အခန်း ၃၁၇

အခန်း (၃၁၇) အမြင့်ဆုံး ခံစားမှု... အရသာရှိတဲ့ စပါးခင်းငါးလေးများ

စပါးခင်းထဲရှိ စပါးခင်းငါးလေးများက အလွန် တက်ကြွနေကြသည်။

ဤကဲ့သို့ သဘာဝ စပါးခင်းငါးများ၏ အရသာမှာ ပြောပြ၍မရအောင်ပင် ချိုမြိန်လှပေသည်။

အစားအသောက်ပိုင်းတွင် ဆိုရလျှင် အကောင်းဆုံး အစားအစာများက ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးမှသာ ထွက်ရှိလေ့ ရှိသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ အစားအစာများက စားလို့ကောင်းသည် မှန်သော်လည်း အမျိုးမျိုး ပြုပြင် ဖန်တီးထားခြင်းများ ဖြစ်သည်။

အကောင်းဆုံး ပါဝင်ပစ္စည်းများ၏ မူလ သဘာဝ ချိုမြိန်မှုတော့ ကင်းမဲ့နေပေသည်။

ရွှီယန်က တစ်ခါတည်းနှင့် ငါးလေးကောင် ဖမ်းမိခဲ့သည်။ ငါးများက မကြီးသော်လည်း အသားကတော့ အလွန် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ရွှီယန်က လယ်သမားကို ငွေပေးချေလိုက်ပြီး ငါးများကို ရေပုံးထဲ ထည့်ကာ လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ပြန်၍ စားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယနေ့တွင်လည်း အရေးတကြီး လုပ်စရာ မရှိသဖြင့် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်လေးဖြင့် အပြင်ထွက်ကာ စပါးခင်းငါးများ လာရောက် ရှာဖွေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှာတွေ့ပါက ပြန်၍ ချက်စားမည် ဖြစ်၏။

ရှောင်ဟေး နှင့် မာလီနွိုက် က ရေပုံးထဲတွင် တက်ကြွနေသော ငါးများကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းပြူကာ ကြည့်ချင်နေကြသည်။

"ရှောင်ဟေး... မကြည့်နဲ့... ဒါ မင်းစားဖို့ မဟုတ်ဘူး"

ရွှီယန်က ရှောင်ဟေး ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ရွှီယန်၏ အော်သံကို ကြားသောအခါ ရှောင်ဟေး လည်း ချက်ချင်း ငြိမ်သွားပြီး ထပ်မကြည့်တော့ချေ။

အတော်လေး ခက်ခက်ခဲခဲ ဖမ်းလာခဲ့ရသော စပါးခင်းငါးလေးများကို ခွေးစာ အဖြစ်တော့ မခံနိုင်ပေ။

ဤသို့ ငါးမွေးခြင်းကလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ရွှီယန် တွေးလိုက်မိသည်။

သူကိုယ်တိုင် နေရာတစ်ခု ရှာပြီး မွေးမြူ၍ ရပေသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူ ကန်ထရိုက် ယူထားသော တောင်ထဲတွင် သဘာဝ စမ်းချောင်းလေး တစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုစမ်းချောင်းကို စပါးခင်းထဲသို့ သွယ်ယူလိုက်ပါက လုံးဝ ပြဿနာ မရှိနိုင်ချေ။

ထိုအချိန်ရောက်ပါက အခြား စပါးခင်းငါးများပင် ဝင်ရောက်လာနိုင်ပေသေးသည်။

နောက်ပိုင်း ငါးစားချင်လျှင်ဖြစ်စေ... ငါးပိအချဉ် တည်ချင်လျှင်ဖြစ်စေ မြစ်ထဲသို့ သွားဖမ်းစရာ မလိုတော့ချေ။

သေချာသည်မှာ ဖမ်းသင့်လျှင်တော့ ဖမ်းရမည်သာ ဖြစ်သည်။ စပါးခင်းငါး နှင့် ရေချိုငါး များ၏ အရသာက မတူညီကြပေ။ သဘာဝ ရေပြင်ထဲရှိ ငါးများကလည်း အလွန် စားလို့ ကောင်းလှပေသည်။

