အခန်း ၁၄၂၈

အခန်း (၁၄၂၈) ဟွီယွဲ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်လေးများ

ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောသည်။

"မင်း ပြောတာ မမှားဘူး၊ ဒီကိစ္စက တကယ်ကို ထူးဆန်းနေတယ်"

"ဒါဆို... အခု ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ ပြောပါ"

ဝေ့ချင်းရှောင်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်မိသည်။

"ဒီသတင်းစကားကို ကျွန်မ မရခဲ့ဘူးလို့ ဟန်ဆောင်လိုက်လို့ ရပါတယ်၊ ပြီးရင် ချန်အာ့ ရောဂါကို မြန်မြန် ကုသဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြတာပေါ့"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါရမ်းသည်။

"မင်း မှားနေပြီ"

"ဟင်"

"မင်းမောင်ရဲ့ ရောဂါကို ကုသဖို့ ဘာလုပ်ဖို့ လိုတယ်လို့ မင်း ထင်နေလဲ၊ အနားယူဖို့ သာယာလှပပြီး အေးချမ်းတဲ့ ကောင်းချီးပေးခံရတဲ့ မြေနေရာ တစ်ခုကို ရှာဖို့လား၊ မင်း မှားနေတယ်။ အဲဒါက တိုးတက်မှု အနည်းငယ်ကိုတော့ ယူဆောင်လာပေးနိုင်ပေမယ့် ရောဂါရဲ့ အရင်းအမြစ်ကိုတော့ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းမော့ကာ ဝေ့ချင်းရှောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရာအားလုံးရဲ့ အဓိက အချက်က မင်းရဲ့ မိသားစု အတွင်းမှာ ရှိနေလို့ပဲ၊ မင်းမောင်ကို တကယ် ကုသချင်တယ်ဆိုရင်... မင်းက နောက်ဆုတ်လို့ မရရုံသာမကဘူး၊ မင်းရဲ့ မိသားစုဆီကို မဖြစ်မနေ ပြန်သွားရမယ်"

"ဒါပေမယ့်..."

ဝေ့ချင်းရှောင်းက တွန့်ဆုတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလာသည်။

"မင်းရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ငါ နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါက မင်းမောင်အတွက် စမ်းသပ်မှု တစ်ခုလို့ မင်း မထင်ဘူးလား၊ လမ်းခရီး အားလုံးကို နောက်ဆုံးမှာ သူ ကိုယ်တိုင် လျှောက်လှမ်းရမှာပဲလေ၊ ပြီးတော့..."

ရွှယ်အန်းက တောက်ပစွာ ပြုံးလာသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သော အေးစက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"မင်းတို့ မောင်နှမ မိသားစုဆီ ပြန်တဲ့ခရီးမှာ ငါ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်"

ဝေ့ချင်းရှောင်းက ရွှယ်အန်းကို အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လာသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

"ယန်အာ"

"ရှင်"

"ပစ္စည်းတွေ သိမ်းတော့၊ ကိုယ်တို့ သွားကြမယ်"

"ဟုတ်"

ချက်ချင်းပင် အန်းယန်က သူမ၏ တုတ် နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ အဆော့မက်သော ပြဿနာရှာတတ်သည့် ကောင်မလေး နှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ရှန်းရှန်းနှင့် နျန်နျန်တို့ကို လိမ္မာလာစေရန် ခြိမ်းခြောက်တော့သည်။ ဝေ့ဟောက်ချန်ကို မလိုလားစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့က မှော်ရတနာ စံအိမ်ထဲသို့ အဝတ်အစားလဲရန် လိမ္မာစွာ ပြန်သွားကြတော့သည်။

ဝေ့ဟောက်ချန်မှာလည်း သိသိသာသာ မလိုလားသော်လည်း အန်းယန်အပေါ် ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော လေးစားမှုနှင့် အကြောက်တရား နှစ်ခုလုံး ရှိနေခဲ့သည်။ ပြဿနာ မရှာဘဲ သူက ဝေ့မိသားစု၏ အစေခံများနောက်သို့ လိုက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ခြံဝင်းငယ်လေးမှာ ငြိမ်သက်ခြင်း အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဟွီယင်းက ထွက်မသွားခဲ့ချေ။ထိုအစား သူမက ဝေ့ဟောက်ချန်၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို သူ ခြံဝင်းဂိတ်တံခါး အပြင်ဘက်သို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူမက အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလာသည်။

"အစ်ကို ရွှယ်... အဲဒီလူက... သာမန် မဟုတ်ဘူးနော်"

မြေခွေး မျိုးနွယ်စု၏ မင်းသမီး တစ်ပါးအနေဖြင့် ဟွီယင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ သိပ်မမြင့်မားလှသော်လည်း သူမ၏ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိသော မျက်လုံးများကမူ ပြိုင်ဘက်ကင်းပေသည်။

အပြင်ပန်းတွင် ရိုးအပြီး ဉာဏ်ရည်မမီသော ငတုံးတစ်ယောက်နှင့် တူသည့် ဝေ့ဟောက်ချန်မှာ အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်လောက် မရိုးရှင်းကြောင်းကို သူမ အာရုံခံနိုင်ခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းကလည်း ရယ်မောသည်။

