အခန်း ၃၂၂

အခန်း (၃၂၂) ရွှီယန်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်... နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု

"ဘဲငန်းကင် ရပါပြီဗျာ"

စားဖိုမှူး နျိုကျွမ်း က နှပ်ထားသော ဘဲငန်းကင် ပန်းကန်ကြီးကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကိုင်ဆောင်လာပြီး ထမင်းစားပွဲပေါ်သို့ ချထားလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းများ အားလုံးက စောင့်စားနေကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ဒယ်အိုးထဲရှိ အစားအစာများကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေကြတော့သည်။

ရွှီယန်ကလည်း နျိုကျွမ်း ၏ လက်ရာကို မြည်းစမ်းရန် စောင့်နေခဲ့သည်။

သံအိုးကြီးဖြင့် နှပ်ထားသော ဘဲငန်းကင် က အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေပြီး မွှေးပျံ့သော ရနံ့များကလည်း နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာကာ စားချင်စိတ်ကို အလွန် ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

"အရမ်း မွှေးတာပဲ"

"လောင်နျို ရဲ့ လက်ရာက တကယ် ကောင်းတာပဲ"

"ငါတို့ လယ်ယာခြံဝင်းရဲ့ အစားအသောက်တွေက တကယ်ကို မိုက်တာပဲ"

အားလုံးက အဆက်မပြတ် ချီးကျူးနေကြပြီး ရွှီယန် အရင်ဆုံး စတင် စားသောက်ရန် စောင့်နေကြသည်။

ရွှီယန်က ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ဘဲငန်းသား အတုံးကြီး တစ်တုံးကို ညှပ်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

နျိုကျွမ်း ၏ လက်ရာက တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ဟင်းရည်က ပျစ်နှစ်နေပြီး လတ်ဆတ်ကာ စားရသည်မှာ အလွန် အရသာရှိလှပေသည်။

ဘဲငန်းသား က အလွန် နူးညံ့ပြီး ဝါးလိုက်တိုင်း ဟင်းရည်များ ထွက်လာသည်ကို ခံစားရစေသည်။

ဘဲငန်းသား ကို အရသာရှိအောင် ချက်ပြုတ်ရန် မလွယ်ကူချေ။သံအိုးကြီးဖြင့် နှပ်ထားသော ဘဲငန်းကင် တွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုထားသဖြင့် အသားထဲသို့ အရသာများ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်နေပေသည်။

အရှေ့မြောက် အစားအစာများ၏ ထူးခြားချက်မှာ "ရောနှောချက်ပြုတ်ခြင်း" ကို အဓိကထားပြီး ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများက ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ နေ့စဉ်ဘဝ၏ အငွေ့အသက်များ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီဘဲငန်းသားက မဆိုးဘူး... ကောင်းတယ်"

ရွှီယန်က ပြုံးကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အားလုံးက ချက်ချင်းပင် ထမင်းစားပွဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

သံအိုးကြီးဖြင့် နှပ်ထားသော ဘဲငန်းကင် အပြင် အာလူးကြော် တစ်ပွဲနှင့် ကြက်သွန်မြိတ် ကြက်ဥကြော် တစ်ပွဲလည်း ရှိသေးသည်။

အားလုံးက လယ်ယာခြံဝင်းမှ ထွက်ရှိသော စိုက်ပျိုးရေး ထွက်ကုန်များ ဖြစ်ကြပြီး အရသာလည်း အလွန် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

အားလုံးက အားရပါးရ စားသောက်ကြရာ မကြာခင်မှာပင် ဘဲငန်းကင် ပန်းကန်ကြီး ပြောင်သလင်းခါ သွားတော့သည်။

ဤစားသောက်မှုက အားလုံးကို အလွန် ကျေနပ်စေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဩဂုတ်လ ကုန်ခါနီးပြီ ဖြစ်ပြီး လယ်ယာခြံဝင်းတွင်လည်း နေ့စဉ် အလုပ်များနေကာ အချိန်အတော်များများတွင် လူအင်အားပင် မလုံလောက်ချေ။

