အခန်း ၁၄၈

🍄 Chapter 148

အကယ်၍သာ ယန်ဖေးဟန်သည် သူ့အိမ်ဟောင်း ယခု မည်သို့ဖြစ်နေသည်ကိုသာ သိရှိသွားပါက ယန်ကျောက်နှင့် သူ့ဖခင်ကြားရှိ အက်ကွဲကြောင်းမှာ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျောက် ပထမတပ်ဖွဲ့ရှိရာသို့ မသွားဖြစ်ဖို့နှင့် ထိုအကြောင်းကိုလည်း မသိသွားဖို့ကိုသာ မျှော်လင့်ရတော့သည်။

ချင်ချွမ်းအုပ်စု ပရောဂျက်က အရေးကြီးလွန်းသဖြင့် ချန်မေ့လန်သည် ယန်ပင်းအား အထူးတလည် စုံစမ်းခိုင်းခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ ဤပရောဂျက်မှာ တကယ့်ကို သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိခဲ့ရသည်။

တင်ဒါလာရောက် ယှဉ်ပြိုင်ကြသော ဆောက်လုပ်ရေး အဖွဲ့ ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေပြီး အဖွဲ့တိုင်းမှာ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းမှတစ်ဦးဦးနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွယ်နေကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ပိုင်းက တစ်နေ့တွင် ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ရွေးချယ်လိုက်ပါက နောက်တစ်နေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုအဖွဲ့ကို တိုင်ကြားလိမ့်မည်ဟု ဆိုကြသည်။

အကယ်၍ နောက်တစ်နေ့တွင် အခြားအဖွဲ့တစ်ခုကို ထပ်မံ ရွေးချယ်လိုက်ပါက နောက်တစ်ရက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စာလုံးကြီးကြီး ပိုစတာများ ကပ်၍ ဆန္ဒပြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ယဉ်ကျေးမှု တော်လှန်ရေး ပြီးဆုံးခါစသာ ရှိသေးရာ စာလုံးကြီး ပိုစတာများ ကပ်သည့် အလေ့အထမှာ ကျယ်ပြန့်နေဆဲဖြစ်သည်။

အင်ဂျင်နီယာကုမ္ပဏီများမှာလည်း စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းမရှိလှချေ။

အခြေခံအားဖြင့် ဖောက်သည်က သတ်မှတ်ပေးသူ မည်သူမဆို ငွေကို တိုက်ရိုက် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ကြီးကြပ်ရေးကုမ္ပဏီများ မရှိသေးသဖြင့် အဆောက်အအုံများကို သူတို့စိတ်ကြိုက် တည်ဆောက်ကြလေရာ ငွေရှာရန် အလွန် လွယ်ကူလွန်းနေ၏။

သင့်ဆွေမျိုးက ငါ့အဖွဲ့ကို တိုင်ကြားမည်၊ ငါ့ဆွေမျိုးက သင့်အဖွဲ့ကို တိုင်ကြားမည်။ ဤကဲ့သို့ သွေးချောင်းစီးနေသော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်လာကာ ချင်ယွီရှင်း၏ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူ ကိစ္စကိုပင် စက်ရုံကြော်ငြာကျောက်သင်ပုန်းတွင် ကပ်ထားသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤဖြစ်ရပ်က တုန်းဖန်အုပ်စုရှိ ယန်တာ့ဝေ၏ အလုပ်ကိုပင် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

သူ့အထက်လူကြီးများက သူသည် တာဝန်ဝတ္တရားများ လစ်ဟင်းကာ ချင်ချွမ်းအုပ်စုမှ ပရောဂျက်များကို ရယူရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားကြသည်။

သူ့ကို အေးစက်သော ခုံတန်းလျားနေရာ (အရေးမပါသော နေရာ) သို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းရွှေ့လိုက်လေသည်။ အသားမစားရဘဲ သိုးနံ့သာ စွဲကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်မျိုးပင် တည်း။

နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းဆောင်မာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားကာ စားပွဲကိုထုပြီး လူတိုင်းကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည်။

သူသည် အိမ်ရာနှင့် ဆောက်လုပ်ရေး ဗျူရိုမှ ခေါင်းဆောင်များကို ခေါ်ဆောင်လာရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး ခေါင်းဆောင်ပိုင်း အားလုံးကို စုစည်းကာ “တင်ဒါ စာရွက်စာတမ်းများ” အားလုံးကို စုပေါင်း ပြန်လည်သုံးသပ်စေခဲ့၏။

သံမဏိချောင်းများ၏ အထူနှင့် ဘိလပ်မြေ အမျိုးအစား စသည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များအထိ သေချာစစ်ဆေးပြီး မည်သူ၏တင်ဒါက အမှန်ကန်ဆုံးနှင့် အလိုလားဆုံးဖြစ်သည်ကို လေ့လာခဲ့ကြသည်။

