အခန်း ၁၄၃

🍄 Chapter 143

ရှောင်လန်သည် ယန်ရှီရှန်းကို မနှစ်သက်သော်လည်း ကလေးမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူဖြစ်ရာ ယွမ်ယွမ်ကိုယ်စား ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။

“ဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ အရမ်းအလုပ်များနေတယ်၊ ကက်ဆက်ခွေတွေ သွားရောင်းမလို့”

‘ကက်ဆက်ခွေတွေလား’

ယွမ်ယွမ်သည် ယန်ရှီရှန်း အထူးနားထောင်လိုသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို အသံသွင်းထားခဲ့သော်လည်း ချန်မေ့လန်က သူ့ကို မပေးခဲ့ချေ။

သူ ယန်ကျောက်ကို မေးကြည့်ရာ ယန်ကျောက်က ထိုသီချင်းမှာ ရုပ်ရှင်ထဲမှဖြစ်ပြီး သရုပ်ပြတိတ်ခွေတစ်ခွေသာရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

‘ကလေးနှစ်ယောက်က အဲဒီတိတ်ခွေကို သွားရောင်းမလို့များလား'

ထို့ကြောင့် ယန်ရှီရှန်းသည် အိမ်တွင်နားထောင်ရန်အတွက် တိတ်ခွေတစ်ခွေလုယူရန် သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။

အပြင်သို့ထွက်လာသော ဤလူအုပ်ကြီးသည် စကားပြောရင်း အိမ်ပြန်လာသော ယန်ကျောက် စုန့်ဟွိုင်ဟွာတို့နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဆုံမိကြလေ၏။

စုန့်ဟွိုင်ဟွာက ယက်လုပ်ထားသော အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာပြီး ယန်ကျောက်ကလည်း ယက်လုပ်ထားသော အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ရှောင်လန်က ကက်ဆက်ခွေများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ယန်ရှီရှန်းက အနောက်မှလိုက်လာသည်။

ကျယ်လောင်သော ရိုက်ခတ်သံနှင့်အတူ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ဝင်တိုက်မိသွားကြသည်။

ကက်ဆက်ခွေများနှင့် စုန့်ဟွိုင်ဟွာ၊ ယန်ကျောက်တို့၏လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများအားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

ယန်ရှီရှန်းသည် ကက်ဆက်ခွေနှင့်တူသော အဖြူရောင်အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တစ်ခု ကောက်ယူလိုက်၏။

ယန်ကျောက် မျက်နှာမကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ရှောင်ထွက်ရန်တွေးနေလေပြီ။

ဤအသက်ရှင်လျက်ရှိသော ယမမင်းမှာ ချန်မေ့လန်ထက်ပင် ရင်ဆိုင်ရခက်ခဲလှသည်။

ချန်မေ့လန်အား ထိန်းချုပ်ခွင့်အာဏာကို စတင်ရယူရန် သတိပေးခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်က မေးလိုက်၏။

“ရှီရှန်းက မိုင်းတွင်းစီးပွားရေးအကြောင်း လာဆွေးနွေးတာမဟုတ်လား”

ချန်မေ့လန်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူက တစ်ခါ အချုပ်ကျဖူးတာတောင် စိတ်မရှင်းသေးဘူး၊ ဆွေးမြေ့နေတဲ့သစ်သားကို ထောက်တိုင်လုပ်ပြီး လူတွေကို မိုင်းတွင်းထဲ ဆင်းခိုင်းချင်သေးတယ်၊ ဗိုလ်ကြီးယန်၊ သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖမ်းထားလိုက်ပါလား”

ယန်ကျောက် ရေပိုက်ခေါင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။ နိုဝင်ဘာလသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ရာသီဥတုမှာ အေးမြနေပြီး ရေက ပို၍ပင် အေးစက်နေသည်။

သူ လက်နှင့် မျက်နှာကို ဆေးကြောရန် ဆပ်ပြာကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ချန်မေ့လန်က သူ့ကို မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ယန်ရှီရှန်းအတွက် တကယ့်ကို မျက်စိနောက်စရာဖြစ်ပြီး သူ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တစ်မိနစ်မျှပင် မကြည့်လိုတော့ချေ။

တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော သူကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်သည် ယနေ့တွင် ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုး အဘယ်ကြောင့် ရောက်ရှိသွားရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရလေသည်။

