အခန်း ၁၄၃၀

အခန်း (၁၄၃၀) အစွမ်းထက် ခန်းမဆောင်သခင်ရဲ့ အပ်နှင်းခံထားရသော သတိပေးစကား

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့အောက်ရှိ ချော်ရည်မြစ်မှာ ရုတ်တရက် ကြမ်းတမ်းလာခဲ့သည်။ မီးမြွေကြီးများက ရူးသွပ်စွာ ကခုန်နေကြပြီး မြေပြင်က အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

အန်းယန်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ယောကျ်ား..."

ရွှယ်အန်းက အန်းယန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဒီမှာ ရှိပါတယ်"

ထိုအခါမှသာ အန်းယန်က ငြိမ်သက်သွားပြီး သူမ စပ်စုချင်စိတ်များ နိုးဆွခံရသည်။

"ယောကျ်ား... ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

လေယာဉ်ပြတင်းပေါက် အဝိုင်းလေးမှတစ်ဆင့် ဆူပွက်နေသော ချော်ရည်မြစ်ကို ကြည့်ရင်း ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီနေရာရဲ့ အစောင့်အရှောက်က သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ဖော်ပြသနေရုံ သက်သက်ပါ"

"ဒီနေရာရဲ့ အစောင့်အရှောက် ဟုတ်လား... ရှင် ဆိုလိုတာက..."

"မှန်တယ်၊ သူက ဒီချော်ရည် မြေပြင်ရဲ့ ခန်းမဆောင်သခင်ပဲ"

"သူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ သူတို့က သဘောကောင်းပြီး တစ္ဆေ ရထားလုံး ဖြတ်သွားတာကို မြင်လို့ ဝင်နှုတ်ဆက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ"

ရွှယ်အန်းက ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ပြောသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်လေယာဉ်မှူးခန်း အတွင်းရှိ ဝေ့ချင်းရှောင်း မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း လေးနက်သွားပြီး အရှေ့ဘက် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့နေရသော ထူးခြားသည့် အခြေအနေကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ လက်များက တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်နေခဲ့သည်။

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သူမ သဘာဝကျကျပင် အာရုံခံမိနေခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ရွှယ်အန်းထက် ပိုမို အသေးစိတ်ကျသော အချက်အလက်များကို သူမ သိထားခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်း ပြောခဲ့သလိုပင် ဤချော်ရည် မြေပြင်၏ အုပ်စိုးသူမှာ ရုံယန်ဟုခေါ်သော နန်းတော် သခင် အဆင့်ရှိသည့် အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အလယ်ပိုင်း တစ္ဆေလောကနယ်ပယ် အတွင်း၌ပင်လျှင် နန်းတော် သခင် အဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော အင်အားစု တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် ရုံယန်မှာ အပြစ်ပေးသည့် မြေနေရာများ၏ အဓိက ခန်းမဆောင်သခင် ဆယ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ စွမ်းအားမှာ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်အောင် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးကို ဝေ့မိသားစုပင်လျှင် အလွယ်တကူ စော်ကားမိခြင်းမှ ရှောင်ရှားပေလိမ့်မည်။ ဝေ့ချင်းရှောင်း အတွက်ကတော့ ပြဿနာကို ရှောင်လွှဲရန် ပို၍ပင် အရေးကြီးပေသည်။

သို့သော် ချော်ရည် မြေပြင်မှာ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများသို့ သွားရောက်ရန် မဖြစ်မနေ ဖြတ်သန်းရမည့် လမ်းကြောင်းဖြစ်သောကြောင့် သူမတွင် ဖြတ်ပျံသန်းရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။

သို့တိုင်အောင် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ဝေ့ချင်းရှောင်း တစ္ဆေ ရထားလုံးကို မောင်းနှင်ကာ ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းခဲ့စဉ်က အရာအားလုံးမှာ ငြိမ်သက်ပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ချေ။

အခု အပြန်ခရီးမှာကျမှ ဘာလို့များ ဒီလို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုမျိုး ပေါ်ပေါက်လာရတာလဲ...

ဝေ့ချင်းရှောင်း နှလုံးသားမှာ တွန့်ဆုတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချိန်တွင် ချော်ရည်များက ဧရာမ စမ်းရေပန်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်မားစွာ ပန်းထွက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် စမ်းရေပန်းထိပ်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မီးတောက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

ဤအမျိုးသားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝေ့ချင်းရှောင်းက ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကို ရှောင်လွှဲရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်ကိုယ် အားတင်းကာ တစ္ဆေ ရထားလုံး၏ အမှောင်ခန်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သေသပ်အောင် လုပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဝေ့မိသားစုရဲ့ သမီးအကြီးဆုံး ဝေ့ချင်းရှောင်းက သခင်ကြီးရုံကို ဂါရဝပြုပါတယ်ရှင်"

ထိုအမျိုးသားက ဝေ့ချင်းရှောင်းကို လှောင်ပြုံးသဲ့သဲ့လေးဖြင့် ကြည့်သည်။

"စောစောက ဒီတစ္ဆေ ရထားလုံးပေါ်မှာ ဝေ့မိသားစုရဲ့ အမှတ်တံဆိပ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ မင်း ဖြစ်လောက်တယ်လို့ ငါ တွေးမိသားပဲ၊ ငါ ခန့်မှန်းတာ မှန်သွားတာပဲ"

ဝေ့ချင်းရှောင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ရုံယန်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...

