အခန်း ၁၄၉

🍄 Chapter 149

လူငယ်လေးသည် ခေါင်းပေါ်တွင် ဦးထုပ်ဆောင်းထားရင်း ဆက်လက်ညည်းတွားနေလေသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် လမ်းမများပေါ်၌ ခိုးဝှက်တတ်သော လူရမ်းကား အများအပြား ရှိနေသည်။

ဗစ်ထရီတံဆိပ် သံမှိုဖိနပ်များ၊ ရွှီဝမ်ချန်၏ ဦးထုပ်များ စသည်တို့ကို ဝတ်၍ရသည်ဖြစ်စေ မရသည်ဖြစ်စေ သူတို့ ခိုးယူကြမည်သာဖြစ်သည်။

ဤလူသည် ဦးထုပ်ကို ယူထားလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ချင်ချွမ်းအုပ်စုအတွက် တင်ဒါကို သေချာပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အချိန်းခံလိုက်ရသော ကန်ထရိုက်တာတစ်ဦး၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် မာရှောင်ကန်း အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းမှာ သူမနှင့် မသက်ဆိုင်ချေ။

ချန်မေ့လန်အနေဖြင့် မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်သွား၍ရသည်။

သို့သော် သူမသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကလေးများ အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ကို မကြည့်ရက်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမလည်း ဝင်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်းက လက်စ်လိန့်လီချွန်းရဲ့ သီချင်းကို ဆိုနေပြီး ကလေးတွေကို အနိုင်ကျင့်နေတာလား၊ မင်းက လက်စ်လိန့်လီချွန်းရဲ့ သီချင်းကို ဆိုဖို့ တန်လို့လား”

ထိုအချိန်က ဟောင်ကောင်နှင့် ထိုင်ဝမ်သီချင်းများ အလွန်ရေပန်းစားနေချိန်ဖြစ်ပြီး ထိုလူငယ်လေးမှာ လက်စ်လိန့်လီချွန်း၏ “မော်နီကာ” သီချင်းကို ညည်းတွားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ယနေ့ခေတ် လူများသည် စိတ်သဘောထားတူညီသူများကို တန်ဖိုးထားတတ်ကြရာ ချန်မေ့လန်က လက်စ်လိန့်လီချွန်းကို အမှန်တကယ်သိရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ လူငယ်လေးမှာ ရုတ်တရက် ရိုသေလေးစားမှု ပြသလာသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားလည်း လက်စ်လိန့်လီချွန်းရဲ့ ပရိသတ်ပဲကိုး”

သူက ဦးထုပ်ကို လိုလိုလားလားပင် ပြန်လည် ပေးအပ်လိုက်၏။

ချန်မေ့လန်က သူ့ကို ထွက်သွားရန် ပြောလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားသည်။

မာရှောင်ကန်း၏ခေါင်းဆောင်းလေး ပြန်လည်ရရှိခဲ့သော်လည်း ကောင်လေးမှာ အရင်ကကဲ့သို့ တက်ကြွမှုမရှိတော့ချေ။

သူနှင့် ရှောင်ဝမ်တို့သည် လက်ချင်းချိတ်ကာ ဆက်လက်မသီဆိုရဲတော့ဘဲ အနောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာကြသည်။

စီးပွားရေးအပေးအယူ အဆင်မပြေနိုင်သော်လည်း စီးပွားရေးဆိုသည်မှာ လူကြီးများ၏ကိစ္စဖြစ်သည်။

ချန်မေ့လန်သည် အသက်တစ်ခါ ပိုမိုရှင်သန်ခဲ့ရသူဖြစ်ရာ ပို၍ငြိမ်းချမ်းသော စိတ်နေသဘောထားရှိသည်။

ယခင်ဘဝက ယွမ်ယွမ်ကို ဒုက္ခများစွာ ခံစားစေခဲ့ရသောကြောင့် ကလေးများ မတရားခံရသည်ကို သူမ မကြည့်ရက်ခြင်းလည်းဖြစ်သည်။

အသားကင်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် မာရှောင်ကန်းနှင့် ရှောင်ဝမ်တို့ကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်သနားစရာကောင်းနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမက မေးလိုက်၏။

“ဝက်အူချောင်းကင် စားချင်ကြလား”

ရှောင်လန်က နောက်ဆုံးတော့ အရင်ဆုံးဖြေဆိုခွင့် ရသွားလေသည်။

“စားမယ်”

ယခုလေးတင် စားထားသော သိုးသားကြောင့် ဗိုက်တင်းနေသော်လည်း မီးသွေးမီးဖိုပေါ်တွင် ကင်ထားပြီး ငရုတ်သီးနှင့် ဇီရာစေ့များ ဖြူးထားသော ဗီယင်နာဝက်အူချောင်းကင်လေးမှာ ကလေးများအနှစ်သက်ဆုံး အစားအစာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ထို့ကြောင့် ချန်မေ့လန်က ကလေးသုံးယောက်အတွက် ဝက်အူချောင်းကင်တစ်ချောင်းစီ မှာပေးလိုက်သည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မစ္စမာတစ်ယောက် ပြုံးလျက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