အားလုံးက များများ စားထားမှသာ အလုပ်လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရွှီယန်က သူ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ဤလအတွက် လယ်ယာခြံဝင်း၏ ဝင်ငွေ အခြေအနေများကို စတင် တွက်ချက်နေတော့သည်။

လယ်ယာခြံဝင်းက ငွေရှာနိုင်သည် မှန်သော်လည်း ဝန်ထမ်းများက အများအပြား ရှိနေသဖြင့် လစာဖြစ်စေ... စားစရိတ်ဖြစ်စေ... အခြား အသုံးစရိတ်များ ဖြစ်စေ တစ်လလျှင် အတော်များများ ကုန်ကျပေသည်။

လယ်ယာခြံဝင်း၏ လည်ပတ်မှု ကုန်ကျစရိတ်က အတော်လေး ကြီးမားလှပေသည်။

ရွှီယန် စိုက်ပျိုးထားသော သီးနှံများက အဆင့်မြင့် ဈေးကွက်သို့ သွားသဖြင့်သာ ဝင်ငွေများစွာ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင် သာမန် လယ်ယာခြံဝင်း တစ်ခု အနေဖြင့် ဤမျှ မြင့်မားသော လစာကို ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ငွေကြေး အခြေအနေများကို ရှင်းလင်းစွာ တွက်ချက်ပြီးနောက် ရွှီယန်က လယ်ယာခြံဝင်း တည်ဆောက်ရေး ကိစ္စများကို စတင် စဉ်းစားနေတော့သည်။

ရွှီယန်က ဝန်ထမ်း အချို့ကို ခေါ်ကာ အတူတကွ တိုင်ပင် ဆွေးနွေးရန်အတွက် လယ်ယာခြံဝင်း အစည်းအဝေး တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ယခုခေတ် အလုပ်ခွင်များတွင် အားလုံးက အစည်းအဝေး ပြုလုပ်ရသည်ကို မနှစ်သက်ကြချေ။ မကြာခဏ အစည်းအဝေး ပြုလုပ်ခြင်းက တကယ်တော့ မကောင်းသော်လည်း တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ်ခန့် စုဝေးကာ လက်တွေ့ကျသော ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးခြင်းကတော့ အလွန် လိုအပ်လှပေသည်။

ရွှီယန်က လယ်ယာခြံဝင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အတွက် ဝန်ထမ်းများ၏ အကြံပြုချက်များကို တောင်းခံလိုက်သည်။

အများ၏ အကြံဉာဏ်များကို စုစည်းလိုက်ပါက သူ မစဉ်းစားမိသော အကြံဉာဏ်ကောင်းများ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ဝူ က အကြံပြုလိုက်သည်။

"သူဌေး... ကျွန်တော်တို့ လယ်ယာခြံဝင်းက မြောက်တောင် ကို ကန်ထရိုက် ယူထားတာ မဟုတ်လား... အဲဒီအပေါ်မှာ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်လို့ရတဲ့ နေရာ တစ်ခု ရှိတယ်... တောင်ပေါ် စံအိမ်လေး တစ်ခု ဆောက်လိုက်ပါလား"

ဝမ်ဝူ က ရုပ်သံ ဇာတ်လမ်းတွဲများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံထားရသဖြင့် စံအိမ်လေး တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခြင်းက သေချာပေါက် ကောင်းမွန်မည်ဟု ထင်မြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အရင်ခေတ်က လျိုလောင်ကန်း ဖြစ်စေ... ယခုခေတ်က ချီထုံဝေ့ ဖြစ်စေ... အားလုံးက တောင်ပေါ် စံအိမ်လေးများကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ရွှီယန်က လက်ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"လက်တွေ့ကျကျ တွေးပါကွာ... တောင်ပေါ် စံအိမ်လေး တစ်ခု ဆောက်ဖို့ဆိုတာ ယွမ် သန်းရာချီ ကုန်ကျမှာ... ပြီးတော့ ငါက လူတွေ အများကြီးနဲ့လည်း မဆက်ဆံချင်ဘူး... အဲဒီလောက် ကြီးကြီးမားမား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး"