သူ့လေသံအရ သူမကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်နေခဲ့သည့်အလားထင်ရသည်။ သို့သော် လောကအတွေ့အကြုံ များလှသော ဝေ့ချင်းရှောင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် အလျင်အမြန် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်သည်။

"သခင်ကြီးရုံက ကျွန်မကို ဒီနေရာမှာ ဘာကြောင့်များ စောင့်နေရတာလဲ ဆိုတာ သိခွင့်ပြုပါ"

ရုံယန်က ဝေ့ချင်းရှောင်းကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"မင်းကို ငါ မေးမယ်... မင်းက ဝေ့မိသားစုဆီကို ပြန်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

ဝေ့ချင်းရှောင်းက အတည်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

"မင်း မိသားစုဆီက သတင်းစကား တစ်ခုကြောင့်လား"

"ရှင်"

ဝေ့ချင်းရှောင်းမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခု သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားကာ ရုံယန်ကို ကြည့်သည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲရှင်"

"ဟက်... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က မင်းကို အထူးသဖြင့် ဒီနေရာမှာ စောင့်ပြီး သတိပေးစကား တစ်ခွန်း ပြောပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းထားလို့ပါ"

ထိုသို့ပြောရင်း ရုံယန်၏ မျက်နှာအမူအရာက တင်းမာသွားခဲ့သည်။

"ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ ဝေ့မိသားစုဆီကို မင်း လုံးဝ မပြန်သင့်ဘူး၊ အခုချက်ချင်း ထွက်ပြေး... မင်း သွားနိုင်သလောက် အဝေးဆုံးကို ပြေးတော့"

ဤသတိပေးချက်က ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေပြီး သူမက ရုံယန်ကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးမှသာ သူမက စကားပြောနိုင်ခဲ့သည်။

"သခင်ကြီးရုံ... ဒါက အတိအကျ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ၊ ရှင့်ကို လွှတ်လိုက်တဲ့ သူငယ်ချင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဝေ့မိသားစုမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ဤမေးခွန်းတွဲကြီးမှာ သေနတ်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ ပါးစပ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ရုံယန်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါရမ်းသည်။

"ဘယ်သူလဲဆိုတာ မမေးနဲ့... ငါ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဝေ့မိသားစုမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါ ကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်မရှင်းလင်းလှဘူး ဒါပေမယ့် ငါ အာမခံနိုင်တာ တစ်ခုက ဒီသတိပေးချက်ကို ပို့လိုက်တဲ့သူက မင်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိဘူး ဆိုတာပဲ"

ဝေ့ချင်းရှောင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် သူမ၏ အတွေးများက လွန်ဆွဲနေခဲ့သည်။ ရုံယန်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက အလွတ်သဘော စကားများကို ပြောမည် မဟုတ်ချေ။ သူမ မိသားစုထံမှ ထူးဆန်းသော ဆင့်ခေါ်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမ အာရုံခံမိနိုင်သည်။

အိမ်ပြန်မည့် ဤခရီးစဉ်မှာ ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ၎င်းက သူမနှင့် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားသည့် ထောင်ချောက်တစ်ခု အလွန်ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။ ဒါဆို သူမ ရှေ့ဆက်သွားရမလား... နောက်ဆုတ်ရမလား...

ဝေ့ချင်းရှောင်းမှာ အလွန်အကျပ်ရိုက်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ရွှယ်အန်းနှင့် မတွေ့ဆုံမီကသာ ဤကိစ္စ ဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမက တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိဘဲ တစ္ဆေ ရထားလုံးကို နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ၏ ရောဂါကို ကုသရန်အတွက် ဝေ့မိသားစုသို့ ပြန်သွားရန် လိုအပ်ကြောင်းကို ရွှယ်အန်းက ရှင်းလင်းစွာ ပြောထားခဲ့သည်။ ဤအချက်က သဘာဝကျကျပင် ဝေ့ချင်းရှောင်းကို ဗျာများသွားစေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သခင်မလေးဝေ့က ငါ့စကားတွေကို မယုံလို့လား"

ရုံယန်က ဂရုမစိုက်သည့် လေသံဖြင့် မေးသည်။

"သေချာတာပေါ့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သခင်ကြီးရုံရဲ့ သတိပေးချက်ကပဲ ကျွန်မအတွက် ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ၊ ကျွန်မ မသင်္ကာဖြစ်ဖို့ မရဲပါဘူး"

"ဒါဆို မင်းကို ဘာက တားထားတာလဲ၊ အချိန်ရတုန်း ဒီနေရာကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့"

