အခန်း ၉၂

အခန်း ၉၂

ချွန်းဂါဆောင်းမှာ ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားနေရသည်။ နားများမှာ အကြားအာရုံ ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အမြင်အာရုံမှာလည်း ဝေဝါးနေသည်။

ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

ချွန်းဂါဆောင်းသည် စိတ်ကို အေးအေးထားကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်သည်။

အဲဒီကောင်စုတ်လေးက ပုလွေကို ထုတ်ပြီး တီးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့...

လူတစ်ယောက် တီးခတ်နိုင်သည်ဟုပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နားမခံသာသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့ထက်ပိုသည်မှာ ထိုထိတ်လန့်စရာ အသံထဲတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အတွင်းအားများ ရောနှောနေခြင်းပင်။

ငါ အတွင်းဒဏ်ရာ ရသွားပြီ။

သူ၏ အတွင်းအား လည်ပတ်မှုမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အထဲမှ အနှောက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လေးလံနေသော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ သွေးကြောများ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

"ဒါက အသံပညာလား"

"ဟုတ်တယ် ဒါ အသံပညာပဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အနက်ရောင်ဆီးနှင်းရနံ့ကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

သူ ဒီလောက်ကြာအောင် ဘာလို့ ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်မနေခဲ့တာလဲ... ဒီအရာကြောင့်လား။ ဒါပေမဲ့ ဆိုဝီဂျွန်းကတော့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ကောင်တွေကို သတ်ခဲ့တာက ပျံသန်းတဲ့ဓားနဲ့လို့ ပြောခဲ့တာပဲ။

ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာသော ချွန်းဂါဆောင်းသည် ဓားလက်ကိုင်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မကြာခင် ငါ သိရလိမ့်မယ်"

အသံပညာသည် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲသော အရာဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ၎င်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်ဘဲ အသံကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် ခုခံရန် သို့မဟုတ် တုံ့ပြန်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ သို့သော် အသံပညာတွင် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော အားနည်းချက် တစ်ခု ရှိသည်။

ငါ အရင် အလစ်ဝင်တိုက်မယ်။

ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲသလောက် အသံပညာရှင်များသည် အနီးကပ်တိုက်ပွဲတွင် အားနည်းကြသည်။ အစကတည်းက သူတို့၏ လက်နက်မှာ တူရိယာဖြစ်နေသဖြင့် ဓားကဲ့သို့သော လက်နက်များအပေါ် အားနည်းသည်။

ချွန်းဂါဆောင်းသည် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ အသံပညာဟု အမည်တပ်ကာ ထိတ်လန့်စရာ အသံများဖြင့် သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းပင်။

ဖတ်ဖတ်ဖတ်….

ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသော ချွန်းဂါဆောင်းက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ဓားမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးရောင် ဓားစွမ်းအင်မှာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

"..."

ချွန်းဂါဆောင်းသည် လွတ်လပ်နေသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အသံပညာရှင်တွေက ခြေလှမ်းမြန်တယ်လို့ ပြောကြတာပဲ"

"ဟုတ်လို့လား"

"မင်းက ကြွက်တစ်ကောင်လို မြန်လှပါလား ကောင်စုတ်လေး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် အကွာအဝေးကို တိုးမြှင့်လိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အနက်ရောင်ဆီးနှင်းရနံ့ ကို ပါးစပ်နားသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

"ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ။ အခုကစပြီးမှ စမှာလို့"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အနက်ရောင်ဆီးနှင်းရနံ့ မှာ ထပ်မံ၍ ထိတ်လန့်စရာ အသံများကို ဟိန်းထွက်စေပြန်သည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အတွင်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

ချွန်းဂါဆောင်းသည် အသံပညာ မပြီးဆုံးမီ ဂျင်ဆိုဟွန်းထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေပြီး ခေါင်းများ မူးဝေနေသော်လည်း ချွန်းဂါဆောင်းမှာ လူထက်ပိုသော သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ပြသလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်အောင် ခုတ်ထစ်ပြီး သတ်ပစ်မယ်"

ချွန်းဂါဆောင်း၏ ဓားမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်းထန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် သူ၏ဓားမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းထံ မရောက်နိုင်သေးပေ။

မည်မျှပင် အရှိန်ပြင်းစွာ လှုပ်ရှားပါစေ အနက်ရောင်ဆီးနှင်းရနံ့ ကို ပါးစပ်နား တေ့ထားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် အကွာအဝေးကို သူ မလျှော့ချနိုင်ခဲ့ပေ။

ငါ ကပ်လို့ မရဘူး။

ချွန်းဂါဆောင်း၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

"အော့"