"မှန်တာပေါ့၊ သူက... လုံးဝကို သာမန် မဟုတ်ဘူး"

ဟွီယင်းက ရွှယ်အန်း၏ အပြုံးကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောသည်။

"အစ်ကို ရွှယ်"

"ဟင်"

"နောက်ထပ် လူသတ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိနေသေးလို့လား"

"မင်းက ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစ်ကို ပြုံးနေပေမယ့် မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှု မရှိဘူး ဆိုရင် အဲဒါက တစ်ယောက်ယောက် ကံဆိုးတော့မယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ပဲလို့ ကျွန်မ အစ်ကိုက ပြောဖူးတယ်၊ အဲဒါ တကယ်ပဲလား"

ရွှယ်အန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဟွီယင်း၏ ပါးကို ဆွဲညှစ်ရန် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်သရမ်းတဲ့ ကောင်မလေး"

"ဟီးဟီး..."

ဟွီယင်းက အပြစ်ကင်းစင်စွာ ရယ်မောလာသည်။

"ဒါနဲ့ စကားမစပ် မင်း မင်းရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ မတွေ့ရတာ တော်တော်ကြာပြီ မဟုတ်လား၊ သူ့ကို မလွမ်းဘူးလား"

ဟွီယင်းက ခဏတာ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လာသည်။

"နည်းနည်းပါ"

"တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်က ကိစ္စတွေ ဖြေရှင်းပြီးတာနဲ့ ငါ မင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်"

"ဟင့်အင်း"

ဟွီယင်းက ပြတ်သားစွာ ခေါင်းခါရမ်းပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။

"ရုတ်တရက်ကြီး သူ့ကို ကျွန်မ မလွမ်းတော့ဘူး၊ သူလို ပျင်းရိပြီး စည်းကမ်းမရှိတဲ့ အစ်ကိုမျိုးကို... ကျွန်မက ဘာလို့ လွမ်းရမှာလဲ"

ရွှယ်အန်းမှာ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းရဲ့ အစ်ကို ပျင်းတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက ဘယ်လိုလုပ် စည်းကမ်းမရှိ ဖြစ်ရမှာလဲ"

"အဟမ်း... အစ်ကိုရွှယ်၊ အစ်ကို မသိလို့ပါ၊ အရင်တုန်းက ကျွန်မ အစ်ကိုက တပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးတဲ့ အချိန် ချင်းချိုး မြေခွေး တိုင်းပြည်မှာ ဘိုးဘေးအကြီးအကဲနဲ့အတူ ကျင့်ကြံနေတုန်းကလေ... သူက..."

ဟွီယင်းက ဟွီယွဲ့၏ ရှက်စရာကောင်းသော ပုံပြင်များကို တက်ကြွစွာ စတင် ပြောပြတော့သည်။ ရွှယ်အန်းပင်လျှင် ဤအကြောင်းများကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ နားထောင်လေလေ သူ၏ အပြုံးက ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

"ကောင်စုတ်လေး... နောက်တစ်ခါ မင်းကို ငါတွေ့ရင် ဒီပုံပြင်တွေအပေါ် အခြေခံပြီးတော့ကို မင်း ငါ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ လိမ္မာစွာ ခေါ်ရတော့မယ်"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်နှင့် အလွန် ဝေးကွာသော လောကနယ်ပယ် တစ်ခုတွင် ဟွီယွဲ့က ပန်းပင်တစ်ပင်အောက်၌ အေးချမ်းစွာ ထိုင်ကာ အမျိုးသမီး အများအပြားနှင့် စကားပြော ရယ်မောနေခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ တက်ကြွနေပြီး အမျိုးသမီးများကလည်း အားကျလေးစားမှုများ အပြည့်ရှိသော မျက်နှာများဖြင့် အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေကြသည်။

သို့သော် သူ ပုံပြင်ပြောခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေချိန်တွင် ဟွီယွဲ့က သူ၏ နှာခေါင်းထဲ၌ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ယားယံလာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး ဆက်တိုက် နှာချေလိုက်တော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သေချာစွာ ဖန်တီးပျိုးထောင်ထားခဲ့သော သူ၏ နတ်ဘုရားဆန်သည့် အရှိန်အဝါများက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဟွီယွဲ့က အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း သူ၏ နှာခေါင်းကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီမှာ အကောင်းကြီး ထိုင်နေရင်းနဲ့ ငါ ရုတ်တရက် နှာချေရတာလဲ...