အားလုံးက မွေးမြူရေး ငါးများထက် အများကြီး ပိုမို အရသာရှိပြီး အမြင့်ဆုံး ခံစားမှုများ ဖြစ်ကြသည်။

ရွှီယန်က သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကို မောင်းနှင်ကာ ခွေးလေး နှစ်ကောင်ကို တင်၍ အပြန်လမ်းသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ကျယ်ပြန့်သော လွင်ပြင် တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ သူက ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ခွေးလေး နှစ်ကောင်ကို ဤနေရာတွင် ခဏမျှ ပြေးလွှား ဆော့ကစားခွင့် ပြုလိုက်သည်။

သူတို့ကိုလည်း ခဏလောက်တော့ ဆော့ကစားခွင့် ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင် တစ်ရက်လုံး ကားပေါ်တွင်သာ ထိုင်နေရပါက ပျင်းစရာ ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

ကောင်လေး နှစ်ကောင်က ရူးသွပ်နေသည့် အလား အချင်းချင်း လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ဆော့ကစားနေကြတော့သည်။

၎င်းတို့က လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြေးလွှားနေကြပြီး လူရှိမရှိကို စိုးရိမ်စရာ မလိုသလို ကြိုးချည်ထားရန်လည်း မလိုအပ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ခွေးအများစုက ကျေးလက်ကို ပို၍ သဘောကျကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နေရာ အလုံအလောက် ကျယ်ဝန်းသဖြင့် စိတ်ကြိုက် ပြေးလွှားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မြို့ပြတွင်သာ ဆိုပါက နည်းနည်းလေး မြန်မြန်ပြေးလိုက်သည်နှင့် ကားကြိတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် လူများ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ရာ ခြေကုန်လက်ပန်း ဆန့်၍ပင် ပြေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရွှီယန်က သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

တစ်ခါတရံ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဗီဒီယိုများ ရိုက်ကူးထားပြီး ဗီဒီယို အချက်အလက်များ စုဆောင်းထားလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင် ရိုက်ကူးထားသော ဗီဒီယိုများက သိပ်ပြီး ထူးခြားလှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။ အင်တာနက်သုံးစွဲသူများ သဘောကျသည်မှာ သူ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ဗီဒီယိုအတိုလေးများသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းအရာများက ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခွေးများကို လုံလောက်အောင် ပြေးလွှားစေပြီးနောက် ရွှီယန်က အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဟေး... ယွမ်ပေါင်... ကားပေါ်တက်"

စကားဆုံးသည်နှင့် ခွေးနှစ်ကောင်က ချက်ချင်း လှည့်ကာ ရွှီယန် ရှိရာသို့ တောက်လျှောက် ပြေးလာကြတော့သည်။

ထို့နောက် ကားနောက်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်ခါတည်း ခုန်တက်ပြီး သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ခွေး လမ်းလျှောက် ထွက်သည်မှာ ဤမျှ ရိုးရှင်းလှပေသည်။

လူပျင်းများ ခွေးလမ်းလျှောက်ထွက်သည့် နည်းလမ်းပင် ဖြစ်၏။

ရွှီယန်က ခွေးများ အကုန် တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကားမောင်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရွှီယန် လုပ်ဆောင်သည့် ပထမဆုံး အလုပ်မှာ စပါးခင်းငါး များကို မည်သို့ ချက်ပြုတ်ရမည်ကို လေ့လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ အခုမှ ဖမ်းလာသော စပါးခင်းငါးများက အလွန် လတ်ဆတ်သဖြင့် ရှုပ်ထွေးသော ချက်ပြုတ်နည်းများ မလိုအပ်ချေ။

ရွှီယန်က ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတောင်းစားကြက်ကင် လုပ်သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း သူတောင်းစားငါးကင် လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အရသာများကို အပြင်သို့ ထွက်မသွားစေလိုချေ။

အကောင်းဆုံးကတော့ အုပ်ထားပြီး အရသာ အားလုံးကို ငါးအသားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားစေရန် ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် စားရသည်မှာ ပို၍ အရသာရှိပေလိမ့်မည်။