မာရှောင်ကန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

“အဖွား၊ ဝက်အူချောင်းကင်လေ”

ချန်မေ့လန်ကလည်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“မစ္စစ်မာ၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာရှင်”

မစ္စစ်မာက ပြုံးလျက် ဖြေကြားလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်၊ တော်တော်တိုက်ဆိုင်တာပဲ၊ အန်တီ ဒီနားကဖြတ်သွားရင်း သမီးတို့နဲ့ မတော်တဆဆုံတာ၊ ရှောင်ကန်း သမီးကို ဒုက္ခမပေးပါဘူးနော်”

“မပေးပါဘူး၊ လုံးဝ ဒုက္ခမပေးပါဘူး”

ချန်မေ့လန်ကမူ ၎င်းကို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ချေ

မစ္စမာသည် မနေ့က သူတို့ ဘယ်သွားကစားမည်ကို အထူးတလည် မေးမြန်းထားခဲ့သည်မဟုတ်လော။

မစ္စမာက မှာကြားလိုက်၏။

“မေ့လန်၊ အန်တီပြန်တော့မယ်၊ ဖုန်းဆက်တာကိုစောင့်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်၊ သမီးရဲ့ ဦးလေးမာ ဒီနေ့ အစည်းအဝေး ရှိနေသေးတယ်၊

ဒါပေမယ့် သမီး ဒီပရောဂျက်ကို သေချာပေါက်ရဖို့ သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပေးလိမ့်မယ်”

ထို့နောက် သူမသည် မာရှောင်ကန်းကိုခေါ်ကာ ထွက်သွားလေသည်။

ဤသည်မှာ ပရောဂျက်၏ သဘောသဘာဝပင်။

အခက်အခဲ ကိုးဆယ့်ကိုးခုရှိပြီး နောက်ဆုံးကျော်လွှားရမည့် အတားအဆီးတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။

မစ္စမာသည် သူမသည် ကျေးဇူးကို မှတ်သားပြီး ပြန်လည်ပေးဆပ်တတ်သူ ဟုတ်မဟုတ် သိရှိလိုခဲ့သည်။

မနေ့ညက ပရောဂျက် အဆင်မပြေတော့ကြောင်း တမင်သက်သက် ပြောဆိုခဲ့ပြီး ယနေ့တွင် မာရှောင်ကန်းကို အထူးတလည်အနိုင်ကျင့်ရန် လူငယ်လူမိုက်တစ်ဦးကို ငှားရမ်းခဲ့၏။

၎င်းမှာ ပရောဂျက်မရတော့ကြောင်း ကြားသိပြီးနောက် သူမသည် ကလေးအပေါ် ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်ဆံနိုင်သေးသည်လော ဆိုသည်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက်သာဖြစ်သည်။

ချန်မေ့လန်သည် သူမ၏ ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် လိပ်ပြာလုံစွာ ပြုမူနေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

လုကျင်းယွီ ကနဦးမရရှိနိုင်ခဲ့သော ပရောဂျက်များစွာမှာ ကျောက်ဆောင်ကို ရေစက်ကျသကဲ့သို့ ချန်မေ့လန်၏ ဇွဲလုံ့လကြီးမားသော ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ရရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် လူများသည် အမျိုးသားများကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားတတ်ကြရာ လုကျင်းယွီမရှိဘဲ သူမ ရပ်တည်နိုင်ပါ့မလားဟု အမြဲစိုးရိမ်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုကျင်းယွီ မရှိဘဲ သူမ အောင်မြင်ခဲ့သည်မဟုတ်လော။

ပရောဂျက်ကို သူမ ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်လန်၏ ဝက်အူချောင်းကင်မှာ သေချာပေါက် ချက်ချင်းကုန်သွားသော်လည်း ရှောင်ဝမ်မှာမူ သူ၏ ဗီယင်နာဝက်အူချောင်းကို မစားခဲ့ချေ။

ရုပ်ရင်စတူဒီယိုထဲမှ ယွမ်ယွမ် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ယွမ်ယွမ်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ဝက်အူချောင်းများမှာ မြန်မြန်အေးသွားတတ်သဖြင့် ယွမ်ယွမ်ထွက်လာမှ ဝယ်ပေးမည်ဟု ချန်မေ့လန် မူလက တွေးထားခဲ့၏။

ယခု ရှောင်ဝမ်က သူ့ဝက်အူချောင်းကို ပေးလိုက်သဖြင့် နောက်ထပ် မဝယ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ယွမ်ယွမ်က တစ်ကိုက်သာ ကိုက်ရသေးချိန်တွင် ရှောင်ဝမ်က ချန်မေ့လန် သတိမထားမိခိုက် ရုတ်တရက် လျှို့ဝှက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ယွမ်ယွမ်လေး၊ အဲဒီအပေါ်မှာ ငါ့နှပ်ချေးတွေပါတယ်”

ယွမ်ယွမ် ဒေါသထွက်ကာ သူ့ကို တွတ်လိုက်ရာ ရှောင်ဝမ်က အလျင်အမြန် လက်မြှောက် အရှုံးပေးလိုက်သည်။

“နောက်တာပါ၊ ငါ အနံ့တောင်မခံရဲပါဘူး”

‘ဒီအစ်ကိုကို အခု ပြန်လဲပေးလို့ ရသေးလား'

…….

စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်တွင် ယန်ကျောက်သည် အိမ်တွင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေလေ၏။

ယနေ့ ရှုန်းရှန်တန် လာရောက်လည်ပတ်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျောက်သည် ဥပဒေစိုးမိုးရေး ဌာနတွင် အလုပ်လုပ်သော်လည်း ရှုန်းရှန်တန်သည် လက်ရှိဖြစ်ပွားနေသော ကလေးသူခိုးမှုကဲ့သို့သော ရာဇဝတ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့ကို အမြဲတမ်း ဆွေးနွေးတိုင်ပင်လေ့ရှိသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အမှုများစွာရှိပြီး သူတို့သည် စံပြအဖြစ်အသုံးပြုနိုင်မည့် အမှုအချို့ကို ဖမ်းဆီးရမိထားပြီးဖြစ်၏။

ပြင်းထန်သောပြစ်ဒဏ်များ ချမှတ်ရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်ရာ ရှုန်းရှန်တန်သည် ယန်ကျောက်၏အမြင်ကို သိရှိလိုနေသည်။

ယန်ကျောက်က အကြံပြုလိုက်၏။

“ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်၊ အခု စံပြအမှုတွေက မလုံလောက်သေးဘူး၊ ဆက်ရှာကြည့်ပါဦး”

မှန်ပေသည်၊ ကလေးသူခိုးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့သည် စံပြအမှုများကို ရှာဖွေပြီး လူထုရှေ့မှောက်တွင် သေဒဏ်ပေးကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန်နှိမ်နင်းရန် လိုအပ်သည်။

ထို့ကြောင့် စံပြအမှုများမှာ လူထုရှေ့မှောက် သေဒဏ်ပေးရန်လုံလောက်သောအမှုများ ဖြစ်ရန် လိုအပ်ပေ၏။

ထို့နောက် ရှုန်းရှန်တန် ပြန်သွားလေသည်။

“ရှောင်ဆန်း”

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တံခါးဝမှ ယန်ကျောက်၏ငယ်နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

“ငါပါ၊ ချွန်းချောင်ပါ”

ဆုချွန်းချောင် ရောက်လာခြင်းပင်။

သူမ၏ မိသားစုမှာ ပထမတပ်ဖွဲ့မှ ဖြစ်သော်လည်း တတိယတပ်ဖွဲ့သို့ အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့သည်။

သူမနှင့် ယန်ကျောက်တို့မှာ မူလတန်းကျောင်းတွင် အတန်းဖော်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ငယ်စဉ်က သူမသည် ယန်ကျောက်၏အိမ်စာများကို မကြာခဏ ကူးချလေ့ရှိပြီး သူတို့ကြားတွင် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သည်။

ထို့အပြင် လက်ရှိ သားဆက်ခြားစီမံကိန်း မူဝါဒအရ အိမ်ထောင်သည် ဇနီးမောင်နှံများကို ကလေးတစ်ယောက်သာ ယူခွင့်ပြုထားသည်။

နောက်အိမ်ထောင်ပြုသော ဇနီးမောင်နှံများအတွက် ကလေးမရှိမှသာ နောက်ထပ်ကလေးယူခွင့် ရှိသည်။

အကယ်၍ နှစ်ဦးလုံးတွင် ကလေးရှိထားပြီးပါက သားကြောဖြတ်ရန် လိုအပ်သည်။

ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းငယ် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမတွင် ပြည့်မီအောင်လုပ်ဆောင်ရမည့် သားကြောဖြတ်ခွဲတမ်းများ အများအပြားရှိနေသည်။

မဟုတ်ပါက ဤကျားရဲကြီး၏တံခါးကို သူမ ရုတ်တရက် လာရောက်ခေါက်ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။

ချန်မေ့လန် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ပြုံးကာပြောလိုက်၏။

“ဗိုလ်ကြီးယန်၊ မူဝါဒက ကျွန်မတို့ကို အကြပ်ရိုက်စေတယ်၊ ရှင့်ဇနီးက သားကြောမဖြတ်ဘူးဆိုရင် ရှင်လုပ်သင့်တယ်၊

အရင်က ရှင် ကတိပေးထားတယ် မဟုတ်လား၊ မှတ်မိသေးလား”

ယန်ကျောက်သည် အဝတ်လှန်းနေပြီး သူ၏ ကြီးမားသောလက်ကြီးဖြင့် ချန်မေ့လန်၏အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီကို ပုတ်ကာ ပြန့်ပြူးအောင် လုပ်နေ၏။

အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီပေါ်ရှိ သူ့လက်များ ရပ်တန့်သွားကာ ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးသကဲ့သို့ မေးလိုက်၏။

“ဘာသားကြောဖြတ်တာလဲ”