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မာဝန် က အကြံပြုလိုက်ပြန်သည်။

"သူဌေး... ကျွန်တော် ကတော့ သစ်သီးပင်တွေ စိုက်တာကိုပဲ အကြံပြုချင်တယ်... တောင်နောက်ဘက်က အဲဒီလောက် ကြီးတာ... သစ်သီးပင်တွေ မစိုက်ဘဲ ထင်းရှူးသီးတွေ လောက်ကိုပဲ အားကိုးနေမယ် ဆိုရင် အရင်းကျေဖို့ အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်လောက် ကြာလိမ့်မယ်"

"ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း တောင်နောက်ဘက်မှာ ငါးကန် တစ်ခု တူးပြီး ငါးနည်းနည်း မွေးပေါ့"

"ဒါတွေက အကျိုးအမြတ် ရနိုင်တဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေပဲ"

တကယ်တမ်းတွင် မာဝန် ပြောသည်က အလွန် လက်တွေ့ကျပေသည်။ ဤသည်က တကယ်ကို ငွေရှာနိုင်သော နည်းလမ်းကောင်းများ ဖြစ်၏။

သူတစ်ပါး ငြူစူမည်ကိုသာ သတိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

ရွှီယန်က ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သစ်သီးပင် အချို့ စိုက်ပျိုးခြင်းက မဆိုးဘူးဟု တွေးလိုက်သည်။

အရှေ့မြောက်ဒေသတွင် လူများက အခြား လုပ်စရာ အလုပ်အကိုင် မရှိသဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးနှင့် မွေးမြူရေးကိုသာ အဓိကထား စဉ်းစားကြလေ့ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် မျိုးစုံ စိုက်ပျိုးကြသလို မျိုးစုံလည်း မွေးမြူကြသည်။

ရွှီယန် ကတော့ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းဖြင့်သာ အခြေချရပ်တည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဖန်လုံအိမ် ထွက်ကုန်များက ယခုအခါ ဝယ်လိုအားနှင့် ရောင်းလိုအား မမျှတလောက်အောင် ဖြစ်နေပြီး ဤဖန်လုံအိမ် ဆယ်လုံးမှ ထွက်ရှိသော သီးနှံများက လုံးဝ မလုံလောက်ချေ။

"ကောင်းပြီ... ဒီအကြံပြုချက်က မဆိုးဘူး... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြောက်တောင် မှာလည်း မြေရိုင်းတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်... ဘာစိုက်ရမလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားနေတာ"

"ငါက အသီးငါးမျိုးပင် ... ဆီးသီးပင် တွေလောက် စိုက်မလို့ စဉ်းစားထားတာ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီအရာတွေက ရောင်းရ သိပ်မလွယ်ဘူး... တောင်ထွက်ပစ္စည်း ဈေးကွက်မှာ အပြည့်ပဲလေ... ငါတို့က တောင်ပေါ် ရှာဖွေသူ တွေရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကိုလည်း သွားမလုချင်ဘူး"

ရွှီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အသီးငါးမျိုးပင် ကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် တောင်ထဲတွင် တောရိုင်းပင်များ အများအပြား ရှိနေပေသည်။

တောင်ပေါ် ရှာဖွေသူ အများအပြားက တောင်ထဲ ဝင်ရောက်ကာ အသီးငါးမျိုးပင် များကို ရှာဖွေ ခူးဆွတ်ပြီး ရောင်းချကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအလုပ်အကိုင်များကို သွားရောက် လုယူရန် မလိုအပ်ချေ။

ရွှီယန် စဉ်းစားထားသည်များက အတော်လေး များပြားလှပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သစ်သီးပင် တွေကို တစ်ပင်ချင်းစီ စိုက်ရမှာ... ငါတို့ လူတွေနဲ့ချည်း သစ်သီးပင် စိုက်မယ် ဆိုရင် အချိန်တော်တော် ကုန်မှာပဲ"

