အခန်း ၁၄၉
Vol. 15 Ch. 149
အခန်း ၁၄၉
ဆေးရည်ကို တိုက်ကျွေးပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် မက်မွန်မိစ္ဆာကို ရှင်းလင်းရန် နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
မက်မွန်မိစ္ဆာ ဖန်တီးထားသော သစ်ပင်ထောင်ချောက်မှာ အလွန်အမင်း မာကျောလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို ထောင်ချောက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် ၎င်းကိုယ်တိုင်လည်း လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ ဤသည်မှာလည်း ကျန်းဟန်အနေဖြင့် ၎င်းကို ချက်ချင်း လက်စမသတ်ခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။
သူ ဆေးရည်လိုက်ရှာနေသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုသားရဲသည် ထောင်ချောက်အသွင်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ရုံသာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် ၎င်းထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟုတ်ဟုတ်ထံမှ အရိပ်အလင်းဓားအချို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လာရောက်တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။ သို့သော်ငြားလည်း ထိုသားရဲမှာ အသက်စွမ်းအား အလွန်ပြင်းထန်သည် သစ်သားဒြပ်စင် သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သဖြင့် သေဆုံးမသွားခဲ့ပေ။
ထို့နောက် ဒဏ်ရာအချို့ ထပ်မံရရှိသွားပြီးနောက် ၎င်းမှာ တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့တော့သည်။
“ထားလိုက်တော့... နောက်မှ လိုက်ဖမ်းမယ်။”
ကျန်းဟန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သစ်ပင်မိစ္ဆာ ထွက်ပြေးသွားလည်း ကိစ္စမရှိဟု တွေးလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ နောက်ကျရင် သူသည် ထိုအပင်ချန်ထားခဲ့သည့် ခြေရာလက်ရာများကို ခြေရာခံပြီး တုံးယင်၏ အသိုက်ကို ရှာဖွေနိုင်လောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကာမအဆိပ် မိုးကြိုးမြွေ၏ သားရဲအမြုတေကို သိမ်းဆည်းရန် ပြန်လှည့်လိုက်စဉ် ကျန်းဟန်သည် အရိုးစုသာ ကျန်တော့သည့် တုံးယင်၏ အကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် နှမြောတသ ဖြစ်မိသွားခဲ့သည်။ ဤကောင်က ဆုငွေထုတ်ခံထားရသည့် ဝရမ်းပြေးတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် ယခုလို အစအနမကျန် ပျက်စီးနေသည့် အခြေအနေမျိုးနှင့် ဆုငွေသွားထုတ်၍ ရနိုင်ပါ့မလား သူ မသေချာတော့ပေ။
“အား... ငါ့ခေါင်း...ကိုက်လိုက်တာ။”
ဤအချိန်တွင် လီဇီဝေက ပထမဆုံး သတိရလာခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းနောက်စိကို ပွတ်သပ်ရင်း ထထိုင်လိုက်သည်။ အဝေးတွင် ရှိနေသော ကျန်းဟန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း နီမြန်းသွားပြီး ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရသည်။
သူမ မှတ်မိသသလောက် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ကျန်းဟန် ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟူ၍သာ ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် သူမနှင့် သူမ၏ဝမ်းကွဲ တုံးရွှမ်းတို့သည် ကျန်းဟန်အနားသို့ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းနောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားသည်ကိုမူ သူမ လုံးဝမမှတ်မိတော့ချေ။
သို့သော် ဝတ္ထုများထဲမှ ဇာတ်လမ်းအချို့ကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း သူမသည် ဖော်ပြ၍မရသော အခန်းအနားအချို့ကို စိတ်ကူးယဉ်မိသွားကာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း နီရဲလာခဲ့တော့သည်။
“အယ်... အစ်မဝမ်းကွဲ၊ မမရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်မှာ ဘာလို့ အရည်ဖြူဖြူတွေ ပေနေရတာလဲ... အီးးး... ကျန်းဟန် နင်က တကယ် ရွံစရာကောင်းတာပဲ။”
ဤအချိန်တွင် တုံးရွှမ်းလည်း သတိရလာခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုပွတ်ရင်း ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသော လီဇီဝေပင် ဖြစ်သည်။
လီဇီဝေသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာက ပို၍ပင် နီမြန်းလာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တုံးရွှမ်း၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင်လည်း ပေကျံနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“နင့်ပါးစပ်ထောင့်မှာလည်း ပေနေတယ်...”
