အခန်း ၁၄၃၂

အခန်း (၁၄၃၂) အတိတ်ကို မူးယစ်ခြင်း

မုန့်ယောင်က မီးသလင်းကျောက်ကို လှမ်းကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော ဖီးနစ် မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း မှေးစင်းသွားသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ သတင်းပို့တဲ့သူကရော"

"သူ့ကို ခဏလောက် စောင့်နေဖို့ ကျွန်မ ပြောထားပါတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ မထွက်သွားသေးပါဘူး"

"ကောင်းတယ်"

မုန့်ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပန်းခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်ရှိ စမ်းချောင်းငယ်လေးကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုရန် ခေါင်းပြန်လှည့်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

"လက်ဆောင်ကို ပြန်ပေးလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ သူရဲ့ စေတနာကို ကျွန်မ လက်ခံရရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် လက်ဆောင်ကိုတော့ လက်မခံနိုင်ပါဘူး လို့ ပြောလိုက်"

ဆည်းဆာရောင်ခြည်ကြောင့် ပုံမှန်ထက် ပို၍ အထီးကျန်ဆန်နေသော မုန့်ယောင်၏ ကျောပြင်ကို တုန်းဟန်က ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွန့်ဆုတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်... ဖြစ်နိုင်တာက..."

"ဘာလဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

တုန်းဟန်က အတွင်းစိတ်ထဲမှ ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ခြံဝင်းငယ်လေးထဲမှ ရိုသေလေးစားစွာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ အရှေ့ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သတင်းပို့သူမှာ စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သခင်မလေးတုန်း... သခင်မမုန့် က ဘာပြောလိုက်လဲ"

"ငါတို့ရဲ့ ခန်းမဆောင်သခင်က သခင်ကြီးရုံကို ပြောပြခိုင်းလိုက်ပါတယ်၊ သူမက ဒီကိစ္စအတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပြီး အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်တဲ့၊ ဒါပေမယ့် မီးသလင်းကျောက်ကိုတော့ ပြန်ယူသွားပေးပါတဲ့"

"ဗျာ"

တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စု သတင်းပို့သူမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ခန်းမဆောင်သခင် ပြောတာက သူရဲ့ စေတနာကို လက်ခံရရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် လက်ဆောင်ကိုတော့ လက်မခံနိုင်ပါဘူးတဲ့"

တုန်းဟန်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။

"အဲဒီလိုဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ"

တစ္ဆေ မျိုးနွယ်စု သတင်းပို့သူမှာ အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။ စကားလုံးများ အတွင်းရှိ ထူးခြားသော လေထုကို သူ သဘာဝကျကျပင် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် နောက်ထပ် စကားမပြောရဲတော့ဘဲ မီးသလင်းကျောက်ကို ယူကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သတင်းပို့သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် တုန်းဟန်မှာ ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သော်လည်း မဆုံးတွင် သူမက နောက်ဘက် ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်လှည့်သွားတော့သည်။

ခြံဝင်းငယ်လေးမှာ ညနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပန်းခန်းမဆောင် အတွင်း၌ စိုက်ပျိုးထားသော ပန်းများက မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လသာသော ညတစ်ညအလား လင်းထိန်နေစေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန့်ယောင်က စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ အရက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်နေခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ အနည်းငယ် နာကျင်စွာဖြင့် ပြောသည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်... ကျေးဇူးပြုပြီး အရက် ဆက်မသောက်ပါနဲ့တော့"

မုန့်ယောင်က ခေါင်းမော့ကာ တုန်းဟန်ကို အသိလွတ်နေသူ တစ်ယောက်အလား ပြုံးပြလိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်သို့ လက်ဟန်ပြသည်။

"လာ... ထိုင်ပြီး ငါနဲ့အတူ အရက် တစ်ခွက် နှစ်ခွက်လောက် သောက်ရအောင်"

"ခန်းမဆောင်သခင်..."

"ထိုင်"

ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် တုန်းဟန်က မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကုလားထိုင်တွင် လိမ္မာစွာ ထိုင်လိုက်ရတော့သည်။

သို့သော် သူမက အရက်ကို မသောက်ရဲခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ မုန့်ယောင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ရေများအလား လောင်းထည့်နေသော အရက်က အမှန်တကယ် မည်မျှ ပြင်းပြသနည်း ဆိုတာကို သူမ သိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အရဆိုလျှင် ဤအရက်မျိုးကို ခွက်တစ်ဝက်ခန့် သောက်လိုက်ရုံဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို သတိလစ်သွားစေနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အရက်က ဤမျှလောက် ပြင်းပြနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ မုန့်ယောင်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အရက်ချက်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုများကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ် တစ်ခုကျော် အတွင်း အရက်က ပို၍ ပို၍ ပြင်းလာခဲ့ရခြင်းမှာ မုန့်ယောင်က ၎င်းကို ချက်လုပ်ရာတွင် သူမ၏ နှလုံးသား တစ်ခုလုံးကို ပုံအောထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းကို တုန်းဟန် သိထားခဲ့သည်။ ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် အရက်၏ သဘာဝကလည်း သဘာဝကျကျပင် ပိုမို အစွမ်းထက်လာခဲ့သည်။