အတွင်းဒဏ်ရာကြောင့် သူ၏ အတွင်းအား လည်ပတ်မှုမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အချိတ်အဆက် လွဲချော်နေသည်။

ချွန်းဂါဆောင်းမှာ ရပ်တန့်လိုက်ရပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အမုန်းကြီးသော မျက်ဝန်းဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါလည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခြေလှမ်း သုံးဆယ်အကွာတွင် ရှိနေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ အခု ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်ဖို့ အချိန်ရပြီလို့ မခံစားရဘူးလား"

"မင်းရဲ့ မာနကြီးတဲ့ ပါးစပ်ကတော့ မရပ်ဘူးပဲ"

"ပြီးသေးဘူးလား။ မင်းက တကယ့်ကို ခေါင်းမာတာပဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဆီးနှင်းရနံ့ ကို ပါးစပ်နားသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့မှ အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ချွန်းဂါဆောင်း၏ မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ နောက်ပြောင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒါကို ဒီထက်ပိုပြီး ဆွဲထားလို့ မရဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ပရိသတ်အတွက် အနက်ရောင်ဆီးနှင်းရနံ့ ကို လေးနက်စွာဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒါက နောက်ဆုံးသီချင်းပဲ။ သီချင်းနာမည်ကတော့ လေးရာသီ စံပယ်တော် မူးယစ်သီချင်းလို့ ခေါ်တယ်။ ခင်ဗျားအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ အချိန်လေး ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်"

ယနေ့အတွက် နောက်ဆုံးသီချင်းဖြစ်သည့် လေးရာသီ စံပယ်တော် မူးယစ်သီချင်းကို ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အသက်ရှူသံ၊ လက်အထိအတွေ့တို့ဖြင့် စတင် တီးခတ်လိုက်သည်။

နွေဦး၏ ငြိမ့်ညောင်းမှုကို ခံစားရသော ပထမဆုံး တေးသွားတွင် ချွန်းဂါဆောင်း၏ ဒူးများမှာ ယိုင်နဲ့သွားသည်။

"အော့"

သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဖြိုခွင်းရန် ကြိုးစားနေသော အသံပညာကို ဆန့်ကျင်ရင်း ချွန်းဂါဆောင်းသည် အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်တိုးလာကာ ထိုအချိန်တွင် နွေရာသီကို ကိုယ်စားပြုသော ဒုတိယမြောက် တေးသွားမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြာကျနေသော နေ့လယ်ခင်း၏ ပူနွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ချွန်းဂါဆောင်း၏ နဖူးနှင့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချွေးများ ပြန်လာသည်။

သူ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း ပူပြင်းနေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်များ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း ချွန်းဂါဆောင်း၏ ခြေလှမ်းများ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် သူ့အကြား အကွာအဝေးမှာ ၁၅ လှမ်းသာ ရှိတော့သည်။

"အူး"

လေးလံသော ခြေလှမ်းများကို လှမ်းရင်း ချွန်းဂါဆောင်းသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် အကွာအဝေးကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချလိုက်သည်။

မကြာမီ ဆောင်းဦးကို ကိုယ်စားပြုသော တတိယမြောက် တေးသွားမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။

စိတ်ဓာတ်ကို ဖြိုခွင်းသည့် နွေဦးတေးသွားနှင့် မတူဘဲ ဆောင်းဦးတေးသွားမှာ ချွန်းဂါဆောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားသည်။ ဓားသွားများ ပါဝင်သည့် လေပြင်းများက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ခုတ်ထစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ယခုအခါ ချွန်းဂါဆောင်း၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။

နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ကွဲအက်သွားပြီး အံတင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည့်အတွက် သွားဖုံးများမှလည်း သွေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချွန်းဂါဆောင်းသည် သွေးရောင်သန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ငါ... အနိုင်ယူခံရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချွန်းဂါဆောင်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အမှန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ ထိပ်တန်းအဆင့် ရောက်ရှိနေသော ဆရာသခင်များပင် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲသော လေးရာသီ စံပယ်တော် မူးယစ်သီချင်းကို သည်းခံကျော်ဖြတ်ကာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လေးရာသီ စံပယ်တော် မူးယစ်သီချင်း၏ နောက်ဆုံး တေးသွားဖြစ်သော ဆောင်းရာသီ ရောက်ရှိလာသည်။

အရိုးထဲထိ အေးစက်စေမည့် အအေးဓာတ်က ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ အရေပြားသာမက သွေးကြောများပါ အေးခဲသွားတော့မည့်အလားပင်။

