အခန်း ၉၁

အခန်း ၉၁

အဖြူရောင်လ နန်းတော်မှ ဓားသမားနှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲဖြစ်သည်။

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်မှ တပည့်များသာမက ဤပွဲမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသော ဂွမ်မြောင်၊ ဂူဂျူးချောနှင့် ဆုန်အူတို့မှာလည်း မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အာရုံစိုက်နေကြသည်။

ဆယ်ပေအကွာအဝေးမှပင် ခံစားရနိုင်သော အေးစက်သည့် အငွေ့အသက် ပါဝင်သည့် အဖြူရောင်အလင်းတန်းမှာ ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ၎င်းကို ဖြတ်ကျော်၍ ပြာလဲ့လဲ့ မျက်ဝန်းရှိသည့် ဓားသမားက ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာသည်။

"ငါ့အဖေရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အကုန်အမွေရခဲ့ပေမဲ့ ငါ မရခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်"

အရိုးစွဲအောင်ပင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်က ချွန်းယဲရန်း၏ နှင်းဆီရောင်မျက်နှာဆီသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ စဉ်းစားချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ချွန်းယဲရန်းက ခေါင်းကို နောက်သို့ ငဲ့လိုက်သည်။

ရှူး…

ဆံပင်အမျှင်အနည်းငယ်မှာ သူမ၏ နားနားမှ ကပ်၍ ဖြတ်သွားသော သစ်သားဓားကြောင့် ပြတ်ထွက်ကာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသည်။

ငါ ပိတ်ဆို့လို့ မရဘူး။

အစစ်အမှန် တိုက်ပွဲနှင့် လေ့ကျင့်ပွဲ ပေါင်း ၉၉ ကြိမ်တွင် ချွန်းယဲရန်းသည် ချွန်းဂါဆောင်းကို တစ်ကြိမ်မျှ မအနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ အစကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ပါရမီ နံရံကြီးမှာ ယှဉ်စရာမလိုလောက်အောင် မြင့်မားလွန်းသည်။

ငါ့အစ်ကိုကို ဓားနဲ့ မနိုင်နိုင်ဘူး။

သူတို့၏ မွေးရာပါ အရည်အချင်းများမှာ ကွဲပြားကာ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံများမှာလည်း ကွဲပြားသည်။ ချွန်းဂါဆောင်းမှာ အဖေဖြစ်သူ ချွန်းယူဆင်၏ အဖြူရောင်လ ကောင်းကင်လှုပ်ရှားဓားသိုင်းကို သင်ကြားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ချွန်းယဲရန်းမှာမူ တစ်ဆင့်နိမ့်သော အဖြူရောင်လ ကောင်းကင်လျှပ်စီးဓားသိုင်းကိုသာ သင်ယူခွင့် ရခဲ့သည်။ သူမ၏ ပါရမီမှာ အဖြူရောင်လ ကောင်းကင်လှုပ်ရှားဓားသိုင်းကို ကျွမ်းကျင်အောင် သင်ယူရန် မလုံလောက်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

"ပြာလဲ့လဲ့ မျက်လုံးတွေ"

ကျောက်စိမ်းပြာရောင်နှင့် ဆင်တူသော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေသည့် မျက်ဝန်းများ….

"မင်းကို အဖေရဲ့ သမီးလို့ အသိအမှတ်ပြုခဲ့တာ အဲဒီမျက်လုံးတွေကြောင့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်း ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲတာလား"

ချွန်းဂါဆောင်း၏ ဓားမှာ အပေါ်ဘက်သို့ ရွေ့လျားကာ ခေါင်းထက်တွင် တည်ရှိနေသည်။

"မာနကြီးတဲ့ မိန်းကလေး"

သူ့ဓားမှာ ကောင်းကင်မှ ကျလာသည်။ ချွန်းယဲရန်းသည် စောင်းထားသော သူမ၏ဓားဖြင့် ချွန်းဂါဆောင်း၏ ဓားကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အာရုံခံစားမှုက တားမြစ်လိုက်သည်။

ငါ ပိတ်ဆို့လို့ မရဘူး... လွင့်စင်သွားအောင်လည်း မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါဆိုရင်တော့...

ဓားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏လက်ထဲတွင် ခွန်အားများ တိုးဝင်လာသည်။

အဖြူရောင်လ ကောင်းကင်လျှပ်စီးဓားသိုင်း….လရောင်တောက်ပခြင်း

ယခင်က မမြင်ဖူးသည့် အားကောင်းသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းများမှာ ချွန်းယဲရန်း၏ ဓားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချွန်းယဲရန်း"

သူ့ကို ရင်ဆိုင်နေရသော ချွန်းဂါဆောင်းမှာ ပုံမှန်နှင့် မတူဘဲ အလွန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ချွန်းယဲရန်း၏ ဓားက လပြည့်ဝန်းကို ပုံဖော်သကဲ့သို့ ကြီးမားသော စက်ဝိုင်းကို ရေးဆွဲလိုက်ရာ လပြည့်ဝန်းနှင့် ဆင်တူသည့် အဖြူရောင် ဓားစွမ်းအင်မှာ ချွန်းဂါဆောင်းဆီသို့ လည်ပတ်၍ ပျံသန်းသွားသည်။

ချွန်းယဲရန်း၏ မမျှော်လင့်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ချွန်းဂါဆောင်းမှာ သူ့အစွမ်းကုန် ဓားကို ခုတ်ထစ်လိုက်ရသည်။

ဆင်တူသော်လည်း မီးခိုးရောင်သန်းနေသော ချွန်းဂါဆောင်း၏ ဓားစွမ်းအင်နှင့် ချွန်းယဲရန်း၏ ဓားစွမ်းအင်တို့မှာ ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့လည်ပတ်သွားသည်။

ကူ…ဂူ…ဂူ…ဂူ…ဂန်း

ဓားသမားနှစ်ဦး၏ စွမ်းအင်တို့မှာ လက်တစ်ဖဝါးမျှပင် အလျှော့မပေးဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိုက်နေကြသည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ဖန်တီးထားသော ကျောက်တုံးများမှာ အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ကွဲအက်သွားသည်။

မကြာမီ…

ဘုန်း….

စွမ်းအင်များ ထိတွေ့မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော လှိုင်းလုံးကြီးမှာ လေးဖက်လေးတန်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပြင်းထန်သော အသံကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

အံ့ဩသွားသော တပည့်များမှာ နောက်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ ဟျော့အူဂွန်း၊ ဂျုံရိုအာနှင့် ပန်ရှောင်ဖုန်းတို့ကဲ့သို့ ထူးချွန်သော မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်များပင်လျှင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို မည်သို့မှ မကြည့်နိုင်ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသည်။

ချွန်းယဲရန်းသည် ကျောက်တုံးများ ကြေမွသွားစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော ဖုန်မှုန့်များကြားမှတဆင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ ဖုန်မှုန့်များကြားမှ မြင်နေရသော ချွန်းဂါဆောင်း၏ ပုံရိပ်ဆီသို့ သူမ၏ သစ်သားဓားကို ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

အပြင်ပန်းတွင် တစ်ချက်တည်း ထင်ရသော်လည်း ကိုယ်ပိုင် ဓားစွမ်းအင်များ ပါဝင်သည့် ဓားချက်ငါးချက်မှာ အရှိန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့အပေါ်မှာ စက်ဝိုင်းပြည့်လ သိုင်းကွက်ကို သုံးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး"

သူမ၏ နားထဲတွင် ကြည်လင်စွာ ကြားလိုက်ရသော ချွန်းဂါဆောင်း၏ အသံကြောင့် ချွန်းယဲရန်းမှာ အသက်ကို ဝအောင် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချွန်းယဲရန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ အေးစက်သွားသည်။

ဒါက...

ပျံသန်းသွားသော ဓားစွမ်းအင် ငါးချက်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ သူတို့ကြားမှ မီးခိုးရောင် ဓားတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မကြာမီတွင် ချွန်းယဲရန်းသည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ... ပြီးတော့..."

သူမ၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားသော ဖုန်မှုန့်များမှာ တစ်ခဏချင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချွန်းဂါဆောင်း ပေါ်လာသည်။ သူသည် မီးခိုးရောင်သန်းနေသော သစ်သားဓားကို နိမ့်ချလိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို မင်းကို ပြန်သင်ပေးရဦးမယ်"

သူ လာနေပြီ….