"လူငှားရဦးမယ်"

ရွှီယန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မာဝန် က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စအတွက် စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ် ကို ဆက်သွယ်လို့ ရတယ်လေ... သူတို့ စိုက်ပျိုးရေး မေဂျာမှာ ကျောင်းသား အယောက် တစ်ရာ နီးပါး ရှိတယ်"

"လူ အယောက် တစ်ရာ အတူတူ ဆိုရင် ငါတို့ထက် ဆယ်ဆတောင် ပိုများသေးတယ်"

"ပြီးတော့ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေ အတွက်က လက်တွေ့ ကွင်းဆင်း အတန်း အနေနဲ့ သဘောထားလိုက်မယ် ဆိုရင် ပိုက်ဆံ အများကြီး ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူး"

မာဝန် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရွှီယန်က ခေါင်းခါကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

'တကယ်ပဲ ဒီခေတ်မှာ လစာ အနည်းဆုံးက တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေပဲ'

သူ ကိုယ်တိုင်လည်း တက္ကသိုလ် တက်စဉ်က ကျောင်းမှ စီစဉ်ပေးသော အထွေထွေ အလုပ်များကို အများအပြား လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

ယခုအခါ သူ၏ ဘွဲ့လွန် တက်နေသော သူငယ်ချင်းများပင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပါမောက္ခ အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေရဆဲ ဖြစ်၏။

"ဒီကိစ္စကို နောက်မှ ပြန်စဉ်းစားကြတာပေါ့... အဲဒီ ကျောင်းသားတွေလည်း ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ... တခြား နည်းလမ်း စဉ်းစားတာ ပိုကောင်းမယ်"

ရွှီယန်က လောလောဆယ် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အားလုံးက ဆက်လက် ဆွေးနွေး တိုင်ပင်ကြပြန်သည်။

ငှက်ကုလားအုတ် များနှင့် ဒရယ်ပြောက်များ ထပ်မံ မွေးမြူရန် အကြံပြုသူများ ရှိသလို ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးရန် ပြောသူများလည်း ရှိသည်။ ရွှီယန်ကတော့ သိပ်ပြီး လက်တွေ့ မကျလှဘူးဟု ထင်မြင်မိသည်။

အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူတစ်ယောက်တည်း အားလုံး၏ အကြံပြုချက်များကို စတင် သုံးသပ် စဉ်းစားနေတော့သည်။

ပုံမှန်အချိန်များတွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေတတ်သော်လည်း အရေးကြီးချိန်တွင်တော့ ရွှီယန်က အလွန် စိတ်ချရသူ ဖြစ်ပေသည်။

လယ်ယာခြံဝင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ကိစ္စကို သေချာစွာ တွက်ချက် စီစဉ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ရွှီယန်က သစ်သီးပင် အချို့ကို အရင် စိုက်ပျိုးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယခင်က တခြားသူများ ငြူစူမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်တော့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လွန်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ အင်တာနက်ပေါ်တွင် သာဓကများ ရှိသော်လည်း ရွာတိုင်းတွင် ဤသို့ ဖြစ်နေသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

ဤဘက်တွင် သစ်သီးပင် စိုက်ပျိုးသူများ အတော်လေး များပြားလှပေသည်။

ထို့နောက် ရွှီယန်လည်း အားမနေတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လှည့်လည်သွားလာကာ လူများ ဘာသစ်ပင်များ စိုက်ပျိုးကြသနည်း၊ အထွက်နှုန်း ဘယ်လို ရှိသနည်း ဆိုသည်ကို လေ့လာ စုံစမ်းနေတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို သေချာစွာ စူးစမ်းလေ့လာရန် လိုအပ်ပေသည်။

