကလပ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။
"ငါ့အဖေ လာနေပြီ... မင်းတော့ ပြီးပြီ... မင်း လုံးဝ ပြီးသွားပြီ..."
ကျန်းကျိုးမှာ ယုံကြည်မှု အချို့ ပြန်လည်ရရှိသွားပုံရသည်။
"မင်းက တိုက်ခိုက်ရေး ကောင်းတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... ငါ့အဖေမှာ သေနတ်ရှိတယ်..."
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများလည်း ပြောင်းလဲသွားကြ၏။
ဟွာအန်းဗျူရို သည် ကျိုတို တစ်ခွင်လုံး လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်ရှိသည်။ သူ၏ လက်အောက်တွင် လူရာနှင့်ချီ ရှိပြီး အခြားနေရာများမှလည်း အချိန်မရွေး လူများ ခေါ်ယူနိုင်ပေ၏။
၎င်းတို့ ကျန်းကျိုးအား မစော်ကားရဲသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဟွာအန်းဗျူရို ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
"အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့က မင်းကို ပြစ်မှုတစ်ခုခု တပ်ပြီး ဖမ်းချုပ်ထားလိမ့်မယ်... မင်း ဘယ်တော့မှ ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."
လူတိုင်းသည် ချန်ဖုန်းအား မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။
"ရိုက်စရာ လူရှားလို့များ သခင်လေးကျန်း မျက်နှာကိုမှ သွားရိုက်ရသလား..."
"ဒါက သေလမ်းရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."
တကယ်ပင်။
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။
ယူနီဖောင်းဝတ် စစ်သည် ရာကျော်ခန့် အဝေးမှ အလျင်အမြန် ပြေးလာကြပြီး ၎င်းတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ စည်းချက်ညီနေကာ တုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အချို့မှာ လက်နက်များပင် ပါလာကြသည်။
တန်းစီနေသော လူတန်းကြီး၏ အရှေ့တွင် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းဖုန်းရှင်း က ကားတစ်စီးဖြင့် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာလေသည်။
ကျန်းကျိုး ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်၏။
သူသည် သူ၏ မောက်မာသော ဟန်ပန်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပေသည်။
"ချန်ဖုန်း... မင်းကိုယ်မင်း သေချာပေါက် နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်းကိုယ်မင်း အဲဒီလောက်တောင် တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား..."
"မင်းက လူနှစ်ယောက်ကို တိုက်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ လူတစ်ရာကျော်ကိုရော တိုက်နိုင်လို့လား..."
"မင်း ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန် ကျည်ဆန်ထက် မြန်နိုင်လို့လား..."
"..."ချန်ဖုန်းက သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်အလား စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။
‘ငါက နယ်စပ်မှာ ရန်သူထောင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ခဲ့ပြီး သောင်းနဲ့ချီတဲ့ ကြားထဲကနေ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို ယူခဲ့တာ...ငါက မင်းကို ကြောက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား’ ဟု သူ့မှာတွေးရင်း ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။
...
လူအုပ်ထဲတွင်။
ဆရာမကု၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ အံကြိတ်ကာ လဲ့ယန် ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုကာ ပြောလိုက်သည်။
"အဇူရာတိုကင် ကို တွေ့ပြီ..."
"တွေ့ပြီလား... ဘယ်မှာလဲ..."
လဲ့ယန် အံ့အားသင့်သွား၏။
သူသည် အဇူရာတိုကင် အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သတင်းရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
ဆရာမကုက သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အဲဒါ ချန်ဖုန်း ဆီမှာ ရှိတယ်... ငါ အခုလေးတင် တွေ့လိုက်တာ..."
"ဘာ..."
လဲ့ယန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားလေ၏။
သူ ဖြစ်နိုင်ခြေများစွာကို စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း အဇူရာတိုကင် သည် ချန်ဖုန်း ထံတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
"သူက အဇူရာတိုကင် ကို ခိုးယူသွားတာများလား…
"လဲ့ယန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ပြန်လည်ငြင်းပယ်လိုက်၏။
"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... အိပ်ခန်းနံရံတွေ ရွှေ့ပြောင်းခံထားရတဲ့ လက္ခဏာ မရှိဘူး... သူ လုံးဝ ခိုးမယူသွားလောက်ဘူး..."
တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် အဇူရာတိုကင် သည် သေတ္တာထဲတွင် ရှိမနေခဲ့ချေ။
"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."
ဆရာမကု သည်လည်း သူ၏ စကားများကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
လဲ့ယန် သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းလိုက်၏။ ကျိုတိုသို့ အလျင်အမြန် သွားနေစဉ် သူက ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ငါ နန်းတော်သခင် ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်မှုလွဲသွားတာပဲ... အဇူရာတိုကင် က ဖူးစာပါတဲ့သူအတွက် ရည်ရွယ်ထားတယ်လို့ သူပြောခဲ့တာ... အဓိပ္ပာယ်က ဆက်ခံသူကို ရွေးချယ်ပြီးသွားပြီဆိုတဲ့ သဘောဖြစ်နိုင်တယ်..."
"ပြီးတော့ အဇူရာတိုကင် ကို အဲဒီလူဆီ ပေးပို့လိုက်တာပေါ့..."
"ဘာ..."
ဤသတင်းက ဆရာမကု အား များစွာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။
"နန်းတော်သခင် က ဆက်ခံသူ ရွေးချယ်ပြီးသွားပြီပေါ့..."
တစ်နည်းအားဖြင့် နန်းတော်သခင်သည် သူ အသက်ဆက်ရှင်ရန် အချိန်မကျန်တော့ဟု ခံစားရသဖြင့် သူ ရွေးချယ်ထားသူထံသို့ အဇူရာတိုကင်ကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။
လဲ့ယန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ချန်ဖုန်း က အရင်က ဘာထူးခြားချက်မှ မရှိဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲလို့ မင်း ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... မကြာသေးမီကမှ သူ ဘယ်လောက် အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာကို ပြသလာတာလေ..."
"သူ သေချာပေါက် နန်းတော်သခင် နဲ့ တွေ့ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."
"သူက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း နန်းတော်သခင် ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ဆက်ခံနေခဲ့ပြီး မကြာသေးခင်ကမှ တိုးတက်မှု ကြီးကြီးမားမား ရခဲ့တာလို့ ငါ ထင်တယ်..."
"အခုတော့ အကုန်လုံး သဘာဝကျသွားပြီ..."
လဲ့ယန် ပိုပြောလေလေ ပိုမို အံ့အားသင့်လာလေလေ ဖြစ်ပေ၏။
"နန်းတော်သခင် မှာ ဆက်ခံသူ ရှိနေပြီ..."
"မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး... အဇူရာနန်းတော် ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ ချန်ဖုန်း က အခု အဇူရာတိုကင် ရဲ့ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး အဇူရာနန်းတော် ရဲ့ သခင်လေးပဲ... ငါတို့ သူ့ကို ရိုသေလေးစားရမယ်..."
"အဇူရာတိုကင် ထွက်ပေါ်လာပြီ... နတ်ဘုရားတွေအားလုံး ဆုတ်ခွာကြလော့..."
"ငါ နားလည်ပြီ..."
ဆရာမကု ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားလေ၏။
ချန်ဖုန်း သည် အဇူရာနန်းတော် ၏ သခင်လေး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
ဤအချိန်တွင် သူမ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"လဲ့ယန်... သခင်လေးက ပြဿနာတချို့ တက်နေတယ်... ဟွာအန်းဗျူရို က သူ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာ..."
"ဘာ..."
လဲ့ယန် ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားလေ၏။
အဇူရာနန်းတော် သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တံခါးပိတ်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ယခု နောက်ဆုံးတွင် သခင်လေးတစ်ပါး ရရှိလာကာ အပြင်လောကသို့ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က သခင်လေးကို ဒုက္ခပေးချင်နေ၏။
ဒီကိစ္စကို သူ ဘယ်လို သည်းခံနိုင်မှာလဲ။
သူ နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင် တွင် ရှိနေစဉ်က အဇူရာနန်းတော် သည် ဟွာရှလူမျိုးများကို မကြာခဏ ကူညီခဲ့ဖူးပေသည်။
"အခု သူတို့က ငါတို့ရဲ့ သခင်လေးကို ဘယ်လိုများ ဒီလို ဆက်ဆံရက်တာလဲ..."
"မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေး... ကျိုတိုမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ အဇူရာနန်းတော် အဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို စုစည်းပြီး သခင်လေးကို အသေအလဲ ကာကွယ်ဖို့ ကျိန်ဆိုလိုက်... သခင်လေးက ငါတို့အတွက် ဘယ်လောက် အရေးကြီးလဲဆိုတာ မင်းသိတယ် မဟုတ်လား..."
"သူ့ရဲ့ ဆံပင်တစ်ပင်တောင် အထိခိုက်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး... တကယ်လို့ ဟွာရှက သူ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ရဲတယ်ဆိုရင်... စစ်ခင်းကြတာပေါ့..."
"ရှင်းတယ်..."
ဆရာမကု က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်၏။
သူမ၏ အငွေ့အသက်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေ၏။
...
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။
နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင် ရှိ အဇူရာနန်းတော် အဖွဲ့ဝင်အားလုံး မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့ကြသည်။
"အဇူရာတိုကင် ထွက်ပေါ်လာပြီ... သခင်လေး အန္တရာယ်ရှိနေတယ်...ဟွာရှပြည် အနှံ့အပြားက လူတွေ စုဝေးကြလော့... သခင်လေးကို အသေအလဲ ကာကွယ်ဖို့ ငါတို့ ကျိန်ဆိုတယ်..."
ဤမက်ဆေ့ခ်ျကြောင့် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံး ချက်ချင်း ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီး နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင် တွင် အစွမ်းထက်သော အဇူရာနန်းတော် စစ်သည်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာကြတော့၏။
"ဒါက... ပင်မနတ်ဘုရားဆယ်ပါး ထဲက တစ်ပါးဖြစ်တဲ့ လဲ့ယန် ပဲ..."
"ဘုရားရေ... သူ ပျောက်နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီကို ဘယ်လိုလုပ် နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင် မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာလဲ..."
"ကြည့်စမ်း... လဲ့ယန် က ဟွာရှပြည်ထဲကို ဝင်သွားပြီ... သူ ဟွာရှပြည်ကို သွားနေတာ..."
လဲ့ယန် တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ချေ။
အခြားသော ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ များစွာကလည်း ဟွာရှပြည်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို လူအများအပြား မြင်တွေ့လိုက်ကြ၏။
အချိန်တိုအတွင်းမှာပင်။
နယ်စပ်ဒေသ တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားလေသည်။
လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေပုံရ၏။ အဇူရာနန်းတော် မှ ကျွမ်းကျင်သူ များစွာကို တပ်လှန့်လိုက်နိုင်သည့် မည်သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး ဖြစ်ပွားခဲ့သနည်းဆိုတာကို ၎င်းတို့ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။
အခြား အဖွဲ့အစည်းများလည်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြပေသည်။
အဇူရာနန်းတော် သည် ထိပ်တန်းအဆင့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ပြန့်ကျဲနေလေ၏။
အဇူရာနန်းတော် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခြင်းနှင့်အတူ ကမ္ဘာကြီးသည် နောက်ထပ် သွေးထွက်သံယို မုန်တိုင်းတစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားနိုင်ပေသည်။
ဤအချိန်တွင်။
နယ်စပ်တွင် တပ်စွဲထားသော ချင်းလုံ သည် M နိုင်ငံက သူတို့၏တပ်များကို မိုင်သုံးဆယ်ခန့် ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် နယ်စပ်ဒေသ ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်သွားပြီဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။
သို့သော် ထိုသတင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသတင်းက သူ့ကို ရေခဲတိုက်ထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရစေ၏။
"ပင်မနတ်ဘုရားဆယ်ပါး အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဟွာရှပြည်ထဲ ဝင်လာပြီတဲ့လား..."
"ငါ သူတို့ကို တားသင့်လား... မတားသင့်ဘူးလား..."
"တားမယ် ဟုတ်လား... ငါတို့ သူတို့ကို ထပ်ပြီး မနိုင်နိုင်တော့ဘူးလေ..."
"မတားဘူးဆိုရင်ရော... ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး ဟွာရှပြည်ထဲ ဝင်လာရင် သေချာပေါက် ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မှာပဲ..."
"ချီးပဲ... ငါ့နှလုံးသားတွေတော့ ကွဲကြေတော့မယ်..."
---