အခန်း ၂၀၈

### အခန်း (၂၀၈) အစွမ်းထက်သူများ ဝင်ရောက်လာခြင်း

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။ ဒေသပြင်ပရှိ မြို့တစ်မြို့တွင်။

ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းကာ လယ်သမားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စပါးခင်းထဲတွင် ပေါင်းသင်နေခဲ့၏။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ ဖုန်း ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့သည်။

"အဇူရာတိုကင် ထွက်ပေါ်လာပြီ... သခင်လေး အန္တရာယ်ရှိနေတယ်...ဟွာရှပြည် အနှံ့အပြားက လူတွေ စုဝေးကြလော့... သခင်လေးကို အသေအလဲ ကာကွယ်ဖို့ ငါတို့ ကျိန်ဆိုတယ်..."

မက်ဆေ့ခ်ျမှာ စာလုံးရေ အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း ၎င်းက ထိုအမျိုးသားကို ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့ပေ၏။

"သခင်လေး..."

ဖူထျန်း ၏ အငွေ့အသက် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စွမ်းအင်အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် အလောင်းကောင်တောင်တန်းများနှင့် သွေးပင်လယ်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

နန်းတော်သခင် မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ချိန်တွင် အဇူရာနန်းတော် သည် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

ဤအစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ပုန်းအောင်းနေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ပြင်ပလောက၏ မျက်လုံးထဲတွင် သာမန်လူများအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ကြ၏။

သို့သော်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းတို့သည် အဇူရာနန်းတော် ၏ ပင်မနတ်ဘုရားဆယ်ပါး အဆင့် အစွမ်းထက်သူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ဆင့်ခေါ်ခံရရန် အမြဲအသင့်ရှိနေခဲ့ကြသည်။ စောင့်ဆိုင်းရခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

"ငါတို့ အဇူရာနန်းတော် မှာ နောက်ဆုံးတော့ သခင်လေးတစ်ပါး ထွက်ပေါ်လာပြီ... သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲတဲ့သူ မှန်သမျှ သေဖို့ ထိုက်တန်တယ်..."

သူ၏ လက်မောင်းများ တွန့်လိမ်သွားချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲရှိ ပေါက်ပြားမှာ ချက်ချင်းပင် အမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် အဝေးဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့၏။

အနီးအနားရှိ လယ်သမားတစ်ဦးက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးဝမ်... ဘယ်သွားမလို့လဲ... မင်းရဲ့ စပါးခင်းတွေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား..."

"အဲဒါ မင်းအတွက်ပဲ..."

အသံမှာ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျံလာခဲ့သော်လည်း ဖူထျန်း မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

…

နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင် တွင်။

အဖွဲ့အစည်း နှစ်ခု အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

တိုက်ပွဲမှာ နားကွဲမတတ် ဆူညံနေလေသည်။ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး သွေးများနှင့် အလောင်းများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

ထိုအဖွဲ့အစည်း နှစ်ခု တိုက်ခိုက်နေသည့် နေရာနှင့် မဝေးလှသော နေရာတွင် မြစ်တစ်စင်းရှိပြီး ကောက်ရိုးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ငါးမျှားတံတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုနေရာတွင် ငါးမျှားနေခဲ့သည်။သူ၏ မျက်နှာများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။

သူ ဤနေရာတွင် သုံးလကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး မြစ်တစ်ဝိုက်တွင် အဖွဲ့အစည်းများစွာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကမျှ သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ချေ။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး အလွန် ထူးဆန်းနေပုံရလေ၏။

ပဋိပက္ခတွင် ပါဝင်နေသော အဖွဲ့အစည်းများသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သေရန် စောင့်ဆိုင်းနေရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူ၏ ဦးတည်ရာဘက်သို့ ထွက်ပြေးရဲမည် မဟုတ်ချေ။

ဤအချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီမြစ်နားကို မသွားကြနဲ့... တစ်ဖက်ကလူဟာ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်နိုင်တယ်... ငါတို့ ဒီမှာ ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်နေပါစေ သူက ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အနားယူမှုကို ငါတို့ အနှောင့်အယှက်ပေးမိရင် အခြေအနေက ရိုးရှင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"နားလည်ပါပြီ..."

လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့ပေ၏။

အခြား ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကလည်း သူ၏ တပ်သားများကို ထိုနည်းတူ ညွှန်ကြားခဲ့ရာ ဤအဖွဲ့အစည်းများသည် ထိုလူကို အတော်လေး စိုးရိမ်နေကြကြောင်း ပြသနေလေသည်။

အကယ်၍ ယခင်ကသာဆိုလျှင် ၎င်းတို့၏ ချဉ်းကပ်မှုက တစ်ဖက်လူကို ရန်စခြင်းမှ သေချာပေါက် ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ယနေ့မှာ အထူးနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ငါးမျှားနေသော အမျိုးသားထံ ရုတ်တရက် ဂြိုဟ်တုဖုန်း ဝင်လာခဲ့လေ၏။

"အဇူရာတိုကင် ထွက်ပေါ်လာပြီ... သခင်လေး အန္တရာယ်ရှိနေတယ်...ဟွာရှပြည် အနှံ့အပြားက လူတွေ စုဝေးကြလော့... သခင်လေးကို အသေအလဲ ကာကွယ်ဖို့ ငါတို့ ကျိန်ဆိုတယ်..."

"သခင်လေး ပြဿနာတက်နေတယ်လား..."

တစ္ဆေက ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကြီးမားလှသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကြီးမားသော ဖိအားကြောင့် အနီးအနားတွင် တိုက်ခိုက်နေကြသော အဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုပင် အနည်းငယ် တုန်ရီသွားကြလေ၏။

၎င်းတို့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မသက်မသာ ဖြစ်မှုများကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်။

ရွှစ်။

တစ္ဆေသည် ငါးမျှားတံကို ကိုင်ဆောင်လျက် အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့၏။ သူက အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။

တိုက်ပွဲဝင်နေသော အဖွဲ့အစည်းများက သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပုံရသဖြင့် သူသည် ထိုဧရိယာကို သူ၏ ငါးမျှားတံဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေ၏။

ရွှစ်။ ငါးမျှားကြိုးမှာ ပိုးကြိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ငါးမျှားချိတ်မှာလည်း အလွန် ထက်မြက်လွန်းလှ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လဲကျသွားကြတော့သည်။

"ပြေး... ပြေးကြ..."

"ပြေး..."

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ တုန်ရီသွားကြပေ၏။

ဤလူ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ၎င်းတို့ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူ အဘယ်ကြောင့် ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်နေရသနည်း။

"ငါတို့က သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့မိလို့လား..."

...

နောက်ထပ်နေရာတစ်ခု။ ဒေသပြင်ပရှိ မြို့တစ်မြို့၏ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုတွင်။

ကြွက်သားအပြည့်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ နေပူဆာလှုံနေခဲ့၏။

အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်က ဒေါသတကြီး လျှောက်လာပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်... မင်းကို အလုပ်လုပ်ဖို့ ပိုက်ဆံပေးထားတာကွ... ဘုရင်တစ်ပါးလို လာနေဖို့ မဟုတ်ဘူး..."

"အခုချက်ချင်း ထပြီး အလုပ်သွားလုပ်စမ်း..."

"ချီးပဲ... တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်... ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေနေသေးတယ်..."

ထိုသူက ဤကဲ့သို့ ကျိန်ဆဲခံရလေ့ ရှိပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ သရုပ်မှန်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းကို အတည်မယူခဲ့ချေ။

"ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို လေ့ကျင့်ဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်မယ်..."

သို့သော် ရုတ်တရန် သူ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။

"သခင်လေး ပြဿနာတက်နေတယ်လား..."

ရွှမ်း… သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်သည် ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အဝေးဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... မင်းကို သွားလို့ရတယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့လို့လား... အလုပ်ပြန်လုပ်စမ်း..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

ထိုက်ရှန်း ၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်ချင်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။ သူက တစ်ဖက်လူ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ တစ်စစီ ကြေမွသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

"အို... လူသေပြီ... လူသေပြီ..."

"ခေါင်းဆောင် သေသွားပြီ..."

မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားလေသည်။

အချို့လူများက ထိုက်ရှန်း ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းသာ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

…

ဒေသပြင်ပရှိ အချို့မြို့များတွင်သာ မဟုတ်ချေ။

ရုတ်တရက် ဟွာရှပြည်တွင်း၌ အစွမ်းထက်သော ပုံရိပ်အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့အားလုံး ကျိုတိုသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ကြလေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တစ်ကမ္ဘာလုံး ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားတော့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။ ဒေသပြင်ပရှိ ခမ်းနားသော ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်း။

အနည်းဆုံး ထိပ်တန်း အဖွဲ့အစည်း ငါးခု ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြပေသည်။

"အားလုံးပဲ... အဇူရာနန်းတော် ပြန်လာတာက ငါတို့ထဲက ဘယ်သူ့အတွက်မှ သတင်းကောင်း မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ..."