ထိုအရက်ကို မုန့်ယောင်က နာမည်တစ်ခု ပေးထားခဲ့သည်။ အတိတ်ကို မူးယစ်ခြင်းဟူ၍ပင်။ ဤအရာ အားလုံး၏ အကြောင်းရင်းကို မုန့်ယောင် ကိုယ်ပိုင် သက်တော်စောင့်နှင့် သူမ၏ ယုံကြည်ရသူ၊ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်း တစ်ဝက်နီးပါး ဖြစ်သော တုန်းဟန်က သဘာဝကျကျပင် ကောင်းစွာ နားလည်ထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ယနေ့ ရုံယန်၏ လက်ဆောင်ကို တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိဘဲ ပြန်ပေးရန် မုန့်ယောင် ညွှန်ကြားသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမတွင် အခြား အတွေးများ ရှိနေသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမက နာကျင်နေရသောကြောင့်ပင်။ သူမ၏ ခန်းမဆောင်သခင် အတွက် နာကျင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မုန့်ယောင်က နောက်ထပ် အရက်အိုး တစ်အိုးကို အကုန်သောက်လိုက်ပြီး နောက်တစ်အိုးကို ဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ တုန်းဟန်က လက်လှမ်းကာ မုန့်ယောင် လက်ကို ဆွဲကိုင်သည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်... ရှင် ထပ်သောက်လို့ မရတော့ဘူး"

"ဘာလို့... ဘာလို့လဲ"

မုန့်ယောင်၏ ပါးပြင်များမှာ ပန်းရောင်သန်းကာ ပွင့်လန်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အရက်မူးမှုကြောင့် ဝေဝါးနေသော်လည်း နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဤအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ တုန်းဟန်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ပြောသည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်... နှစ်တွေ ဒီလောက် ကြာသွားတာတောင်... ရှင်က လွှတ်မချနိုင်သေးဘူးလား"

ဤစကားက ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ထိမှန်သွားပြီး မုန့်ယောင်ကို တောင့်တင်းသွားစေခဲ့သည်။ အရက်မူးနေမှုများက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်ရည်များ လျှံကျလာသည်။

"လွှတ်ချရမယ် ဟုတ်လား၊ နှလုံးသားရေးရာ ကိစ္စတွေက ဘေးဖယ်ထားဖို့ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူးလေ"

ငိုကြွေးနေသော်လည်း မုန့်ယောင်၏ အသံက သူမ၏ ယခင် အေးစက်မှုဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် အဲဒီ အရှင်သခင်က ပျောက်ကွယ်သွားတာ ဒီလောက်တောင် ကြာနေပြီကို... ရှင်က တကယ်ပဲ ဆက်ပြီး စောင့်နေနိုင်သေးလို့လား"

တုန်းဟန်က မလိုလားစွာဖြင့် ကန့်ကွက်သည်။ မုန့်ယောင်က တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်သည်။

"မှန်တယ်၊ ငါ စောင့်နေဦးမှာပဲ"

"ဒါပေမယ့် ကျဆုံးသွားတဲ့ မရဏအရှင်သခင်လိုပဲ အဲဒီ အရှင်သခင်ကလည်း သေသွားပြီ ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေက အမြဲတမ်း ရှိနေတယ်လေ"

တုန်းဟန်၏ အသံက တိုးညင်းနေခဲ့သည်။ မုန့်ယောင် မျက်နှာအရောင်က ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။

"တုန်းဟန်... နင့်ကို ငါက သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ထားလို့ နင့်ကို ငါ အပြစ်မတင်ဘူး ဒါပေမယ့် ဒုတိယအကြိမ် မရှိတော့ဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်၊ နားလည်လား"

မုန့်ယောင် စကားပြောနေစဉ် လွှမ်းမိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခုက သူမအပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး တုန်းဟန်၏ မျက်နှာကို ဖြူဖျော့သွားစေခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် တုန်းဟန်က အတင်းအဓမ္မ ဆက်လက် စကားပြောသည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်... ဒီနေ့ ရှင် ဒေါသထွက်မယ် ဆိုရင်တောင် ကျွန်မ ပြောရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီ အရှင်သခင်ရဲ့ သေခြင်း ရှင်ခြင်းက အခုထိ အမည်မသိ ဖြစ်နေသေးတာကို... ရှင်က ရှင့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဒီကိစ္စပေါ်မှာ အဆုံးရှုံးခံမလို့လား၊ ဒါက တကယ်ပဲ တန်လို့လား"