လူများ စိုက်ပျိုးထားသည်မှာ အမျိုးအစား စုံလင်လှပြီး ဘာမဆို စိုက်ပျိုးကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ပန်းသီး၊ ဆီးသီး၊ ရှန်းကျာသီး နှင့် လဟာပြင်တွင် ချယ်ရီပင် စိုက်ပျိုးသူများပင် ရှိကြရာ အထွက်နှုန်းကတော့ သေချာပေါက် မကောင်းနိုင်ချေ။

ရွှီယန်က ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ သစ်သီးပင်များနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို စုစည်းနေခဲ့သည်။

ဝန်ထမ်းများက တစ်ခါတရံ သူ အချိန်ပို အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အလုပ်များနေကြောင်း သိရှိကြသည်။

ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ အားလုံးက သူ့ကို အတော်လေး လေးစားကြပေသည်။

ရွှီယန်က တကယ်ကို တော်ပြီး အကြံဉာဏ် ကောင်းများစွာ ရှိသူ ဖြစ်၏။

"သူဌေး က ဘာသစ်သီးပင် တွေ စိုက်မယ် ထင်လဲ"

ဝမ်ဝူ နှင့် လီဆန်း တို့က သီးသန့် စကားပြောနေကြသည်။

"ဘယ်သူက သိမှာလဲ... ငါထင်တာတော့ ပန်းသီးနဲ့ ဆီးသီး ဖြစ်ဖို့ များမယ်... ငါတို့ ဘေးရွာက လူတစ်ယောက် တောင် တစ်ခုလုံးကို ကန်ထရိုက် ယူပြီး သစ်သီးပင်တွေ စိုက်ထားသေးတာပဲ"

လီဆန်း က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို စိုက်တာက အရမ်း ရိုးရှင်းလွန်းတယ်... သူဌေး က ပုံမှန် လမ်းကြောင်း အတိုင်း သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

"တခြား ဒေသက သစ်သီးတွေများ စိုက်မလားလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ"

ဝမ်ဝူ က အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေပုံ ရသည်။

လီဆန်း က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်မှာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ရင် သဘာဝ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားရတယ်... ရာသီဥတု အခြေအနေ ကလည်း ဒီအတိုင်းပဲဆိုတော့ ဒေသခံ ရာသီဥတုနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ သီးနှံတွေကိုပဲ စိုက်ပျိုးလို့ ရမှာ... တခြား အရာတွေ စိုက်လို့ မရဘူး"

"ဖန်လုံအိမ် တွေမှ မဟုတ်တာ"

လီဆန်း ပြောသည်က အလွန် ယုတ္တိရှိပေသည်။ တောင်ကြီးပေါ်တွင် သစ်သီးပင် စိုက်ပျိုးမည် ဆိုပါက သင့်တော်သည့် အမျိုးအစား အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။

ဘယ်လိုပဲ စဉ်းစားစဉ်းစား အသစ်အဆန်း ထွက်လာစရာ မရှိချေ။

သို့သော် ရွှီယန် ၏ အတွေးများက အမြဲတမ်း သွက်လက်နေလေ့ ရှိသည်။

သူက စာရွက်ပေါ်တွင် သစ်သီး အမည် အချို့ကို ရေးချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပန်းသီး နှင့် သစ်တော်သီး ကို ဘောပင်ဖြင့် ဝိုင်းထားလိုက်သည်။

သူက ပန်းသီး စိုက်ပျိုးမည် မဟုတ်သလို သစ်တော်သီး စိုက်ပျိုးမည်လည်း မဟုတ်ချေ။ ပန်းသစ်တော်သီး ကို စိုက်ပျိုးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မျိုးစပ် နည်းပညာဖြင့် ဖန်တီးထားသော ထုတ်ကုန်အသစ် တစ်မျိုးပင် ဖြစ်၏။

"ပန်းသစ်တော်သီး... ဒီလမ်းကြောင်းက လူသိပ်မများဘူး... ပြီးတော့ စိုက်ပျိုးရေး နည်းပညာနဲ့ မျိုးစပ် နည်းပညာ အတွက် လိုအပ်ချက်က အတော်လေး မြင့်မားတယ်"