အဇူရာနန်းတော် တွင် ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ များပြားလှပြီး ပင်မနတ်ဘုရားဆယ်ပါး အဆင့် အစွမ်းထက်သူများလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားရာ ၎င်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အလွန် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

အကယ်၍ အတိတ်ကသာဆိုလျှင် ၎င်းတို့ကို သူတို့ သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်က ရွှေရောင်အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဒီလူတွေက တစ်နိုင်ငံလုံးကို ပြန့်ကျဲနေကြပြီလေ။

လက်ရှိ ဟွာရှ နယ်စပ်ကို သွားနေတဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ၅ ယောက် သို့မဟုတ် ၆ ယောက်လောက်ပဲ ရှိနိုင်တယ်။ ဒါက တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။

အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

"မင်းက အဇူရာနန်းတော် ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူကို သတ်ချင်တာလား..."

ထိုအမျိုးသားက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဇူရာနန်းတော် က အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်... ပြီးတော့ ထွက်မလာသေးတဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားတွေထက် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့သူတွေတောင် ရှိသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုက ငါတို့ လှုပ်ရှားဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ...ဒီတစ်ခါ သူတို့ ပြန်လာတာက အဇူရာတိုကင် ပြန်ပေါ်လာလို့လို့ ငါ ကြားတယ်..."

"ဘာ..."

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ ခုန်ပေါက်သွားကြပေ၏။

ထိုအမျိုးသားက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အရင်က ကောလာဟလတွေအရ သူတို့က အဇူရာဘုရင် လို့ခေါ်တဲ့ အဇူရာနန်းတော် ရဲ့ သခင်လေး တစ်ပါးကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ သူတို့က စည်းလုံးမှုမရှိတဲ့ အစုအဝေး တစ်ခုပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီ အဇူရာနန်းတော် ရဲ့ သခင်လေး က အဇူရာနန်းတော် ကို ထိန်းချုပ်လိုက်တာနဲ့ သူ့ကို သတ်ဖို့က ငါတို့အတွက် အများကြီး ပိုခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်..."

"ငါတို့ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုချင်းစီက ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အယောက်နှစ်ဆယ်စီ ထည့်ဝင်ဖို့ ငါ အဆိုပြုချင်တယ်... ပြီးတော့ အတူတကွ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ခြောက်ယောက် စုစည်းရမယ်..."

"ဟွာရှနယ်စပ်ကို သွားနေတဲ့ အဇူရာနန်းတော် အဖွဲ့ဝင်တွေကို သတ်ပစ်ကြမယ်..."

"ဒါက..."

လူအုပ်ကြီး တုံ့ဆိုင်းသွားကြ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အဇူရာနန်းတော် ၏ ဂုဏ်သတင်းက တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ တိုက်ခိုက်ပြီး အောင်မြင်သွားပါက ကြီးမားသော ပြဿနာ မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ ကျရှုံးသွားပါက ၎င်းတို့၏ အဖွဲ့အစည်းများ ထိခိုက်နစ်နာရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးသည် မည်သည့် အဖွဲ့အစည်းတွင်မဆို လွှမ်းမိုးနိုင်သော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

သူတို့ သေဆုံးသွားခြင်းက ၎င်းတို့အတွက် ဆိုးရွားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

"အားလုံးပဲ... စုစုပေါင်း ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ရာနဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ခြောက်ယောက်ဆိုရင် ငါတို့ သူတို့ကို သေချာပေါက် သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ထိုအမျိုးသားက သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါတို့ ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်မထားဘူးဆိုရင် အဇူရာနန်းတော် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါ ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေနဲ့ စီးပွားရေးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"နှုတ်ခမ်း မရှိရင် သွားတွေ ပျက်စီးမယ် ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို အားလုံး နားလည်ပါတယ်... ဒါကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက် မြန်မြန်ချကြပါ..."

"ငါ သဘောတူတယ်..."

"သဘောတူတယ်..."

"သဘောတူတယ်..."

...

လူတိုင်း အံကြိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

၎င်းတို့သည် ဟွာရှ နယ်စပ်အနီးတွင် ကျွမ်းကျင်သော ကိုယ်စားလှယ်များကို နေရာချထားပြီး ဖြစ်ရာ ဖုန်းတစ်ကော ခေါ်ဆိုရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ၎င်းတို့ အသီးသီးက အမိန့်ပေးလိုက်ကြသည်။

သို့သော်…ငါးမိနစ် အကြာတွင် ဖုန်းတစ်ကော ရုတ်တရက် ဝင်လာခဲ့လေသည်။