သို့သော်လည်း ချွန်းဂါဆောင်းမှာ မတ်မတ်ရပ်နေဆဲပင်။ ဘယ်တော့မှ မကျိုးပဲ့မည့် နှစ်သောင်းနှစ်ကြာ အေးစက်သော သံမဏိဓားတစ်လက်ကဲ့သို့။

"အဖြူရောင်လ နန်းတော်ရဲ့ သခင်လေး။ အဲဒါက ငါ ချွန်းဂါဆောင်းပဲ"

သူ၏ဓားသည် မီးခိုးရောင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ မကြာမီ လေပြင်းမှာ ဓားစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓားကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်ကာ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးခဲသွားစေသည်။

"ဒူးထောက်လိုက်။ မင်းလို အမှိုက်မျိုးက ဒူးထောက်သင့်တယ်"

သူ၏ဓားမှာ အနက်ရောင်ဆီးနှင်းရနံ့ ကို ပါးစပ်နား တေ့ထားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ချွမ်း…

သစ်သားဓား မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော ဓားဖြင့် ဖော်ဆောင်လိုက်သည့် အဖြူရောင်လ ကောင်းကင်လှုပ်ရှားဓားသိုင်းမှာ အဆင့်ချင်း မတူညီပေ။

အပြာရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းပြီး ဆိုးရွားသော ဓားရာကြီးတစ်ခု စွဲထင်သွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဆုန်အူနှင့် ဂွမ်မြောင်တို့မှာ ထိုင်နေရာမှ အလန့်တကြား ထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင် ချွန်းဂါဆောင်း၏ ဓားချက်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်သွားစေသည်ဟု ထင်မြင်မိသောကြောင့်ပင်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဂူဂျူးချောမှာမူ မလှုပ်ရှားဘဲ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ တစ်ဖက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကြီးမားသော ဓားစွမ်းအင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာမှ ချွန်းဂါဆောင်းမှာ မောဟိုက်နေသည်။

ငါ့ လက်ချောင်းထိပ်မှာ ဘာထိတွေ့မှုကိုမှ မခံစားလိုက်ရဘူး။

ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မခုတ်မိခဲ့ခြင်းပင်။

မလွတ်နိုင်တဲ့ အချက်ဖြစ်သင့်တာ...

ချွန်းဂါဆောင်း နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်ဆီးနှင်းရနံ့ ကို ချထားပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်သွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြဲစုတ်နေသော အဝတ်အစားကို ငေးကြည့်နေသည်။

"ဖူး... သေမလိုပဲ"

"အမြန်နှုန်းကပဲ မင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော လှည့်ကွက်လား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ငါ့ကို အခုထိ အထင်သေးနေတုန်းလား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ခေါင်းတစ်ဖက်ကို ကုတ်ရင်း ပြောသည်။

"ငါ ဝန်ခံပါတယ်။ မင်း... မင်းက တကယ့်ကို သန်မာတယ်။ ကျောက်ရေအိုင်မှာ ငါတွေ့ခဲ့တဲ့ ကောင်စုတ်လေးလိုပဲ"

ကျောက်ရေအိုင်မှာ တွေ့ခဲ့သည့် ထိုကောင်စုတ်လေးက မည်သူဖြစ်သည်ကို သူ မသိသလို စိတ်လည်း မဝင်စားပေ။ ချွန်းဂါဆောင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းအပေါ်တွင်သာ တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်။ အကြောင်းအရင်းကို သူကိုယ်တိုင် မသိသော်လည်း ဤနေရာတွင် သူ့ကို မနိုင်ပါက နောင်တွင်လည်း အနိုင်ရလိမ့်မည်မဟုတ်ဟူသော ကြိုတင်နိမိတ်ဆိုးကို ခံစားနေရသည်။

ငါ... အဲဒီကောင်လေးဆီကနေ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရတာလား။

သူ ဝန်မခံနိုင်ပေ။

သူသည် တစ်နေ့တွင် အဖြူရောင်လ နန်းတော်၏ သခင်ဖြစ်လာမည့်သူ၊ အဖေဖြစ်သူ ချွန်းယူဆင်၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံမည့်သူ ဖြစ်သည်။ ကုန်သည်မျိုးရိုးမှ ပျင်းရိသော လူပျင်းတစ်ယောက်ကိုပင် မနိုင်သည့် အဖြစ်ဆိုးမျိုးဖြင့် သူ မနေနိုင်ပေ။

ချွန်းဂါဆောင်းသည် အတွင်းအားအကုန်လုံးကို စုစည်းလိုက်သည်။ အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်တို့သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ကြမ်းပြင်ကို အေးခဲသွားစေသည်။

"အလွန်အေးစက်သည့် ရေခဲခွဲခြင်း"

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အလွန်အေးစက်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည့် ချွန်းဂါဆောင်းကို မြင်သောအခါ ဆုန်အူနှင့် ဂွမ်မြောင်တို့က တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့... အခု မြင်လိုက်ရပြီလား"

ဆုန်အူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ ဂွမ်မြောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခါးပတ်တွင် ချိတ်ထားသော ဓားဆီသို့ လက်ကို ပို့လိုက်သည်။

"ဒီအဆင့်ရှိတဲ့ ရေခဲစွမ်းအင်သိုင်းဆိုရင်တော့..."

