အခန်း ၁၅၀

🍄 Chapter 150

ဆုချွန်းချောင်က ထပ်မံရှင်းပြလိုက်သည်။

“သားဆက်ခြားစီမံကိန်း မူဝါဒလေ၊ အဲဒီနှစ်က ရှင် ဖုန်းဆက်ပြီး ကျိုးရွှယ်ချင်းကို သားကြောမဖြတ်ဖို့၊ လိုအပ်ရင် ရှင့်ကိုပဲဖြတ်ဖို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြောခဲ့တယ်လေ၊

အခု ချန်မေ့လန်က မလုပ်ဘူးဆိုတော့ ရှင် ရှေ့ထွက်သင့်တယ်၊ ကျွန်မတို့ရွာအတွက် စံပြဖြစ်အောင် လုပ်ပြပါလား”

ကျိုးရွှယ်ချင်းနှင့် ယန်ကျောက်တို့၏ဆက်ဆံရေးမှာ မကောင်းလှချေ။

သူမသည် ယန်ကွမ်ရွာတွင် ရက်အနည်းငယ်မျှ နေထိုင်ပြီး လူတိုင်းက သူမကို အနိုင်ကျင့်ကြသည်ဟုဆိုကာ မနေလိုတော့ဘဲ မြို့တော်သို့သွားလိုခဲ့သည်။

မြို့တော်သို့ရောက်သောအခါ ယောက္ခမနှင့် ယောင်းမတို့က အနိုင်ကျင့်သည်ဟု ညည်းတွားကာ မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ကျိုးရွှယ်ချင်း ပြောင်းရွှေ့ရန် ကူညီပေးဖို့ ယန်ကျောက်က ဆုချွန်းချောင်အား အထူးတလည် အကူအညီတောင်းခဲ့၏။

သို့သော် ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် မိဘများနှင့်အတူ နေထိုင်သော်လည်း ယန်ကွမ်ရွာ၏အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရဆဲဖြစ်သည်။

သီအိုရီအရ သားဆက်ခြားစီမံကိန်း မူဝါဒအောက်တွင် သူမ သားကြောဖြတ်သင့်သည်။

သို့သော် ဆုချွန်းချောင်က ကျိုးရွှယ်ချင်းကို သွားရှာသောအခါ သူမက ဆုချွန်းချောင်အား ယန်ကျောက်ထံ ဖုန်းဆက်ခိုင်းပြီး ဖုန်းထဲတွင် အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့သည်။

“ယန်ကျောက်၊ ရှင်နဲ့ အတူနေရတာ အားလုံးက အနိုင်ကျင့်ခံရတာချည်းပဲ၊ သက်သက် မုဒိမ်းကျင့်ခံရတာ၊ ကလေးကလည်း မုဒိမ်းကျင့်ခံရလို့ ရလာတာ၊

ကျွန်မ သားကြောမဖြတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက် ဖြတ်ရမယ်ဆိုရင် အဲဒါ ရှင်ပဲဖြစ်ရမယ်”

ယန်ကျောက်သည် ဆုချွန်းချောင်ကို ဖုန်းနားထောင်ခိုင်းပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“ငါ ပြန်လာမှ သားကြောဖြတ်မယ်၊ ကျိုးရွှယ်ချင်းကို သားကြောမဖြတ်နဲ့”

ကျိုးရွှယ်ချင်းက ဖုန်းကိုလုယူကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ယန်ကျောက်၊ ရှင် အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ကလေးကို သေချာစောင့်ရှောက်ပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သားကြောဖြတ်မည်ဟု ပြောလိုက်ရုံဖြင့် မုဒိမ်းမှုမှ “အရမ်း ကောင်းတာပဲ” အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ အမျိုးသမီးများ သားကြောဖြတ်ခြင်းကို မည်မျှရွံရှာကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ကျိုးရွှယ်ချင်းကို လွှတ်ထားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက သူမကို စောစောစီးစီးကတည်းက သားကြောဖြတ်ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ဆုချွန်းချောင်သည် ချန်မေ့လန်အား သားကြောဖြတ်ရန် ဖျောင်းဖျနေခဲ့သော်လည်း သူမ ပတ်ပြေးနေခဲ့လေ၏။

ထို့ကြောင့် ဆုချွန်းချောင်သည် အေးစက်သက် ယမမင်းယန်ကျောက်ထံသို့ လာရောက်ရှာဖွေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်ခါက ယန်ကျောက် စစ်တပ်တွင် အိမ်ထောင်ဖက်မရှာနိုင်ချိန်က ယန်ယုံးသည် သူတို့၏ မူလတန်းကျောင်းမှ အမျိုးသမီးအတန်းဖော်များအကြောင်း မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။

ဆုချွန်းချောင်မှာ စောစောစီးစီး အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့သဖြင့် အခွင့်အရေး လွတ်သွားခဲ့သည်။