ကြာဖက် မရှိသဖြင့် သံဖြူစက္ကူ ဖြင့် အစားထိုး အသုံးပြုလိုက်သည်။ ကြာဖက်၏ ရနံ့တော့ လျော့သွားသော်လည်း ငါး၏ အရသာကတော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အချို့ကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။ ဤဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အများစုမှာ သဘာဝ တရုတ်ဆေးဖက်ဝင် အပင်များဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင် ကြိတ်ခွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တောင်ထဲတွင် နေထိုင်သဖြင့် ဤအရာများ မရှားပါးလှချေ။ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေထားသော တောင်ထွက်ပစ္စည်းများကို ကိုယ်တိုင် ကြိတ်ခွဲ အသုံးပြုရသဖြင့် အရသာ ပိုကောင်းသလို စားရသည်မှာလည်း ပို၍ စိတ်ချရပေသည်။

အသုံးပြုမည့် ငရုတ်သီးများပင် လယ်ယာခြံဝင်းတွင် ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတောင်းစားငါးကင် ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ချင်ပါက အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာ အညှီနံ့ ဖျောက်ရန်ဖြစ်ကြောင်း ရွှီယန် ကောင်းကောင်း သိရှိထားပေသည်။

အညှီနံ့များကို ပြောင်စင်နေအောင် ဖယ်ရှားပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က သူ့အတွက် သီးသန့် မီးဖိုချောင်လေးထဲသို့ ဝင်ကာ ငါးကို စဉ်းတီတုံးပေါ် တင်ပြီး အညှီနံ့ ဖျောက်ရန် စတင် လုပ်ဆောင်တော့သည်။

ငါး၏ အမြှေးပါးများ... ပါးဟက်များ စသည့် အရာများကို နည်းနည်းလေးမျှ မကျန်အောင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကိုယ်တိုင် ဖျော်စပ်ထားသော ဟင်းချက်အရက် ဖြင့်လည်း စိမ်ထားရသေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တောဂျင်း... ကြက်သွန်မြိတ် နှင့် ငရုတ်သီး များကို ရောမွှေကာ ငါး၏ အတွင်းအပြင် အားလုံးကို သုတ်လိမ်းပြီး အရသာ ဝင်အောင် သေချာစွာ နှပ်ထားလိုက်သည်။

ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ အားလုံး သုတ်လိမ်းပြီးနောက် သံဖြူစက္ကူဖြင့် တစ်ပတ် ပတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်တိုင် ဖျော်ထားသော ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ရွှီယန်က ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာပြီး ရွှံ့ဖျော်ရန် စတင်တော့သည်။

သူက ဇလုံ တစ်လုံးထဲသို့ မြေမှုန့်များ ထည့်ကာ ရေတစ်မှုတ် လောင်းထည့်ပြီး စတင် နယ်လေတော့သည်။

ဤရွှံ့များကလည်း မြေကောင်းများ ဖြစ်သည်။ ငါးအသားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားမည် မဟုတ်သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် အမြဲတမ်း ဖုံးအုပ်ထားပြီး မီးဖြင့် ကင်ရမည်ဖြစ်ရာ သံဖြူစက္ကူပေါ်တွင် မြေကြီး၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကို ကျန်ရစ်စေမည် ဖြစ်သည်။

ဤရနံ့လေးက သင်းသင်းလေးသာ ဖြစ်သော်လည်း ရှူရှိုက်ရသည်မှာ အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

ဤသည်က မြေကြီးနှင့် မီးတို့၏ အနုပညာ တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်၏။

သူ ရွှံ့နယ်နေစဉ် ရှောင်ဟေး က ရွှီယန်၏ အရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ခေါင်းလေးစောင်းကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ရွှီယန်ကို ကြည့်နေတော့သည်။

ရွှီယန် ဘာကြောင့် ရွှံ့ကစားနေသည်ကို ၎င်း နားမလည်နိုင်ချေ။

သို့မဟုတ် ရှောင်ဟေး က ထိုအရာကို ရွှံ့ဟု မထင်မှတ်ဘဲ အခြား တစ်ခုခုဟု ထင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ရွှီယန်က ၎င်းကို မြင်သောအခါ လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သွား သွား... ဟိုဘက် သွားကစား"