ခေါင်းမော့လိုက်ပြီးနောက် ဟွီယွဲ့က ပြုံးကာ ပြောသည်။

"ငါတို့ ဆက်ကြရအောင်... ဟင် နေပါဦး၊ လူတွေ အကုန်လုံး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ၊ ပန်းမိစ္ဆာ ညီမလေးတို့... ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ"

သူမ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဟွီယွဲ့က ဇဝေဇဝါဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်သည်။ သို့သော် ပန်းမိစ္ဆာများ၏ အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုမျှပင် မတွေ့ရချေ။ သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခြေဆောင့်သည်။

"နှာချေစရာ အချိန်တွေ အများကြီးထဲကမှ ဘာလို့ အခုမှ လာချေရတာလဲ၊ အချိန်ကိုက်ကလည်း ဆိုးလိုက်တာ"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက နှာခေါင်းကို ထပ်မံ သုတ်ပြီး အနီးနားရှိ ပန်းပင်ကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်ရန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဆန့်ထုတ်သည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် တစ်ချိန်က ပွင့်လန်းနေခဲ့သော ပန်းပင်မှာ ၎င်း၏ ပန်းပွင့်များ အားလုံးကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် အမြစ်ကျွတ်ထွက်ကာ ဖိနပ ပင် မစီးနိုင်တော့ဘဲ အမြစ်များ ယက်ကန်ယက်ကန်ဖြင့် ရူးသွပ်စွာ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဟွီယွဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုနေရာတွင် အေးခဲနေခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားသော ပန်းပင်ကို ကြက်သေသေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဧရာမ တွင်းကြီးကို ငုံ့ကြည့်သည်။

"ဘာတွေလဲဟ..."

မှိုင်းညို့နေသော မျက်နှာဖြင့် ဟွီယွဲ့က သူ၏ လက်များကို ဝတ်ရုံပေါ်တွင် သုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ဤကိစ္စကို ဟွီယင်းက လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူမ သိခဲ့လျှင်တောင် ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

ကလေးဘဝတုန်းက ပိုးမွှား ကြောက်တတ်သော ဟွီယင်းမှာ သူမ၏ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အစ်ကို ဟွီယွဲ့၏ အပြည့်အဝ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤအချက်က ဟွီယင်းအား သူမ၏ အစ်ကိုအပေါ် လျှို့ဝှက်ကြံစည်သည့် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားစေပြီး နောက်ကြောင်းပြန်လှည့် မကြည့်တော့သည့် အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်နေ့မှာတော့ သုံးရက်တာ သတ်မှတ်ရက်၏ အဆုံးသတ်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နံနက်ခင်း ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက သူ၏ အခန်းထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်လာလိုက်ရာ လော့ကျန့်နှင့် ရိန်ထျန်းချီတို့မှာ ခြံဝင်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ နှင်းပေါက်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့က အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပုံရသည်။ သို့တိုင်အောင် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုမျှ မပြသဘဲ နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေခဲ့ကြသည်။

ရွှယ်အန်း အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ သူတို့ နှစ်ယောက်က နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်ကြသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် အရှင်သခင်"

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလာသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ တာဝန် ပြီးမြောက်သွားပြီ ထင်တယ်"

လော့ကျန့်က ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လင်းလက်နေခဲ့သည်။

"မှန်ပါတယ် အရှင်သခင်၊ ညီအစ်ကို ထျန်းချီနဲ့ ကျွန်တော်က အရှင်သခင် ပေးသနားထားခဲ့တဲ့ ဓားဆန္ဒကို အသုံးပြုပြီး တစ္ဆေလောကနယ်ပယ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာက ထင်ရှားတဲ့ မိသားစု အားလုံးကို အညံ့ခံအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် နှစ်ယောက်က ဓားများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်သလာကြသည်။ ရွှယ်အန်းက ဓားနှစ်လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဒီဓားတွေကို မင်းတို့ကို ငါ လက်ဆောင်ပေးလိုက်မယ်"

သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပသွားကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်သခင်"

ရွှယ်အန်းက ခြံဝင်းထဲရှိ ကျောက်စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် အေးအေးလူလူ ပြောသည်။

"မင်းတို့ နားလည်ထားသင့်တာက... တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို လောလောဆယ် ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ၎င်းတို့ကို အစစ်အမှန် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ကတော့ အချိန်အကြာကြီး ယူရလိမ့်မယ်၊ ဒါက မင်းတို့ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်တွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်"

"နားလည်ပါပြီ"

သူတို့ နှစ်ယောက်က ဤအချက်ကို ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားကြသည်။ သုံးရက်တည်းဖြင့် ထင်ရှားသော မိသားစုများ အားလုံးကို အညံ့ခံအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းကပင် စိတ်ကူးယဉ်၍တောင် မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော အောင်မြင်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအရာ တစ်ခုတည်းက ဤမိသားစုများ၏ အပြည့်အဝ သစ္စာခံမှုကို ရရှိနိုင်မည်ဟု ယူဆခြင်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ နားလည်သရွေ့တော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒီဓားတွေထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ဓားဆန္ဒတွေ ပါဝင်တယ်၊ အဲဒါက တိုက်ခိုက်မှု သုံးကြိမ်အထိ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်လိမ့်မယ်၊ သေချာ တန်ဖိုးထားပြီး သုံးပါ"

"စိတ်ချပါ အရှင်သခင်၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က အားကုန်ထုတ်ပြီး အရှင်သခင်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ထိုက်တန်အောင် လုပ်ဆောင်သွားပါ့မယ်"

လော့ကျန့်က ရိုသေလေးစားစွာ ပြောသည်။

--