"အဖြူရောင်လ နန်းတော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို နည်းနည်းတော့ မြင်လိုက်ရပြီ ထင်တယ်"

ဂူဂျူးချောသည် ထိုသိုင်းပညာမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ ချွန်းဂါဆောင်းသည် ဖုံးကွယ်ထားသော သူ၏ စစ်မှန်သည့် စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်သောအခါ ဆုန်အူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောသည်။

"ယှဉ်ပြိုင်ပွဲကို ရပ်လိုက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ဘယ်သူပဲနိုင်နိုင် နှစ်ယောက်လုံး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရလိမ့်မယ်"

ဂွမ်မြောင်လည်း ထိုသို့ပင် တွေးနေသော်လည်း ရပ်တန့်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ အစကတည်းက ချွန်းဂါဆောင်းရော ဂျင်ဆိုဟွန်းပါ ယှဉ်ပြိုင်ပွဲကို ရပ်တန့်ရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။

"ကြည့်ကြတာပေါ့။ ခင်ဗျားပြောသလိုပဲ အဆင့်အတန်းဆိုတာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးရမှာ မဟုတ်လား"

စဉ်းစားနေသော ဂွမ်မြောင်သည် ခါးပတ်တွင် လက်ကိုတင်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဆုန်အူလည်း စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း တာအိုကျောင်းတော် အကြီးအကဲ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားသောအားဖြင့် ပုတီးစေ့များကို တိတ်တဆိတ် ပွတ်နေလိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း စစ်မှန်သော စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်သော ချွန်းဂါဆောင်းသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်သွားသည်။

သူ၏ အရှိန်မှာ ယခင်က မြင်ဖူးသမျှ ချွန်းဂါဆောင်းထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်သော ချွန်းဂါဆောင်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ဝါးမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းထံ ပျံသန်းသွားသည်။

"ဒါတော့ နည်းနည်း အန္တရာယ်များပြီ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုသိုင်းကို အသုံးပြုကာ ချွန်းဂါဆောင်း၏ ရေခဲလက်ဝါးကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ဘန်း….

ရေခဲလက်ဝါးမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ချွန်းဂါဆောင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဤမျှဖြင့် မပြီးဆုံးသေးပေ။

သူသည် လက်ဝါးများကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်နေပြီး အေးစက်သော စွမ်းအင်များမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသည်။

ဒါက...မဖြစ်နိုင်တာ

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ရေခဲလက်ဝါးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရေခဲထောင်ချောက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေမှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချွန်းဂါဆောင်းသည် ဓားကို အပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။

ဓားသွားမှလည်း အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။

"မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ဖွင့်ပြီး ကောင်းကောင်းကြည့်ထား။ ဒါက အဖြူရောင်လရဲ့ ဓားပဲ"

သူ၏ မီးခိုးရောင်ဓားမှာ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီးနောက် အဖြူရောင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချွန်းယဲရန်း၏ တောက်ပသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းထက်ပင် သာလွန်သော အဖြူရောင် ဓားအလင်းမှာ တိမ်တစ်စမျှ မရှိသော ကောင်းကင်မှ လပြည့်ဝန်းထက်ပင် ပိုမို တောက်ပနေသည်။

မကြာမီ ကြီးမားလှသော အဖြူရောင်လဝန်းကြီးမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာသည်။

အနည်းဆုံး လူတစ်ရာဆန့်သော ကြီးမားသည့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကြီးမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။ မာကျောလှသော ကျောက်တုံးများပင် ကောင်းကင်မှ ကျလာသော အဖြူရောင်လဝန်းကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းနှင့် ထိုနေရာတွင် ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်တည်နေသော ချွန်းဂါဆောင်းဖြစ်သည်။

"ဟူး..."

