အခန်း ၈၉

အခန်း(၈၉)"ရှောင်ပီလီ၏ အေးစက်သော သတ်ကွက်များ"

သင်းပျံ့သော အနံ့တစ်ခု ရောက်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာပြီဟု ဆိုလိုက်သံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရှောင်ပီလီ ရှိနေသော တောင်စောင်းနောက်ဘက်သို့ လူလေးယောက် ရောက်လာပြီး သူသိုးပေါင်ကင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်ပီလီ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဆိုပါအဖွဲ့တွင် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးအပြင် လူငယ်သုံးယောက်ပါဝင်သည်။ အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်သုံးယောက်မှာ ဝတ်စုံချင်း ဆင်တူနေပြီး တစ်ယောက်လျှင် ဓားတစ်လက်စီ ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့် တစ်ဂိုဏ်းတည်းမှ တပည့်များ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူတို့၏ နောက်ကြောင်းကို မခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း ရှောင်ပီလီ ဂရုမစိုက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သက်ကြီးရွယ်အိုမှာ နားအပေါက်များ ပွင့်သွားသော အဆင့်(၅) အလယ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်သုံးယောက်အနက် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ အဆင့်(၆) အစောပိုင်းအဆင့်ဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ဦးမှာ အဆင့်(၇) သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ဓားကိုပင် ထုတ်စရာ မလိုပေ။

သူတို့ ရှောင်ပီလီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက် သက်ကြီးရွယ်အို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သတိထားဟန် ပေါ်လာသော်လည်း ရှောင်ပီလီ၏ နုပျိုသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သတိလျော့သွားသည်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သူက မည်မျှပင် သန်မာနိုင်မည်နည်း။

သဲမုန်တိုင်း တိုက်ခတ်လာပြီး ဤနေရာသည် အနီးအနားတွင် အကာအကွယ်ရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော တောင်စောင်းဖြစ်သဖြင့် ရှောင်ပီလီအား လက်ယှက်၍ သက်ကြီးရွယ်အိုက ပြောလိုက်သည်။ "အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။"

ရှောင်ပီလီ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"သဲကန္တာရသည် ပိုင်ရှင်မဲ့မြေ ဖြစ်ပါသည်၊ စိတ်ကြိုက် နေထိုင်ကြပါ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သက်ကြီးရွယ်အိုက ရှောင်ပီလီအား ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ထို့နောက် လမ်းတစ်လျှောက် စုဆောင်းလာသော ခြောက်သွေ့သည့် သစ်ကိုင်းများကိုပုံ၍ မီးကျောက်ဖြင့် မီးမွှေးရန် အခြားသူများကို အချက်ပြလိုက်သည်။

သဲကန္တာရသည် နေ့အချိန်တွင် အလွန်ပူပြင်းသော်လည်း ညအချိန်တွင် အပူချိန် သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားပြီး အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများနှင့် ကင်းမြီးကောက်များ ပေါများသဖြင့် မီးမွှေးထားခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်းသည်။

တရှူးရှူး မြည်သံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရှောင်ပီလီ၏ လက်ထဲမှ သိုးပေါင်မှာ ဆီများ တစက်စက် ကျနေပြီး ဖြစ်သည်။

သူ အထူးယူလာသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ဖြူးလိုက်သောအခါ မွှေးရနံ့များမှာ သူတို့၏ နှာခေါင်းဝသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ဂလု။

လူငယ်တစ်ယောက်မှာ တံတွေးမြိုချမိသည်။

လျန်ယွန်းခံတပ်ကို ရှောင်ရှားရန် လမ်းကြောင်းလွှဲလာခဲ့ရသဖြင့် ညစာပင် မစားရသေးဘဲ ခြောက်သွေ့သော ရိက္ခာများကိုသာ ဝါးစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားလူငယ်နှစ်ယောက်၏ အကြည့်များမှာလည်း သင်းပျံ့နေသော သိုးပေါင်ဆီသို့ ရံဖန်ရံခါ ရောက်သွားသည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးယောက်မှာ အကြည့်ကို အမြန်လွှဲလိုက်သည်။ သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံ နည်းပါးသော်လည်း အပြင်လောကတွင်၊ အထူးသဖြင့် သဲကန္တာရထဲတွင် လူစိမ်းများနှင့် ထိတွေ့မှုကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားရမည်ကို သိကြသည်။