တုံးရွှမ်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီးနောက် ကျန်းဟန်ကို ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောတော့သည်။
“ကျန်းဟန်... နင်က ငါတို့ဆီက အခွင့်ကောင်းယူရုံတင်မကဘူး ဒီလို ရွံစရာကောင်းတဲ့ အလုပ်မျိုးကိုပါ လုပ်ရက်တယ်ပေါ့။ ငါ နင့်ကို လူကြည့်မှားခဲ့တာပဲ။”
ကျန်းဟန်၏ နဖူးပေါ်တွင် အမည်းရောင်လိုင်းများ အစီအရီ ပေါ်လာခဲ့သည်။
“...အဲဒါက အဆိပ်ဖြေဆေးတွေပဲ။ မင်းတို့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေကြတာလဲ။”
တုံးရွှမ်း - “...”
လီဇီဝေ - “...”
၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်ကြည့်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ ပါးစပ်ထောင့်များကို လျှာဖြင့် တို့ကြည့်လိုက်ရာ ချိုသောအရသာ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့ မှားသွားခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ အမှန်တရားကို အတည်ပြုပြီးနောက်တွင်မူ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ရယ်မလဲမသိ ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်ပျက်သလိုလို ခံစားချက်တစ်ခု အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရသည်။
လီဇီဝေမှာ ချက်ချင်းပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး တုံးရွှမ်းကမူ ဇွတ်မှိတ်၍ပင် အရှုံးမပေးချင်သေးပေ။
“ဟွန့်... ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ဘာမှမမှတ်မိတော့ဘူး။ နင် ငါတို့ကို တာဝန်ယူရမယ်။”
“ငါ မင်းတို့ကို လုံးဝ မကယ်ခဲ့သင့်ဘူး။”
ကျန်းဟန်က သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဤမိန်းကလေးမှာ လျှောက်ပြောတတ်လွန်းလှသည်။
“အန္တရာယ် ကင်းသွားပြီလား။”
ဤအချိန်တွင် တုံးလင်လည်း နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်း ဝင်ဆောင့်လိုက်မိသဖြင့် သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ဘုကြီးတစ်လုံး ထွက်နေခဲ့သည်။
သူသည် နဖူးကို ပွတ်ရင်း စောစောက တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်တွေးတောမိသွားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။
“ချီး...ကျန်းဟန်... မင်းရဲ့ ဒုတိယသားရဲက ခေါင်းဆောင်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ။ မင်းက တကယ်ပဲ ကန်မြို့ရဲ့ နံပါတ်ကိုးနေရာနဲ့ ထိုက်တန်တယ်။ လုံးဝအလန်းဇယားပဲ။”
သူက လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
ကျန်းဟန် - “...”
‘အစ်ကိုကြီး... မင်းသတိပြုမိတဲ့ အချိန်က နည်းနည်းလေး နောက်ကျလွန်းမနေဘူးလား။’
တုံးလင် နိုးလာပြီးနောက်တွင်မူ တုံးရွှမ်းသည် သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏အကြည့်ကို ဟုတ်ဟုတ်ထံသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း ဟုတ်ဟုတ်မှာ ခေါင်းဆောင်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထပ်တူပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့တော့သည်။
“ကျန်းဟန်... နင်က ဒုံးပျံစီးထားတာလား။ ငါတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာ တစ်လတောင်မပြည့်သေးဘူး။ နင့်ရဲ့ ဒုတိယသားရဲက ခေါင်းဆောင်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီလား။ ဒါဆို ပထမတစ်ကောင်က အရှင်သခင်အဆင့်တောင် ရောက်နေပြီလား မသိဘူး။”
တုံးရွှမ်းအနေဖြင့် ဟုတ်ဟုတ်ကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ယခုအကြိမ်သည် ပထမဆုံးဖြစ်ပြီး သူမသည် ဟုတ်ဟုတ်၏ ခန့်ညားချောမောသော ရုပ်ရည်ကြောင့် လျင်မြန်စွာပင် စွဲလန်းသွားခဲ့သည်။ ဇီးကွက်များသည် မွေးရာပါ ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်ကြပြီး ဟုတ်ဟုတ်မှာမူ ၎င်းတို့ထဲတွင်မှ ပို၍ထူးခြားထင်ရှားသူ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်း၏ အငွေ့အသက်မှာ ချစ်စရာကောင်းမှုနှင့် အေးစက်တည်ငြိမ်မှုတို့ ပေါင်းစပ်နေသဖြင့် လူအများကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သဘောကျနှစ်သက်မိစေသည်။
“ဒါနဲ့... နင့်ရဲ့ လျှပ်စီးပိုးကောင်လေးကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ ကျန်းဟန်။ အဲဒီကောင်လေး တကယ်ပဲ အရှင်သခင်အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီလား။”
လီဇီဝေသည်လည်း စောစောက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောချင်တော့သဖြင့် စကားလမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန်လွှဲလိုက်သည်။