ရှောင်ဟေး လည်း ချက်ချင်း လှည့်ကာ ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ရွှီယန်ကတော့ သူ၏ အစားအစာအတွက် ဆက်လက် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

ရွှံ့နယ်ပြီးသောအခါ ရွှီယန်က သံဖြူစက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော ငါးကို ယူလာပြီး ရွှံ့များဖြင့် လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ ရွှီယန်က မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်တွင် ထင်းမီးဖို တစ်ခု ရှိပြီး ထင်းများ အသုံးပြုကာ ရွှံ့တုံးကို အထဲသို့ ထည့်၍ ကင်နိုင်ပေသည်။

နျိုကျွမ်း က ရွှီယန်၏ ရွှံ့တုံးကို မြင်သောအခါ ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"သူဌေး... ဒါက ဘာ အစားအစာကောင်းလေးလဲ... သူတောင်းစားကြက်ကင် လား"

ရွှီယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စပါးခင်းငါး အကောင်နည်းနည်း ဖမ်းလာတာ... သူတောင်းစားငါးကင် လုပ်မလို့လေ"

"အရသာ ဘယ်လို နေမလဲတော့ မသိဘူး... အရင် လုပ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

နျိုကျွမ်း က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် စားလို့ကောင်းမှာပါ... သူဌေးရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက အားလုံး အသိအမှတ် ပြုထားတဲ့ အကောင်းဆုံး လက်ရာပဲ... ဒီအပိုင်းမှာတော့ ပြောစရာ မလိုဘူးလေ"

ရွှီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအတိုင်း အားနေလို့ အစားအသောက်လေးတွေ ဖန်တီးချင်နေတာပါ"

"စပါးခင်းငါး မစားရတာ ကြာပြီဆိုတော့ အရသာ လေး မြည်းကြည့်မလို့"

"နောက်နှစ်ကျရင် ငါတို့လည်း စပါးနည်းနည်း စိုက်ပြီး စပါးခင်းငါး တွေကို သီးသန့် မွေးမယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် အားလုံး စားရမှာပေါ့"

ရွှီယန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ နျိုကျွမ်း လည်း မျှော်လင့်လာတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကျေးလက် ဒေသထွက် အစားအစာမျိုးကို သာမန် နေရာများတွင် တကယ်ကို စားရမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့နောက် ရွှီယန်က အပြင်သို့ ထွက်ကာ လမ်းလျှောက်နေလိုက်သည်။

သူ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသောအခါ တုံးအအ ဒရယ်ပြောက် နှင့် ဟက်စကီ တို့ စုဝေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ကောင်က မတ်တပ်ရပ်နေပြီး တစ်ကောင်က မှောက်နေကာ နံရံကို မှီ၍ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနေကြသည်။

၎င်းတို့ နှစ်ကောင်က စိတ်တူကိုယ်တူ သူငယ်ချင်းများကို ရှာတွေ့သွားသည့် အလားပင်။ ဤသို့ မလှုပ်မယှက် နေရသည်ကို သဘောကျနေကြပြီး လူများကို တုံးအအ အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေတတ်ကြသည်။

ယခင်က လမ်းဘေးတွင် ရပ်ကာ အလုပ်အကိုင် မရှိဘဲ လေလွင့်နေတတ်သော လူဆိုးလေးများနှင့်ပင် တူညီနေတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ခါတရံ ၎င်းတို့ကို ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး အရိုက်ခံချင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

အစပထမတွင် ရွှီယန်က အနည်းငယ် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် အကျင့်ပါသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူနေအဆောင်များဘက်မှ ထွက်လာပြီး အပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

လယ်ယာခြံဝင်း၏ မြေနေရာက အလွန် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

ဖန်လုံအိမ် ဆယ်လုံးက တစ်တန်းတည်း ရှိနေပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ပြသနေသည်။

ဖန်လုံအိမ်ထဲရှိ သီးနှံများက အလွန် ဖြစ်ထွန်းနေပြီး နေ့စဉ် ဂရုတစိုက် ပြုစုပေးထားရာ သီးနှံများ ရင့်မှည့်လာရန်သာ စောင့်ဆိုင်းရတော့မည် ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ဝင်ငွေ အများအပြား ရရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