ရုံယန်က တည်ငြိမ်စွာ အကြံပြုသည်။သို့သော် နောက်ဆုံး စကားလုံး ကျဆင်းသွားချိန်မှာပင် တစ္ဆေ ရထားလုံး အတွင်းမှ ရွှယ်အန်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုတ်ဖို့ ဆိုတာ သူမအတွက် ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ထိုသို့ပြောရင်း ရွှယ်အန်းက တစ္ဆေ ရထားလုံးထဲမှ အေးအေးလူလူ ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်လာကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးသည်။

"ဒါကြောင့် ရှေ့မှာ ဘယ်လို အတားအဆီးတွေပဲ ရှိနေပါစေ... သူမက ရှေ့ကို ဆက်သွားရလိမ့်မယ်"

ဤစကားများကြောင့် ရုံယန် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းထံသို့ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်တစ်ချက် ပို့လွှတ်လာသည်။

"မင်းက ဘယ်သူများလဲ"

ရွှယ်အန်း၏ အပြုံးက ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာက အရေးမကြီးပါဘူး၊ ခင်ဗျားနဲ့ ဒီသတင်းစကားကို ပို့လိုက်တဲ့သူကို အသိပေးဖို့ သက်သက်ပဲ၊ ဝေ့မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျားတို့ ဆက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ဘူးလို့"

ရုံယန်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောသည်။

"လူငယ်လေး... မင်းက တော်တော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိနေတဲ့ပုံပဲ"

"ယုံကြည်မှု ဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါရမ်းသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျား မှားနေပြီ၊ ငါက အမှန်တရားကို ထုတ်ပြောရုံ သက်သက်ပဲ"

"ဟွန့်"

ရုံယန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ဝေ့ချင်းရှောင်းထံသို့ ပြန်လှည့်ကာ ပြောသည်။

"သခင်မလေးဝေ့... မင်း ဒီကိစ္စကို လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ငါ ကိုယ်တိုင် ဒီလို သတိပေးချက်မျိုး ထုတ်ပြန်ရတယ် ဆိုကတည်းက ဒီကိစ္စက တော်တော်လေးကို ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းလို့ပဲ၊ မင်း နားလည်လား"

ဝေ့ချင်းရှောင်း မျက်နှာအမူအရာက အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေခဲ့သော်လည်း ရွှယ်အန်း အားပေးသည့် ခေါင်းညိတ်မှုနှင့် အပြုံးတို့ကို သူမ၏ အကြည့်များက ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ အတွင်းစိတ်၌ ရဲစွမ်းသတ္တိများ လှိုင်းလုံးတစ်ခုအလား တက်ကြွလာခဲ့သည်။ သူမ အမူအရာက ခိုင်မာသွားပြီး ပြတ်သားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

"သခင်ကြီးရုံ... ရှင့်စကားတွေကို ကျွန်မ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စက အဆုံးသတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဝေ့မိသားစုဆီ ပြန်ဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"

ဝေ့ချင်းရှောင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြားသောအခါ ရုံယန်၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်သွားခဲ့သည်။ သူက ရွှယ်အန်းကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား လှောင်ပြုံးပြုံးသည်။

"သခင်မလေးဝေ့... မင်း ပြန်သွားသည်ဖြစ်စေ၊ မသွားသည်ဖြစ်စေ ငါ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ သတင်းစကားကို ငါ ပေးပြီးပြီ၊ ဒါပေမယ့် မင်းကို နောက်ထပ် သတိပေးစကား တစ်ခွန်းလောက်တော့ ပြောပါရစေ၊ ကြွားလုံးထုတ်တတ်တဲ့ လူငယ်တွေနဲ့ ဝေးဝေးနေပါ၊ ပြီးတော့ စိတ်ခံစားမှုတွေကြောင့် မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မဝေဝါးပါစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်း အများကြီး ဒုက္ခရောက်ရလိမ့်မယ်"

ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ ရုံယန်က သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခါယမ်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ချော်ရည်အဖြစ် အရည်ပျော်ကျကာ အရည်ပျော်နေသော ကျောက်တုံးမြစ်ကြီးထဲသို့ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။

ဝေ့ချင်းရှောင်းမှာ ကြက်သေသေ ရပ်နေပြီး ရုံယန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော နေရာကို စိုက်ကြည့်နေကာ သူ၏ စကားများက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ သူမက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရုံယန် က သူမကို အထင်လွဲသွားခဲ့တာပဲ၊ ရွှယ်အန်းကို သူမရဲ့ ချစ်သူလို့ ထင်ပြီး သူမက သူ့နောက်ကို မျက်ကန်းတစ္ဆေ လိုက်နေတယ်လို့များ သူ ထင်သွားလောက်တယ်...

သို့သော် ယခုအခါ ရှင်းပြနေလည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေမည်။ သူမက ရွှယ်အန်းကို ပြောသည်။

"ကျွန်မတို့ သွားကြမလား"

ရွှယ်အန်းက ပြုံးပြီး ရုံယန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော မြစ်ထံမှ သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"သွားကြစို့”

--