အခန်း ၁၄၃၁

အခန်း (၁၄၃၁) အဆုံးမဲ့ သဲကန္တာရ

မီးတောက်နေသော ချော်ရည်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဧရာမ ရေကန်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ဧရာမ နန်းတော်ကြီး တစ်ခု တည်ရှိနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နန်းတော် အတွင်း၌ ရုံယန်က ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ မီးတောက် မှန်ကြေးမုံကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ မှန်ကြေးမုံ အတွင်းတွင် တစ္ဆေ ရထားလုံးက ကောင်းကင်ယံကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး အဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအရ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ရုံယန်က တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး သူ၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုနှင့်အတူ မီးတောက် မှန်ကြေးမုံကို ဖျောက်ဖျက်သည်။

"ဒီလူစုက တကယ်ကို ခေါင်းမာတာပဲ... သခင်ကြီးဆီကနေ တိုက်ရိုက် သတိပေးချက် ရတာတောင် သူတို့က အတွင်းဘက်ကို ဆက်သွားဖို့ ရဲတင်းနေကြသေးတယ်၊ ဒါက သေချင်လို့ပဲနေမှာ"

ပန်းရောင် အဆိပ်မီးတောက်များ ဝန်းရံနေသော တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးက မထိန်းနိုင်ဘဲ စူးရှစွာ ရယ်မောလာသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ရုံယန်က သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ရယ်မောသံမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင်မှာ အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး နောက်ထပ် အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်ရဲတော့ချေ။

ထိုအခါမှသာ ရုံယန်က သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လေထဲတွင် စာတစ်စောင် ရေးသားလိုက်ကာ အခြား တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောသည်။

"ဒီစာကို ယူပြီး အဆုံးမဲ့ သဲကန္တာရကို သွား ခန်းမဆောင်သခင်မုန့်နဲ့ သွားတွေ့ချေ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေပြီး နတ်ဘုရား အာရုံဖြင့် ဖန်တီးထားသော စာကို ယူကာ ထွက်ခွာရန် လှည့်သွားသည်။

"ပြန်လာခဲ့ဦး"

ရုံယန်က ရုတ်တရက် ထပ်မံ ခေါ်သည်။

"သခင်ကြီးမှာ တခြား ညွှန်ကြားစရာ ရှိသေးလို့လား"

ရုံယန်က ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချော်ရည်ကန် တစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သန့်စင်သော မီးစွမ်းအင် ဝိညာဉ် စွမ်းအားများ၏ ပွတ်တိုက်မှုကြားတွင် ဧရာမ အရွယ်အစားရှိပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့သော မီးတောက် ဝိညာဉ် သလင်းကျောက် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့က အမျိုးမျိုးသော မီးစွမ်းအင် ဝိညာဉ် သလင်းကျောက်များကို မြင်တွေ့ရရန် အသားကျနေခဲ့ကြသော်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးမှာ ဤဧရာမ ဝိညာဉ် သလင်းကျောက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်မှုဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရုံယန်က လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်ရာ ဝိညာဉ် သလင်းကျောက်က သူ့ထံသို့ လွင့်ပျံလာသည်။ ရုံယန်က ၎င်းကို ဂရုတစိုက် ချိန်ဆကြည့်လိုက်ပြီး သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလိုက်ရာ ဝိညာဉ် သလင်းကျောက်မှာ တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင်၏ လက်မောင်းများထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"ဒီဝိညာဉ် သလင်းကျောက်ကိုပါ ယူသွားပြီး ဒါက ခန်းမဆောင်သခင် မုန့် အတွက် ငါ့ရဲ့ လက်ဆောင်ပါလို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်"

တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင်က ဝိညာဉ် သလင်းကျောက်ကို အလျင်အမြန် လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ နတ်ဘုရား ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ကာ မီးတောက် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ရုံယန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

"မင်းတို့ အားလုံးလည်း ထွက်သွားကြတော့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

နတ်ဘုရား ကျောင်းတော် အတွင်းရှိ တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြား အားလုံးမှာ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး ရုံယန် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ သူက ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ရုတ်တရက် စတင် ရယ်မောတော့သည်။

"မုန့်ယောင်... မင်း တောင်းဆိုသမျှ အားလုံးကို ငါ လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ သူတို့က တန်ဖိုးထားဖို့ ငြင်းဆန်ပြီး သူတို့ဘာသာ သူတို့ သေလမ်းရှာဖို့ပဲ ဇွတ်လုပ်နေကြတော့... တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရတော့ဘူး"

