အခန်း ၁၅၀
Vol. 15 Ch. 150
အခန်း ၁၅၀
“သွားကြစို့။ မင်းတို့ကို ငါ့နေရာဆီ အရင်လိုက်ပို့ပေးမယ်။ ပြီးမှ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ မက်မွန်မိစ္ဆာနောက်ကို လိုက်ဖမ်းရမယ်။”
ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျန်းဟန်က လီဇီဝေနှင့် အခြားနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“နင်က အဲဒါကို လိုက်ဖမ်းဦးမလို့လား။ ထားလိုက်ပါတော့လား။ မိုးလည်း ချုပ်တော့မှာဆိုတော့ အရမ်းအန္တရာယ်များပါတယ်။”
လီဇီဝေက ဖျောင်းဖျပြောဆိုလိုက်သည်။
“ရပါတယ်။ ငါ့မှာ အစီအစဉ်ရှိပြီးသား။ တုံးယင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပစ္စည်းသိပ်မပါဘူး။ ဆေးရည်အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ သူ စုဆောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းအများစုက သူ့ရဲ့ အသိုက်းထဲမှာပဲ ရှိရမယ်။ ဒါကြောင့် ငါ သွားပြီး လုယူရမယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် သူသည် ထိုသုံးယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူ၏ခိုလှုံရာစခန်းဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် ကျန်းဟန်က လီဇီဝေတို့ကို တောရိုင်းမြေပြင်၌ အသက်ရှင်သန်ခြင်းဆိုင်ရာ ဗဟုသုတအချို့ကို ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။
ထိုဗဟုသုတများသည် စာအုပ်များထဲကကဲ့သို့ တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ သို့မဟုတ် ဟိတ်ဟန်ကြီးမားပြီး တရားသေဆန်သော စကားလုံးများ မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင် တောရိုင်းထဲတွင် ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများနှင့် သူသင်ယူထားသည်များကို ပေါင်းစပ်ပြီး အနှစ်ချုပ်ထားသည့် အကြောင်းအရာများ ဖြစ်သည်။
တောရိုင်းမြေပြင် စွန့်စားခန်းများအတွက် ပထမဆုံး စည်းမျဉ်းမှာ လူ့သဘာဝ၏ အဆိုးဆုံးအခြေအနေကို အမြဲတမ်း ကြိုတင်တွေးဆထားရန် ဖြစ်သည်။ အမြတ်အစွန်းများကြောင့် မျက်စိမကွယ်သွားစေရန်၊ အမြဲတမ်း စဉ်းစားတွေးခေါ်နေရန်နှင့် သားရဲများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လူသားများသည်သာ အကြောက်ရွံ့ရဆုံးဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့အား ပြောပြခဲ့သည်။
ထို့နောက်မှသာ တိုက်ပွဲအတွင်း သတိပြုရမည့် အသက်ရှင်သန်မှုဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများနှင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဆက်လက်ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
ကျန်းဟန်၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် လီဇီဝေ၊ တုံးရွှမ်းနှင့် တုံးလင်တို့မှာ လေးစားအားကျသည့် အမူအရာများကို မပြဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။ ကျန်းဟန် ပြောသမျှအရာများသည် အလွန်လက်တွေ့ကျပြီး အကြောင်းရင်းများကိုလည်း သေချာရှင်းပြထားသဖြင့် စာအုပ်များထဲတွင် သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ ဆရာမများ သင်ကြားပေးသည်ထက် များစွာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှသည်။
ကျောင်းတွင် ဆရာ၊ ဆရာမများသည် အရာရာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနေရသဖြင့် အကြောင်းအရာများကို အကန့်အသတ်မရှိ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မရှင်းပြနိုင်ကြချေ။ သို့သော် ကျန်းဟန်ကမူ ထိုအပေါ်ယံအရာများကို ခွာချပြီး စစ်မှန်သော လက်တွေ့လောကကြီးအကြောင်းကို ပြောပြနိုင်ခဲ့သည်။ ယနေ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူတို့သုံးယောက်စလုံးမှာ ကျန်းဟန်အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ကိုးစားသွားခဲ့ကြတော့သည်။
