အခန်း ၁၀၀

အခန်း ၁၀၀

"ခင်ဗျားတို့က... ဘယ်သူတွေလဲ"

"အာ... ကျွန်တော်တို့က သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ်က ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အထူးစစ်ဆင်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေပါ"

"ဟင်... အထူးစစ်ဆင်ရေးတပ်ဖွဲ့ ဟုတ်လား..."

ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းမှ လူငယ်သိုင်းသမားများမှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ နားဖြင့် ကြားလိုက်ရသော်လည်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ခဏလောက် ခေါင်းကုတ်ပြီးနောက် လူငယ်သိုင်းသမားက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး"

ဂိုဏ်းတံခါးဝမှ အစောင့်လူငယ်လေး ဝင်သွားပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာသံမှ မကြားရပေ။

"ဘာ သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ်က လူတွေ စေလွှတ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား"

ဂိုဏ်းထဲမှ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် အဝတ်အစားများ လွင့်ပျံလျက် လေထဲတွင် ပျံသန်းလာသကဲ့သို့ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ပြေးလာသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရောက်လာသည်။

"မင်းတို့က..."

သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ်မှ လူများဟု သိလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူတို့၏ အသွင်အပြင်မှာ အလွန်ပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်။ ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး လှည်းဆွဲရန်ပင် ပိုက်ဆံမရှိသည့်နှယ် နွားလှည်းဖြင့် ကောက်ရိုးပုံများ တင်ဆောင်လာကြသည်။

ဘာလဲ... ဒီလူတွေက သူတောင်းစားတွေလား။

ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဟန်ဆိုအွန်းမှာ ဤအခြေအနေကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ အွန်းဘန်က သူ့မျက်လုံးထဲရှိ သံသယကို ရိပ်မိလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ တစ်ဦးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို နှိုးလိုက်စမ်း"

ယူအူဆွန်းက ကောက်ရိုးပုံထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ အိပ်မှုန်စုန်မွှားဖြင့် အိပ်ပျော်နေခဲ့သူကဲ့သို့ပင်။

"ဟူး... ရောက်ပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ လှည်းပေါ်မှ ယိုင်တိုင်တိုင် ဆင်းလာပြီး ဟန်ဆိုအွန်းကို အိပ်ငိုက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အာ... မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ် အထူးစစ်ဆင်ရေးတပ်ဖွဲ့ တတိယအုပ်စု ခေါင်းဆောင် ဂျင်ဆိုဟွန်းပါ"

"မင်းတို့က... တကယ်ပဲ သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ်က လာတာလား"

ဟန်ဆိုအွန်း၏ လေသံမှာ သူတို့ အဖွဲ့ချုပ်က မဟုတ်ပါစေနဲ့ဟု ဆုတောင်းနေသည့်အတိုင်းပင်။ ဂျင်ဆိုဟွန်းကမူ တောက်ပစွာပင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

"ဒ….ဒါဆို... အထဲကို အရင်ဝင်ကြပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ နွားနားဖို့ နေရာရှိမလား"

"အထဲမှာ တိရစ္ဆာန်ရုံ ရှိပါတယ်။ အဲဒီမှာ ထားလိုက်ပါ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အွန်းဘန် ငါတို့ ဟွမ်းဂူးကို သွားထားပေးလိုက်ဦး"

"ဘာလို့ ငါလဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက အော်ဟစ်နေသည့် အွန်းဘန်ကို စကားမပြောဘဲ ရွှေလက်ပတ်ကိုသာ ခေါက်ပြလိုက်ကာ ထိုအချက်ဖြင့် ကိစ္စပြီးသွားသည်။

"ခွပ်"

အွန်းဘန်မှာ အံတင်းတင်းကြိတ်ပြီး နွားလှည်းကို ရွှေ့သွားရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဟန်ဆိုအွန်းနှင့်အတူ ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းမှာ အလွန်သေးငယ်ပြီး အဆောက်အဦးများမှာလည်း ပျက်စီးနေကာ ပင့်ကူအိမ်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

"ဟန်မွန် ဒီကို လာခဲ့စမ်း"

ဟန်ဆိုအွန်း၏ ခေါ်သံကြောင့် ဟန်မွန်ဆိုသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။

"ဒါက ငါ့သားပဲ။ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်။ သူတို့က သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ်က လာတဲ့ သိုင်းသမားတွေပဲ"

"သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ်က လာတာ ဟုတ်လား"

၁၆ နှစ်အရွယ်လောက်ရှိမည့် ကောင်လေးသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းတို့ကို မယုံကြည်နိုင်သည့် မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"သူတို့ကို ဧည့်ခန်းကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့..."