ယန်ပင်းပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ချန်မေ့လန်သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာဟွမ်၏ တင်ဒါမှာ အခြားသူများထက် များစွာ ပို၍မှန်ကန်ပြီး ပြည့်စုံသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် ချန်မေ့လန်သည် ကလေးများထံမှ ရေအေးပက်လိုက်သကဲ့သို့ အေးစက်သွားစေသောသတင်းတစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

စနေနေ့ ညနေပိုင်းတွင် မာရှောင်ကန်း လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ သူနှင့် ရှောင်ဝမ်တို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မစ္စမာ ဖုန်းဆက်လာကာ ပြောဆိုလာ၏။

“ရှောင်ချန်၊ အန်တီ တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်၊ ပရောဂျက်က အဆင်မပြေနိုင်တော့ဘူးထင်တယ်၊

ဒါပေမယ့် ရှောင်ကန်းက သမီးတို့အိမ်ကို ကစားဖို့ လာတယ်၊ သမီး စိတ်မရှိရင် သူ့ကို ခဏလောက် ဧည့်ခံပေးပါလား၊

စိတ်ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း သူ့ကို အန်တီ့ဆီ ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ၊ ဟုတ်ပြီလား”

နှပ်ချေးတွဲလောင်းနှင့် ကောင်လေးနှင့် ရှောင်ဝမ်တို့သည် လက်ချင်းချိတ်ကာ သီချင်းဆိုနေကြသည်။

“ဟန်ရွှေရာစုနှစ်၊ အမျိုးသား အာဟာရ ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးထလာတယ်၊ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ရှို့စန်းကို ကြည့်လိုက်၊

အဲဒီ မူးဝေနေတဲ့ အဆောက်အအုံက စုဝေးနေတယ်... နှေးကွေးတဲ့ မိုးကြိုး ဆင်းရဲသားတွေ ထာဝရ ရှစ်ယောက်ကို နိုးထစေတယ်၊

ရင်းနှီးတဲ့မိုးကြိုး အဝါရောင်နဲ့ ရေခိုးယူတယ်”

ရှောင်လန်က သူတို့နောက်မှ လိုက်ပြေးရင်း မေးလိုက်၏။

“အစ်ကို၊ ‘အဝါရောင်နဲ့ ရေခိုးယူတယ်’ ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဟင်”

“ထွက်သွားစမ်း ကောင်လေး၊ မင်း ဘာမှ နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး၊”

ရှောင်ဝမ်က လက်ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ဤကောင်လေးသည် ဘူတာရုံတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ကျိုးရွှယ်ချင်းကို သနားစရာကောင်းအောင် ကြည့်နေခဲ့စဉ်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေပြီဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ငွေရှာရာတွင် တော်ရုံသာမက အလွန်လည်း နောက်ပြောင်တတ်ပြီး တစ်နေ့လုံးပြုံးရွှင်နေတတ်၏။

ချန်မေ့လန်သည် ဤသတင်းကြောင့် အနည်းငယ် မှင်နက်သွားသော်လည်း ရှောင်ဝမ် ဤမျှ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို တွေ့ရခဲသဖြင့် သူမက ဖြေကြားလိုက်၏။

“မလိုပါဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ မနက်ဖြန်အပြင်ထွက်မှာပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ သားနှစ်ယောက်နဲ့ သူ့ကို ဆော့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”

မစ္စမာက ထပ်မံမေးမြန်းလာသည်။

“အန်တီ အတော်လေး အားနာသွားတယ်၊ မနက်ဖြန် ဘယ်သွားကစားကြမလို့လဲ”

ချန်မေ့လန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ရှီးအန်း ရုပ်ရှင်စတူဒီယိုသွားမလို့”

ယွမ်ယွမ်သည် ယနေ့ ရိုက်ကူးရေး စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

ကလေးသရုပ်ဆောင်များအတွက် ပြင်ပရိုက်ကွင်းများတွင် ရိုက်ကူးရန် မလွယ်ကူသဖြင့် ယွမ်ယွမ်သည် ရုပ်ရှင်စတူဒီယိုရှိ ရိုက်ကွင်းတစ်ခုတွင် ရိုက်ကူးနေခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်မေ့လန်သည် ယနေ့ ထိုနေရာသို့ တစ်ခေါက် ရောက်ပြီးပြီဖြစ်သည်။

အဖော်လိုက်ပါလာသော မိသားစုဝင် တစ်ဦးအနေဖြင့် ရိုက်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်မရှိသော်လည်း မနက်ဖြန် ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ကစားခွင့်ပြုရန် စတူဒီယိုဝန်ထမ်းများနှင့် ကြိုတင်ညှိနှိုင်းထားပြီးဖြစ်သည်။

မစ္စမာက သဘောတူလိုက်၏။

“ကောင်းပြီလေ”

ထို့နောက် ဖုန်းချသွားသည်။

ရှီးအန်းရုပ်ရှင်စတူဒီယိုတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် အရာများစွာ ရှိသည်။