ကျောင်းက ဆရာများက ၎င်းတို့အား လူသားအချင်းချင်း စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် သံယောဇဉ်အကြောင်းကို သင်ကြားပေးသော်လည်း ကျန်းဟန်ကမူ လက်တွေ့လောကတွင် အကျိုးစီးပွားသည်သာ ထာဝရဖြစ်သည်ဟု ပြောပြသည်။
ကျောင်းက ဆရာများက တောရိုင်းထဲတွင် ဒုက္ခရောက်နေသူကို မြင်လျှင် ချက်ချင်း ကယ်ဆယ်ရန် သင်ကြားပေးသော်လည်း ကျန်းဟန်ကမူ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းဆောင်ရည်ကို အရင်ဆုံး ချိန်ဆရန် ပြောပြသည်။
ကျောင်းက ဆရာများက မလိုအပ်ဘဲ အခြားသားရဲထိန်းချုပ်သူကို တိုက်ရိုက် မတိုက်ခိုက်ရန်၊ ထိုအရာက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်ဖြစ်ကြောင်း သင်ကြားပေးသော်လည်း ကျန်းဟန်ကမူ တိုက်ပွဲစတင်သည်နှင့် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသေအလဲဖြစ်စေမည့် ဒဏ်ရာကို ပေးရန်သာ အရင်စဉ်းစားရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းက မိမိကိုယ်ကိုသာ ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။
“ကျန်းဟန်... နင့်ရဲ့စခန်းက ဘယ်မှာလဲ။”
တုံးရွှမ်းက ရှေ့ရှိ ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးကို ကြည့်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်။ ဟုတ်ဟုတ်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကိုင်ထား။ သူက မင်းတို့ကို အပေါ် ခေါ်သွားပေးလိမ့်မယ်။”
ကျန်းဟန်က အပေါ်သို့ ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူရွေးချယ်ထားသော ကျောက်ဆောင်ပလက်ဖောင်း သေးသေးလေးကို အောက်ခြေမှ လှမ်းမမြင်နိုင်ချေ။
မကြာမီ ဟုတ်ဟုတ်သည် ၎င်းတို့အား တစ်ယောက်ချင်းစီ အပေါ်သို့ သယ်ဆောင်သွားလိုက်၏။ သုံးယောက်စလုံး ထိုပလက်ဖောင်း သေးသေးလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩတကြီးဖြင့် မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။
“ကျန်းဟန်... နင် တကယ်ပဲ နေရာရွေးတတ်တာပဲ။ မြူခိုးတွေ ဖုံးနေတော့ ဒီနေရာက တောအုပ်ထဲထက်တောင် ပိုပြီး ဘေးကင်းသေးတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။ ညနေခင်းမှာ ဒီနေရာရဲ့ ရှုခင်းက တကယ် လှတာပဲ။ အဝေးက မြူခိုးတွေ လွင့်မျောနေတာကို ဒီကနေ လှမ်းကြည့်ရတာ ငှက်သိုက်မုန့်ကြီးကျနေတာပဲ။”
သို့သော်လည်း သုံးယောက်စလုံး ကျန်းဟန်၏ သစ်လုံးအိမ်လေးထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါတွင်မူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်သေးငယ်ပြီး ရိုးရှင်းလွန်းလှသဖြင့် ၎င်းတို့ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေခဲ့သည်။
“ငါ ဒီကိုလာတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေ့ကျင့်ဖို့ပဲ။ စည်းစိမ်ခံစားဖို့ မဟုတ်ဘူး။”
ကျန်းဟန်သည် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးထဲမှ အံ့ဩရိပ်ကို မြင်သဖြင့် ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဒီမှာပဲ အနားယူလိုက်ကြပါ။ မလိုအပ်တဲ့ ဒုက္ခတွေကို မဖိတ်ခေါ်မိအောင် ဘာအသံမှ မလုပ်ကြနဲ့။ ငါ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်နေ။”
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းဟန်သည် ဟုတ်ဟုတ်၏ ခြေသည်းများကို လှမ်းဆွဲကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ဟုတ်ဟုတ်တွင် တောင်ပံဖြန့်အလျား သုံးမီတာကျော်ရှိသော်လည်း ကျန်းဟန်အား ၎င်း၏ကျောပေါ်တွင် တက်စီးခွင့် မပြုနိုင်သေးချေ။ ထိုသို့လုပ်ပါက ၎င်း၏ ပျံသန်းမှုကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် ၎င်း ပိုမိုကြီးထွားလာမှသာ ကျောပေါ်စီးရန် ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
“ငါတို့ အဲဒီ မက်မွန်မိစ္ဆာကို ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်မလား။”
ကျန်းဟန်က ဝေဟင်ထက်တွင် မေးလိုက်သည်။
“ဟူး...”