ထို့အပြင် တုံးရွှမ်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမက ပို၍ပင် အံ့အားသင့်နေခဲ့ရသည်။ ကျန်းဟန်၏ ကြီးထွားနှုန်းမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှ၏။ ၎င်းတို့ နောက်ဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပတ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ဤမျက်နှာဝိုင်း ကြက်ဝတုတ်ကြီးက ခေါင်းဆောင်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထပ်မံတွေးတောကြည့်လျှင် လျှပ်စီးပိုးကောင်လေး ပိုင်လင်းမှာ အရှင်သခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဆိုသည်မှာ တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းဟန်သည် ကန်မြို့၏ နံပါတ်ကိုးနေရာတွင် ရပ်တည်နေသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလော။
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းတို့တွေ လျှောက်တွေးနေကြတာပါ။ ငါက အခုထိ ဒုတိယအဆင့် အခြေခံ သားရဲထိန်းချုပ်သူပဲ ရှိပါသေးတယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာကြတာလဲ။ ပြီးတော့ တုံးယင်လို ဝရမ်းပြေး ရာဇဝတ်ကောင်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သွားပတ်သက်မိတာလဲ။”
“ဒါက... ငါတို့ နင့်ကိုလာရှာတာပဲ။ ပြီးတော့ လေ့ကျင့်ရင်းနဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လှမ်းနိုင်မလားလို့ လာခဲ့ကြတာ။ ဘေးကင်းဖို့အတွက် သားရဲထိန်းချုပ်ရေးဗဟိုဌာနကနေ လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ယောက်တောင် ငှားရမ်းခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူသိမှာလဲ... အဲဒီလုံခြုံရေးအစောင့်က ငါတို့ကို တုံးယင်ဆီ ပြန်ရောင်းစားပြီး ဒီလို လူသူဆိတ်ညံတဲ့နေရာကို ခေါ်လာလိမ့်မယ်လို့။”
လီဇီဝေသည် ထိုအကြောင်းကို ပြောနေစဉ်၌ ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေဆဲပင်။ အကယ်၍ ကျန်းဟန်သာ ရောက်မလာခဲ့ပါက ၎င်းတို့၏ ကြမ္မာမှာ အလွန်အမင်း သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။
“မင်းတို့က တကယ် သတိကင်းမဲ့ပြီး ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေကြတာပဲ။ မလာခင် ငါ့ကို ဘာလို့ ကြိုမပြောကြတာလဲ။ မိုးကြိုးတောင်မှာ ဖုန်းလိုင်းမမိဘူး။ ဒါက လူသတ်ဓားပြတိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာပဲ။ တောတွင်းဈေးကွက်ထဲက သားရဲထိန်းချုပ်ရေးဗဟိုဌာနဆိုတာက ပိုလို့တောင် ဘေးမကင်းသေးတယ်။ အဲဒီကို သွားပြီး လူရှာတယ်ဆိုတာက အလိမ်ခံရဖို့ ထိုင်စောင့်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ။”
ကျန်းဟန် ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤလူသုံးယောက်မှာ အေးဆေးလွန်းပြီး နုနယ်လွန်းသေးသည်။ ဤသည်မှာလည်း သူ တောတွင်းဈေးကွက်ထဲက သားရဲထိန်းချုပ်ရေးဗဟိုဌာနသို့ တစ်ခါမျှ မသွားခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ခါတရံတွင် လူ့စိတ်၏ ယုတ်မာကောက်ကျစ်မှုဆိုသည်မှာ သင် လုံးဝတွေးဆ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန်၏ စကားကြောင့် သူတို့သုံးယောက်စလုံး ဆွံ့အသွားခဲ့ကြရသည်။ ဤအချိန်တွင် ၎င်းတို့အားလုံး ထိတ်လန့် ချောက်ချားသွားခဲ့ကြ၏။ တောရိုင်းမြေပြင်သည် ၎င်းတို့ စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုအန္တရာယ်များကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းများ ပြတ်တောက်နေသော နေရာမျိုးတွင် ပို၍ဆိုးရွားကြောင်း အပြည့်အဝ သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြသည်။
“မကြာသေးခင်က ဒီမှာ လူသူနည်းနေတာရယ်၊ ပြီးတော့ နင်တစ်ယောက်တည်း တောင် ဒီမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ နေနိုင်တာပဲလို့ တွေးမိလို့ ငါတို့ သတိလွတ်သွားတာပါ။”
တုံးရွှမ်းက တီးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ မလာခင်က အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ တွေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟန်တစ်ယောက်တည်းတောင် ဤနေရာတွင် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အဆင်ပြေနေလျှင် ၎င်းတို့ သုံးယောက် အတူတူလာပြီး လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ယောက်ပါ ငှားရမ်းလာပါက အားလုံးအဆင်ပြေမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် လက်တွေ့မြေပြင်က ၎င်းတို့ကို သင်ခန်းစာ ကောင်းကောင်း ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကျန်းဟန်၏ အင်အားမှာလည်း ၎င်းတို့ စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။ ဟုတ်ဟုတ်တစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ၎င်းတို့ကို အတော်ကြာအောင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ရာ နဂါးအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သော ပုန်းကွယ်နေသည့် ပိုင်လင်းအကြောင်းကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။