လေယာဉ်ပျံအစစ်များ၊ အမြောက်များအပြင် နာမည်ကြီး ရုပ်ရှင်များဖြစ်သော “Red Sorghum” နှင့် “Yellow Earth” တို့တွင် အသုံးပြုခဲ့သည့် ပစ္စည်းအသုံးအဆောင်များကို ပြခန်းများတွင် ပြသထားသည်။

ချန်မေ့လန်သည် ထိုအရာများအား နှစ်သက်ပြီး ကြည့်ရှုရသည်ကို သဘောကျကာ ကလေးများအား ရှင်းပြရသည်ကိုလည်း နှစ်သက်သည်။

သို့သော် ကလေးများမှာမူ ထိုအရာများကို အထူးတလည် မနှစ်သက်ကြချေ။

မာရှောင်ကန်းနှင့် ရှောင်ဝမ်တို့၏ အနှစ်သက်ဆုံး အလုပ်မှာ သီချင်းဆိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သရဲတစ္ဆေများနှင့် ဝံပုလွေများကဲ့သို့ အော်ဟစ်ကာ “တရုတ်တံတိုင်းကြီး ဘယ်တော့မှ မပြိုလဲဘူး” မှစ၍ “ရှန်ဟိုင်းကမ်းခြေ” အထိ လမ်းလျှောက်ရင်း သီချင်းပေါင်းစုံကို သီဆိုနေကြသည်။

မာရှောင်ကန်းတွင် “ရှန်ဟိုင်းကမ်းခြေ” ဇာတ်ကားထဲမှ ရွှီဝမ်ချန်ဆောင်းသော ဦးထုပ်မျိုးဖြစ်သည့် ခေါင်းဆောင်းအဝိုင်းလေးတစ်လုံးပင် ရှိသေး၏။

၎င်းမှာ ကလေးအရွယ်အစားဖြစ်သည်။

ထိုဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်သောအခါ သူသည် ရွှီဝမ်ချန်နှင့် ပို၍ပင် တူသွားလေသည်။

ရှောင်လန်မှာမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ နားမလည်ဘဲ ချန်မေ့လန်၏အနောက်မှ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် အစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်းလိုက်ပါလာသည်။

ပျင်းရိသောအခါ သူက ရေတစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

အသားဖြူဖြူနှင့် ကလေးငယ်လေးသည် သူ့အစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို အားကျစွာ ကြည့်နေရှာသည်။

ချန်မေ့လန်သည် ဤပဋိပက္ခမှာ တမင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု အမြဲခံစားနေရသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူမသည် ကလေးများကို ရှန်ရှီလူဟောင်းများ၏ အဓိကအစားအစာဖြစ်သော သိုးသားနှင့် အိုက်စ်ပိခ် ဆိုဒါ ကို စားသောက်ရန် ခေါ်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း ကြက်သွန်ဖြူ နှစ်မွှာစီလည်း ဝါးစားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ဗိုက်တင်းသည်အထိ စားသောက်ခဲ့ကြ၏။ သိုးသားဆိုင်မှ အထွက်တွင် ထူးထူးဆန်းဆန်းအသံများ ညည်းတွားနေသည့် လူငယ်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် လက်လှမ်းကာ မာရှောင်ကန်း၏ဦးထုပ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဦးထုပ်ပေါ်သို့ တံတွေးပင် ထွေးချလိုက်သေးသည်။

“ကောင်လေး၊ ကွမ်တုံ သီချင်းတွေ ဆိုဖို့ ကြိုးစားနေတာလား၊ မင်းက ဆိုရော ဆိုတတ်လို့လား”

မာရှောင်ကန်းသည် နှပ်ချေးတွဲလောင်းနှင့် ကောင်လေးဖြစ်ပြီး ပိန်ပါးသေးငယ်သောကြောင့် ကျောင်းတွင် ရှောင်ဝမ်တစ်ယောက်တည်းသာ သူ့သူငယ်ချင်းအဖြစ် ရှိလေ၏။

ထိုလူက သူ့ကို တံတွေးဖြင့်ထွေးကာ ဦးထုပ်အား ယူသွားသောအခါ သူသည် အသံတစ်ချက်မျှပင်မထွက်ရဲဘဲ ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်နေရှာသည်။

လူငယ်လေးသည် ဘေးနားရှိ ကော်ဖီဆိုင်သို့ ဝင်သွားလေသည်။

သိုးသားဆိုင်ဘေးတွင် ကော်ဖီသောက်နေခြင်းမှာ ရှီးအန်း၏ ဒေသခံ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် နိုင်ငံခြား ယဉ်ကျေးမှုတို့ ရောနှောပေါင်းစပ်နေခြင်းပင်။

ရှောင်ဝမ်က မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ကော်ဖီဆိုင်ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

“ဦးလေး၊ ဦးလေးက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းရဲ့ မျက်နှာကို တံတွေးနဲ့ ထွေးလိုက်တဲ့သူမလား၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းရဲ့ ဦးထုပ်ကို ပြန်ပေးပါ”