မဟုတ်ပါက အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

ရှောင်ပီလီလည်း သူတို့နှင့် စကားပြောရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ သိုးပေါင် ကျက်သွားသောအခါ ကိုယ်တိုင်ယူလာသော ဓားမြှောင်ငယ်ဖြင့် အသားတစ်စ ဖြတ်၍ စားလိုက်သည်။

သူတို့သည် မကြည့်မိအောင် ကြိုးစားသော်လည်း ဗိုက်ထဲမှ အသံများမှာ ထိန်းမရ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အငယ်ဆုံးသူက သက်ကြီးရွယ်အိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မီးပုံမှ ထွက်ကာ ရှောင်ပီလီထံသို့ လျှပ်တစ်ပြက် အမြန်နှုန်းဖြင့် ရောက်လာသည်။

ရှက်ရွံ့သော အပြုံးဖြင့် ရှောင်ပီလီအား လက်ယှက်၍ ပြောသည်။

"အစ်ကို ကျွန်တော်က သံမဏိဓားဂိုဏ်းက တပည့် ဟဲပင်းပါ။"

"ကျွန်တော်တို့ မန်ယွဲ့မြို့ကို သွားမလို့ပါ။ အစ်ကို့ဆီက သိုးပေါင် အနည်းငယ်လောက် ဝယ်လို့ ရမလား။ ငွေပေးပါ့မယ်၊ ဘယ်တော့မှ အလကား မယူပါဘူး။"

"မဝယ်ပါနဲ့၊ ယူစားလိုက်ပါ။" ရှောင်ပီလီက သိုးပေါင်မှ အသားအပိုင်းကြီး တစ်ခုကို ဖြတ်ယူပြီး ကျန်သိုးပေါင်ကို သံမဏိဓားဂိုဏ်းမှ တပည့် ဟဲပင်းထံသို့ တန်းပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဤခရီးစဉ်တွင် ကျင့်ကြံမှုအမှတ် တစ်သိန်း ရရှိသည့်အပြင် အဆောင်ငယ်လေးထဲ၌ နွေဦးမိုးရေသံကို နားထောင်ခြင်း မှော်ဓားကိုလည်း ရရှိခဲ့သဖြင့် စိတ်အလွန်ကောင်းနေသည်။

ယခုအခါ ငွေကြေးသည် သူအတွက် အရေးမကြီးတော့ပေ။

သိုးပေါင် တစ်ခြမ်းမှာလည်း ငွေအများကြီး တန်ဖိုးရှိသည် မဟုတ်သည့်အပြင် သူလည်း အများကြီး မစားနိုင်ပေ။

ဟဲပင်းမှာ သိုးပေါင်ကို လက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှက်ရွံ့နေကာ သူ၏ လက်ထဲမှ ငွေစက္ကူ ၅၀ တန်ကို အမြန်ထုတ်၍ ရှောင်ပီလီအား ပေးသည်။

"အစ်ကို၊ ဒါကို လက်ခံပေးပါ။"

"မဟုတ်ရင် ဒီသိုးပေါင်ကို စားရတာ စိတ်မသန့်တော့ဘူး။"

ဟဲပင်း၏ ရိုးသားသော သဘောထားကို မြင်သောအခါ ရှောင်ပီလီ ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ငွေစက္ကူကို တိုက်ရိုက် လက်ခံလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဟဲပင်းမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို။"

ရှောင်ပီလီအား လက်ယှက်၍ ဟဲပင်းမှာ ပူနွေးနေသော သိုးပေါင်ကို ယူ၍ ပြန်သွားသည်။

ဟဲပင်းမှာ သူ၏ဓားဖြင့် သိုးပေါင်ကို လေးပိုင်း ပိုင်း၍ ကျန်သုံးယောက်ကို ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ အစိတ်အပိုင်းကို စားသောက်နေစဉ် ဆရာဦးလေးငယ် စားရန် စိတ်ကူးမရှိသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"စားပါဦး။"

"ဆရာဦးလေးငယ် ထျဲဖုန်း။"

"ဝါဒဖြန့်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီအစ်ကို မီးကင်တဲ့ သိုးသားက တကယ့်ကို အရသာရှိတာပါ။ သံမဏိမြို့တော်ကြီး စားသောက်ဆိုင်မှာ ကင်တဲ့ သိုးပေါင်တွေတောင် ဒါနဲ့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။"