ယန်ကျောက်က မျက်နှာသုတ်ပုဝါဖြင့် ဆံပင်သုတ်ရင်း ဖြည်းညင်းတည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ငါတို့မြို့က ကျောက်မီးသွေးသူဌေးတွေနဲ့ အစည်းအဝေး လုပ်ခဲ့တယ်၊ မင်းမှာ အခု ပိုက်ဆံမရှိလို့ အကြွေးမဆပ်နိုင်တဲ့အတွက် မင်းကို ကျောက်မီးသွေး အကြွေးမရောင်းဖို့ သူတို့ကို အသိပေးခဲ့တယ်၊

ဒါကြောင့် တောင်ပိုင်းကိုပို့ဖို့ရာ ကျောက်မီးသွေး အကြွေးယူဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”

ယန်ရှီရှန်းသည် ကက်ဆက်ခွေကို ကိုင်ထားရင်း အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်၏။

ချန်မေ့လန်က ငွေမပေးလျှင် သူသည် အခြားကျောက်မီးသွေးသူဌေးများထံမှ ကျောက်မီးသွေးကို အကြွေးတောင်းကာ တောင်ပိုင်းတွင် ရောင်းချပြီး အမြတ်ကြီးစားယူကာ အကြွေးလာဆပ်မည်ဟု သူ တကယ်တွေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှီးဖျင်မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် ယန်ကျောက်နှင့် အဆက်အသွယ်ရှိသည့် တစ်ဦးတည်းသော ကျောက်မီးသွေး သူဌေးမှာ သူဖြစ်ပြီး သူ၏အရှိန်အဝါကို အသုံးပြုပါက လူတိုင်းက သူ့ကို သေချာပေါက် အကြွေးပေးကြလိမ့်ပေမည်။

ယခုမူ ယန်ကျောက်၏ စကားတစ်ခွန်းက သူ၏ အရန်အစီအစဉ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေပြီ။

ကက်ဆက်ခွေကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာစဉ် ယန်ရှီရှန်းသည် အစ်မလျို တီးတိုးပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“နင်တို့အားလုံး အခုလေးတင် မြင်လိုက်တယ်မလား၊ ယန်ကျောက်က ရဲစခန်းက ကွန်ဒုံးတွေအားလုံးကို ပြောင်သလင်းခါအောင် ယူလာတာနဲ့ တူတယ်”

အစ်မမော်ကလည်း ရယ်မောကာ တီးတိုးပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“စုန့်ဟွိုင်ဟွာလည်း အိတ်ကြီးတစ်လုံး သယ်လာတာပဲ”

“အဲဒီ လင်မယားက... နည်းနည်းလောက်တော့ လျှော့သင့်တယ်နော်”

ကောလာဟလများမှာ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပို၍ စည်ကားလာပြီး အမျိုးသမီးများအားလုံး ရယ်မောနေကြသည်။

ယန်ရှီရှန်းသည် သူကိုင်ထားသော ဘူးလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အမှိုက်ပုံပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကက်ဆက်ခွေမဟုတ်ဘဲ ကွန်ဒုံးများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဘဝမှာ နေထိုင်ရခက်ခဲလာလေပြီ။

“ဖေဖေ”

ယွမ်ယွမ်က ထောင့်တစ်နေရာမှ လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

ယန်ရှီရှန်း လျှောက်သွားကာ သက်ပြင်းချပြီး ဒူးထောက်လိုက်၏။

“သမီးလေး၊ သမီး ဖေဖေ့ကို လွမ်းနေတာမဟုတ်လား”

တစ်ချိန်က သူသည် ရှီးဖျင်မြို့တစ်မြို့လုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။

အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ထောင်တစ်ခါကျပြီး ထွက်လာသောအခါ သူ့ရှေ့တွင် ပေတစ်သောင်းနက်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ချိန်က သူ ကန်ခဲ့ဖူးသော ဤကလေးမလေးတစ်ယောက်တည်းသာ သူ့အနောက်တွင် အထီးကျန်စွာ ရပ်တည်နေလေ၏။

အကယ်၍ သူ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားပါက လောကကြီးတစ်ခုလုံးရှိ မြေမှုန့်များအားလုံးကြား၌ သူ့ကို လှမ်းဆွဲမည့်သူမှာ သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

“ရော့၊ ဒါက ဖေဖေ့အတွက်”

ယွမ်ယွမ်သည် ယန်ရှီရှန်းအား ကက်ဆက်ခွေတစ်ခွေကို ကမ်းပေးပြီး သူ၏ ကတုံးပြောင်ပြောင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်၏။

“အေးလာပြီ ဖေဖေ၊ ဦးထုပ်ဆောင်းဖို့ မမေ့နဲ့နော်”