စိုက်ပျိုးရေး ဆရာကြီး ကျွမ်းကျင်မှု ရှိထားသဖြင့် စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ကိုင်ရာတွင် လမ်းမှားများစွာ လျှောက်စရာ မလိုတော့ဘဲ ရောဂါများ... ပိုးမွှား အန္တရာယ်များ နှင့် အသီးမသီးခြင်း ကဲ့သို့သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် လယ်ယာခြံဝင်း၏ တိုးတက်မှုက အလွန် ချောမွေ့နေခဲ့သည်။

မသိမသာဖြင့် လယ်ယာခြံဝင်း၏ အတိုင်းအတာက အတော်လေး ကြီးမားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က အားလပ်နေသဖြင့် ဝံပုလွေပေါက်လေး ကို ခေါ်ကာ အတူတကွ ခဏမျှ ကစားနေလိုက်သည်။

ဤဝံပုလွေပေါက်လေးက အညိုရောင်နှင့် မီးခိုးရောင် ရောနှောနေသော အရောင် ရှိပြီး မျက်နှာက အနည်းငယ် ရှည်လျားသော်လည်း မျက်လုံးများကတော့ အမြဲတမ်း ဖြူစင်နေကာ ဝံပုလွေများ၏ သတိထားတတ်မှု နှင့် ရင့်ကျက်မှုမျိုး လုံးဝ မရှိချေ။

တောရိုင်း ဝံပုလွေ တစ်ကောင်နှင့် သိပ်မတူလှပေ။

ဤကောင်လေးက ရှောင်ဟေး နှင့် ယွမ်ပေါင် တို့ထံမှ ဗဟုသုတများစွာ သင်ယူထားသဖြင့် စကားနားထောင်မှု အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး ပိုင်ရှင်နှင့်လည်း အလွန် ရင်းနှီးလှပေသည်။

ရွှီယန် ခေါ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ရောက်လာတော့သည်။

ရွှီယန်က ဝံပုလွေပေါက်လေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ခွေးခေါင်းများထက် အနည်းငယ် ပိုမာပြီး အမွေးများကလည်း ပို၍ ထူထပ်လှပေသည်။

ထို့အပြင် ဝံပုလွေ၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားက အနည်းငယ် ကြီးမားပြီး ကြီးမားသော ခွေးကြီးများနှင့် အရွယ်အစား တူညီပေသည်။

ကြီးလာပါက အတော်လေး ခန့်ညားလာမည်သာ ဖြစ်၏။

"တော်တော်လေး ဝလာတာပဲ"

"တော်တော်လည်း သန်မာလာတယ်"

ရွှီယန်က ဝံပုလွေပေါက်လေး၏ ခါးကို စမ်းကြည့်လိုက်မှသာ သေးသွယ်ခြင်း မရှိဘဲ အသားများ ပြည့်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝံပုလွေပေါက်လေးက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပါးစပ် ဟထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးများ အပြည့်ဖြစ်နေကာ အမြီးကိုလည်း အဆက်မပြတ် လှုပ်ရမ်းနေတော့သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ မဆိုးသွမ်းပါက လယ်ယာခြံဝင်းတွင် အမြဲတမ်း မွေးမြူထားနိုင်ပေသည်။

ဝံပုလွေပေါက်လေးနှင့် ခဏမျှ ကစားပြီးနောက် ရွှီယန်က သူ၏ သူတောင်းစားငါးကင် ကို သွားကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ငါးဖြစ်ရာ အရသာက သေချာပေါက် မဆိုးနိုင်ချေ။

သူက မြေတုံးကို ပေါက်ပြားပေါ် တင်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ယူလာပြီး ကွင်းပြင် တစ်နေရာကို ရှာကာ မြေတုံးကို မြေကြီးပေါ် ချထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဂေါ်ပြားလေး တစ်လက်ဖြင့် မြေတုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါက်ခွဲလိုက်သည်။