ထိုစကားပြောနေစဉ် ရုံယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါပေမယ့် မင်းကရော... နှစ်တွေ ဒီလောက် ကြာသွားတာတောင် မေ့ပစ်လို့ မရသေးဘူးလား၊ အဆုံးမဲ့ သဲကန္တာရထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း အကျဉ်းချထားပြီး မင်းရဲ့ လက်ကျန် နှစ်တွေကို အဲဒီမှာပဲ ကုန်ဆုံးဖို့ တကယ်ပဲ ပြင်ဆင်ထားတာလား၊ အချိန်တွေ တော်တော် ကြာနေပြီပဲ... သူ့ကို မင်း လွှတ်ပေးလိုက်သင့်ပြီ"

ရုံယန်က သူ့ဘာသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံထဲတွင် ဝန်လေးမှု၊ မနာလိုမှုနှင့် လျှံကျတော့မတတ် ဖြစ်နေသော အားကျလေးစားမှုတို့ ရောနှော ပါဝင်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤအရာအားလုံးက နက်ရှိုင်းပြီး ရှည်လျားသော သက်ပြင်းချသံ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အဆုံးမဲ့ သဲကန္တာရနှင့် ချော်ရည် မြေပြင် အကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ မဝေးလှချေ။ တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင်က အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ခရီးသွားလာခဲ့ရာ နေ့ဝက် အတွင်းမှာပင် အဆုံးမဲ့ သဲကန္တာရ၏ နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အဆုံးမဲ့ သဲကန္တာရဆိုသည်မှာ အမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော သဲပြင်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အလွန်အမင်း ခြောက်ကပ်ပြီး ဆိုးရွားကြမ်းတမ်းမှုကြောင့် ဤနေရာတွင် လူများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ရှားပါးပြီး အခေါင်းမာဆုံးသော မိစ္ဆာ ဝိညာဉ်များပင်လျှင် နည်းပါးလှသည်။

ဤမြေနေရာ၏ အုပ်စိုးသူမှာ ခန်းမဆောင်သခင် ဆယ်ဦးထဲတွင် အနိမ့်ဆုံး အဆင့် သတ်မှတ်ခံထားရသော မုန့်ယောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ခန်းမဆောင်သခင် မုန့် အုပ်ချုပ်သော နယ်မြေမှာ အလွန်အမင်း ခြောက်ကပ်နေသော သဲကန္တာရ တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို လိုချင်တပ်မက်သူ နည်းပါးပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှု တစ်ခုကို ရရှိထားသည်။

တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင်က သဲခုံ တစ်ခုပြီး တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီး အဆုံးတွင် သဲကန္တာရ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌ တည်ရှိသော မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဒါက သဲကန္တာရ မြို့တော်ပဲ...

လူနေထူထပ်မှု နည်းပါးသောကြောင့် ဤမြို့မှာ အလွန်အမင်း ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။ တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင်မှာ ၎င်းကို သတိပြုမိရန်ပင် အချိန်မရှိဘဲ မြို့စား အိမ်တော်သို့ တိုက်ရိုက် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ပြီး မုန့်ယောင် ၏ ကိုယ်ပိုင် သက်တော်စောင့် ဖြစ်သူ တုန်းဟန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

တုန်းဟန်မှာလည်း အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ အတော်လေး မှတ်သားလောက်စရာ ကောင်းပေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွင်း အဆုံးမဲ့ သဲကန္တာရရှိ ကိစ္စရပ် အများအပြားကို သူမက ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး မုန့်ယောင် ၏ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ တစ်ဦးနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤအချက်ကို သိရှိထားသော တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင်မှာ သဘာဝကျကျပင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲဘဲ နတ်ဘုရား အာရုံခံစားမှုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စာကို ရိုသေလေးစားစွာ ကမ်းပေးလာသည်။

"သခင်မလေးတုန်း... ဒါက ကျွန်တော့် သခင်ကြီးက ခန်းမဆောင်သခင် မုန့် ဆီ ပို့လိုက်တဲ့ စာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူမဆီကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သေချာပေါက် ပေးအပ်ပေးပါ"

တုန်းဟန် က စာကို လက်ခံယူပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ သခင်ကြီးမှာ တခြား ပြောစရာ သတင်းစကား ရှိသေးလား"

"ဒီဝိညာဉ် သလင်းကျောက်က ကျွန်တော့် သခင်ကြီးက ခန်းမဆောင်သခင် မုန့်ဆီ ပေးလိုက်တာပါ၊ သူမအတွက် လက်ဆောင်ပါတဲ့"

အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့ပြီး လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားရှိသည့် သေသပ်လှပသော မီးသလင်းကျောက်ကို မြင်သောအခါ တုန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ယူသည်။

တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင်မှာ တိတ်တဆိတ် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘဲ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုရန် ဟန်ပြင်သည်။ သို့သော် တုန်းဟန် က ပြောသည်။

"ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်နေဦး... ငါ သွားသတင်းပို့ပြီး ငါတို့ ခန်းမဆောင်သခင် ဘာပြောမလဲ ဆိုတာကို ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင်က ခေါင်းညိတ်လာသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

တုန်းဟန် က လှည့်ကာ အတွင်းဘက် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး စင်္ကြံလမ်းများကို ဖြတ်သန်းသွားကာ ပန်းခန်းမဆောင် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သဲကန္တာရ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် တည်ရှိသော်လည်း ပန်းခန်းမဆောင်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် ပန်းများနှင့် မြက်ခင်းများဖြင့် ဝေဆာစွာ ပွင့်လန်းနေပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် စမ်းချောင်းများ တသွင်သွင် စီးဆင်းနေကာ ပန်းချီကား တစ်ချပ်အလား လှပသော ရေပေါ်ရွာလေး တစ်ရွာနှင့် တူနေခဲ့သည်။

ပန်းခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ နားနေခန်း ဘေးတွင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးက လက်ရန်းကို မှီကာ အတွေးထဲ နစ်မျောနေခဲ့သည်။ အဆုံးမဲ့ သဲကန္တာရ၏ ကောင်းကင်ယံမှာ နေ့နှင့်ည ကင်းမဲ့ကာ ထာဝရ မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေသော်ငြား ဤခြံဝင်းထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း လက်တွေ့ကျသော နေ့နှင့်ည အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်ဖြစ်ပြီး မိုးရွာပြီးစ အချိန်နှင့် တူနေကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အဝါရောင် ပန်းပွင့်များ ပြန့်ကျဲနေပြီး ရေအိုင်ငယ်လေးများ နေရာအနှံ့ ရှိနေခဲ့သည်။ လက်ရန်းကို မှီနေသော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာ အများစုမှာ အရိပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေပြီး သူမ၏ ပေါ်လွင်သော နှာတံနှင့် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကသာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ဆည်းဆာနေရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေကာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုန်းဟန်မှာ သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို မနှေးစေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘဲ သေသပ်လှပသော မြင်ကွင်းကို နှောင့်ယှက်ရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် သူမ၏ ခြေလှမ်းများက မည်မျှပင် ညင်သာနေစေကာမူ ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ အတွေးများထဲမှ နိုးထလာခဲ့ပြီး လှည့်မကြည့်ဘဲ တိုးတိုးလေး မေးလသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

တုန်းဟန်က ရပ်တန့်ပြီး ရိုသေလေးစားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်... ခန်းမဆောင်သခင် ရုံယန်ဆီကနေ အကြောင်းပြန်စာ ရောက်လာလို့ပါ"

ဤပြိုင်ဘက်ကင်း အမျိုးသမီးမှာ အဆုံးမဲ့ သဲကန္တာရ၏ အုပ်စိုးသူ မုန့်ယောင်ပင် ဖြစ်သည်။

"အိုး"

မုန့်ယောင် က တိုးညင်းစွာ တုံ့ပြန်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများကို ညင်သာစွာ ခေါက နေသည်။ တုန်းဟန်၏ လက်ထဲမှ စာမှာ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူမ ဆုပ်ကိုင်မှုထဲသို့ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။ ထို့နောက် မုန့်ယောင် က စာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချသည်။

"အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီး ကျန်တာကိုတော့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ ပုံချထားလိုက်ရတော့မှာပဲ၊ အဲဒီမောင်နှမက ဇွတ်လုပ်နေပြီဆိုမှတော့... ဘယ်သူကမှ တားလို့ ရနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုန့်ယောင် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ပြန်သွားပြီး သတင်းပို့တဲ့သူကို ပြောလိုက်... အကူအညီပေးတဲ့အတွက် သခင်ကြီးရုံကို ငါ အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်လို့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း တုန်းဟန် က နောက်သို့ မဆုတ်သွားခဲ့ချေ။

"တခြား ကိစ္စ ရှိသေးလို့လား"

တုန်းဟန် က အလွန်ကောင်းမွန်သော မီးသလင်းကျောက်ကို ထုတ်ယူသည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်... ဒါကို သတင်းပို့တဲ့သူက ပေးသွားတာပါ၊ သခင်ကြီး ရုံ က သခင်မအတွက် လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာပါတဲ့”

--