၎င်းမှာ ယွမ်ယွမ် သီချင်းဆိုထားသော ကက်ဆက်ခွေဖြစ်ပြီး ယခင်က သူ ဖျော်ဖြေရေးမယ်များအားဖက်ကာ နားထောင်ရသည်ကို နှစ်သက်ခဲ့သော “စစ်ဆိပ်ကမ်းမှ ည”၊ “ရေပြင်ဘေးတွင်”၊ “ပျားရည်လို ချိုမြိန်သော”၊ “မြို့ငယ်လေးမှ ဇာတ်လမ်း” ကဲ့သို့သော သီချင်းများပါဝင်သည်။

ကလေးဆန်သောအသံလေးက ထူးခြားသော နူးညံ့မှု တစ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေ၏။

သီချင်းများသည် ယခင်ကဲ့သို့ အရက်၊ မိန်းမနှင့် လိင်ကိစ္စများ၊ ငွေကြေး၏ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာအဟုန်များဖြင့် စီးဆင်းမနေတော့ဘဲ ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်လှပသော ဘဝတစ်ခုဖြင့် စီးဆင်းနေလေပြီ။

ဤအရာက ယန်ရှီရှန်းအား သူငှားဝတ်ခဲ့ဖူးသော အနီရောင် အောက်ခံဘောင်းဘီကို အမှတ်ရစေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစဉ်က သူသည် ယခင်က တစ်ခါမျှ မဝတ်ဖူးဘဲ အလျင်စလို ဖြစ်နေသဖြင့် ပြောင်းပြန်ဝတ်မိသွားခဲ့သည်။

မေ့လန်ကို သွားကြိုရာတွင် သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပေါင်ကြားကို ဆွဲချနေခဲ့ပြီး ခြေထောက်များကို ကားကာ လေးကိုင်းသဏ္ဍာန် ယိမ်းယိုင်လျှောက်လှမ်းရင်း ပေါင်ကြားကို အဆက်မပြတ် ဆွဲချနေခဲ့ရ၏။

ကားမောင်းနှင်ရင်း နားထောင်နေသော ယန်ရှီရှန်းမှာ မျက်ရည်များပင် ကျလာရလေသည်။

ငွေကြေးနှင့် လုံခြုံရေးလော၊ တရားဥပဒေချိုးဖောက်မှု၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် ဒစ္စကို ဆက်ကမည်လောဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်လာလေပြီ။

………..

ဆီမွန်ကုတင်၏ စပရင်မွေ့ရာကြီးမှာ ဆက်လက်အသုံးပြု၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျောက်သည် ထိုမွေ့ရာကြီးကို ဖြုတ်ယူကာ ကျောက်မီးသွေးခြံနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်အပြင်ဘက်၌ သွားရောက်ထားရှိပြီး မိုးရေမစိုစေရန် ရေနံချေးသုတ်ပုဆိုးဖြင့် သေချာစွာ ဖုံးအုပ်ချည်နှောင်ထားလိုက်သည်။

ထိုမွေ့ရာကြီးသည် ရွာရှိ ကလေးငယ်များအားလုံးအတွက် တကျွိကျွိမြည်သံများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်ကစားနိုင်သည့် ဧရာမပျော့အိအိကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

သို့သော် ရှောင်ဝမ်ကမူ တစ်ခါခုန်လျှင် ငါးပြားကျသင့်မည်ဟုဆိုကာ အခကြေးငွေကောက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် ရှိနေချိန်တွင်သာ ခုန်ကစားခွင့် ပြုလေသည်။

သို့သော် သူသည် အချိန်တိုင်း ထိုနေရာတွင်ရှိမနေနိုင်သောကြောင့် ကလေးများသည် သူ မရှိသည့်အချိန်များတွင်သာ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ခုန်ပေါက်ကြတော့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ရှောင်ဝမ်သည် လောဘကြီးသူမဟုတ်ဘဲ အခြားသူများအား နောက်ပြောင်ကျီစယ်ရသည်ကိုသာ နှစ်သက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ကက်ဆက်ခွေများ ရောင်းချခြင်းဖြင့်လည်း ငွေအမြောက်အမြား ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ဘဝလေးမှာ အထက်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် တကျွိကျွိမြည်နေတတ်သော ဆီမွန်ကုတင်ကြောင့် ရွာထဲတွင် ကောလာဟလအချို့ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ရွာသူရွာသားများ၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် ထိုသတင်းများက ပျံ့နှံ့နေလေ၏။

“မေ့လန်နဲ့ ယန်ကျောက်တို့ လက်ထပ်တာ လအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဆီမွန်ကုတင်ကြီး တစ်လုံးကိုတောင် ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ”

“ယန်ကျောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကိုလည်း ကြည့်ဦးလေ၊ သံမဏိကြီးကျနေတာပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား”

ကောလာဟလများမှာ ဤအခြေအနေအထိပင် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။