ဟုတ်ဟုတ်က ၎င်း၏ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။
ခဏမျှ ပျံသန်းပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် လျှိုမြောင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြ၏။ မက်မွန်မိစ္ဆာသည် ထိုလျှိုမြောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။
ကျန်းဟန်သည် သူ၏အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မြူခိုးမျက်နှာဖုံးကို အသုံးပြုထားပြီး ဟုတ်ဟုတ်ကမူ အရိပ်ပုန်းကွယ်ခြင်းစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။
ထိုမက်မွန်မိစ္ဆာသည် ဒဏ်ရာရရှိပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သွေးအရိပ်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ဟုတ်ဟုတ်အနေဖြင့် ၎င်း၏တည်နေရာကို မရေမရာ အာရုံခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခု ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါတွင်မူ အာရုံခံစားမှုမှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လမ်းအတန်ကြာ လျှောက်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် လျှိုမြောင်ထဲရှိ ဂူတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် မက်မွန်မိစ္ဆာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ ၎င်းအစား ခေါင်းဆောင်အဆင့် နှောင်းပိုင်း သားရဲအသစ်နှစ်ကောင်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့၏ ဘေးနားတွင်မူ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်းများကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ တုံးယင်၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံထားရသည့် ကျွန်မိန်းကလေးများ ဖြစ်ပုံရသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထက်ဦးအောင် လက်ဦးမှု ရယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ကျန်းဟန် လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသည့် အရာပင်။ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူသည် တိတ်တဆိတ် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် အရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။ ထိုလူများသည် အပြင်သို့ ထွက်မလာသေးဘဲ ဂူအတွင်းထဲ၌သာ ရှိနေကြသေးသည်။
သူသည် ရိပ်မိသွားမည်ကို မစိုးရိမ်ပေ။ ဤမျှ အကွာအဝေးတွင် အကယ်၍ ရိပ်မိသွားလျှင်ပင် သူ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်သည်။
အတန်ကြာပြီးနောက် ဂူထဲမှ လူများ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း စကားတီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။
“တုံးယင်... အဲဒီငတုံးက အရေးကြီးတဲ့အချိန်ကျမှ အမှားမိလုပ်သွားတာပဲ။ တောက်... သူ့ရဲ့ ဝတ်ကျေတန်းကျေ အလုပ်တွေအတွက် ငါတို့ကို လာပြီး ဖင်သုတ်ခိုင်းဖို့နဲ့ သူလုပ်လက်စ မကောင်းတဲ့အလုပ်တွေကို လွှဲယူဖို့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးကိုပါ ဖိအားပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်မလား။”
“ဟုတ်ပါ့။ ငါတို့ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်တွေကို ပြီးအောင်လုပ်ရတာနဲ့တင်ကို တော်တော် မောနေပြီ။ အခု သူ့အပိုင်းပါ ထပ်တိုးလာတော့ လကုန်ပိုင်းမတိုင်ခင် ဘယ်လိုလုပ် ပြီးနိုင်တော့မှာလဲ။”
“ညည်မနေနဲ့တော့။ တုံးယင်က သေသွားပြီ။ သူချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာတွေအကုန်လုံး အခု ငါတို့ပိုင် ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ့အပြင် ဒီအလုပ်သာ အောင်မြင်လို့ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထွတ်ပေါ်က အဲဒီအရာကို တကယ်ရခဲ့ရင် ငါတို့ရဲ့ ပါရမီတွေ တက်လာရုံတင်မကဘူး၊ ငါတို့ သားရဲတွေလည်း အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ အလားအလာတွေကို ပိုင်ဆိုင်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အခုလိုမျိုး ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနဲ့ နေစရာမလိုတော့ဘူး။”
“ငါလည်း အဲဒါကို လိုချင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ်ပဲ စိတ်ချရလို့လား။”
“ဟမ့်... စိတ်မချရဘူးဆိုရင်ကော မင်းက မလုပ်ဘဲ နေရဲလို့လား။ စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့။ အမြန်သွားကြစို့။”
...