ထျဲဖုန်းမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

သူ၏ အစ်ကိုကြီးက ဤတပည့်ကို မည်သို့ သင်ကြားထားသလဲ မသိတော့ပေ။

သဲကန္တာရထဲမှာ လူစိမ်းတစ်ယောက်ပေးတာကို ဝံ့ဝံ့စားရဲသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သိုးသားထဲမှာ တစ်ခုခု ထည့်ထားမှာကို မကြောက်ဘူးလား။

"ဆရာဦးလေးငယ် ဗိုက်မဆာဘူး။"

ခဏအကြာမှ ထျဲဖုန်း စကားနှစ်ခွန်းကို ညှစ်ထုတ် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အကောင်းသား၊ ကျွန်တော် မဝသေးဘူး။"

ထိုသို့ကြားသောအခါ ဟဲပင်း မရိုမသေပင် ထျဲဖုန်းလက်ထဲမှ သိုးပေါင်ကို ပြန်ယူလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဟဲပင်း၏ အစ်ကိုနှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့မှာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ရှောင်ပီလီပင် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ဟဲပင်းမှာ ရှောင်ပီလီ၏ မီးပုံဘက်သို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလည်း မန်ယွဲ့မြို့ကို သွားမလို့လား။"

ရှောင်ပီလီကို မေးခွင့်မပေးဘဲ ဟဲပင်း ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော်လည်း အဲ့လိုပဲ ထင်တာပဲ။"

"ကိုးဂိုဏ်းနှင့် ခြောက်ဂိုဏ်းစုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ပထမဆုံး တပည့်ရင်း ကျောချင်းယွင်က နတ်ဆိုးဓား ရှောင်ပီလီကို သဲကန္တာရမှာ စိန်ခေါ်မယ်လို့ ကြေညာထားတယ်ဆိုတာ ကြားထားတယ်။"

"ဒီကာလအတွင်းမှာ သိုင်းဆရာကြီး နှစ်ယောက်တောင် ကျောချင်းယွင်လက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ သူက အသက် ၃၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတွေကို စိန်ခေါ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေပြီ။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ နတ်ဆိုးဓား ရှောင်ပီလီက ပိုပြီး ကြောက်ဖို့ကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်။ သူက ကျွန်တော်နဲ့ အသက်အရွယ်တူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက သိုင်းဆရာကြီးစာရင်းထဲမှာ ရောက်နေပြီ။"

"ဒီတစ်ခါ သူသာ မသေရင် ရှောင်ပီလီက အနာဂတ်မှာ အဆင့်(၂) ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာမှာ၊ သိုင်းလောကကို တုန်လှုပ်စေမှာ အသေအချာပဲ။"

"ဟူး၊ ရှောင်ပီလီလိုသာ ဖြစ်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ။"

"ဒီတစ်ခါ ကျောချင်းယွင်က ရှောင်ပီလီကို စိန်ခေါ်နေပေမဲ့ ရှောင်ပီလီပဲ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများမယ်လို့ ထင်တယ်။ ကျောချင်းယွင်က ရှောင်ပီလီလက်ထဲမှာပဲ သေရလိမ့်မယ်။"

"အဟွတ်၊ အဟွတ်။ "ဟဲပင်း ပြောစရာစကားတွေ လွန်ကဲလာပြီး သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်၏ အသက်သေဆုံးမှုကိုပင် ဟောကိန်းထုတ်နေသဖြင့် ထျဲဖုန်းမှာ သတိပေးသည့်အနေဖြင့် အမြန် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

သူတို့ သံမဏိဓားဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးလည်း သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်ကို မသတ်နိုင်ပေ။

ရှောင်ပီလီလည်း ပြုံးလိုက်သည်။

လူများတဲ့နေရာမှာ သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်ကို သေပါစေလို့ မဆဲဆိုပါနဲ့။

မဟုတ်ရင် တစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာ မှန်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ကျောချင်းယွင်သာ ရှောင်ပီလီကို စိန်ခေါ်ဖို့ သဲကန္တာရကို တကယ်လာရင် သူလည်း သေရလိမ့်မယ်လို့ ခံစားရတယ်။"

သံမဏိဓားဂိုဏ်းမှ အစ်မကြီးဖြစ်သူက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေချာနေတာလဲ။"

"ကျောချင်းယွင်က ရှောင်ပီလီရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ရင်တောင် စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းက ကျွမ်းကျင်သူတွေက ရှောင်ပီလီ ကျောချင်းယွင်ကို သတ်တာကို ငေးကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်ပီလီ ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်သည်။

"နားမလည်သေးပါဘူး။"

"ရှောင်ပီလီက အမိုက်စားပါ။"