အခန်း ၂၄၁

အခန်း။ ၂၄၁

ကုယွမ်၏ မျက်ဝန်းအစုံက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီးနောက် ကျောက်ပုလင်းတစ်လုံးကို ပြတ်ပြတ်သားသား ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ကံကြမ္မာကို ငြိမ်ငြိမ်လေး လက်ခံလိုက်ရင် ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ... ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုအခြေအနေအထိ တွန်းပို့ရတာလဲ..."

သူက လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါထုတ်လိုက်ရာ ကျောက်ပုလင်းသည် အစီအရင်ကြီးထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး ဝှေ့ယမ်းလာသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် တိခနဲ မြည်ဟည်းကာ အလွယ်တကူပင် ကွဲအက်သွားတော့သည်။

ပုလင်းကွဲသွားသည်နှင့်အမျှ မည်းနက်ကာ မှောင်မှိုင်းနေသော အလောင်းကောင်အငွေ့အသက်များ ဝုန်းခနဲ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်လာပြီး ကုယွမ်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားထံသို့ ဦးတည်၍ ရွေ့လျားသွားတော့သည်။

ထိုအလောင်းကောင်အငွေ့အသက်များသည် အေးစက်လှပြီး သေခြင်းတရားတို့ လွှမ်းမိုးနေသည့်အပြင် ပုပ်စော်နံလှသော အနံ့ဆိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အလောင်းကောင်အငွေ့အသက်များ ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ စိမ်းလန်းစိုပြည်၍ ထူထပ်လှသော သစ်ပင်ပန်းမာန်များက ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့ကာ ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်သွားကြရသည်။

နဂါးထောင်ချောက်အစီအရင်၏ ချုပ်နှောင်မှုစွမ်းအားများပင်လျှင် ဤအလောင်းကောင်အငွေ့အသက်များကြောင့် တိုက်စားကာ ပျက်စီးသွားရသည်။

"အလောင်းကောင်အငွေ့အသက်တွေလား"

ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သား၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်ချည်း ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသည်။ ကုယွမ်က သူ့အပေါ်တွင် ဤမျှ ယုတ်ညံ့ကောက်ကျစ်သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု ထည့်ပင်မတွေးမိခဲ့ချေ။

သူက ဝတ်ရုံစကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော သစ်တောနတ်ဘုရား မိုးကြိုးအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ချဉ်းကပ်လာသော အလောင်းကောင်အငွေ့အသက်များကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားစေကာ အချို့သောအငွေ့အသက်များကိုလည်း မိုးကြိုးအလင်းဖြင့် ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ပိုမိုများပြားလှသော အလောင်းကောင်အငွေ့အသက်များက တားဆီး၍မရဘဲ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့နေဆဲပင်။

ဤအလောင်းကောင်အငွေ့အသက်၏ အဆိပ်အတောက်စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသဖြင့် ရှင်သန်ခြင်းအင်အားစုများ ပြည့်နှက်နေသည့် သစ်တောနတ်ဘုရားမိုးကြိုးဖြင့်ပင် တောင့်ခံရန် ခဲယဉ်းသည်။

ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားကို ပို၍ စိတ်ပူပန်စေသည်က သူ၏ သစ်တောဝိညာဉ်ဒိုင်းသက်စောင့်မှော်လက်နက်မှ နွယ်ပင်အတားအဆီးများမှာ ထိုအလောင်းကောင်အငွေ့အသက်များ၏ ညစ်ညမ်းစေမှုနှင့် တိုက်စားမှုကို ခံနေရခြင်းပင်။

မှိုင်းညို့သော မီးခိုးရောင်အဆိပ်ငွေ့များသည် နွယ်ပင်များတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး သစ်တောဝိညာဉ်ဒိုင်းကို ထိခိုက်စေသဖြင့် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားကာ ယခင်ကကဲ့သို့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိတော့ဘဲ တုံ့ဆိုင်းကာ နှေးကွေးသွားခဲ့ရသည်။

"ဦးလေးစိမ်းပြာရောင်သစ်သား... တကယ်လို့ ဦးလေးသာ လက်နက်ချအညံ့ခံမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဦးလေးရဲ့အသက်ကို ချန်ထားပေးနိုင်မလားလို့ပါ... ဘယ်လိုလဲဗျာ..."

ကုယွမ်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သား၏ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေပြီး သူ့ထံမှ အားနည်းချက်တစ်စုံတစ်ရာ ပြသသည်နှင့် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသက်ပျောက်အောင် ချေမှုန်းရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

"..."

ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားသည် ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ မဟာအစီအရင်ကြီးနှင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အလောင်းကောင်အဆိပ်ငွေ့များကို အသည်းအသန် ခုခံကာ တွန်းလှန်နေရသည်။

ကုယွမ်အသုံးပြုနေသော အတတ်ပညာများသည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နဂါးထောင်ချောက်အစီအရင်၊ ဓားအစီအရင် သို့မဟုတ် ဤကြောက်မက်ဖွယ် အလောင်းကောင်အဆိပ်ငွေ့များ စသည်တို့မှာ သာမန်ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော အရာများမဟုတ်သဖြင့် သူ့အနေဖြင့် စွမ်းအားရှိသမျှ အကုန်ထုတ်သုံးနေရခြင်းပင်။

သို့သော် နောက်တစ်ကျော့တွင်မူ ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သား၏ လှုပ်ရှားမှုများ တန့်သွားရပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အေးစက်မှုနှင့် ဒေါသတရားတို့ အထင်းသား ပေါ်လွင်လာရတော့သည်။

အကြောင်းမူကား ကုယွမ်သည် ဝိညာဉ်သားရဲအိတ်ထဲမှ လူတစ်ယောက်ကို ထုတ်ယူလိုက်

သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ၏သားဖြစ်သူ မာဖုန်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဦးလေးစိမ်းပြာရောင်သစ်သား... အခုကော... ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲခင်ဗျာ..."

ကုယွမ်က လှုပ်ရှား၍မရဘဲ အသနားခံသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည့် မာဖုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်လျက် ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားကို အေးချမ်းသော အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအပြုံး၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားသည် မာဖုန်းကို ခဏမျှ စူးစိုက်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာထက်မှ ဒေါသရိပ်များက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အေးစက်စက် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မထီမဲ့မြင်ပြုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်စမ်းပါ။ ဘာလို့ စကားတွေ အများကြီး လျှာရှည်နေတာလဲ"

"ငါ့ကို လာအထင်မသေးနဲ့... မာဖုန်းက ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးသားဖြစ်တာ မှန်ပေမဲ့ သူ မရှိရင်လည်း ငါ နောက်ထပ် သားတစ်ယောက် ထပ်မွေးလို့ရသေးတယ်။ ငါသာ သေသွားရင်တော့ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ"

"ဟဟ... ကောင်းလိုက်တာ... ဦးလေးရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ မျက်စိပွင့်သွားစေပါတယ်..."

ကုယွမ်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် လက်ခုပ်တီး၍ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျင့်စဉ်အပိတ်ခံထားရ၍ မလှုပ်ရှားနိုင်သော မာဖုန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများနှင့်အတူ နာကျည်းမုန်းတီးမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ကုယွမ်ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်က မာဖုန်း၏ ထိုနာကျည်းမှုများက သူ့အပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားအပေါ်သို့သာ ဦးတည်နေခြင်းပင်။

"ကြည့်ရတာ... ဦးလေး မွေးထားတဲ့ သားက ကျေးဇူးကန်းမယ့် ကောင်စားမျိုး ဖြစ်နေပုံပဲနော်..."

ကုယွမ်သည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ရင်း လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ မာဖုန်းမှာ အသားစင်းကောဘဝသို့ ပြောင်းလဲသွားရရှာသည်။ ထို့နောက် အစစ်အမှန်မီးတောက်တစ်စ ထွက်ပေါ်လာပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ သိချင်တာလေးတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ... ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနိုင်မလား မသိဘူးနော်..."

ကုယွမ်က မရှိသော ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်သကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ပုတ်လိုက်ရင်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပင် မေးလိုက်သည်။

ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သား၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မလိုမုန်းထားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်လှပြီး ကုယွမ်ထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေသည်။ သူက လေးနက်တုန်ရီသော လေသံဖြင့် "ဟွန်း... ဘာကိစ္စလဲ..." ဟု မေးလိုက်၏။

"ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ကျွန်တော် နဂါးပျံသင်္ဘောပေါ်မှာ ရှိနေတုန်း မြေဓာတ်ယင်ဝိညာဉ်ညစ်ညမ်း မသေမျိုးချီစွမ်းအင်ဖျက်ဆီးခြင်းအဆိပ်ငွေ့နဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အဲဒါ ဘယ်သူ့လက်ချက်လဲဆိုတာ ဆရာကြီး သိထားတာမျိုး ရှိမလား..."

ကုယွမ်က သာမန်ကာလျှံကာဟန်ဖြင့် ပြောဆိုနေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများကမူ ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သား၏ မျက်နှာအမူအရာ အပြောင်းအလဲ အသေးစိတ်ကိုမကျန် စူးစိုက်ကြည့်ရှုလျက် ရှိသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားသည် ရုတ်ချည်းပင် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး

"မင်းကို ငါက ဘာလို့ ပြောပြရမှာလဲ..."

ကုယွမ်သည် ဒေါသထွက်မသွားဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း "ဩော်... ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စက ဆရာကြီးတို့ မိသားစုဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းရဲ့ လက်ရာဖြစ်တာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီပဲ..."

"မင်း..."

ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားက အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ခဲလှသော စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှု အစအနတစ်ခု စတင်ရိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကောင်စုတ်လေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲသည်။ ရက်စက်ပြတ်သားရုံသာမက အလွန်တရာလည်း ကောက်ကျစ်ကာ ပါးနပ်လှ၏။

ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သား၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကုယွမ်သည် အမှန်တရားအချို့ကို ရိပ်မိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အချိန်ဆွဲ စကားအပိုပြောရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ချေ။

သူ၏ စိတ်အာရုံတစ်ချက်ကြောင့် နဂါးထောင်ချောက်အစီအရင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားအပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော ဖိအားများကို အဆမတန် တိုးမြင့်လာစေသည်။

ကုယွမ်က လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူးကပ်၍ ဓားညွှန်အဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်း တစ်ဆယ့်ခြောက်ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားအစီအရင်သည် လည်ပတ်သွားပြီး ကြာပန်းပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် စုစည်းကာ ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားကို အလယ်တွင် ပိတ်လှောင်လိုက်တော့သည်။

အေးစက်ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားထံသို့ အသေသတ် ပစ်မှတ်ချိန်ညှိလိုက်သည်။

ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားသည်လည်း ထိုင်၍ အသေခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ဤဓားအစီအရင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အန္တရာယ်အတိတ်နိမိတ်ကို ခံစားမိသည်နှင့် သူသည် စိတ်ကို ဒုံးဒုံးချလိုက်ပြီး ဆန်းကြယ်၍ ကျယ်ပြောလှသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ရွှေရောင်လင်းလက်နေသော ကျောက်စိမ်းလက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူက လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြလိုက်ရာ ထိုကျောက်စိမ်းလက်ဖွဲ့သည် တိခနဲ မြည်ဟည်းကာ ကွဲအက်သွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းမျှင်တန်းများကို ထုတ်လွှတ်လျက် ဖျတ်ခနဲဆိုသလိုပင် ရွှေဖျော့ရောင် မိုးကြိုးလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သေးငယ်သော မိုးကြိုးအလင်းတန်းများသည် တစ်ဖြန်းဖြန်း မြည်ဟည်းလျက် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပစ်ခတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှဲ ရှဲ

ရွှေရောင်လျှပ်စီးကြောင်းများ ဝုန်းခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ထိုမိုးကြိုးလုံးကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ဝုန်း

တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဗဟိုပြုပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပြင်းထန်လှသော စကြဝဠာလေပြင်းများနှင့် နတ်မိုးကြိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ သောင်းကျန်းကာ ပတ်ချာလည်သွားတော့သည်။

၎င်း ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းရှိ တောင်ကုန်းများ၊ သစ်ပင်ပန်းမာန်များ အားလုံးမှာ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားရသည့်အပြင် နဂါးထောင်ချောက်အစီအရင်၏ ကာကွယ်ရေး ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများပင်လျှင် ပေါက်ပြဲကာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

နက်မှောင်သော နဂါးထောင်ချောက်တိုင် ကိုးတိုင်မှာ လဲပြိုသွားရပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်ထက်ရှိ ထူထပ်လှသော မန္တန်စာသားများမှာလည်း ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် လက်လျက် ရှိနေသည်။

နဂါးထောင်ချောက်အစီအရင်ကြီးမှာ အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသော ငွေရောင်ဓားကြာပန်းသည်လည်း ထိုမိုးကြိုးအလင်းတန်းများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွကာ အလင်းစက်များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားရရှာသည်။

ထိုနေရာတွင် မိုင်ဝက်ခန့် နက်ရှိုင်းပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် အရည်ပျော်နေသည့် လက္ခဏာများ ထင်ကျန်နေသော တွင်းကြီးတစ်တွင်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားမှာမူ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းအချို့ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်သွားပြီး ဆံပင်များမှာလည်း ပြာအဖြစ် ကျွမ်းလောင်သွားခဲ့ရကာ အရေပြားများမှာ မည်းနက်သွားခဲ့ရသည်။ မိုးကြိုးအလင်းကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာများမှ မီးခိုးငွေ့ခပ်ဖျော့ဖျော့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်ကာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ အချို့သော ဒဏ်ရာများမှာ အတွင်းကလီစာများ တုန်ရီနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်အထိ ပြင်းထန်လှပြီး အချို့သော အရိုးများမှာလည်း မည်းနက်စွာ ကျွမ်းလောင်နေသဖြင့် မြင်ရသူအဖို့ ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာမျိုးကို သာမန်ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ရရှိခဲ့လျှင် ဧကန်မုချ အသက်ပျောက်သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူဟူသည် ရွှေအမြုတေအဆင့်ပင်။

အထူးသဖြင့် ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားကဲ့သို့ သစ်ဓာတ်ဆိုင်ရာ တာအိုနတ်သံကျင့်စဉ်များကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ရှင်သန်ခြင်းစွမ်းအင် ပြည့်ဝလှသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦးအဖို့ ပို၍ပင် ထူးခြားသည်။

သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး သူ၏ဒန်တျန် စွမ်းအင်ဗဟိုချက်တွင်ပင် သေးငယ်သော အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြစ်ပေါ်နေကာ အစစ်အမှန် စွမ်းအင်အရည်အသွေးများ စီးထွက်ယိုစိမ့်နေသော်လည်း ယခုတိုင် အသက်မသေသေးဘဲ တောင့်ခံထားနိုင်ဆဲပင်။