၎င်းတို့သုံးဦးသည် စကားအနည်းငယ် ထပ်မံတီးတိုးပြောဆိုပြီးနောက် သားရဲများကို စီးနင်းကာ ထူထပ်သော တောအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကျန်းဟန်သည် စကားအချို့ကို မရေမရာ ကြားလိုက်ရသော်လည်း ၎င်းတို့ ဘာအကြောင်း ပြောနေကြသည်ကိုမူ သေချာနားမလည်ခဲ့ပေ။ လကုန်ပိုင်းတွင် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထွတ်၌ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားနိုင်သည်ဆိုသည်ကိုသာ သူ အသေအချာ သိလိုက်ရသည်။
သူသည် ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးခြင်း မပြုတော့ပေ။ အထဲတွင် ဘာမှ ကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် ဟုတ်ဟုတ်နှင့်အတူ ထိုနေရာမှ တိတ်တဆိတ် ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
အပြန်လမ်းတွင် သူသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက မိုးကြိုးတောင်ပေါ်ရှိ လူအများစုမှာ သွေးနက်တွင်းကြီးသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် လကုန်ပိုင်းတွင် ဤနေရာ၌ ဖြစ်ပျက်မည့်အရာနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်ပါမည်လော။
သို့သော် ၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ အကယ်၍ ဤအရာများအားလုံးမှာ လူက ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပါက လကုန်ပိုင်း ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထွတ်တွင် ဖြစ်ပွားမည့် ဖြစ်ရပ်မှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားမည်နည်း။ ထို့ပြင် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်က အင်အားစုမှာကော မည်မျှအထိ ကြီးမားနေမည်နည်း။
မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျန်းဟန် သူ၏စခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
“ကျန်းဟန်... နင် ပြန်လာပြီပဲ။ ဘယ်လိုလဲ... အခြေအနေ။”
လီဇီဝေနှင့် အခြားနှစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်ကာ လှမ်းမေးလိုက်ကြသည်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ထက် ဦးသွားတယ်။ အဲဒီကောင်မှာ အပေါင်းအပါတွေ ရှိနေတာပဲ။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ ကြားခဲ့ရသည့် စကားများကိုမူ ထည့်မပြောခဲ့ပေ။
“အဲလိုလား... နှမြောစရာပဲ။ အဲကောင်က နေ့တိုင်း လူသတ်ဓားပြတိုက်နေတာဆိုတော့ သူ့ဆီမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ။”
တုံးရွှမ်းက နှမြောတသဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ကျန်းဟန်က ပစ္စည်းများကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် လျှို့ဝှက်ထားသည်ဟု သံသယမဝင်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုအပ်သောကြောင့်ပင်။ ထိုပစ္စည်းများသည် မူလကတည်းက ကျန်းဟန် ရသင့်ရထိုက်သောအရာများ ဖြစ်ပေသည်။
“ရပါတယ်။ ဒါက တောရိုင်းထဲမှာ ခဏခဏ ကြုံရတတ်တယ်။ ကောင်းပြီ... စားသောက်ပြီးမှ အနားယူကြတာပေါ့။ မင်းတို့ အိပ်စက်ခြင်းအိတ်တွေ ယူလာကြလား။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ချက်ပြုတ်စရာ အသုံးအဆောင်များနှင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“မပါဘူး...မူလက ငါတို့ ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ပြန်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။”
တုံးလင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်။ ငါတို့ ဖြစ်သလိုပဲ နေလိုက်မယ်။”
“ထားလိုက်ပါတော့... အရင်စားကြရအောင်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ညစာတွင် အမဲသားစတိတ်၊ ဝက်သားစတိတ်၊ သိုးသားကင်နှင့် သစ်သီးအချို့ ပါဝင်ပြီး ဖျော်ရည်နှင့် ဘီယာပင် ပါဝင်သဖြင့် အလွန်အမင်း စုံလင်လှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။
ကောင်းကင်တွင် ကြယ်များကို မမြင်တွေ့ရဘဲ လှိမ့်ဝင်လာသော မိုးခြိမ်းသံများကိုသာ ကြားရပြီး ၎င်းကပင် တစ်မျိုးဆန်းကြယ်သော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖန်တီးပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ဝလင်အောင် စားသောက်ပြီးနောက် လီဇီဝေနှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဆောင်းဦးလေညင်းကို ခံစားရင်း ခဏမျှ စိတ်ကူးယဉ်နေမိကြသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ အစာကို တမြုံ့မြုံ့စားနေဆဲဖြစ်သော ကျန်းဟန်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“တကယ်တော့ ငါတို့ ဒီတစ်ခေါက် နင့်ကို လာရှာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက နင်နဲ့အတူ အမဲလိုက်အဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့ချင်လို့ပဲ။ ရေရှည်လက်တွဲသွားမယ့် အဖွဲ့မျိုးပေါ့။”