ဆုယွမ်ဟုခေါ်သော မိန်းကလေး တစ်ဦးရှိသော်လည်း ယန်ကျောက်၏မိခင်ကိုယ်တိုင် သွားရောက်စေ့စပ်ရာတွင် သူမက သူသည် မည်းလွန်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်ရည်ရှိသည်ဟုဆိုကာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအေးစက်စက် ယမမင်းယန်သည် အပြင်ပန်း ကြမ်းတမ်းသော်လည်း နူးညံ့သောနှလုံးသားရှိပြီး အမျိုးသမီးများအပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်သူ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်က တောင်းဆိုလိုက်၏။

“ချွန်းချောင်၊ ရွာက အမျိုးသမီးတွေကို စုပေးနိုင်မလား၊ သားကြောဖြတ်တဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စကားနည်းနည်း ပြောချင်လို့ပါ”

ထိုအချိန်တွင် ချန်မေ့လန်သည် ကလေးများနှင့်အတူ ဝင်လာပြီး ဆုချွန်းချောင်နှင့် ယန်ကျောက်တို့ ပျော်ရွှင်စွာစကားပြောနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မေးလိုက်သည်။

“ချွန်းချောင်၊ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ”

ဆုချွန်းချောင်က လျှာထုတ်ပြကာ ဖြေလိုက်၏။

“ယန်ကျောက်က သူ့ကိုယ်သူ သားကြောဖြတ်ချင်လို့တဲ့၊ မေ့လန်၊ ယန်ကျောက်ကို ဆင်းရဲလို့ မကောင်းဘူးမထင်နဲ့နော်၊ နင် ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက် ရထားတာ”

ကြီးမားလှသော သားဆက်ခြား းစီမံကိန်း မူဝါဒကြီးအောက်တွင် အမျိုးသမီးများကို မဆိုနှင့်။

မည်သည့် အမျိုးသားကများ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် သားကြောဖြတ်မည်နည်း။

ဆုချွန်းချောင်သည် လူများကို သွားရောက်စုဝေးနေပြီဖြစ်သည်။ ချန်မေ့လန်မှာ ခေါင်းကို အရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လက်ရှိ မူဝါဒမှာ မြို့ပေါ်တွင် အဆင်ပြေသော်လည်း ကျေးလက်ဒေသများတွင်မူ သားဆက်ခြားစီမံကိန်းမှာ တစ်ပြေးညီမူဝါဒဖြစ်ပြီး သားကြောဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် IUD ထည့်ခြင်း တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သားကြောဖြတ်ခြင်းက ကလေးရယူနိုင်စွမ်းကို တိုက်ရိုက်ဖယ်ရှားပစ်ပြီး IUD များမှာမူ သားအိမ် ပေါက်ပြဲနိုင်ခြေရှိလေသည်။

သို့သော် ယန်ကျောက်သည် ရဲစခန်းတွင် အလုပ်လုပ်နေရသူဖြစ်၏။

သူသာ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် သားကြောမဖြတ်ပါက မည်သူက သူ့လုပ်ငန်းခွင်တွင် ပြဿနာလာရှာရဲမည်နည်း။

သူမအနေဖြင့်မူ ပုန်းနေလို့ရသည်မဟုတ်လော။ ခွဲစိတ်ခုတင်ပေါ်ရောက်အောင် သူမကို မည်သူက အတင်းအကျပ်လုပ်နိုင်မည်နည်း။

ယန်ကျောက်က အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်သူ သားကြောဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသနည်း။

ကျိုးရွှယ်ချင်းပြောသကဲ့သို့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် ဥပဒေများကို လိုက်နာရာတွင် သူကိုယ့်သူအတွက်ပင် ချွင်းချက်မထားဘဲ ခိုင်မာသောရွှေဒိုင်းလွှားကြီး ဖြစ်နေ၍များလော။

ချန်မေ့လန်က မေးလိုက်ရ၏။

“ဗိုလ်ကြီးယန်၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် သားကြောဖြတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

သူ မည်မျှပင် ဥပဒေကို လေးစားလိုက်နာသူ ဖြစ်ပါစေ ဤကဲ့သို့တော့မဖြစ်သင့်ပေ။ ဤမူဝါဒသည် တရားဝင် အလုပ်အကိုင်ရှိသူများကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

သူဌေးသစ်များနှင့် ကျောက်မီးသွေးသူဌေးများတွင် ကလေးများစွာ ရှိပြီး နောင်တွင် လူမှုရေးအရင်းအမြစ်များကို ပိုမိုနေရာယူလာကြပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ မညီမျှသော စာချုပ်တစ်ခုပင်။

ယန်ကျောက်က အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာပင် ပြန်ဖြေလာသည်။