ဟန်မွန်မှာ စိတ်မပါ့တပါဖြင့် လိုက်ပို့ပေးသည်။ ယူအူဆွန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုဆိုပုံမရဘူး"

"ဟွန်း ဒီလိုလူတွေကို ဘယ်သူက ကြိုဆိုမှာလဲ ပြီးတော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကလည်း ဒီလိုပဲ"

ဆန်ဆွတ်မှာ ငိုက်မျဉ်းနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ကျောပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ပန်အိုဂျောင်သာ မရှိရင် သူ ဒီရာထူးကို သူလုယူလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ပန်မျိုးနွယ်စုမှာ အလွန်ခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ ငြိမ်နေရသည်။

"ဒီလိုဖြစ်လာမှတော့ မြန်မြန်လုပ်ပြီး ပြန်သွားတော့မယ်"

ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေသည်။ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည့်အခါ ဗောက်များ နှင်းကဲ့သို့ ကြွေကျလာသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော ဟန်မွန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ်က ဒီလိုကောင်မျိုးကို ဘာလို့ စေလွှတ်လိုက်တာလဲ...

သူတို့သည် အဖွဲ့ချုပ်က စေလွှတ်သူများ ဟုတ်မဟုတ် သူ သံသယဖြစ်နေသည်။

ဒါမှမဟုတ်... သူတို့က ရန်သူတွေ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုတွေများလား။

ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တရေးတမော အိပ်ပျော်သွားသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်ရင်း ဟန်မွန်၏ သံသယမှာ အတည်ပြုချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့သာ သူလျှိုတွေဆိုရင်တော့...

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှင်းလိုက်တော့မယ်။

"ဒီလူတွေက တကယ်ပဲ အဖွဲ့ချုပ်က စေလွှတ်လိုက်တာလို့ ပြောနေတာလား"

"အခုလောလောဆယ်တော့ အဲဒီလိုပဲ ပြောတာပဲ"

"ဟမ့်"

ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲသုံးဦးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အဖွဲ့ချုပ်က လူစေလွှတ်လိုက်သည်ဟု ကြားချိန်တွင် သူတို့ အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရောက်လာသူတို့မှာ သူတောင်းစားများထက်ပင် ပိုဆိုးနေသည်။

"ငါ ပြောသားပဲ အဖွဲ့ချုပ်က ငါတို့လို ဂိုဏ်းငယ်လေးအတွက် အေးအေးဆေးဆေး လူစေလွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို လုံးဝ မစေလွှတ်သင့်ဘူးလေ ဒါက ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းကို စော်ကားတာပဲ။ သူတို့ လှည်းနဲ့ လာတာကအစ အဖွဲ့ချုပ်က ငါတို့ကို အထင်သေးတာပဲ။ ငါတို့မှာလည်း ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတယ် သူတို့ကို ချက်ချင်း နှင်ထုတ်လိုက်ရအောင်"

အကြီးအကဲများ၏ ပြင်းထန်သော ဝေဖန်မှုကြောင့် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဟန်ဆိုအွန်းမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း အဖွဲ့ချုပ်က စေလွှတ်လိုက်သောသူတို့ကို သူ မနှင်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"အကြီးအကဲတို့ စိတ်အေးအေးထားကြပါ။ သူတို့ အသွင်အပြင် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဖွဲ့ချုပ်က စေလွှတ်လိုက်တာ အမှန်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မနှင်ထုတ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် သူတို့ကို စကားပြောပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်"