လီဇီဝေက ပြောလိုက်သည်။
“အဖွဲ့ဖွဲ့မလို့လား။”
ကျန်းဟန်သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသော လူသုံးယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ရေအေးဖြင့် တိုက်ရိုက် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။”
“နင်က ငါတို့ကို အားနည်းလွန်းတယ်လို့ ထင်လို့လား။”
တုံးရွှမ်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မင်းတို့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိတဲ့စိတ်လေး ရှိသေးတာပဲ။”
ကျန်းဟန်က သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အကယ်၍ မင်းတို့အားလုံး လကုန်ပိုင်းမတိုင်ခင်မှာ ခေါင်းဆောင်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင်စီ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ စဉ်းစားပေးနိုင်တယ်။”
“သေစမ်း... ငါတို့က နင့်ကို ယုံကြည်လို့ အဖွဲ့ဖွဲ့ဖို့ လာပြောတာလေ။ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး စမ်းသပ်ချက်တွေ လာလုပ်နေရတာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်က မလုံလောက်သေးဘူးလား။”
တုံးရွှမ်းက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။
“သေချာပေါက် မလုံလောက်ဘူး။ ငါ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို သယ်မသွားချင်ဘူး။ သူငယ်ချင်းအဖြစ် ရေရှည်လက်တွဲချင်တယ်ဆိုရင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိရမယ်။ ငါတစ်ယောက်တည်းက အားနည်းတဲ့သူ သုံးယောက်ကို ခေါ်သွားပြီး တစ်လမ်းလုံး အဆွဲခံနေရမယ့် အဖြစ်မျိုးတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။”
ကျန်းဟန်၏ စကားလုံးများမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှသည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် လီဇီဝေတစ်ယောက်တည်းကိုသာ အထင်ကြီးခြင်းဖြစ်ပြီး တုံးရွှမ်းနှင့် တုံးလင်တို့ကိုမူ ထည့်မတွက်ချေ။
၎င်းတို့၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ ရင့်ကျက်မှု မရှိသေးဘဲ မိမိသဘောအတိုင်းသာ ပြုမူချင်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် တုံးရွှမ်းပင်။ သူမသည် မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ညစ်ညမ်းသော ပြက်လုံးများကို ပြောရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး ရင့်ကျက်ချင်ယောင် ဆောင်တတ်သည်။ တုံးလင်ကမူ ကိုယ်ပိုင်အမြင် မရှိဘဲ နှမဖြစ်သူကိုသာ အလိုလိုက်နေသည့် အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
လီဇီဝေကမူ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏စကားကို နားထောင်ပြီး တိတ်တဆိတ် သင်ယူတတ်ကာ အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် လမ်းပျောက်မသွားဘဲ လမ်းမှန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။
“နင်ကမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးပဲ။”
တုံးရွှမ်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထွက်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ကမ်းပါးအစွန်းတွင် ရောက်နေခြင်းဖြစ်ရာ ထွက်သွားချင်လျှင်ပင် ကျန်းဟန်ကို အသနားခံရမည် ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။
“နင် စိတ်ချပါ။ လကုန်ပိုင်းမတိုင်ခင် မီးနတ်ဘုရားခွေးကို ခေါင်းဆောင်အဆင့် ရောက်အောင် ငါ သေချာပေါက် လုပ်ပြပါ့မယ်။”
လီဇီဝေက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ... အစ်မဝမ်းကွဲ...နင်က အဖွဲ့အစည်းကို ဒီအတိုင်း သစ္စာဖောက်လိုက်တာပဲ။”
တုံးရွှမ်းကမူ ခေါင်းမာပြီး မကျေနပ်နိုင်သေးချေ။
“ဒေါသထွက်မနေနဲ့။ ကျန်းဟန် ပြောတာက နားဝင်မချိုဘူးဆိုပေမဲ့ ဒါက လက်တွေ့ပဲ။ အင်အားချင်း အဆင့်အတန်းတူမှ သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်က ရေရှည်ခိုင်မြဲလိမ့်မယ်။ သူကလည်း ငါတို့ကို ကြိုးစားစေချင်လို့ ပြောတာပဲ။ နင် ဝမ်းသာရမှာပေါ့။”
လီဇီဝေက လေသံအေးအေးဖြင့် ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
ဤသည်မှာလည်း ကျန်းဟန် သူမကို သဘောကျရသည့် အချက်ပင်။ လီဇီဝေတွင် အချို့သော မိန်းကလေးများကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိ ဇွတ်အတင်းပူဆာတတ်သည့် အကျင့်မျိုးမရှိဘဲ အရာရာကို အလေးအနက် တွေးတောတတ်ပေသည်။