“ငါ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကို သားကြောဖြတ်ရင် မင်း ပျော်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလား”

ထို့နောက် သူက သူမကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ချန်မေ့လန်မှာ ခုန်ပေါက်မတတ်ဖြစ်သွားကာ တွေးလိုက်မိ၏။

‘ဗိုလ်ကြီးယန်၊ ရှင် သားကြောဖြတ်ရင် ကျွန်မက ဘာလို့ ပျော်ရမှာလဲ'

အမျိုးသားများ သားကြောဖြတ်ပြီးပါက ထိုကိစ္စတွင် စွမ်းဆောင်ရည် ကျဆင်းသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ချန်မေ့လန်က ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

“ရှင် သားကြောဖြတ်ရင် ကျွန်မက ဘာလို့ပျော်ရမှာလဲ”

ယန်ကျောက်က အမှန်တကယ်ပင် ဖြေကြားလာရာ သူလည်း ထိုအကြောင်းကို သိရှိထားကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

“ယောကျ်ားတစ်ယောက် သားကြောဖြတ်ပြီးရင် အဲဒီကိစ္စမှာ စွမ်းဆောင်ရည် ကျသွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် မင်း နာတော့မှာမဟုတ်ဘူးလေ”

ချန်မေ့လန် တွေးလိုက်မိသည်မှာ ဤအမျိုးသားသည် အပြင်ပန်းတွင် ဖြောင့်မတ်ပုံရသော်လည်း ဤကဲ့သို့သောစကားများကို မည်သို့လုပ်၍ အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့စွာ ထုတ်ပြောနိုင်ရသနည်း ဟူ၍ဖြစ်သည်။

သူမ၏ရင်ခုန်သံများပင် မြန်ဆန်လာရသည်။

ချန်မေ့လန်မှာ အရှက်မရှိသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် အိပ်ခန်းတွင်းကိစ္စများကို မည်သူနှင့်မျှ မဆွေးနွေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ ဤကဲ့သို့သော စကားများကို ပြောဆိုနေရလေပြီ။

“ကျွန်မ အခု သိပ်မနာတော့ပါဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက ပုံမှန်ပဲမဟုတ်ဘူးလား”

ရက်စက်ပြီး နှလုံးသားမည်းညစ်သော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင် အလွန်ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲကာ အပြင်ပန်းတွင်မူ ရိုးရှင်းပြီး ရိုးသားပုံပေါ်သောအမျိုးသားတစ်ဦးအား နှစ်သိမ့်ပေးရန်အတွက်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်သည် ပြုံးလိုက်သော်လည်း မည်သည့်စကားမျှမဆိုချေ။

ချန်မေ့လန်က အကြံပြုကြည့်သည်။

“မူဝါဒကြောင့် သားကြောဖြတ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် တကယ်တော့ အဆက်အသွယ်တွေ၊ ရှောင်လွှဲစရာနည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် အဆက်အသွယ်လေး တိတ်တဆိတ်ရှာပေးပြီး ရှင်က ဟန်ဆောင်လုပ်လိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ”

သံမဏိပမာ ခိုင်မာပြီး ဘက်မလိုက်သော ဗိုလ်ကြီးယန်အား အဆက်အသွယ်များအသုံးပြုရန် အကြံပြုရသည်မှာ သူက လက်မခံသည့်အပြင် သူမကိုပါ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ သတိထား၍ ပြောဆိုခဲ့ရသည်။

ယန်ကျောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

“ဒီကိစ္စအတွက်တောင် အဆက်အသွယ် သုံးလို့ရတာလား”

ချန်မေ့လန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ရှင် သဘောကျမှာ မဟုတ်လောက်ပေမယ့် လူအတော်များများက ဆရာဝန်ကို လာဘ်ထိုးဖို့ ယွမ်ရာဂဏန်းလောက်ပေးပြီး အဆင်ပြေသွားကြတာပဲ၊ သူတို့က ခွဲကြောင်းသေးသေးလေး လုပ်ပေးတယ်၊ အိမ်ပြန်ယူသွားဖို့ လက်မှတ်တစ်စောင် ပေးလိုက်တယ်၊ ပြီးရင် နောက်ပိုင်း သန္ဓေတားဖို့သတိထားရုံပဲလေ”

ဤသည်မှာ လူမှုရေးစံနှုန်းတစ်ခုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤကိစ္စအတွက် သူမကို ဆူပူပါက ကျိုးရွှယ်ချင်း ဖောက်ပြန်ခဲ့သည်မှာ သူနှင့် ထိုက်တန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ယန်ကျောက်က တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“အခု ငါသိသွားပြီ”

သူသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ စစ်တပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကြာရှည်သော စစ်မှုထမ်းဘဝအပြီးတွင် ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းသစ်၏ စည်းမျဉ်းများကို တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်လာနေလေပြီ။