ဓားကို ရင်ဘတ်အလယ်တွင် တင်ထားသော ချွန်းယဲရန်း၏ ဆံပင်များမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခုခုကို ထိမှန်လိုက်သကဲ့သို့ လွင့်ခါသွားသည်။

ထိုနောက်တွင် ချွန်းယဲရန်း ကိုင်ထားသော သစ်သားဓားမှာ အပိုင်းပိုင်း အစစ ကျိုးပဲ့သွားပြီး ကျိုးပဲ့သွားသော သစ်သားစများက ချွန်းယဲရန်း၏ မျက်နှာကို ရှသွားသည်။

"..."

ဓားလက်ကိုင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည့် ဆိုးရွားစွာ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားဓားကို ချွန်းယဲရန်းက ငေးကြည့်နေသည်။

ဒါက အဆုံးသတ်ပဲလား။

ဒိုင်အဖြစ် တာဝန်ယူထားသော နည်းပြမှာ မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်များ၏ တိုက်ပွဲဟု မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အဆင့်မြင့်သော ယှဉ်ပြိုင်ပွဲကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလံကို မြှောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"အူး"

ချွန်းယဲရန်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ချွန်းဂါဆောင်းက သူမ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်၍ မြှောက်လိုက်သည်။ အားလုံးမှာ အံ့ဩသွားသော မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ချွန်းဂါဆောင်း၏ အနိုင်ဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားကြောင်း မည်သူမဆို သိနိုင်သည်။ သို့သော် ချွန်းဂါဆောင်းမှာ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

"မင်း ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲတာကြောင့် ပေးဆပ်ရမယ့် အဖိုးအခကို သိထားသင့်တယ် မဟုတ်လား"

လည်ပင်း ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသော ချွန်းယဲရန်းသည် အဖြေမပေးနိုင်သော်လည်း အရေးမကြီးပေ။ သူသည် အဖြေကို လိုချင်၍ မေးခြင်း မဟုတ်ပေ။ ချွန်းယဲရန်း၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ချွန်းဂါဆောင်း၏ လက်ထဲတွင် ခွန်အားများ တိုးဝင်သွားသည်။

"ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါ"

၎င်းကို စောင့်ကြည့်နေသော ဇူဂယ်မင်းက အရေးပေါ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နည်းပြကလည်း အလံကို မြှောက်လိုက်သည်။

"အနိုင်ရသူက အနီရောင်အဖွဲ့မှ ချွန်းဂါဆောင်းပါ ယှဉ်ပြိုင်ပွဲကို ချက်ချင်း ရပ်ပြီး မူလနေရာကို ပြန်သွားကြပါ"

နည်းပြ၏ အော်ဟစ်သံကို မမှုဘဲ ချွန်းဂါဆောင်းမှာ ဂရုမစိုက်ပေ။ ချွန်းဂါဆောင်း၏ လက်ထဲတွင် ချွန်းယဲရန်း၏ သတိမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင်

"ရပ်လိုက်တော့"

ချွန်းဂါဆောင်းသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ်သို့ တက်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက အဖြူရောင်လ နန်းတော်ရဲ့ ကိစ္စပဲ။ ပြင်ပလူတွေ ဝင်မစွက်ဖက်နဲ့"

"ငါ့မှာလည်း ညီမလေး တစ်ယောက် ရှိပါတယ်ဗျာ။ ဒါပေမဲ့... မင်းလုပ်သလိုမျိုး အမှိုက်ဆန်တဲ့ အလုပ်မျိုးတော့ ငါ မလုပ်ဘူး"

သေနေသော ငါးမျက်လုံးများဖြင့် ပျင်းရိစွာ နေတတ်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။ ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်သည့် ဒေါသအငွေ့အသက်မှာ ချွန်းဂါဆောင်းကို ဝန်းရံထားသည်။

"မင်းအလှည့်ပဲ"

"မဖြစ်ဘူး"

ချွန်းဂါဆောင်းထံ ချဉ်းကပ်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းက သူ့ရင်ဘတ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လဲကျသွားသော ချွန်းယဲရန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"..."