မီးပြင်းပြင်းဖြင့် ကင်ထားသော မြေကြီးများက ကြွေထည်များကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ယှက်နွှယ်နေကာ မြေခဲများ တစ်လွှာပြီး တစ်လွှာ ကွာကျသွားပြီးနောက် အတွင်းရှိ သံဖြူစက္ကူများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ရွှီယန်က သံဖြူစက္ကူကို ပန်းကန် တစ်ချပ်ထဲ ထည့်ကာ သံဖြူစက္ကူကို တစ်လွှာချင်းစီ ခွာချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ကျက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ လိမ်းကျံထားသော စပါးခင်းငါး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

စပါးခင်းငါးက ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး အပေါ်တွင်လည်း ဆီများ တ글글 မြည်ကာ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

မွှေးပျံ့သော ရနံ့များကလည်း နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။

အားလုံးက လတ်ဆတ် မွှေးပျံ့သော ရနံ့များသာ ဖြစ်၏။

အညှီနံ့ နည်းနည်းလေးမျှ မရှိချေ။

ရွှီယန်က တူကို ယူကာ ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းရှိ ငါးအသား တစ်ဖတ်ကို ညှပ်ယူပြီး သေချာစွာ အရသာ ခံကြည့်လိုက်သည်။

ငါးအသားက လတ်ဆတ် နူးညံ့ပြီး အရသာ လုံးဝ ဝင်နေပြီဖြစ်ရာ စားရသည်မှာ ပြောပြ၍မရအောင်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော သဘာဝ ကျေးလက်မှ ထွက်ရှိသော ငါးများ၏ အရသာက အပြင်ဘက်ရှိ ငါးများနှင့် တကယ်ကို မတူညီချေ။

ရွှီယန်က ဒေသထွက် အစားအစာများကို အများအပြား စားဖူးသဖြင့် နှစ်ခုကြားရှိ ကွာခြားချက်ကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

"ဒီငါးမျိုးက ပိုစားကောင်းတယ်... အရမ်း နူးညံ့တာပဲ"

"တောင်ပေါ် စမ်းရေနဲ့ မွေးထားတဲ့ စပါးခင်းငါး တွေကို ရှာရမယ်"

"ဆည်ရေနဲ့ မွေးတဲ့ ငါးတွေက ဒီအရသာမျိုး မရနိုင်ဘူး"

ရွှီယန်က စပါးခင်းငါး ၏ အရသာကို အလွန် ကျေနပ်နေမိသည်။

သူက ငါးအသားကို သေချာ အရသာခံ စားသောက်နေသည်။ အရသာက အချဉ်နှင့် အစပ်ဘက်သို့ အနည်းငယ် သွားပြီး ဆားငန်ငန် အရသာလေးလည်း ပါဝင်နေသည်။ သို့သော် စားရသည်မှာ မအီသည့်အပြင် အလွန် လန်းဆန်းသွားသည်ဟုပင် ခံစားရစေသည်။

တကယ့်ကို ခံစားမှု တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်၏။

"နောက်နှစ် ငါလည်း နည်းနည်း မွေးရမယ်"

"ဒီနှစ်က ဝယ်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး... နေရာ တော်တော်များများက စပါးခင်းငါး တွေက အော်ဒါ အပြည့် ဖြစ်နေပြီ"

"ဆည်ရေနဲ့ မွေးတဲ့ စပါးခင်းငါး အတုတွေကတော့ အရသာ မကောင်းဘူးလေ"

"ကိုယ်တိုင် မွေးတာကမှ အကောင်းဆုံးပဲ"

ရွှီယန်က ငါးနှစ်ကောင်ကို ဆက်တိုက် စားလိုက်ပြီး အသားကောင်းသည့် အပိုင်းများကို ရွေးစားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

သူ့အတွက်ကတော့ ဘဝမှာ ဖိအား ဘာမှ မရှိသလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ဖိအား မပေးချေ။ ဘယ်လို သက်သောင့်သက်သာ ရှိမလဲ ဆိုသည်ကိုသာ အဓိကထား၍ နေထိုင်လေ့ ရှိသည်။

ဤသည်က ကျေးလက် လယ်ယာဘဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုပင် ဖြစ်တော့သည်။