“ထားလိုက်ပါတော့...။ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြ။ ဒီည ဒီမှာပဲ တစ်ညအိပ်ပြီး မနက်ဖြန်မှ ပြန်ကြပေါ့။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောချင်တော့ပေ။ လီဇီဝေတို့ အုပ်စုအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ အသက်အရွယ်အရ ယခုကဲ့သို့ နုနယ်နေခြင်းမှာ သဘာဝကျပါသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဇီဝေ အပါအဝင် သူတို့သုံးယောက်စလုံး ဝမ်းသာသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျန်းဟန်က ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်း မောင်းထုတ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် ကျန်းဟန်အနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ပြန်လွှတ်ချင်နေခဲ့သည်။ သော်လည်း ယခုအခါ မိုးချုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့်သာ ဤနေရာ၌ တည်းခိုခွင့် ပြုလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့အားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကျန်းဟန်အပေါ် ကြည်ညိုလေးစားစိတ်တစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းဟန်သည် ၎င်းတို့ကဲ့သို့ လမ်းပျောက်နေခြင်း မရှိဘဲ သူ့တွင် အမြဲတမ်း ကိုယ်ပိုင်ပန်းတိုင်နှင့် လမ်းညွှန်ချက်များ ရှိနေပုံရပြီး ၎င်းတို့ နားမလည်နိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များစွာကိုလည်း အမြဲတမ်း ချမှတ်လုပ်ဆောင်တတ်သောကြောင့်ပင်။
ဥပမာအားဖြင့် တောရိုင်းမြေပြင်သို့ တစ်ဦးတည်းလာရောက်၍ အသက်ရှင်သန်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ ၎င်းတို့၏မျက်စိထဲတွင် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှသည်။
ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး အသက်နဲ့ရင်းပြီး စွန့်စားရမှာလဲ။ တဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ဆင့်ချင်းစီ ကြီးထွားလာတာက ပိုမကောင်းဘူးလား။
၎င်းတို့နှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ယခုအခါ အရိုးစုသာ ကျန်တော့သည့် တုံးယင်၏ ရုပ်အလောင်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ ပွဲသိမ်းပစ္စည်းများကို လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့သုံးယောက်စလုံး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားမိကြပြီး ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ သေသူအပေါ် ကြောက်ရွံ့စိတ်များ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ကျန်းဟန်ကမူ လီဇီဝေကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ ဒါက ရုပ်အလောင်းတစ်ခုပဲ။ ဘေးနားက သေနေတဲ့မြွေနဲ့ ဘာမှမထူးခြားဘူး။ ဒါကမှ တောရိုင်းထဲမှာ သဘာဝပဲ။ အကယ်၍ မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ရင်ပေါင်တန်းချင်တယ်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ဘဝအခြေအနေကို ကျင့်သားရအောင် လုပ်ရမယ်။
အကယ်၍ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ရုပ်ရည်ချောမောမနေဘဲ တုံးယင်က မင်းတို့အပေါ် စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး ပြီးတော့ တမင်သက်သက် မာန်တက်ပြီး အချိန်ဆွဲမနေခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းတို့ခေါင်းတွေ ပြတ်သွားတာ ကြာလှပြီ။ ငါ ရောက်လာတဲ့အချိန်အထိတောင် ဆွဲဆန့်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျန်းဟန်၏ စကားများသည် မိမိကို ရည်ရွယ်၍ ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း လီဇီဝေ သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ငါ သိပါပြီ။ နောက်ဆိုရင် ငါ ပိုပြီး သတိထားပါ့မယ်။”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် သတ္တိမွေးကာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ကျန်းဟန်ကို ပွဲသိမ်းပစ္စည်းများ ကူညီရှာဖွေပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့ကြောင့် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ဘေးဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်အန်ထုတ်တော့သည်။
“အော့... အဟွတ်...”
“ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပါ။ ဒီလို သတ်ဖြတ်မှုတွေကို လက်ခံဖို့ သတ္တိရှိနေသရွေ့တော့ ဒါက တန်ဖိုးရှိပါတယ်။”
ကျန်းဟန်က ပွဲသိမ်းပစ္စည်း အနည်းငယ်ကို ကောက်ယူရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟမ့်... နင်က သရော်တော်တော် စကားတွေပဲ ပြောတတ်တယ်။”
တုံးရွှမ်းက လီဇီဝေ၏ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ကျန်းဟန်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင်မူ သဝန်တိုစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ကျန်းဟန်က လီဇီဝေကို မည်မျှအထိ အလေးအနက်ထားသည်ကို သူမ မြင်တွေ့နေရသောကြောင့်ပင်။