"တန်လား ဟုတ်လား၊ အဲဒီအကြောင်းကို ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး"

မုန့်ယောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူ ပြန်မလာသေးသရွေ့ တစ်ရက်ဆို တစ်ရက် ငါ စောင့်မယ်၊ တစ်နှစ်ဆို တစ်နှစ် ငါ စောင့်မယ် ဆိုတာပဲ ငါ သိတယ်"

"တစ်သက်လုံး ဖြစ်နေမယ် ဆိုရင်ကော"

တုန်းဟန်က ရဲဝံ့စွာ မေးသည်။

မုန့်ယောင်က တုန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ဒါဆိုလည်း တစ်သက်လုံး စောင့်မှာပေါ့"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် မုန့်ယောင်က တုန်းဟန်အပေါ် ဖိအားပေးထားမှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အရက်သောက်ခြင်းကို ပြန်လည် စတင်သည်။ တုန်းဟန်မှာ ကြက်သေသေစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး မုန့်ယောင်၏ စကားများ နောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်နိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မုန့်ယောင်က တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောသည်။

"ဒီနေ့ မီးသလင်းကျောက် လာပေးတာလည်း နင့်လက်ချက်ပဲ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ပို့လိုက်တာဆိုရင်... နင်က ငါ့ကိုတောင် ပေးတွေ့မှာ မဟုတ်ဘဲ တိုက်ရိုက် ငြင်းလိုက်မှာပဲလေ"

တုန်းဟန်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်... တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သခင်ကြီး ရုံ က..."

"ဆက်မပြောနဲ့တော့"

မုန့်ယောင်က တုန်းဟန်ကို ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောသည်။

"အခုကစပြီး ဘယ်သူကပဲ လက်ဆောင်လာပေးပေး ပြတ်ပြတ်သားသားသာ ငြင်းလိုက်တော့၊ ဒီတစ်ကြိမ် သခင်ကြီး ရုံ ရဲ့ စေတနာအတွက်ကတော့ နောက်မှ သူ့ကို ငါ လျော်ကြေး ပြန်ပေးလိုက်မယ်၊ နင့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေက ကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ကိစ္စတွေကို နင် စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး"

ဤစကားများတွင် အေးစက်မှု အရိပ်အယောင် တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ခန်းမဆောင်သခင်၏ စိတ်က ခိုင်မာပြတ်သားပြီး ပြောင်းလဲရန် ခက်ခဲကြောင်းကို သိထားသဖြင့် တုန်းဟန်က အတွင်းစိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းမညိတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"နားလည်ပါပြီ"

မုန့်ယောင်က အလျင်အမြန် သောက်နေခဲ့သည်။ ခဏလေး အတွင်းမှာပင် သူမက နောက်ထပ် အရက်အိုး အများအပြားကို သောက်ချလိုက်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမက ပို၍ ပို၍ အမူးပြေလာခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် နောက်ဆုံးတစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ သူမ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော ပုံရိပ်ကို ကြက်သေသေ စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာတော့သည်။

"ခန်းမဆောင်သခင်"

တုန်းဟန်မှာ လန့်သွားခဲ့သည်။ မုန့်ယောင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ထို့နောက် သူမက တောက်ပစွာ ပြုံးသည်။

"ဒီအရက်ကို ဘာလို့ အတိတ်ကို မူးယစ်ခြင်းလို့ ခေါ်လဲဆိုတာ နင် သိလား"

"ကျွန်မ မသိဘူး"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... သောက်လိုက်တာနဲ့ အတိတ်က ကိစ္စတွေ အားလုံးကို ဖျက်ပစ်ပြီး သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်တဲ့ ဘဝသစ် တစ်ခုကို စတင်နိုင်မယ့် အရက်မျိုးကို ငါ ချက်ချင်ခဲ့လို့ပဲ၊ ဒါကြောင့် အတိတ်ကို မူးယစ်ခြင်း လို့ နာမည်ပေးခဲ့တာပေါ့"

တုန်းဟန်က တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် မုန့်ယောင်က ငိုလည်း ငို၊ ရယ်လည်း ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် မေ့ပစ်ဖို့ ဆိုတာ ဒီလောက် ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စမှန်း အခုမှ ငါ သဘောပေါက်တော့တယ်"

"မေ့ချင်လေလေ ပိုပြီး မှတ်မိနေလေလေပဲ"

အဆုံးတွင် မုန့်ယောင်က မူးယစ်မှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး လုံးလုံးလျားလျား မူးယစ်ကာ ပန်းခန်းမဆောင်ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်လျက် အိပ်မောကျသွားတော့သည်။ တုန်းဟန်က သူမ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါရမ်းကာ ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ မုန့်ယောင်ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီပြီးနောက် အိပ်စင်လေး တစ်ခုပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်တော့သည်။

--