အစည်းအဝေးခန်းမှ ထွက်ပြေးလာသည့် ဟန်ဆိုအွန်သည် ပိတ်ထားသော တံခါးအတွင်းဘက်မှ အကြီးအကဲတို့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"တောက် ဒါတွေအားလုံး အရည်အချင်းမရှိတဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား"

"ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သေးငယ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဒွန်ဟိုဂိုဏ်းက ဟီဘေးပြည်နယ်ကို နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတိုင်တိုင် ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒီအခွင့်အရေးမှာ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို လူစားလဲလိုက်ရင် ကောင်းမလား"

"ဟေ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဘယ်သူက ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် လုပ်ချင်မှာလဲ"

အထဲမှ ဝေဖန်သံများကို ကြားရသောအခါ ဟန်ဆိုအွန် ခေါင်းငုံ့လိုက်မိသည်။

ဒါတွေအားလုံး ငါ့အမှားတွေပဲ။

သူ နောင်တရမိသည်။

ထိုနေ့ကသာ ထိုနေရာကို မသွားခဲ့လျှင် ထိုလူနှင့် မတွေ့ခဲ့လျှင် ဤသို့ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

"ဟူး... ငါ့မှာ မျက်နှာပျက်စရာပဲ ကျန်တော့တယ်"

ဧည့်ခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းနေသော ဟန်ဆိုအွန်၏ ခြေလှမ်းများမှာ လေးလံလှသည်။

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းက မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မှေးစင်းနေသော မျက်လုံးများက ဟန်ဆိုအွန်ကို မြင်သွားသည်။

"အာ... လာပြီပေါ့"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်ကာ အရိုအသေပေးသည့်အခါ ဟန်ဆိုအွန် ခပ်ရယ်ရယ် ဖြစ်သွားသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ သိုင်းသမားဟန်တော့ ဖမ်းတတ်သားပဲ။

သူကိုယ်တိုင် အခြေအနေမှာလည်း ရယ်စရာကောင်းလှသော်လည်း သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ်က စေလွှတ်လိုက်သော ဤအဆင့်နိမ့် သိုင်းသမားများမှာ ပို၍ပင် ရယ်စရာကောင်းနေသည်။ အဖွဲ့ချုပ်၏ အောက်ဆုံးအဆင့်လောက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အထူးစစ်ဆင်ရေးတပ်ဖွဲ့ဆိုသည့် နာမည်သာ ရှိပြီး အတွင်းပိုင်းတွင်တော့ အခွံသက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့က ငါနဲ့ ဆင်တူသားပဲ။

ဟန်ဆိုအွန်မှာ သူတို့နှင့် တစ်မျိုးတစ်မည် ရင်းနှီးမှု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆက်ဆံရန် ခက်ခဲနေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ထပ်မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ကျွန်တော်က ဒီဒွန်ဟိုဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဟန်ဆိုအွန်းပါ"

ဟန်ဆိုအွန်းသည် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့် လျော်ညီစွာ တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဂျင်ဆိုဟွန်းလည်း ကျောကို ဆန့်လိုက်ပြီး အဖွဲ့ချုပ်၏ ငွေပြားကို ထုတ်ကာ ပြောသည်။

"ကျွန်တော်က သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ် အထူးစစ်ဆင်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင် ဂျင်ဆိုဟွန်းပါ"

"ခရီးက ဝေးလွန်တာဆိုတော့ အလုပ်ရှုပ်သွားပါပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့။ အဖွဲ့ချုပ်ဆီမှာ တောင်းဆိုထားတဲ့ ကြားဝင်ဖြေရှင်းရေး ကိစ္စအတွက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဘာကို ဖြေရှင်းပေးရမှာလဲ"

"အဲဒါက..."