အသက်ရှူထုတ်နေသော ချွန်းဂါဆောင်း၏ အေးစက်သည့် အကြည့်မှာ ရှေ့တည့်တည့်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဘာလို့... မသေသေးတာလဲ"

မည်သည့် မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်မဆို ဆယ်ကြိမ်သေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်း မလဲကျသေးပေ။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ရှေ့တွင် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမှန်းမသိသော ဓားဆယ်လက်မှာ ဒိုင်းသဖွယ် ကာကွယ်ပေးထားသည်။ ချွန်းဂါဆောင်းသည် ထိုဓားများမှာ အစောပိုင်းက သတိလစ်သွားသော အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်မှ သိုင်းပညာရှင်များ၏ ဓားများဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကို အလေးအနက်ထားပြီး ရင်ဆိုင်တော့မှာလား"

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ဓားဆယ်လက်မှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့ဩသွားသော ချွန်းဂါဆောင်း ခေါင်းမော့လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

"ဒီကောင်..."

ဒေါသကြောင့် ပူလောင်နေသော ချွန်းဂါဆောင်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်သီးချက် ကျရောက်လာသည်။

ထပ်….

ခေါင်းထိပ်ကို အတိုက်ခံလိုက်ရသော ချွန်းဂါဆောင်းသည် နောက်ဆုံး အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ လဲကျသွားသည်။

"ဟူး…ကပ်သီလေးပဲ"

ဓားများကို ပျံသန်းစေသည့် သိုင်းကွက်ကို အသုံးပြုဟန်ပြုကာ ချွန်းဂါဆောင်း၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းနိုင်ခဲ့သော ဂျင်ဆိုဟွန်းက ပခုံးကို ပွတ်လိုက်သည်။

ချွန်းဂါဆောင်း နောက်ဆုံး ပြသသွားသော ဓားချက်မှာ အလွန် ထက်မြက်သည်။ သူသာ တုံ့ပြန်မှု နည်းနည်းလေး နောက်ကျသွားပါက လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားနိုင်လောက်သည်။

"မာနကြီးတဲ့ ကောင်စုတ်လေး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် လဲကျနေသော ချွန်းဂါဆောင်း၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဓားများကို အင်အားသုံး၍ ဆွဲယူခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ အတွင်းအားမှာ ခမ်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် ခွန်အားများလည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပက်လက်အနေအထားဖြင့် လှဲချလိုက်သည်။

"ယှဉ်ပြိုင်ပွဲပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သေလောက်အောင်ကို ပင်ပန်းတာပဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ထိုနေရာမှာပင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ရှုပ်ပွနေသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် အိပ်ပျော်ကာ ဟောက်သံပင် ထွက်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မြင်သောအခါ ဂွမ်မြောင်နှင့် ဆုန်အူတို့မှာ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"သခင်လေးဂျင်ရဲ့ အဆင့်က သာမန်မဟုတ်ဘူး"

ဆုန်အူ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဂျင်ဆိုဟွန်း နောက်ဆုံး ပြသသွားသော ဓားထိန်းချုပ်မှု သိုင်းမှာ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။

အဲဒီ ခဏလေးအတွင်းမှာ ဓားဆယ်လက်ကို ရွေ့ပြီး ချွန်းဂါဆောင်းရဲ့ ဓားကို ကာကွယ်လိုက်တယ်ပေါ့...

ဂူဂျူးချောနှင့် နမ်ဂုံမူဟျော့တို့က အသိအမှတ်ပြုထားသော ပါရမီရှင်ပင်။

ဂွမ်မြောင်သည် ထိုင်ခုံမှ ထကာ ယှဉ်ပြိုင်ကွင်းရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်…

"အူး"

ခိုင်ခံ့မှုတွင် ဗဟိုလွင်ပြင်၌ အားအကောင်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်သော ဟီဘေပန်မျိုးနွယ်မှ ပန်ရှောင်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် ကြောင်တောင်တောင် မျက်နှာဖြင့် ထလိုက်သည်။

"ဘာ... ဖြစ်သွားတာလဲ"

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ရှင်းလင်းနေသော ဂွမ်မြောင်သည် ပန်ရှောင်ဖုန်း နိုးထလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အင်း..."

ယခုသည် ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ၏ ရလဒ်ကို ကြေညာရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ ဂွမ်မြောင်သည် သတိလစ်နေကြသော အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းတော်မှ သိုင်းပညာရှင်များ၏ ရှေ့တွင် အားမာန်အပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီယှဉ်ပြိုင်ပွဲရဲ့ အနိုင်ရသူကတော့ အနီရောင်အဖွဲ့ပဲ"

"ဟင်"

မမျှော်လင့်ထားသော ရလဒ်ကြောင့် ပန်ရှောင်ဖုန်းမှာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ ဂွမ်မြောင်က သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းနိုင်တယ် ပန်ရှောင်ဖုန်း"

ထိုစကားကြောင့် ပန်ရှောင်ဖုန်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။

"...ငါ... ကျွန်တော်လား"