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မမျှော်လင့်ထားသော လုပ်ရပ်ကြောင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ချွန်းဂါဆောင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူ ငါ့ကို တွန်းလိုက်တာလား။

သူက ခွန်အားကို လျှော့ထားခဲ့ခြင်းလည်း မဟုတ်သလို သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

ချွန်းယဲရန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရမှုကြောင့် ပူနွေးနေသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြဲတမ်း တင်းမာနေသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ သို့ပါသော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်ဟန် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာမှ မဟုတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ နောက်သို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။

ဒီလို ကောင်စုတ်လေး တစ်ယောက်ဆီကနေလား။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အထိအတွေ့ ကျန်ရစ်နေသေးသကဲ့သို့ ချွန်းဂါဆောင်းသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ဤစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ခံစားချက်ကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်ချင်သည်။ ထိုအတောအတွင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ ဆင်းသွားပြီး သတိလစ်သွားသော ချွန်းယဲရန်းကို ဂရုတစိုက် ချပေးလိုက်သည်။

"အို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ"

သစ်သားဓား ကျိုးပဲ့သွားသည့် အစများက ချွန်းယဲရန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လက်သည်းအရွယ်အစားခန့် ဒဏ်ရာများကို ဖန်တီးထားသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် နောင်တရသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုပြီးနောက် နေရာမှ ထလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းဇူဂယ်မင်း။ မိန်းကလေး ချွန်းယဲရန်းကို ခင်ဗျားဆီ အပ်ခဲ့မယ်"

"ငါ့ဆီ အပ်လိုက်"

ချွန်းယဲရန်းကို ဇူဂယ်မင်းထံ အပ်နှံခဲ့သော ဂျင်ဆိုဟွန်းက ကျောခိုင်းလိုက်သည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ်မှနေ၍ ချွန်းဂါဆောင်းသည် လူသတ်ချင်စိတ်ဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းမှာ ကျောက်ရေအိုင်မှာ ငါတွေ့ခဲ့တဲ့ ကောင်စုတ်လေးနဲ့ တူတဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိနေတယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ် တက်သွားသည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော်နဲ့ အသင်းခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား။ အခုပဲ လုပ်ကြရအောင်"

"မင်းလို မာနကြီးတဲ့ ကောင်စုတ်လေး"

"ညီမဖြစ်သူကို ကိုယ်တိုင် ရိုက်နှက်တဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်ထက်တော့ အများကြီး သာပါသေးတယ်"

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ် တက်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကြောလျှော့နေစဉ် ချွန်းဂါဆောင်းက သူကိုင်ထားသော သစ်သားဓားကို ပစ်ချလိုက်သည်။

"တာအိုကျောင်းတော် အကြီးအကဲ"

သူ့ခေါ်သံကို ဂွမ်မြောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ပြောပါ"

"ကျွန်တော့်ကို စစ်မှန်တဲ့ ဓားကို သုံးခွင့်ပြုမလား"

ထိတ်လန့်စရာ ကမ်းလှမ်းချက်ကြောင့် ဂွမ်မြောင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။ သူ့ဘေးတွင် စဉ်းစားနေသူ ဆုန်အူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောသည်။

"ဒါက အန္တရာယ် အရမ်းများတယ်။ သခင်လေးချွန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အရမ်း စိုးရိမ်တယ်"

ဆုန်အူမှာ ချွန်းဂါဆောင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော ပါရမီကို အကြိမ်ကြိမ် ချီးကျူးခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် စစ်မှန်သောဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အစွမ်းကုန် ယှဉ်ပြိုင်မည့် ချွန်းဂါဆောင်းကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေခြင်းပင်။

သို့သော် သူနှင့် မတူဘဲ ဂူဂျူးချောက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခွင့်ပြုလိုက်ပါ"

ဆရာသခင် နှစ်ဦးမှာ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် အမြင်များကို ပေးလိုက်ကြသည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဂွမ်မြောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ ခွင့်ပြုတယ်"

တာအိုကျောင်းတော် အကြီးအကဲ ဂွမ်မြောင်၏ ခွင့်ပြုချက်ကြောင့် တွန့်ဆုတ်နေသော နည်းပြများက စစ်မှန်သော ဓားကို ယူဆောင်လာပြီး ချွန်းဂါဆောင်းနှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်"