"အဲဒါထက် မျိုးစပ် နည်းပညာ ကို စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ် နဲ့ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်လို့ ရတယ်"

"ငါကိုယ်တိုင်လည်း ကြီးကြပ်ပေးလို့ ရတာပဲ"

"ပန်းသစ်တော်သီး တောအုပ်လေး တစ်ခု စိုက်ပျိုးလို့ ရတယ်"

ရွှီယန်က စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အစီအစဉ်ကို အတည်ပြုလိုက်တော့သည်။

ပန်းသစ်တော်သီး စိုက်ပျိုးသည့် နည်းလမ်းကို သေချာစွာ သိရှိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

အခက်ခဲဆုံးမှာ ပထမအဆင့် ဖြစ်သော မျိုးစပ်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ သစ်တော်ပင် ပေါ်တွင် ပန်းသီးပင် ၏ အကိုင်းအခက် များကို မျိုးစပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ပထမအဆင့် အောင်မြင်သွားပါက ပန်းသစ်တော်သီး ၏ အစေ့ သို့မဟုတ် အကိုင်းအခက် များကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုကာ စိုက်ပျိုးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

အင်တာနက်ပေါ်တွင်လည်း ပန်းသစ်တော်သီး ၏ အစေ့များကို တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ရွှီယန် ကတော့ ကိုယ်တိုင် လေ့လာ စမ်းသပ်ချင်နေသေးသည်။

အထူးသဖြင့် စနစ် မှတစ်ဆင့် ပန်းသီးပင် နှင့် သစ်တော်ပင် ပျိုးပင် အချို့ကို မဲဖောက် ရယူနိုင်သဖြင့် ပို၍ အဆင်ပြေပေသည်။

သစ်သီးများ၏ အရသာက မျိုးစိတ် အပေါ် မူတည်ပြီး ကွာခြားလေ့ ရှိသည်။ မတူညီသော မျိုးစိတ်များ၏ အရသာကလည်း မတူညီကြချေ။

သူက သစ်သီးများကို အရသာရှိအောင် ပြုလုပ်ချင်ပါက မျိုးစိတ် ပိုင်းတွင် အားထုတ်ရမည်သာ ဖြစ်၏။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ရွှီယန်က စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ် မှ ပါမောက္ခ နှင့် ဆက်သွယ်လိုက်တော့သည်။

သူ ဆက်သွယ်လိုက်သူမှာ လျိုပိုင်လျန် ဖြစ်ပြီး လျိုပိုင်လျန် က အရှေ့မြောက်ပိုင်းနှင့် အတွင်းမွန်ဂိုလီးယား ဒေသများရှိ စားشبင်ပင် စိုက်ပျိုးရေးကို သုတေသန ပြုလုပ်သူ ဖြစ်ကာ နှစ်စဉ် ထိုဒေသများသို့ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သော စားشبင်ပင် မျိုးစေ့များ ထောက်ပံ့ပေးလေ့ ရှိသည်။

လျိုပိုင်လျန် က ရွှီယန် ပန်းသစ်တော်သီး စိုက်ပျိုးလိုပြီး ပထမမျိုးဆက်ကို ကိုယ်တိုင် မျိုးစပ်လိုကြောင်း ကြားသောအခါ။

ဤကဲ့သို့ ရှားပါးလှသော လက်တွေ့ ကွင်းဆင်း အခွင့်အရေးကို ကျောင်းသို့ ချက်ချင်း တင်ပြလိုက်တော့သည်။

ကျောင်းဘက်မှလည်း ဤမျှ ကောင်းမွန်သော သင်ခန်းစာ ရှိနေကြောင်း ကြားသည်နှင့် နောက်နှစ် ကျောင်းသားများ၏ အချိန်ဇယား တွင် ချက်ချင်း ထည့်သွင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အမှတ်လည်း ပေးမည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။