ဟန်ဆိုအွန်းမှာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ အတင်းပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အဆင်ပြေအောင် ဖြေရှင်းလိုက်ပါပြီ။ ခရီးဝေးသလောက် အလုပ်ရှုပ်သွားရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဗျာ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ ဟုတ်လား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် အဖွဲ့ဝင်များမှာ ကြောင်သွားကြသည်။

"ဟုန်ဂျုံဂိုဏ်းနဲ့ ခဏတာ အငြင်းပွားတာပါ။ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ စိတ်မပူပါနဲ့"

"အာ... ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့။ ခရီးပန်းလာမှာမို့ ဒီနေ့တော့ အနားယူပြီး ပြန်သွားကြပါတော့"

ဤမျှဖြင့် ကိစ္စပြီးဆုံးသွားသည်။ ပထမဆုံး တာဝန်မှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားသော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းတို့မှာ နွေးထွေးသော ထမင်းနှင့် ရေချိုးချိန်ကို ရရှိလိုက်သည်။

ညဉ့်နက်သောအခါ လူတိုင်း အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အပြင်ထွက်ကာ လမ်းလျှောက်နေသည်။

"ဟူး... တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်တာပဲ"

ပျင်းရိတတ်သူတစ်ဦး ညဘက် လမ်းလျှောက်နေသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။ သူသည် ကန်ချွန်း သင်ပေးခဲ့သော လုပ်ဆောင်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းသိုင်းအဆင့်ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ဟိုကောင်က ဘာလို့ ဒီမှာ လေ့ကျင့်နေတာလဲ..."

အနီးအနားရှိ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ၁၆ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက် လေ့ကျင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ တစ်ဦးတည်းသောသား ဟန်မွန်ပင်။ သူ၏ ဓားကစားဟန်မှာ အလွန်ပင် အားနည်းလွန်းသဖြင့် တစ်ဖက်လူကြည့်ရသည်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။

သူ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် မိုးကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ ကျလာသည်။ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ မြင်မသင့်သည့် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်မိသဖြင့် ပါးပြင်ကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ဝင်မပါတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

သို့သော်လည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသဖြင့် သူ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားလိုက်သည်။ ဟန်မွန်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မြင်သောအခါ လန့်သွားသည်။

"အို... ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဧည့်သည်ကြီး... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

"ညဘက် လမ်းလျှောက်တာပါ။ ပြီးတော့ ငါက ဧည့်သည်ကြီး မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုပါ။ အသက် ၂၀ ပဲ ရှိသေးတယ်"

ဟန်မွန်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ချောလိုက်တာ..." ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပခုံးတွန့်ကာ သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ချွေးစက်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီအချိန်ထိ လေ့ကျင့်နေတာလား"

"ကျွန်တော် ပိုသန်မာလာရမယ်"

"ဘာလို့လဲ"

"ဒါမှ ဂိုဏ်းကို ကာကွယ်နိုင်မှာမို့လို့ပါ"

ဟန်မွန်မှာ ခေါင်းမော့ကာ မျက်လုံးအရောင်လက်သွားသည်။

"အစ်ကို သိုင်းလောကအဖွဲ့ချုပ်ထဲကို ဘယ်လို ဝင်ရမလဲ။ အစ်ကိုက အဖွဲ့ချုပ်ကဆိုတော့ သိမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား"

မျှော်လင့်မထားသော မေးခွန်းကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ငါလည်း မသိဘူးလေဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

အထူးစစ်ဆင်ရေးတပ်ဖွဲ့ ဆိုသည်မှာ အပြာရောင်နဂါးကျောင်းတော်က စိတ်ကူးယဉ်ပြီး လုပ်ထားသည့်အဖွဲ့ ဖြစ်သည်။

"သန်မာလာရင်... အဲဒါပဲပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား"

သူ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်ဖြေလိုက်ရာ ဟန်မွန်မှာ ပို၍ပင် ပြတ်သားသွားသည်။

"ဒါဆို အဲဒါပဲ နည်းလမ်းပဲပေါ့နော်"

"အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းပဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ ဟန်မွန်မှာ သူ၏ဓားကို ပြန်မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားကစားဟန်ကို ကြည့်ပေးပြီး ဘာတွေ လိုအပ်လဲ ပြောပြပေးပါ"

ပြတ်သားနေသော ကောင်လေး၏ တောင်းဆိုချက်ကို ဂျင်ဆိုဟွန်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ မလုပ်ချင်ပါဘူး"