"အာ တောင်းပန်ပါတယ်။ သီးသန့် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ဓားတွေ မရှိဘူး... ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားကို ယူလာမလား"

နည်းပြ၏ မေးခွန်းကို ဂျင်ဆိုဟွန်းက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်က ပျံသန်းတဲ့ဓား မလိုဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ ခါးပတ်ကြားမှ အနက်ရောင် ပုလွေတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဆရာသခင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကောင်းကင်အသံပန်းတရာ အိုယိုရန်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ရပါပြီ"

"အဲဒါ ပုလွေ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်။ မမှုတ်တာ ကြာပြီ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အနက်ရောင် ဆီးနှင်းရနံ့ကို သူ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် နေရာအနှံ့ သုတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် စစ်မှန်သော ဓား သို့မဟုတ် ပျံသန်းနိုင်သော ဓားအစား ပုလွေကို ထုတ်လိုက်သည့်အခါ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်မှ သိုင်းပညာရှင်များ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။

သိုင်းပညာရှင် အများစုမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြပြီး မုရုံဆူဆူနှင့် အိုဆောဟွာတို့အတွက်လည်း အတူတူပင်။

"ဟေး သူရဲကောင်းဂျင်ဆိုဟွန်းက အသံပညာကိုလည်း တီးတတ်တာလား"

"မသိဘူး။ ငါလည်း မသိဘူး"

အိုဆောဟွာနှင့် မုရုံဆူဆူတို့မှာ ဘေးချင်းကပ်ထိုင်ကာ ယှဉ်ပြိုင်ပွဲကို ကြည့်နေကြသည်။ ထို့အပြင် ချွန်းဂါဆောင်းနှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း နှစ်ဦးစလုံးနှင့် ကိစ္စရှိနေသော ဂျုံရိုအာမှာ အလွန် စိတ်တိုနေသည်။

"ဒီ မိုက်မဲတဲ့ကောင်က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပုလွေကို ထုတ်လာတာလဲ"

သူသည် ဤတစ်ခါတွင် ထိုလှည့်စားတတ်သော ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ သိုင်းပညာကို မြင်ရလိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဤဂျုံရိုအာကို စနောက်နေသကဲ့သို့ ပုလွေကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူ့ရဲ့ တစ်ကနေ ဆယ်အထိ ဘာတစ်ခုမှ မကြိုက်ဘူး"

"အကြီးအကဲဂူ"

"သူ့ရဲ့ အသံပညာက ယုံကြည်ရပါတယ် ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့"

"ဂျင်ဆိုဟွန်းက အသံပညာကို တီးတတ်မှန်း အကြီးအကဲ သိထားတာလား"

"သိတာပေါ့။ ငါ ကိုယ်တိုင် ကြုံဖူးတာ"

ဂူဂျူးချောက ချွန်းဂါဆောင်းနှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းတို့၏ ယှဉ်ပြိုင်ပွဲကို စိတ်ဝင်စားသော မျက်နှာဖြင့် စောင့်မျှော်နေသည်။ ဆုန်အူမှာမူ စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရှိသော ပုတီးစေ့များဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ စာပေများကို ရွတ်ဖတ်နေသည်။

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်၏ တာအိုကျောင်းတော် အကြီးအကဲ ဂွမ်မြောင်မှာ အတွင်းအားများကို တိတ်တဆိတ် လှည့်ပတ်နေသည်။ ၎င်းမှာ မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေတစ်ခုအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းပင်။

ပုလွေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသူမှာ ချွန်းဂါဆောင်းလည်း ပါဝင်သည်။

"လူတစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုတာက ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်"

"ကျွန်တော်က ဆရာသခင်ကြီး တစ်ဦးဆီမှာ သင်ယူခဲ့တာမို့ စိတ်မပူပါနဲ့"

"ဒါက မင်းအတွက် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။ မင်းရဲ့ ပျံသန်းတဲ့ဓားကို ယူလာခဲ့"

"မလုပ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့် ခွန်အားကို မထိန်းချုပ်နိုင်မှာ စိုးတယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အမြဲတမ်း စိတ်ရင်းမှန်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းကို မသိသော ချွန်းဂါဆောင်း၏ သည်းခံစိတ်မှာ ယခုအခါ ကုန်ဆုံးသွားတော့မည်။

"ဟူး..."