ဤသည်က ဆေးကျောင်းသားများ အတွက် အလွန် ကောင်းမွန်သော ခွဲစိတ်မှု တစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း တစ်ယောက် တစ်လှည့်စီ လုပ်ခွင့် ရမည် ဖြစ်သည်။

နည်းပညာ မြှင့်တင်ရန်အတွက် အလွန် ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေး တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်၏။

ရွှီယန်က လျိုပိုင်လျန် နှင့် နှစ်ရက်ခန့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် လျိုပိုင်လျန် က ပျိုးပင်များ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါက ကျောင်းသားများ စတင် စိုက်ပျိုးနိုင်ပြီး ဤကိစ္စကို အမှတ်ပေးမည်ဟု ပြောပြခဲ့သည်။

ရွှီယန် လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားတော့သည်။

"အမှတ်ပါ ပေးမှာလား... ဒါက တော်တော်လေး တရားဝင် ဆန်သွားပြီနော်"

လျိုပိုင်လျန် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လောက် ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေး လဲကွ"

"ဓာတ်ခွဲခန်း ထဲက မျိုးစပ်တာနဲ့ ကိုင်းကူးတာ တွေက အပြင် လက်တွေ့ ပတ်ဝန်းကျင်က သင်ခန်းစာတွေနဲ့ ဘယ်ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ"

"ငါမင်းကို ပြောမယ်... ဒီသင်ခန်းစာ တစ်ခုလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားမှာ... ငါတို့ကျောင်းရဲ့ အကောင်းဆုံး သင်ခန်းစာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"အချက်အလက်တွေကို သေချာပေါက် သိမ်းဆည်းထားမှာ"

"အကယ်လို့ မင်းက ကျောင်းသားတွေကို မင်းရဲ့ ခြံထဲ လာပြီး မျိုးစပ်ခွင့် ပြုမယ် ဆိုရင် အသေးစိတ် ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်လို့ ရတယ်"

ရွှီယန် လည်း သေချာပေါက် ပြုံးကာ သဘောတူလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး ကျေနပ်နေကြပုံ ရသည်။

ရွှီယန်က နေရာပေးပြီး ကျောင်းက လူအင်အား ပေးမည် ဖြစ်သည်။

သစ်ပင် စိုက်ပျိုးခြင်းက ငွေကုန်ကြေးကျ များပြားပြီး သူ့တွင်လည်း စက်ယန္တရားများဖြင့် သစ်ပင် စိုက်ပျိုးနိုင်သော စက်များ မရှိချေ။ လယ်ယာခြံဝင်း မှ ဝန်ထမ်းများ ကိုသာ အားကိုး၍ သစ်ပင် စိုက်ပျိုးမည် ဆိုပါက တစ်နေ့လျှင် အပင် ဆယ်ဂဏန်းလောက်သာ စိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာပင် လယ်ယာခြံဝင်းရှိ အခြား အလုပ်များကို မလုပ်ဘဲ နေမှသာ ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျောင်းသားများ လာရောက်မည် ဆိုပါက လုံးဝ မတူညီတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားများ၏ ခွန်အားက အတော်လေး ပြည့်ဝနေသည် မဟုတ်ပါလော။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး သဘောတူညီမှု ရရှိသွားသဖြင့် ဤကိစ္စကို အတည်ပြုလိုက်တော့သည်။

မြောက်တောင် သည် အသွင်အပြင်သစ် တစ်ခုကို မြင်တွေ့ရတော့မည် ဖြစ်ပြီး စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ် ၏ စိုက်ပျိုးရေး ဌာန တွင်လည်း ဆရာက ကျောင်းသားများအား နောက်နှစ် သင်ခန်းစာများကို ကြေညာလိုက်ရာ ရွှီယန် ကန်ထရိုက် ယူထားသော တောင်ပေါ်သို့ သွားရောက်ကာ မျိုးစပ် လက်တွေ့ သင်ခန်းစာ လုပ်ရမည်ဟု ကြားသောအခါ ကျောင်းသားများ အားလုံး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်သွားကြတော့သည်။