သက်ပြင်းချလိုက်သည်နှင့်အတူ ချွန်းဂါဆောင်း၏ အကြည့်မှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချွန်းဂါဆောင်းသည် စစ်မှန်သော ဓားကို အမူအရာမဲ့ မျက်နှာဖြင့် မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒါဆို အခုက အဖြူရောင်လ နန်းတော်ရဲ့ ပွဲကို နှောင့်ယှက်ခဲ့တဲ့အတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် အချိန်ပဲ"

ချွန်းဂါဆောင်းတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် စကားပြောရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ပေ။

အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်ပါက ထိုသို့သော မာနကြီးသည့် အလုပ်မျိုး ထပ်မလုပ်မိစေရန် သင်ခန်းစာပေးရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။

သင်ခန်းစာ၏ အဖိုးအခမှာ ပုလွေကို ကိုင်ထားသော မာနကြီးသည့်သူ၏ ညာလက်ဖြစ်သည်။

"အရင်ဆုံး မင်းရဲ့..."

ချွန်းဂါဆောင်းမှာ အံ့ဩသွားသည်။ အကြောင်းမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် အကွာအဝေးမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ဝေးကွာနေသောကြောင့်ပင်။

သူ ဘယ်တုန်းက ရွေ့သွားတာလဲ။

ဆယ်လှမ်းအတွင်း ရှိနေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ယခုအခါ အလှမ်းသုံးဆယ်လောက် နောက်သို့ ရောက်သွားသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အနက်ရောင်ဆီးနှင်းရနံ့ကို ပါးစပ်နားသို့ ပို့ဆောင်ကာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ကြာပြီနော်... အဆင်ပြေမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

မကြာမီတွင် လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ရရှိထားသော ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အနက်ရောင်ဆီးနှင်းရနံ့က ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းထွက်လာသည်။

ဘီ….

အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသော အနက်ရောင်ဆီးနှင်းရနံ့၏ ထိတ်လန့်စရာ အသံကြောင့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ကျော်လွန်၍ ယှဉ်ပြိုင်ပွဲကို ကြည့်နေသော အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်မှ သိုင်းပညာရှင်များမှာ ပါးစပ်မှ အမြုပ်များထွက်ကာ လဲကျကုန်သည်။

သူတို့၏ ဦးနှောက်မှာ အတွင်းအားများ ပါဝင်သော ထိတ်လန့်စရာ အသံကို မခံနိုင်ကြပေ။ ထိုထိတ်လန့်စရာ အသံမှာ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော နည်းပြများကိုလည်း ထိခိုက်စေသည်။

"အူး... အော့"

နောက်ဆုံး အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ နည်းပြများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားသည်။

"ဘာ…ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ... ဒီ ထိတ်လန့်စရာ အသံက..."

ဆုန်အူက သူ့နားနှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် ပိတ်ကာ မျက်ရည်ကျလာသည်။ ဂွမ်မြောင်၏ အခြေအနေမှာလည်း ထူးခြားမှု မရှိပေ။

ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ ဆရာသခင် တစ်ဦးဖြစ်သော သူ့အတွက်ပင်လျှင် အတွင်းအား ပါဝင်သော ထူးဆန်းသည့် အသံကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။ ဂူဂျူးချောပင်လျှင် သူ၏ လက်ချောင်းများကို နားထဲသို့ ထည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။

"အော့"

မမျှော်လင့်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ချွန်းဂါဆောင်း၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။

"ဒါ... ဘယ်လို လှည့်ကွက်မျိုးလဲ..."

"အို ခင်ဗျား မလဲသွားဘူးလား"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် စနောက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အချိန် အတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူ့၏ တီးမှုတ်မှုကို ကြားပြီးနောက်တွင်ပင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နိုင်သော သူတစ်ဦးကို တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"အခုကစပြီး စတော့မယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ အခမဲ့ တီးပေးမယ်"

အနက်ရောင်ဆီးနှင်းရနံ့ပေါ်တွင် ရှိသော ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်မှာ ချောမွေ့စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

"မင်း စိတ်ကြိုက် ခံစားလိုက်ပါ"